NEW Site myFILM.gr
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
**ΝΕΟ site** **Παλιό site** ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Φωτογραφίες TV DVD Box Office

Cinema: ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΠΙΤΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (THE LAST HOUSE ON THE LEFT) του Ντένη Ηλιάδη

Ημερομηνία καταχώρησης: Κυριακή, 11 Ιαν. 2009 @ 04:45:58 EET - Συντάκτης : Jim Papamichos

  [Comments] | [Περισσότερα] | [Κριτικές] | [Βίντεο] | [Φωτό] | [Πόστερ] | [Κυκλοφορία] | [Στοιχεία]  

Arts & Culture

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΠΙΤΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
THE LAST HOUSE ON THE LEFT

του Ντένη Ηλιάδη
με τους Μόνικα Πότερ, Σάρα Πάξτον, Τόνι Γκόλντγουιν

Υπόθεση: Το ίδιο βράδυ που φτάνουν στο απομονωμένο σπίτι δίπλα στη λίμνη Κόλινγουντ, η Μαρί (ΣΑΡΑ ΠΑΞΤΟΝ, Aquamarine) και η φίλη της, Πέιτζ (ΜΑΡΘΑ ΜΑΚΑΪΖΑΚ, Superbad) πέφτουν θύματα απαγωγής από τον ψυχοπαθή δραπέτη Κρουγκ (ΓΚΑΡΕΤ ΝΤΙΛΑΧΑΝΤ, No Country for Old Men) και τη συμμορία του – την ψυχασθενή Σάντι (ΡΙΚΙ ΛΙΝΤΧΟΜ, Changeling), τον σαδιστή αδερφό του, Φράνσις (ΑΑΡΟΝ ΠΟΛ, Breaking Bad) και τον ανίσχυρο γιο του, Τζάστιν (ΣΠΕΝΣΕΡ ΤΡΙΤ ΚΛΑΡΚ, Gladiator). Τρομοκρατημένη κι ενώ οι απαγωγείς της, τη θεωρούν νεκρή, η Μαρί ξέρει ότι η μόνη ελπίδα της για να επιζήσει είναι να καταφέρει να φτάσει στους γονείς της, Τζον και Έμα (ΤΟΝΙ ΓΚΟΛΝΤΓΟΥΙΝ, The Last Samurai και ΜΟΝΙΚΑ ΠΟΤΕΡ, Saw). Δυστυχώς όμως, γι’ αυτήν οι απαγωγείς της αναζητούν καταφύγιο στο μόνο μέρος που η Μέρι θα ήταν ασφαλής. Όταν η οικογένειά της θα πληροφορηθεί την τραγική αυτή ιστορία, θα κάνει τους τρεις ξένους να καταριούνται τη μέρα που μπήκαν στο τελευταίο σπίτι αριστερά.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισσότερες πληροφορίες





Περισσότερα για την ταινία

Αν κάποιοι έκαναν κακό σε κάποιον που αγαπάς, μέχρι πού θα έφτανες για να τους το ανταποδώσεις; Οι γκουρού του τρόμου ΓΟΥΕΣ ΚΡΕΪΒΕΝ (A Nightmare on Elm Street, τριλογία Scream) και ΣΟΝ ΚΑΝΙΝΓΧΑΜ (Friday the 13th, House) επιστρέφουν στην ταινία-ορόσημο που σηματοδότησε την αρχή της σκηνοθετικής καριέρας του Κρέιβεν και επηρέασε τις ταινίες τρόμου των επόμενων δεκαετιών: Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά. Από την καρέκλα του παραγωγού, εκσυγχρονίζουν το διασημότερο ίσως θρίλερ όλων των εποχών και εξερευνούν το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν δύο συνηθισμένοι άνθρωποι προκειμένου να εκδικηθούν τους ψυχοπαθείς που έβλαψαν το παιδί τους.

Η σύγχρονη κινηματογράφηση φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη Ντένη Ηλιάδη, του οποίου η πρόσφατη ταινία Hardcore για την εφηβική πορνεία στη σύγχρονη Ελλάδα απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα.

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ CULT ΦΙΛΜ:
Ο Κρέιβεν και ο Κάνινγχαμ «Επαναπροσδιορίζουν τον Φόβο»

Με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας στον χώρο, ο Γουές Κρέιβεν έχει εξελιχθεί στο φαινόμενο των cult ταινιών τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Ουσιαστικά επαναπροσδιόρισε τις ταινίες τρόμου το 1984 με το κλασσικό A Nightmare on Elm Street, το οποίο έγραψε και σκηνοθέτησε. Την επόμενη δεκαετία αποδόμησε και πάλι το είδος με την πολύ επιτυχημένη τριλογία Scream. Τα δύο αυτά franchise απέφεραν σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε έσοδα και απέδειξαν περίτρανα το πόσο βαθιά κατανοεί τους φόβους που κρύβονται στο ασυνείδητο και στοιχειώνουν την ανθρώπινη φύση. Η επιτυχημένη πορεία του Κρέιβεν στο ταξίδι της διερεύνησης του τρόμου ξεκίνησε το 1972 με την πρώτη του ταινία. Μια ταινία ορόσημο που προκάλεσε αίσθηση: Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά. Την παραγωγή της ταινίας είχε αναλάβει ο συνάδελφός του Σον Κάνινγχαμ, ο οποίος εν συνεχεία επρόκειτο να «στήσει» το δικό του μνημειώδες franchise με το πολύ επιτυχημένο Friday the 13th.


Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 κι ενώ μαινόταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ, οι Αμερικανοί φοιτητές κατέβαιναν σε φιλειρηνικές διαδηλώσεις. Εκατομμύρια άνθρωποι είχαν συνειδητοποιήσει την σκληρή πραγματικότητα του πολέμου λόγω των εικόνων σφαγής που έφταναν στις τηλεοράσεις τους κάθε βράδυ από τους πολεμικούς ανταποκριτές. Και όχι μόνο. Οι πολίτες άρχισαν να διακρίνουν ότι η αδικία υπήρχε και εντός των αμερικανικών συνόρων κι έτσι οι νέοι άρχισαν να προκαλούν και να αμφισβητούν τον τρόπο που το κατεστημένο προσέγγιζε τα θέματα των πολιτικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Η επαναστατική αυτή στάση αντικατοπτρίζεται στις δουλειές της νέας γενιάς κινηματογραφιστών της εποχής, που ξεπέρασαν τα εσκαμμένα του συμβατικού σινεμά.


Μεταξύ αυτών ήταν και οι Κρέιβεν και Κάνινγχαμ, οι οποίοι ξεκίνησαν αθόρυβα να δουλεύουν πάνω σε μια ταινία που θα άλλαζε για πάντα την πορεία των σύγχρονων θρίλερ. «Το Τελευταίο Σπίτι ήταν αποτέλεσμα της εποχής του,» λέει ο Κρέιβεν. «Ήταν μια εποχή παράλογων κανόνων, που όλοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τη λογοκρισία. Εκείνη την εποχή ήμασταν όλοι αντικαθεστωτικοί. Ο Πόλεμος του Βιετνάμ ήταν εν εξελίξει και οι πιο δυνατές και πραγματικές σκηνές που βλέπαμε ήταν αυτές των πολεμικών ντοκιμαντέρ. Στο Τελευταίο Σπίτι θελήσαμε να δείξουμε τη βία έτσι όπως εμείς την αντιλαμβανόμασταν και παράλληλα να αναδείξουμε τη σκοτεινή πλευρά των Χολιγουντιανών ταινιών του είδους. Ακολουθήσαμε συνειδητά όλους τους κανόνες των Β-movies.» Ο Κρέιβεν, που πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο δίδασκε λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο, αναζήτησε έμπνευση για την ταινία από το Jungfrukallan (The Virgin Spring) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που βασίζεται στη μεσαιωνική Σουηδική μπαλάντα “Tores dotter i Wange” (“Tore’s Daughter in Vange”). Εκείνη την εποχή, το Τελευταίο Σπίτι αποτέλεσε μια επαναστατική αλλαγή από τα θρίλερ με τους τρελούς επιστήμονες και τα τέρατα που κυριαρχούσαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ’70.


Οι δύο κινηματογραφιστές δεν ήξεραν αν η χαμηλού προϋπολογισμού ταινία τους με το τόσο αντιφατικό θέμα θα προσήλκυε το κοινό. Εκείνους, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το ίδιο το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, σαν διαδικασία. «Όταν γυρίσαμε με τον Σον το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά, λέγαμε ότι κάνουμε μια μικρή ταινιούλα που θα προβληθεί σε δύο-τρεις αίθουσες,» θυμάται ο Κρέιβεν. «Δεν θα το έβλεπε ποτέ κανείς, ούτε θα μάθαινε κανείς την ύπαρξή του, οπότε αποφασίσαμε να δείξουμε πράγματα που το κοινό δεν είχε ξαναδεί σε κινηματογραφική ταινία. Κι έτσι πήραμε την απόφαση να αποδεσμευτούμε από κάθε αναστολή και να κάνουμε αυτό που θέλαμε.» Η αρχική version της ταινίας είναι όπως λέει ο ίδιος ο Κάνινγχαμ «μια αντάρτικη ταινία». Γυρίστηκε με ένα συνεργείο 15 ατόμων και έναν προϋπολογισμό που δεν άγγιζε καν τις 100.000 δολάρια. Για λόγους οικονομίας, οι περισσότερες σκηνές γυρίστηκαν σε σπίτια ανθρώπων του συνεργείου, στο Γουέστπορτ του Κονέκτικατ. Ο Κάνινγχαμ θυμάται «είναι από αυτές τις ταινίες που ξεκινούν επειδή κάποιος λέει ‘έχω μια ιδέα… Ελάτε να γυρίσουμε μια ταινία! Εσύ θα γράψεις το σενάριο, εγώ θα κάνω την παραγωγή, εσύ τη σκηνοθεσία, εγώ θα φτιάχνω τα σάντουιτς κι εγώ αναλαμβάνω την ηχοληψία.’ Ήταν όλα πολύ ερασιτεχνικά και φοιτητικού επιπέδου. Ήταν σαν μια σχολική παράσταση που όλοι δουλεύουν όλο το 24ωρο απλά και μόνο για να βγάλουν την παράσταση. Ήμασταν κυριολεκτικά μια ομάδα παιδιών που τριγυρνούσαν με μια κάμερα.» Έχοντας τόσο ταπεινά μέσα στη διάθεσή τους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ταινία που θα γύριζαν θα αποδεικνυόταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και θα επαναπροσδιόριζε τα σύγχρονα θρίλερ. Ο Κρέιβεν λέει για το πρώτο σαββατοκύριακο που προβλήθηκε η ταινία «τηλεφώνησα στον Σον για να μάθω πώς πάει η ταινία. Θυμάμαι με ρώτησε ‘Κάθεσαι;’ Και αμέσως μετά μου είπε ‘Πάει πάρα πολύ καλά. Σκίζει. Έχουν κάνει ουρά γύρω-γύρω στο τετράγωνο για να την δουν’.» Μετά την επιτυχημένη πρώτη προβολή, η αντιφατική ταινία συνέχισε να προβάλλεται επί σειρά ετών σε πανεπιστήμια και μεταμεσονύχτιες προβολές, για να εξελιχθεί στο «τελετουργικό μύησης» των νεαρών λατρών των ταινιών τρόμου. Την εμπορική επιτυχία ακολούθησε και η κριτική του Ρότζερ Έμπερτ της Chicago Sun Times. Ο νεαρός κριτικός κινηματογράφου χαρακτήρισε το Τελευταίο Σπίτι ως «μια σκληρή με λανθάνουσα πίκρα ταινία που είναι τέσσερις φορές καλύτερη απ’ ό,τι την περιμένεις… μια από αυτές τις σπάνιες, ανεπιτήδευτες ταινίες που γνωρίζει μεν την εμπορική επιτυχία, αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό, πετυχαίνει πολύ περισσότερα.»


Στη βιομηχανία του κινηματογράφου, σκηνοθέτες των σύγχρονων «splat pack» όπως ο Αλεξάντερ Άτζα και ο Έλαϊ Ροθ, αποδίδουν την αισθητική των δικών τους ταινιών στην επιρροή που τους άσκησε το Τελευταίο Σπίτι.
Ο Κρέιβεν και ο Κάνινγχαμ, προκειμένου να δώσουν σύγχρονο ύφος στο αριστούργημά τους, καλωσόρισαν στο αποκλειστικό κλαμπ τους ένα καινούργιο μέλος... έναν νεαρό Έλληνα σκηνοθέτη, τον Ντένη Ηλιάδη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Καλώς ήλθατε: Επιστρέφοντας στο Τελευταίο Σπίτι

Τριάντα χρόνια και κάτι αργότερα… Κεντρισμένοι από την επιτυχία που γνωρίζουν τα ριμέικ κλασικών ταινιών τρόμου όπως το The Texas Chainsaw Massacre και το The Hills Have Eyes του Κρέιβεν, οι δύο παραγωγοί άρχισαν να εξερευνούν την πιθανότητα να γυρίσουν το ριμέικ της ταινίας Τελευταίο Σπίτι Αριστερά. Ο Κρέιβεν εξηγεί: «Δεδομένου ότι ο προϋπολογισμός της πρώτης ταινίας ήταν πάρα πολύ χαμηλός, υπήρχαν πτυχές της ιστορίας που δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να εξερευνήσουμε. Ευτυχώς, το ριμέικ έχει πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό κι έτσι καταφέραμε να διευρύνουμε το θέμα της ταινίας έχοντας τον απαραίτητο χρόνο για να κάνουμε σωστά το γύρισμα.» Προκειμένου η κλασική αυτή ταινία να έχει απήχηση στο σύγχρονο κοινό την κλασική αυτή ταινία, ο Κρέιβεν και η ομάδα του άρχισαν να αναζητούν έναν ανερχόμενο νεαρό σκηνοθέτη που 37 χρόνια αργότερα θα εμφυσούσε μια νέα οπτική. Ο σκηνοθέτης αυτός θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρος και οραματιστής – κάποιος που δεν θα διέθετε απλά σκοτεινή φαντασία αλλά και ταλέντο για να αναβιώσει τη δράση, να δώσει νέα πνοή στην ατμόσφαιρα και τον τρόμο της ταινίας. Και το σημαντικότερο; Αυτός ο σκηνοθέτης θα έπρεπε να καταφέρει να συνθέσει όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργώντας μια ξεχωριστή νέα εμπειρία. Επί έναν χρόνο περίπου, οι συντελεστές και η Rogue Pictures εξέτασαν περίπου 100 διαφορετικούς σκηνοθέτες. Ο Κόντι Ζούιγκ, συμπαραγωγός στην ταινία, ενθουσιάστηκε από το Hardcore του Ντένη Ηλιάδη, μια αντιφατική ιστορία τεσσάρων έφηβων ιεροδούλων στη σύγχρονη Αθήνα. Παρότρυνε τον Κάνινγχαμ, τον Κρέιβεν και την επί χρόνια συνεργάτιδά του, Μαριάν Μανταλένα να δουν και αυτοί την ταινία. Και οι παραγωγοί εντυπωσιάστηκαν από το Hardcore και την προκλητική και φρέσκια προσέγγιση του αρχαιότερου επαγγέλματος στον κόσμο. «Όλοι συμφωνήσαμε ότι ήταν εξαιρετική δουλειά.» Το Hardcore ανέβηκε στην κορυφή των Critics’ Choice Awards του Variety ως μια από τις καλύτερες ταινίες από νέους Ευρωπαίους σκηνοθέτες το 2005, ενώ βραβεύτηκε με το German Independence Award. Επιπλέον, αν και ανεξάρτητη παραγωγή και χαμηλού προϋπολογισμού, η ταινία ήταν υποδειγματική, πράγμα που αποδείκνυε ότι ο Ηλιάδης ήταν ένας δεινός σκηνοθέτης που μπορούσε να επιδείξει ιδιαίτερη δημιουργικότητα ακόμα και με περιορισμένους πόρους. «Ξέραμε ότι το ριμέικ θα έβγαινε καλό μόνο αν βρίσκαμε κάποιον που θα μπορούσε να δημιουργήσει δυνατούς χαρακτήρες και παράλληλα να διαχειριστεί με επιτυχία ακόμα και τις πιο ακραίες στιγμές,» εξηγεί ο Ζούιγκ. «Το Hardcore δεν ήταν ταινία τρόμου, αλλά σκιαγράφησε αληθοφανείς χαρακτήρες που βίωναν φρικτά και ρεαλιστικά γεγονότα. Είναι πολλοί οι σκηνοθέτες που θα μπορούσαν να διαχειριστούν τα επιφανειακά στοιχεία της ταινίας, τις σκηνές αίματος και σοκ του Τελευταίου Σπιτιού, αλλά ο Ντένης απέδειξε ότι μπορούσε να τα καταφέρει χωρίς να αλλοιώσει ούτε τους ήρωες ούτε τα γεγονότα που αντιμετωπίζουν.» Ο Ηλιάδης άδραξε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Κρέιβεν στο Τελευταίο Σπίτι και να κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην Αμερική. «Έχω δει όλες τις ταινίες του Γουές και πραγματικά τις λατρεύω,» δηλώνει. «Η ταινία βασίζεται σε μια αρχέτυπη και πρωτόγονη ιστορία, και αυτό σαν βάση είναι καταπληκτικό. Ήθελα να διατηρήσω την επαναστατικότητα και τη δύναμη της αρχικής ταινίας του Γουές και να αναπτύξω την ιστορία πάνω σε αυτή τη βάση με έναν δικό μου τρόπο.» Στο Hardcore, ο Ηλιάδης κατάφερε να εκμαιεύσει ερμηνείες με βάθος και γοητεία, δαπανώντας πολύ χρόνο κάνοντας πρόβες κυρίως με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Και την εμπειρία αυτή θα την έφερνε και στο Τελευταίο Σπίτι. «Τον ήρωα πρέπει να τον ανακαλύψεις μαζί με τον ηθοποιό,» λέει ο σκηνοθέτης. «Στην πρώτη μου ταινία, οι πρόβες κράτησαν ενάμιση μήνα. Φτάσαμε σε ένα σημείο που μπορούσαμε να γυρίσουμε πολύ δύσκολες σκηνές πάρα πολύ γρήγορα, κι αυτό γιατί είχαμε εξερευνήσει και αναπτύξει τον κάθε ρόλο στην πρόβα. Όλες οι ακραίες σκηνές βγήκαν πάρα πολύ φυσικές.»
Χρησιμοποιώντας το αρχικό σενάριο του Κρέιβεν ως υπόδειγμα, η ομάδα της παραγωγής ανέθεσε στον σεναριογράφο Άνταμ Αλέκα και μετά στον Καρλ Έλσγουορθ την προσαρμογή στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο Έλσγουορθ, που είχε συνεργαστεί με τον Κρέιβεν στο Red Eye, απόλαυσε την ευκαιρία που του δόθηκε να δουλέψει πάνω στο σενάριο του σκηνοθέτη του. «Πρόκειται για μια κλασική ταινία όπου το καλό θριαμβεύει επί του κακού. Σε αυτό λοιπόν, εγώ ήθελα να δώσω διαστάσεις θρίλερ. Γιατί στην τελική ανάλυση, μιλάμε για συνηθισμένους ανθρώπους που βιώνουν ασυνήθιστα γεγονότα. Πιο ακραίο λοιπόν από αυτό, δεν γίνεται.»
Ο συνδυασμός ενστικτώδους τρόμου και περίπλοκων χαρακτήρων ήταν μια πρόκληση που ο Ηλιάδης δέχτηκε με ενθουσιασμό. «Αυτή η ταινία θέλω να σε κατακλύζει και να μην μπορείς να ξεφύγεις,» λέει. «Και ταυτόχρονα θέλω να μας κάνει να σκεφτούμε λίγο περισσότερο την ανθρώπινη φύση. Ποιος είναι πολιτισμένος και ποιος απολίτιστος; Ποιος είναι βίαιος και ποιος όχι; Η ταινία μας σε αρπάζει από τον λαιμό και σου λέει μεγάλες αλήθειες για την ανθρώπινη φύση. Γιατί τελικά, είμαστε πολύ ενδιαφέρον είδος.»

ΝΤΕΝΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ – ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο σκηνοθέτης ΝΤΕΝΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ γεννήθηκε στην Ελλάδα και Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά σηματοδοτεί το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην Αμερική. Η αντιφατική ταινία του, Hardcore – που παρακολουθούσε τη ζωή τεσσάρων εφήβων ιεροδούλων στη σύγχρονη Ελλάδα – έφτασε στην κορυφή της λίστας Critics’ Choice: Europe Now! του Variety ως μία από τις καλύτερες ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων Ευρωπαίων σκηνοθετών το 2005. Η ταινία εν συνεχεία βραβεύτηκε με το αναγνωρισμένου κύρους German Independence Award, Audience Award (βραβείο Κοινού). Ο Ηλιάδης γεννήθηκε στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Αθήνα, το Παρίσι και το Ρίο ντε Τζανέιρο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Κινηματογράφο στο Brown University και εν συνεχεία Σκηνοθεσία στο Royal College of Art στο Λονδίνο. Η επί πτυχίω ταινία του, Ole, βραβεύτηκε με το European Film Comet Award και προβλήθηκε σε πολλές αίθουσες σε όλη την Ευρώπη. Η επόμενή ταινία του, το Morning Fall (Πρωινή Πτήση) - ταινία μικρού μήκους – απέσπασε το βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού. Επίσης, έχει γράψει σενάρια για θεατρικά έργα. Ιδιαίτερα επιτυχημένος εμπορικός σκηνοθέτης, ο Ηλιάδης έχει γυρίσει περισσότερα από 100 διαφημιστικά σποτ για πελάτες όπως οι Kellogg’s, Volkswagen, Toyota, Bailey’s, Daihatsu, Amstel, PepsiCo, Gordon’s, Drambuie, Vodafone, κ.α.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :


ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/



top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Στα γρήγορα :
Το “The Last House On The Left” είναι ένα αποτελεσματικός και επιτυχημένος εκπρόσωπος του είδους του.

Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσετε την συγκεκριμένη ταινία τρόμου! Έχουμε την παρθενική είσοδο Έλληνα σκηνοθέτη στο mainstream-εμπορικό Hollywood και αυτό δεν το βλέπουμε συχνά. Όταν μάλιστα και το αποτέλεσμα είναι από καλό έως πάρα πολύ καλό, δεν μένουν πολλοί λόγοι για να μην δείτε αυτό το horror...εκτός ίσως του να το απεχθάνεστε ως είδος.

Γουστάρουμε λοιπόν, που ένας Έλληνας κατάφερε να ξεφύγει από τα δήθεν, απέφυγε και τα φθηνά, έκανε το σωστό networking/PR και με οδηγό το ταλέντο του, έπιασε τον παλμό της εποχής του, στο είδος που εκπροσωπεί με αυτή την ταινία. Επίσης, περιμένουμε τα επόμενα βήματα του Ηλιάδη, με την αισιοδοξία ότι θα είναι σταθερά και θα διαφέρουν από την μάζα των αδιάφορων ή κακών παραγωγών του Hollywood.

Στα χαλαρααά... :
Ο Ντένης Ηλιάδης, σε παραγωγή Wes Craven, διασκευάζει την ομώνυμη ταινία του Wes απο το 1972, η οποία -με τη σειρά της- είχε βασιστεί στο σενάριο της πρώιμης ταινίας τρόμου του Ingmar Bergman “The Virgin Spring” (Η Πηγή των Παρθενών, 1960). Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή ταινία τρόμου, αμερικανιά μεν, από αυτές που λατρεύουμε δε. Πέρα από αυτό, με την μοντέρνα - όσο πρέπει - σκηνοθεσία του, ο Ηλιάδης κάνει μια πιό fun και εμπορική εκδοχή, του πιό thoughtful και off beat πρωτοτύπου. Αρχικά ακολουθεί πιστά το σενάριο του 1972, ομως σταδιακά ξεφεύγει από αυτό, και τελικά φτάνει ακόμα και σε διαφορετικό finish, το οποίο μπορεί να κερδίζει σε όρους εμπορικότητας, χάνει όμως σε όρους στοχαστικότητας. Και μια που το έφερε η κουβέντα η τελευταία Saw-style σκηνή είναι εντελώς άκυρη και άσχετη!

Ο Ηλιάδης πέρνει τον χρόνο του για να ξετυλίξει τις διάφορες σκηνές και επιταχύνει μόνο στο τελευταίο μισάωρο. Κάνει ωραία πλάνα, που ξαφνιάζουν μερικές φορές και γενικά δημιουργεί το απαραίτητο suspense, βοηθούμενος και από την πολύ φίνα δουλειά της Sharon Meir στην φωτογραφία, αλλά και από τις κατάλληλες ερμηνείες του cast (ξεχωρίζουν η Monica Potter, η Sara Paxton και ο κακός Garret Dillahunt).
Με θετικές κριτικές –μεταξύ άλλων- από τη New York Times, το New York Magazine, την Chicago Tribune και τον Roger Ebert, αλλά και με κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό box office (ως τώρα 33 μύρια dollars, χωρίς να έχει κάνει opening σε άλλες χώρες πέρα των ΗΠΑ), η ταινία μπορεί να ξεπεράσει το “The Hills have Eyes” και να γίνει το εμπορικότερο remake ταινιών του Wes Craven, με το Nightmare on Elm Street (Freddy Krueger is back!) να έχει ανακοινωθεί για το 2010. Και μην ξεχνάμε τις ενοικιάσεις και πωλήσεις DVD που είναι η δύναμη των ταινιών τρόμου.

O Ντένης Ηλιάδης

Ο Ηλιάδης γεννήθηκε το 1967, είναι παντρεμένος και πρόσφατα απέκτησε και το πρώτο του παιδί. Σπούδασε στις ΗΠΑ Οικονομικά και Σημειολογία, ενώ συνέχισε και με σπουδές στη σκηνοθεσία στο Royal College of Art του Λονδίνου.

Ηταν βοηθός σκηνοθέτη του Πανουσόπουλου στην “Ελεύθερη Κατάδυση”, ενώ το “The Last House On The Left” είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ηλιάδη ως σκηνοθέτης. Με την πρώτη του δουλειά - το πολύ καλό Hardcore - έκανε αισθητή την παρουσία του στο εξωτερικό, μέσω των διαφόρων φεστιβάλς, αλλά η συγκεκριμένη ταινία στάθηκε αφορμή να τον προσέξει και ο Wes Craven.

Η ταινία «Cure» που έχει ανακοινωθεί για το 2010, θα είναι η νέα ταινία του Ηλιάδη και θα αφορά έναν νεαρό ο οποίος στέλνει την θανάσιμα άρρωστη γυναίκα του σε μια πειραματική θεραπεία και ενώ θεραπεύεται πλήρως από αυτήν ξαφνικά προσβάλεται από έναν ακόμα πιό φοβερό ιό ... sounds exciting! Ελπίζουμε πέρα από την καλή κεντρική ιδέα να έχει αναπτυχθεί και δυνατό σενάριο, γιατί τότε σίγουρα θα υπάρξει καλό τελικό αποτέλεσμα.

Γιάννης Πεντσερετζίδης
του Γιάννη Πεντσερετζίδη [email protected]

Η Βαθμολογία μου:

Ένα σπλάτερ με κοινωνικές βάσεις. Αν και πρόκειται για μία ταινία καθαρά τρόμου και αιματοχυσίας, πίσω από το αιματοβαμμένο σκηνικό μπορεί κανείς να διακρίνει τις κοινωνικές προεκτάσεις αλλά και τα ελληνικά οικογενειακά στερεότυπα.

Από τη μία οι άρρηκτοι οικογενειακοί δεσμοί –κυρίως ελληνικό προνόμιο- και από την άλλη η ενοχοποίηση του χασίς, προσδίδουν ένα νέο χαρακτηριστικό στο είδος των σπλάτερ ταινιών και δημιουργούν ίσως μια υποκατηγορία. Το σενάριο προσπαθεί αρχικά να κερδίσει το ενδιαφέρον μας επικαλούμενο το συναίσθημα. Ο χαμός του μεγαλύτερου αδερφού της Mary και ο ορφανός από μητέρα Justin αλλά και η αποστροφή του ίδιου προς τον πατέρα του, είναι τα στοιχεία που κλείνουν προς αυτήν την κατεύθυνση και καθιστούν το θρίλερ εν μέρει ψυχολογικό.

Όμως, από ένα σπλάτερ δε γίνεται να λείπει κάποιο από τα στοιχεία βίας, όπως οι άγριοι ξυλοδαρμοί, οι δολοφονίες και ο βιασμός. Ακόμη και η ώθηση των καλοκάγαθων κατά τα άλλα γονιών σε ακραίες συμπεριφορές φαίνεται απόλυτα δικαιολογημένη και προκύπτει χωρίς να ξενίζει. Η σκηνοθεσία κόβει την ανάσα με τον ρεαλισμό να καραδοκεί μέχρι τη λεπτομέρεια. Τα αργόσυρτα πλάνα, όταν μπαίνουν και βγαίνουν τα μαχαίρια στα σώματα καθιστούν την εικόνα ανατριχιαστική. Το κυνηγητό που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας προσφέρει μια αυθεντική και όχι επιφανειακή ένταση στον θεατή. Ενώ η άψογη και σκοτεινή, εκεί που πρέπει, φωτογραφία βάζει το κοινό πιο εύκολα στο τεταμένο κλίμα της ιστορίας. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως δεν παρατηρούνται και κάποιες υπερβολές (όπως η τελευταία σκηνή με το φούρνο μικροκυμάτων), που καλό θα είναι απλώς να αγνοηθούν.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος στο Hollywood Ντένης Ηλιάδης, η ικανότατη στη φωτογραφία Sharone Meir αλλά και το όχι και τόσο διάσημο cast, κερδίζουν τις εντυπώσεις, τόσο για τον ρεαλισμό του θεάματος όσο και για την ικανότητά τους να μαγνητίζουν όχι μόνο το βλέμμα αλλά και τον ψυχισμό του θεατή.

Άντυ Δημοπούλου
της Άντυ Δημοπούλου[email protected]


Η Βαθμολογία μου:

Ο Ντένις και οι ... άλλοι

Gore σπλάτερ που έχει τα "μπαλάκια" να γίνει cult. Το ριμέικ του κλασικού τρόμου επέστρεψε πιο διψασμένο χρησιμοποιώντας και όλες τις τεχνικές των νέων τεχνολογιών. Σκοτεινή, δημιουργική φωτογραφία και ένα κλειστοφοβικό κλίμα αγωνίας και έντασης να τρέχει δαιμονισμένα από το μοντάζ, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τα ανάλογα του είδους. Μάλιστα ο τρόπος που ο δημιουργός αντιλαμβάνεται την τραγωδία θα σας εξαναγκάσει να τη ζήσετε ακραία υπό το άγρυπνο μάτι όλων των κλισέ που γνωρίζουμε γι΄αυτήν.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου [email protected]


Κλασικός τρόμος με κοινωνιολογική διάσταση στη σύγχρονη εκδοχή μιας από τις πιο δυσάρεστες ιστορίες βίας που “χτύπησε” ποτέ τη μεγάλη οθόνη.

Το original του 1972 - εν μέρει εμπνευσμένο από την “Πηγή των Παρθένων” (1960) του Μπέργκμαν και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Wes Craven – είχε ήδη αποκτήσει φανατικούς οπαδούς και εχθρούς σε όλη τη διάρκεια της απα- γόρευσής του – ως video nasty - στις δεκαετίες του ‘80 και ‘90.

Με την άρση της λογοκρισίας το είδα σε μια μικρή αίθουσα στην Αγγλία όταν ήμουν φοιτητής κι ενώ είχαν περάσει 30 σχεδόν χρόνια από την κυκλοφορία του, διατηρούσε την ίδια εμετική δύναμη.

Στα χέρια του “δικού μας” Ντέννη Ηλιάδη το φιλμ ακολουθεί από κοντά την αυθεντική πλοκή με την ρεαλιστική απεικόνιση μιας ιστορίας βιασμού, φόνου και εκδίκησης και κρατά το θεατή στην τσίτα με το ακραίο ψυχολογικό πάρ ε- δώσε των χαρακτήρων, όταν μια συμ- μορία παρανόμων έρχονται αντιμέτωποι με τους γονείς της έφηβης που μόλις έχουν κτηνωδώς βιάσει.

Πιο ατμοσφαιρικό στην κινηματογράφησή του αλλά και πιο στρογγυλό στις αιχμές του είναι σήμερα, όπως και τότε, μια γροθιά στο στομάχι που τεστάρει την υπομονή του θεατή καθώς τον υποβάλλει σε εικόνες ακραίας βίας και εξαχρεί- ωσης καταθέτοντας έτσι και ένα διαχρονικό σχό- λιο για την αισθητική αξία και την ηθική υπόσταση της βίας.


του Μιχάλη Κωνσταντέλλη [email protected]


Η καλτ ταινία του Κρέιβεν, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν βλέπεται πλέον. Καιρό είχα να την παρακολουθήσω και την ξαναθυμήθηκα εξ αφορμής του ριμέικ. Λίγο η χαζοχαρούμενη μουσική, λίγο οι κλασικές αμερικανό-βλακόφατσες που παίζουν δεν σε προδιαθέτουν για τρόμο. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ανατρεπτικός Ντένης "Hardcore" Ηλιάδηςγια ν’ αναλάβει δράση.

Και μάλιστα να δώσει ένα τέλος μακράν και πλέον του νοσηρού και σοκαριστικού...

Βουρρρρρρρρρρρρ στον φούρνο μικροκυμάτων... Να ψηθείς, ρε, να ψηθείς!

Λοιπόν, κυρίες και κύριοι! Ταινίες σαν αυτή του Ηλιάδη ή του Ταραντίνο, λόγου χάρη, έχουν ύπαρξη και, μάλιστα, διττή : ψυχολογική και διασκεδαστική. Αφενός ψυχολογική γιατί όλοι κρύβουμε το κτήνος μέσα μας και θέλουμε να εκδικηθούμε κάποιον/ους αν κάνουν κακό σ’ εμάς ή μέλη της οικογένειάς μας. Τότε έρχεται ο καλός Ηλιάδης και μας κατευνάζει τα πάθη. Μας ξεκαβλώνει, εν ολίγοις. Γιατί ταυτιζόμαστε με τον ήρωα/ες και νιώθουμε ότι εμείς σφάζουμε τον Κρούγκερ και την ψυχώ γκόμενά του. Άρα, βγαίνοντας αφήνουμε το τσεκούρι στην άκρη και πάμε για κάνα ποτό.

Αφετέρου γιατί όλοι, επίσης, κρύβουμε το φονιά μέσα μας. Και όλοι απολαμβάνουμε αίμα. Και σπέρμα. Αλλά, εν προκειμένω, μιλάμε για αίμα. Για σπέρμα δείτε Λούκας Μούντισον (να είναι και ποιοτικό, μπρε). Επομένως βλέπουμε Ηλιάδη και χεζόμαστε στο αίμα. Χαιρόμαστε, επίσης. Άρα, βγαίνοντας από την αίθουσα έχουμε μπλαντάξει στο τόσο αίμα ώστε αν δούμε μπροστά μας να προσγειώνεται καμιά σανγκρία ή κανένα ντοματόζουμο στο παρακείμενο μπαρ θα μπήξουμε κάτι φωνές... Άντε, κανένα μπέιλις και πολύ είναι.

Έτσι : άσε το κακό να μπει στο τελευταίο σπίτι αριστερά την ώρα του λυκόφωτος…


του Νέστορα Πουλάκου [email protected]


top of the page

Comments powered by Disqus



top of the page






ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία: 28/5/2009


top of the page




PHOTOS - POSTERS

PhotosΦωτογραφικό υλικό
Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
LAST HOUSE ON THE LEFT 08.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 09.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 1.jpg
2 εμφανίσεις
LAST HOUSE ON THE LEFT 10.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 11.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 12.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 13.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 14.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 15.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 16.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 17.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 18.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 19.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 2.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 20.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 21.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 22.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 4.jpg
2 εμφανίσεις
LAST HOUSE ON THE LEFT 5.jpg
LAST HOUSE ON THE LEFT 6.jpg
1 εμφανίσεις
LAST HOUSE ON THE LEFT 7.jpg
     


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Sara Paxton ... Mari Collingwood
    Monica Potter ... Emma Collingwood
    Garret Dillahunt ... Krug
    Martha MacIsaac ... Paige
    Tony Goldwyn ... John Collingwood
    Riki Lindhome ... Sadie
    Spencer Treat Clark ... Justin
    Aaron Paul ... Francis
    Joshua Cox ... Giles

Σκηνοθεσία
Dennis Iliadis


Σενάριο
Adam Alleca
Carl Ellsworth

Wes Craven

Παραγωγοί
Wes Craven
Sean S. Cunningham
Ray Haboush
Marianne Maddalena

Μουσική
John Murphy

Φωτογραφία
Sharone Meir

Μοντάζ
Peter McNulty


Casting
Scout Masterson
Nancy Nayor


Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Shira Hockman
Cecelia van Straaten


Διεύθυνση Παραγωγής
Cellin Gluck
Marisa Soneman


Βοηθός Σκηνοθέτη
Shamiel Soni

Χρονολογία παραγωγής
2009

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Διάρκεια
110'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ

Είδος ταινίας
ΤΡΟΜΟΥ, ΘΡΙΛΕΡ

Διανομή
VILLAGE FILMS (Ελλάδα) (2009)

Rogue Pictures (2008) (USA) (theatrical)

Καταλληλότητα
USA:R

Εταιρείες Παραγωγής
Midnight Entertainment

Ήχος
Dolby Digital

Ειδικά Εφέ
Rez-Illusion (visual effects)


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 4.4
Αριθμός Ψήφων: 5


Αξιολόγηση :

Αριστούργημα
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Arts & Culture
· Περισσότερα για Κατηγορία
· Ταινίες που προβάλλονται
· Box Office

· IMDb   
· RT

· ΘΕΜΑΤΑ



Ανά Είδος

· Δραματική
· Αισθηματική
· Κωμωδία
· Αστυνομική
· Μυστηρίου
· Φιλμ Νουάρ
· Θρίλερ
· Δράσης
· Περιπέτεια
· Φαντασίας
· Επιστημονικής Φαντασίας
· Τρόμου
· Βιογραφική
· Ντοκιμαντέρ
· Κινούμενα Σχέδια
· Μιούζικαλ
· Οικογενειακή
· Ιστορική
· Αθλητική
· Γουέστερν
· Πολεμική
· Ερωτική
· Μικρού Μήκους
· 3D
· Ασπρόμαυρη
· Βωβή

Συνδεδεμένα Θέματα

ΘρίλερΤρόμου



top of the page


-- Sponsored Links --

aggelospolidoros.blogspot.gr AGATHI Art Gallery cinefo.wordpress.comr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr


Info | Statistics | Site Map (topics) | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed