NEW Site myFILM.gr
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
**ΝΕΟ site** **Παλιό site** ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Φωτογραφίες TV DVD Box Office

Cinema: Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ (SYNECDOCHE, NEW YORK) του Τσάρλι Κάουφμαν

Ημερομηνία καταχώρησης: Κυριακή, 21 Σεπ. 2008 @ 00:27:10 EEST - Συντάκτης : Jim Papamichos

  [Comments] | [Περισσότερα] | [Κριτικές] | [Βίντεο] | [Φωτό] | [Πόστερ] | [Κυκλοφορία] | [Στοιχεία]  

Arts & Culture

Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
SYNECDOCHE, NEW YORK

του Τσάρλι Κάουφμαν
με τους Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Σαμάνθα Μόρτον, Μισέλ Γουίλιαμς, Κάθριν Κίνερ, Έμιλι Γουότσον

Υπόθεση: Ο θεατρικός σκηνοθέτης Κέιντεν Κόταρντ (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) πρόκειται να ανεβάσει ένα νέο έργο. Ωστόσο, η μεσοαστική συμβατική ζωή του και η δουλειά του στο τοπικό περιφερειακό θέατρο του Σνέκταντι, στη Νέα Υόρκη, δεν τον ικανοποιούν. Η σύζυγός του Αντέλ (Κάθριν Κίνερ) τον έχει παρατήσει προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα ζωγράφου στο Βερολίνο και έχει πάρει μαζί της τη μικρή τους κόρη Όλιβ (Σάντι Γκόλντσταϊν). Η θεραπεύτριά του, Μαντλίν Γκρέιβις (Χόουπ Ντέιβις), ασχολείται περισσότερο με το best-seller της, παρά με το να τον συμβουλεύει. Και η πρόσφατη σχέση του με την γοητευτική Χέιζελ (Σαμάνθα Μόρτον) δεν φαίνεται να έχει μέλλον.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες





Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Σύνοψη:
Ιδιαίτερα ανήσυχος για τα χρόνια που περνούν, αποφασίζει να αλλάξει πορεία. Συγκεντρώνει σε μία αποθήκη στη Νέα Υόρκη, μία ομάδα ηθοποιών, ελπίζοντας να μπορέσει να ανεβάσει ένα έργο, που θα το χαρακτηρίζει ο «ωμός» ρεαλισμός. Οι σκηνοθετικές του κατευθύνσεις, ωθούν τους ηθοποιούς να ξαναζούν την καθημερινότητά τους μέσα στην αποθήκη όπου δουλεύουν, δημιουργώντας έτσι μία αναπαράσταση της ζωής τους στην πόλη.
Παρόλα αυτά, καθώς η ζωή της πόλης παίρνει σάρκα και οστά μέσα στην αποθήκη, η προσωπική ζωή του Κέιντεν φαίνεται να βγαίνει εκτός τροχιάς. Κάπου στο Βερολίνο, η κόρη του μεγαλώνει υπό την επίβλεψη της Μαρίας (Τζένιφερ Τζέισον Λί), της φίλης της Αντέλ, που δεν είναι και η ιδανικότερη για αυτόν το ρόλο. Ταυτόχρονα, τα ζωντανά συναισθήματα που εξακολουθεί να τρέφει τόσο για την Αντέλ, όσο και για την Χέιζελ, διαλύουν αναπόφευκτα το νέο του γάμο με την ηθοποιό Κλερ (Μισέλ Γουίλιαμς). Ο Σάμι (Τομ Νούναν) και η Τάμι (Έμιλι Γουότσον), οι ηθοποιοί που έχουν αναλάβει να ενσαρκώσουν τον Κέιντεν και την Χέιζελ στο θεατρικό έργο, κάνουν ιδιαίτερα δύσκολο για τον Κέιντεν να αποκαταστήσει τη σχέση του με την πραγματική Χέιζελ. Το μπερδεμένο κουβάρι των αληθινών και των θεατρικών σχέσεων θολώνει τη γραμμή ανάμεσα στον κόσμο του έργου και σε αυτόν της πραγματικής ζωής του Κέιντεν.
Τα χρόνια περνούν γρήγορα, ο Κέιντεν «βυθίζεται» όλο και περισσότερο στο έργο του. Καθώς σπρώχνει στα άκρα τις σχέσεις του, τόσο τις προσωπικές, όσο και τις επαγγελματικές, μία νέα αλλαγή έρχεται στη ζωή του με την Μίλισεντ Γουίμς (Νταιάν Γουίστ), μία διακεκριμένη θεατρική ηθοποιό που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.
Πληροφορίες για την παραγωγή της ταινίας

Ο Τσάρλι Κάουφμαν, ο δημιουργός της ταινίας ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND, μίας ταινίας της οποίας τον τίτλο πολλοί δυσκολεύονται να θυμηθούν, βάζει την υπογραφή του στην ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ, μια ταινία, που επίσης τον τίτλο μόνο οι δασκάλες αγγλικών μπορεί να καταλαβαίνουν και σχεδόν κανείς δεν μπορεί να προφέρει. «Όταν διάλεξα τον τίτλο για το Eternal Sunshine, όλοι μου έλεγαν ότι κανείς δεν πρόκειται να τον θυμάται,» λέει. «Αλλά το ωραίο είναι ότι μετά την επιτυχία της ταινίας, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς που να μην τον θυμάται. Όλοι όσοι ξέρουν την ταινία, ξέρουν και τον τίτλο της. Και αν και αυτή η ταινία έχει αντίστοιχη αποδοχή, τότε ο κόσμος θα μπορεί και να προφέρει σωστά τον τίτλο και όλοι θα μάθουν τι σημαίνει η λέξη ‘συνεκδοχή’ - που παρεμπιπτόντως είναι μία λέξη που είναι καλό να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει.»


Παρόλα αυτά, στην ταινία δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η λέξη. «Θεωρώ ιδιαίτερα ευχάριστη και συναρπαστική εμπειρία το να ανακαλύπτεις πράγματα από μόνος σου και νομίζω πως ειδικά το κοινό έχει αυτή την ευκαιρία,» λέει. «Όταν κάνεις ένα συσχετισμό, τότε αυτή η γνώση σου ανήκει πλέον, είναι μόνο δική σου και αυτό είναι ιδιαίτερα συναρπαστικό. Οπότε, οι θεατές μπορούν να ψάξουν στο λεξικό το τι σημαίνει συνεκδοχή, αν θέλουν. Και αν το κάνουν, τότε ίσως σκεφτούν κάποια σημεία της ταινίας, στα οποία να αναφέρεται αυτή η λέξη και αν αυτό τους κάνει να κατανοήσουν καλύτερα ή με άλλο τρόπο την ταινία, τότε αυτό είναι καταπληκτικό.»
Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ είναι μία από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που ασχολείται με το θάνατο, τις βασανιστικές ασθένειες, τα λιπαρά υγρά του σώματος, την απελπισία, την ερωτική απογοήτευση, το κακό σεξ, θέματα που είναι ενδιαφέροντα. «Πιστεύω ότι η ταινία είναι αστεία,» λέει ο Κάουφμαν. «Έχει να κάνει με πολλά σοβαρά συναισθήματα, αλλά είναι αστεία με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Το κοινό δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το ‘τι θέλει να πει ο σκηνοθέτης με το σπίτι που καίγεται;’ Και τι έγινε; Είναι απλά ένα σπίτι στο οποίο μένει κάποιος και τώρα καίγεται. Μπορείς να το πας και παραπέρα. Ελπίζω η ταινία να λειτουργήσει σε πολλά επίπεδα και ο κάθε θεατής να μπορέσει να εκλάβει διαφορετικά κάποια πράγματα, ανάλογα με το χαρακτήρα του.»


Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της δουλειάς του Κάουφμαν (που μεταξύ άλλων έχει στο ενεργητικό του ταινίες όπως τα BEING JOHN MALKOVICH, ADAPTATION και HUMAN NATURE) είναι η ανάμιξη στοιχείων παιδικής φαντασίας με βαθιά συναισθήματα. «Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα όνειρα και το πώς αυτά μας λένε πράγματα για τον εαυτό μας,» λέει. «Ξεκαθαρίζω πως αυτή η ταινία δεν βασίζεται σε ένα όνειρο, αλλά έχει μία ονειρώδη λογική. Μπορεί να πετάς σε ένα όνειρο και στο όνειρο να αισθάνεσαι ότι πράγματι πετάς. Να μην έχεις δηλαδή την αντίδραση που θα είχες στην πραγματικότητα, αν έβλεπες τον εαυτό σου να πετά.
Οπότε, όλα όσα συμβαίνουν στην ταινία πρέπει το κοινό να τα θεωρήσει αληθινά, πραγματικά. Δεν πειράζει που μπορεί να μην συμβούν ποτέ στην πραγματική ζωή – εξάλλου πρόκειται για μία ταινία.» Παρόλα αυτά, όσο παιχνιδιάρικος και αν είναι ο τρόπος που ο Κάουφμαν στήνει μια ταινία, δε δημιουργεί παράξενες καταστάσεις αυθαίρετα. «Ο Τσάρλι έχει αυτές τις πολύ αστείες και αφηρημένες ιδέες, αλλά όλες εξυπηρετούν κάτι βαθιά συναισθηματικό,» λέει ο Σπάικ Τζονζ, που σκηνοθέτησε τις ταινίες BEING JOHN MALKOVICH και ADAPTATION, οι οποίες ήταν βασισμένες σε σενάρια του Κάουφμαν. «Χρησιμοποιεί πάντα το μυαλό του για να βγάλει προς τα έξω κάτι που αισθάνεται ή που σημαίνει κάτι σημαντικό για αυτόν.»


Η κινητήριος δύναμη για να ξεκινήσει να γράφει το σενάριο της ταινίας ήταν για τον Κάουφμαν η επιθυμία του να γράψει μία ταινία τρόμου, την οποία θα σκηνοθετούσε ο Τζονζ. Ασφαλώς, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα μία ταινία τρόμου του Τσάρλι Κάουφμαν να είναι ένα συμβατικό θρίλερ. «Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε την ιδέα, μίλησα στον Κάουφμαν για κάποια ιδιαίτερα αγχωτικά όνειρα που είχα,» λέει ο Τζονζ και ο Τσάρλι μου είπε ότι θα ήταν συναρπαστικό το να κάνεις μία ταινία που να μπορεί να έχει στο επίκεντρό της αυτού του είδους τα συναισθήματα.» Έτσι, ο Κάουφμαν άφησε ελεύθερη τη φαντασία του σε ιδέες που ήταν πραγματικά τρομακτικές για αυτόν.
«Η διαδικασία που ακολουθώ είναι να αρχίσω να σκέφτομαι κάτι και να αφήνομαι να δω που θα με οδηγήσουν αυτές οι σκέψεις,» λέει ο Κάουφμαν. «Δεν με ενδιαφέρει να γράφω έχοντας κατά νου μόνο το τέλος της ιστορίας.». «Ο Τσάρλι μου τηλεφωνούσε και μου έλεγε ‘θέλω να βάλουμε εκείνη ή την άλλη ιδέα στην ταινία,» λέει ο Τζονζ. «Και ξαφνικά βρεθήκαμε να έχουμε δεκάδες ιδέες στα χέρια μας. Ο Τσάρλι έχει μία έντονη επιθυμία να βάζει στις δουλειές του ο,τιδήποτε σκέφτεται και αισθάνεται τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, που καταπιάνεται με μία δουλειά.» Χρειάστηκαν δύο χρόνια μέχρι να τελειώσει ο Κάουφμαν το σενάριο και στο τέλος, το αποτέλεσμα δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με την αρχική ιδέα.


Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο Τζονζ έγραφε και αυτός το δικό του σενάριο για το WHERE THE WILD THINGS ARE και είχε ήδη ξεκινήσει την παραγωγή της ταινίας, μόλις το σενάριο το Κάουφμαν ολοκληρώθηκε. Μη θέλοντας να περιμένει, και έχοντας από καιρό κατά νου να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία (έχει παίξει ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις και έχει σπουδάσει στο NYU Film School), ο Κάουφμαν ζήτησε από τον Τζονζ να τη σκηνοθετήσει μόνος του και εκείνος συμφώνησε αμέσως. «Μου φάνηκε όχι μόνο φυσικό, αλλά και αναπόφευκτο ότι ο Τσάρλι σε κάποια φάση της καριέρας του θα καταπιανόταν με τη σκηνοθεσία,» λέει ο Τζονζ.
Ο παραγωγός Άντονι Μπέργκμαν θυμάται που έδωσε το σενάριο της ταινίας Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ στην υπεύθυνη casting, Τζίνι Μακάρθι. «Μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ήταν στη μέση και δεν είχε καταλάβει ακόμα τι γινόταν. Και της είπα ότι πρέπει να το τελειώσει. Μιάμιση ώρα μετά μου τηλεφώνησε ξανά κα μου είπε, ‘Το τελείωσα. Είμαι ακόμα μπερδεμένη, αλλά όταν έκλεισα το βιβλίο, έκλαιγα για 40 λεπτά.» Και ο Μπρέγκμαν δεν θα ξεχάσει ποτέ την πρώτη φορά που διάβασε το σενάριο. «Απαιτεί την προσοχή σου και ζαλίστηκα και μόνο που το διάβαζα,» λέει. Ήταν τόσο μπερδεμένο και παράξενο, αλλά ταυτόχρονα σε άγγιζε σε προσωπικό επίπεδο. Και προς το τέλος, αισθανόμουν σαν να μιλούσε για τη δική μου ζωή.»
Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ασχολείται με εκείνους τους εφιάλτες που φαντάζουν αληθινοί. Ο ήρωας της, ο Κέιντεν Κόταρντ (τον οποία ενσαρκώνει ο Φίλιπ Σείμουρ Χόφμαν) είναι ένας 40χρονος σκηνοθέτης ενός τοπικού θεάτρου στο Σνέκταντι, του οποίου η ζωή γκρεμίζεται: ο γάμος του με την καλλιτέχνιδα σύζυγό του Αντέλ (Κάθριν Κίνερ) πνέει τα λοίσθια και ταυτόχρονα τον χτυπούν απανωτές αρρώστιες. Ο χρόνος περνά, και αυτός φοβάται ότι θα πεθάνει από στιγμή σε στιγμή, χωρίς να έχει καταφέρει να ολοκληρώσει τίποτα πραγματικά σημαντικό στη ζωή του.


Όταν κερδίζει μία επιχορήγηση, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το απρόσμενο αυτό δώρο για να ανεβάσει ένα μεγαλειώδες θεατρικό στη Νέα Υόρκη. «Θέλει να δημιουργήσει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει,» λέει ο Χόφμαν. «Πιστεύει ότι όπου να’ ναι θα πεθάνει και ταυτόχρονα είναι συναισθηματικά πληγωμένος και απελπισμένος και θέλει να ζήσει κάτι αληθινό, έντονο, όπως είναι και η ίδια η ζωή γύρω του.»


Παρόλο που πολλοί παραπονιούνται ότι δεν γράφονται πλέον καλοί γυναικείοι ρόλοι, το σενάριο του Κάουφμαν εμπεριέχει τουλάχιστον οκτώ συναρπαστικούς γυναικείους χαρακτήρες, τις «μετενσαρκώσεις» τους, και τις αλλαγές που αυτοί υφίστανται στη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Οι ιστορίες αυτών των γυναικών, που πλαισιώνουν τη ερωτική, συναισθηματική και καλλιτεχνική ζωή του Κέιντεν, τράβηξαν το ενδιαφέρον ορισμένων από τις πιο χαρισματικές ηθοποιούς του κόσμου, όπως της Σαμάνθα Μόρτον, της Κάθριν Κίνερ, της Μισέλ Γουίλιαμς, της Έμιλι Γουότσον, της Ντιάν Γουίστ, της Τζένιφερ Τζέισον Λι και της Χόουπ Ντέιβις.
Η σχέση του Κέιντεν με την Αντέλ αποτυπώνει τη θλίψη δύο ανθρώπων, που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του άλλου. Η έλλειψη σεβασμού και αναγνώρισης της Αντέλ στη δουλειά του είναι ίσως το πιο σημαντικό κίνητρο για να ξεκινήσει ο Κέιντεν το φιλόδοξο έργο του. Οι συνεδρίες του με την - όχι και τόσο ευσυνείδητη επαγγελματία - θεραπεύτριά του Μαντλίν Γκρέιβις (Χόουπ Ντέιβις) δεν βοηθούν ιδιαίτερα τη σχέση του ζευγαριού και τελικά η Αντέλ φεύγει για το Βερολίνο με την 4χρονη κόρη τους Όλιβ (Σάντι Γκόλντσταϊν) και την κολλητή της, Μαρία (Τζένιφερ Τζέισον Λι). Στην Γερμανία, η Μαρία βάζει την Όλιβ να κάνει τατού σε όλο το σώμα της και γεμίζει το κεφάλι της με ψέματα, μέχρι που χρόνια μετά η Όλιβ (που σε μεγαλύτερη ηλικία, την ενσαρκώνει η Ρόμπιν Βίγκερτ, με γερμανική προφορά πλέον) της γυρίζει την πλάτη.


Μόλις η Αντέλ φεύγει, ο Κέιντεν ξεκινά σχέση με την Χέιζελ (Σαμάνθα Μόρτον), μία απλή, αλλά γεμάτη διάθεση για ζωή γυναίκα που τον θαυμάζει και στη συνέχεια με την Κλαιρ Κιν (Μισέλ Γουίλιαμς), μία πανέμορφη νεαρή ηθοποιό που είναι συνεπαρμένη με την καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Κέιντεν, την οποία τελικά παντρεύεται και με την οποία αποκτά μία δεύτερη κόρη. Αλλά ο Κέιντεν δεν θα μπορέσει ποτέ να επικοινωνήσει πραγματικά με καμία από τις δύο, επειδή το μυαλό του είναι ακόμα κολλημένο στο παρελθόν: δεν μπορεί να είναι με την Χέιζελ επειδή σκέφτεται την Αντέλ. Δεν μπορεί να είναι με την Κλερ επειδή σκέφτεται την Χέιζελ. Και καθώς δεν μπορεί να είναι με την Χέιζελ, βρίσκει παρηγοριά στην Τάμι (Έμιλι Γουότσον) την ηθοποιό που παίζει την Χέιζελ στο έργο του. «Δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, σε οποιαδήποτε κατάσταση,» λέει ο Κάουφμαν. «Χάνει ευκαιρίες, χάνει σημαντικές στιγμές, χάνει σχέσεις. Και νομίζω πως αυτό συμβαίνει πολύ συχνά στους ανθρώπους.»
Προς το τέλος, στην ιστορία μπαίνει η αινιγματική Μίλισεντ Γουίμς (Νταιάν Γουίστ), η βετεράνος ηθοποιός που παίζει την καθαρίστρια στο θεατρικό έργο, Έλεν Μπάσκομπ (που μπορεί να υπάρχει, αλλά μπορεί και όχι), μέχρι που αναλαμβάνει το ρόλο του Κέιντεν, ως διευθύντρια, όταν εκείνος έχει πλέον στερέψει από ιδέες.
Ο Κέιντεν ξεκινά το θεατρικό του project νοικιάζοντας μία τεράστια αποθήκη, σε ένα terminal αεροδρομίου στη Νέα Υόρκη. Εκεί συγκεντρώνει μία μεγάλη ομάδα ηθοποιών και αρχίζει να κατασκευάζει σκηνικά που αναπαριστούν δρόμους της Νέας Υόρκης, στο πραγματικό τους μέγεθος. Μη γνωρίζοντας που θα οδηγήσει αυτό, αρχικά μοιράζει στους ηθοποιούς σημειώνεις που τους περιγράφουν το τι υποτίθεται ότι τους συνέβη εκείνη την ημέρα – ελπίζοντας ότι κάτι βαθύ και αληθινό θα βγει από τις καθημερινές «μάχες» που δίνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους. Σταδιακά, όλο αυτό το εγχείρημα τον κάνει να σκεφτεί και τη δική του ζωή και έτσι αποφασίζει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα, βάζοντας την Κλερ να παίξει τον εαυτό της και έναν άλλο ηθοποιό να παίξει το χαρακτήρα του Κέιντεν.
Η υπεύθυνη για την τήρηση της ροής του σεναρίου, Μέρι Σαιμπούλσκι (που της αξίζει βραβείο που ανέλαβε αυτή τη θέση – την οποία είχε και στο ETERNAL SUNSHINE ) αναγκάστηκε να φτιάξει ειδικό διάγραμμα προκειμένου να μπορεί να αποτυπώσει ξεκάθαρα τον τρόπο που εξελισσόταν (ή καλύτερα πολλαπλασιαζόταν) η ιστορία.


«Υπάρχουν κάποιες σκηνές που λαμβάνουν χώρα στην πραγματική αποθήκη,» εξηγεί. «Και ταυτόχρονα υπάρχει και μία εξωτερική αποθήκη-σετ που έχτισαν μέσα στην αποθήκη, καθώς και οι σκηνές που πραγματοποιούνται στο σετ του δρόμου, που βρίσκεται και αυτό μέσα στο σετ της αποθήκης, αλλά έξω από τη δεύτερη αποθήκη. Και πάει λέγοντας…» Η σκηνογράφος Μαρκ Φρίντμπεργκ έπρεπε να βρει τα κατάλληλα υλικά για να αποτυπώσει οπτικά το περίπλοκο όραμα του Κάουφμαν: «Υπήρχε πάντα μία δομή, που δεν ήταν αυθαίρετη,» λέει ο Φρίντμπεργκ. «Όσο μπερδεμένο και αν ήταν το σενάριο, είχαμε την ασφάλεια ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Τσάρλι και της Μέρι, ανά πάσα ώρα και στιγμή.»


Άσχετα με το πόσο αλλόκοτο είναι το στιλ της ταινίας και το πόσο περίπλοκη γίνεται η ιστορία, οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα των χαρακτήρων φαίνονται ρεαλιστικά. «Τους χαρακτήρες τους στήσαμε μαζί με τους ηθοποιούς, αφού πρώτα συζητήσαμε μαζί τους,» λέει ο Κάουφμαν. Η Κάθριν Κίνερ λέει ότι όλα μπήκαν στη θέση τους εντελώς διαισθητικά για αυτήν: «Μπαίνεις σε αυτή την πραγματικότητα και πριν καλά- καλά το συνειδητοποιήσεις, σου βγάζει νόημα. Και δεν ξέρεις ακριβώς τι καταλαβαίνεις, αλλά αν δεν προβληματίζεται ο Τσάρλι και αν για αυτόν είναι όλα εντάξει, τότε είναι εντάξει και για σένα.»
Ασφαλώς, η αληθοφάνεια της ταινίας, αλλά και το σημείο αναφοράς της είναι η έντονη ερμηνεία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ο οποίος ενσαρκώνει τον Κέιντεν. «Όλα όσα βλέπεις να συμβαίνουν στο χαρακτήρα τα πέρασε και ο Φιλ, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επειδή αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει,» λέει ο Κάουφμαν. «Έπρεπε να έχει πλήρη γνώση και έλεγχο των πραγμάτων, ανά πάσα ώρα και στιγμή, αλλιώς δεν μπορούσε να αποδώσει το ρόλο. Ήταν πολύ σοβαρός επειδή ο χαρακτήρας του πραγματικά «πολεμούσε» και μαζί του και ο Φιλ για να αποδώσει το ρόλο.» Ο Τζονζ συμφωνεί: «Ήταν ένας πολύ δύσκολος ρόλος για τον Φιλ. Σε κάποιες ταινίες μπορεί η πρώτη ή και η δεύτερη εβδομάδα των γυρισμάτων να είναι έντονες συναισθηματικά, αλλά σε αυτήν την ταινία αυτό συνέβαινε κάθε μέρα, μέχρι το τέλος.»


Ακόμα και ιδιαίτερα έμπειροι σκηνοθέτες θα θεωρούσαν την ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ μία απίστευτη πρόκληση, αλλά ο Κάουφμαν αντιμετωπίζει αυτό το θέμα φιλοσοφικά. «Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί;» αναρωτιέται. «Παίρνω μεγάλα ρίσκα όταν γράφω και επιλέγω να το κάνω αυτό επειδή μόνο έτσι πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον. Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να ενοχληθώ επειδή κανείς δεν θα με προσλάβει για να σκηνοθετήσω ταινίες ξανά. Αν αυτό είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, δεν είναι και τόσο κακό, τελικά...»
Πάντως ο Χόφμαν, αυτό το θεωρεί απίθανο. «Εμένα ο Τσάρλι μου έδωσε την εντύπωση ότι σκηνοθετεί μία ζωή. Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να μην συνειδητοποιούσε πόσο σημαντικό είναι να συνδιαλέγεται με έναν ηθοποιό ή με το διευθυντή φωτογραφίας ή με οποιονδήποτε άλλο, με σκοπό να διαλευκάνει μία κατάσταση ή να βοηθήσει με κάποιο τρόπο. Πάντα υπερασπιζόταν την άποψή του, όταν πίστευε ότι κάτι έπρεπε να γίνει, αλλά συμμεριζόταν και την πίεση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε όλοι.» Γνωρίζοντας την ιστορία πολύ καλά, ο Κάουφμαν είχε την ικανότητα να δημιουργεί σκηνές, από το πουθενά, όταν χρειαζόταν.
Ο Σπάικ Τζονζ θυμάται μία ιστορία: «Μία σκηνή που με εξέπληξε, και την οποία δεν είχα διαβάσει στο σενάριο, ήταν η σκηνή με τον κήρυγμα, προς το τέλος. Είναι ένας μεγάλος μονόλογος για τη ζωή και το θάνατο, ένα εκπληκτικό δείγμα γραφής, το οποίο ο Τσάρλι έγραψε την προηγούμενη νύχτα από το γύρισμα της σκηνής.» Η παραγωγή επικοινώνησε με τον Κρίστοφερ Ίβαν Γουέλς, που είχε ήδη περάσει οντισιόν, αλλά τελικά δεν είχε επιλεγεί για κάποιο ρόλο, και του ζήτησαν να έρθει την επόμενη κιόλας μέρα. «Ο Τσάρλι του έστειλε με φαξ αυτό το τεράστιο κείμενο και ο τύπος το έμαθε μέσα σε μία νύχτα και ήρθε την επόμενη μέρα και το απέδωσε καταπληκτικά,» λέει ο Τζονζ.


Η ταινία Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ είναι αστείρευτη, οπότε είναι παραπάνω από πρόκληση το να θέλεις να τα καταλάβεις όλα με την πρώτη φορά που θα τη δεις - κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Είναι γεμάτη με αστεία και αναφορές, που δεν μπορείς να τα πιάσεις από την πρώτη φορά που θα τη δεις. «Γίνεται σκοπίμως αυτό,» λέει ο Κάουφμαν. «Θέλω η ταινία να φαντάζει διαφορετική τη δεύτερη φορά που θα τη δει κάποιος, και όχι μία απλή επανάληψη.» Ο Κάουφμαν εξηγεί ότι προσπαθεί να αιχμαλωτίσει το δυναμισμό του θεάτρου, κάτι που λείπει από τον κινηματογράφο, όπως πιστεύει. «Κάθε φορά που βλέπεις ένα θεατρικό, είναι ζωντανό – η αλληλεπίδραση των ηθοποιών είναι διαφορετική και η δυναμική του κοινού, αλλάζει τις ερμηνείες των ηθοποιών,» λέει. Αλλά μία ταινία είναι ‘νεκρή’, αναλλοίωτη – οπότε τί μπορείς να κάνεις με μια ταινία για να την κάνεις να φαίνεται πιο ζωντανή;»


Προσπαθώ να κάνω ταινίες που να σου επιτρέπουν να ανακαλύπτεις νέα πράγματα κάθε φορά που θα τις βλέπεις. Και στόχος μου είναι να κάνω το κοινό να νιώσει ότι πρόκειται για κάτι ζωντανό,» Η ταινία Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ, μπορεί να θεωρηθεί κολοσσιαία, όπως η αποθήκη του Κέιντεν ή μικρή όπως η ντουλάπα στο διαμέρισμα της Αντέλ, μεταφυσικός λαβύρινθος ή συναισθηματικά απλή, ένα ευφυολόγημα του μεγέθους του Empire State building, μία τεράστια αφύσικη παρονομασία (ψάξτε το στο λεξικό), ένα υπαρξιακό ανέκδοτο με ανούσιο τέλος, ή ακόμα ένα ποίημα ή όλα αυτά μαζί ή τίποτα από αυτά ή όπως θα ήλπιζε ο σκηνοθέτης, απλά διασκεδαστική και τίποτε άλλο.


«Θα μπορούσε να διαβαστεί σαν μία επική ιστορία ενός ανθρώπου που χτίζει τα πάντα και τελικά συνειδητοποιεί ότι είναι μόνος,» λέει ο Φρίντμπεργκ. «Αλλά θα μπορούσε επίσης να είναι μία ιστορία για έναν άντρα που έκανε στροφή προς τον εαυτό του, στο υποσυνείδητό του.» Ο Κάουφμαν είναι ιδιαίτερα χαρούμενος όταν βλέπει ότι το κοινό προσπαθεί να εξηγήσει τις ταινίες του, δίνοντας εξηγήσεις που ούτε καν του είχαν περάσει από το μυαλό. «Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για μένα,» λέει, «επειδή αυτό σημαίνει ότι η ταινία είναι ζωντανή.» Είναι επίσης κάθετος στο ότι δεν θέλει να δυσκολεύει το κοινό. «Δεν προσπαθώ να φοβίσω τους θεατές,» λέει. «Θέλω αυτά που κάνω, να είναι πράγματα που θα ήθελα και εγώ να δω, αν πήγαινα να έβλεπα την ταινία.»
Παρόλο που πολλοί μπορεί να θεωρήσουν ότι η ταινία δεν είναι παραδοσιακή, υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι μεγάλο μέρος του κοινού θα ήθελε να δει ταινίες όπως το 2001 ή το THERE WILL BE BLOOD και να βγει από την αίθουσα μπερδεμένο, αλλά νιώθοντας πως τα χρήματά του έχουν πιάσει τόπο.
«Μία ταινία πρόκληση, δεν χρειάζεται να την βλέπει κανείς ως ‘καταναγκαστικό έργο,» λέει ο εκτελεστής παραγωγής Γουίλιαμ Χόρμπεργκ. «Μπορεί και να σε εμπνεύσει και αυτό είναι συναρπαστικό.» Ο Χόφμαν συμφωνεί: «Μερικοί ίσως κατατάξουν αυτήν την ταινία στην κατηγορία art house, αλλά πιστεύω ότι θα είναι και αρκετοί οι mainstream κινηματογραφόφιλοι που θα τους αρέσει. Νομίζω πως είναι προσιτή από την άποψη ότι είναι απίστευτα πρωτότυπη - δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει κάποιος που δεν θα ταυτιστεί, ως ένα βαθμό.»

CHARLIE KAUFMAN: Σκηνοθέτης

Ευρηματικός, απρόβλεπτος και πρωτοπόρος ο βραβευμένος με Όσκαρ (για την «Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού») σεναριογράφος Τσάρλι Κάουφμαν δοκιμάζει για πρώτη φορά την εμπειρία του να βρίσκεται πίσω από τον φακό.

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2008.

Φιλμογραφία
2008 Synecdoche, New York

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://www.sonyclassics.com/synecdocheny/


ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/


top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Αφού πρώτα μας υπέδειξε τη διαδρομή για το… «Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» και στη συνέχεια μας δίδαξε πώς να εξασφαλίσουμε την… «Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού», ο Τσάρλι Κάουφμαν, ίσως ο πλέον ευφυής και πολυμήχανος σεναριογράφος του καιρού μας, αποφασίζει να μας υποβάλλει στο απόλυτο… mind fuck, αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του και τα σκηνοθετικά ηνία.

Η «Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», καταδικασμένη εν τη γενέσει της να διχάσει όσο ελάχιστες ταινίες, αποτελεί μια γλυκόπικρη (με έμφαση στο «πικρή»), άκρως σουρεαλιστική, αναμενόμενα βαθυστόχαστη, αστείρευτα εμπνευσμένη, αφάνταστα διασκεδαστική σε κάποια σημεία της, δυσνόητη και «δυσκολοχώνευτη» σε κάποια άλλα, αλλά ουδέποτε ανιαρή ματιά στην ψυχοσύνθεση και τη ζωή του Κέιντεν Κοτάρντ. Ενός μεσήλικα θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη αφοσιωμένου «ψυχή τε και σώματι» στην τέχνη του, ο οποίος επιχειρεί να κατανικήσει το φόβο του θανάτου που τον κατατρώει, προχωρώντας στην ολοκλήρωση μιας υπερφιλόδοξης όσο και πρωτοποριακής παραγωγής, μέσω της οποίας θα επιδιώξει σταδιακά να ανακαλύψει το μυστικό της ίδιας (του) της ύπαρξης.

Δεκάδες σκέψεις και ιδέες που (ταλάνιζαν και εξακολουθούν να) ταλανίζουν το μυαλό του βραβευμένου με Oscar σεναριογράφου, παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, πολλές φορές με τον πλέον αναπάντεχο τρόπο (ας όψεται η εξαιρετική δουλειά που κάνουν οι πάντες, από το σύνολο του αξιοζήλευτου «indie» καστ και τον πολύπειρο διευθυντή φωτογραφίας Φρέντερικ Έλμες, μέχρι τους υπεύθυνους των σκηνικών, οι οποίοι ξαναχτίζουν σχεδόν ολόκληρη τη Νέα Υόρκη σε… μικρογραφία!) κρατώντας μας σε εγρήγορση, σε μια – μάταιη είναι η αλήθεια – προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε μονομιάς το καθένα από τα μηνύματα της ταινίας.

Με τον συγκλονιστικό Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον κεντρικό ρόλο του – μαστιζόμενου από δεκάδες άγχη – Κοτάρντ να αποτελεί ουσιαστικά το alter ego του, ο Κάουφμαν ξεδιπλώνει έναν μοναδικό στο είδος του κινηματογραφικό στοχασμό πάνω στη ζωή, το θάνατο και τις κάθε είδους σχέσεις μας με τους άλλους (είτε μιλάμε για τους ανθρώπους του κοντινού μας περιβάλλοντος, είτε για τον ευρύτερο κοινωνικό μας περίγυρο) και στο πώς όλα αυτά αλληλεπιδρούν με την εκ φύσεως ανάγκη ενός καλλιτέχνη να αγγίξει το απόγειο της δημιουργικότητάς του και παράλληλα την αθανασία.

Και καθώς μέσα από μια ολοένα αυξανόμενη ασάφεια των ορίων ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα τόσο για τον κεντρικό ήρωα, όσο και για τους θεατές, αναδύεται το «ηθικό δίδαγμα» πως τη ζωή είναι καλύτερο να τη ζεις, παρά να προσπαθείς διαρκώς να ανακαλύψεις το βαθύτερο νόημά της (που, στο κάτω-κάτω της γραφής, ίσως και να μην υπάρχει κάποιο…), ο εκκεντρικός δημιουργός ολοκληρώνει μια ταινία που απαιτεί την πλήρη και ασυμβίβαστη αφοσίωσή μας στο όραμά του, υποσχόμενος, ωστόσο, να μας ανταμείψει και με το παραπάνω. Μια ταινία που δεν αρκεί να την παρακολουθήσεις – πρέπει και να τη βιώσεις.


του Χάρη Παπαπαναγιώτου[email protected]


Η Βαθμολογία μου:

Αυτό που σίγουρα πέτυχε ο Τσάρλι Κάουφμαν, είναι, να με κάνει να τη δω για δεύτερη φορά, γιατί ειλικρινά, την πρώτη φορά, ανάθεμα κι αν κατάλαβα το σκοπό. Το πιθανότερο είναι πως ούτε κι ο δημιουργός είχε συνειδητοποιήσει τι σκηνοθετούσε, όταν εν τη συγχύσει, κολυμπούσε στα βαθιά νερά του χάους. Το σίγουρο είναι πως από τη μέση και έπειτα, "το ' χει χάσει" το παιχνίδι και μοιάζει με ομαδική παράκρουση που αυτοσχεδιάζει... Πέρα από την σεναριακή αυτοκτονία, αφού όχι απλά απουσιάζουν οι έτοιμες λύσεις για τον μέσο θεατή, αλλά ούτε καν δείγμα "λύσης" που θα βοηθήσει να διελευκάνουμε το τι, πως και γιατί... Το μόνο σίγουρο είναι το που και πότε. Το πείραμα λοιπόν του Κάουφμαν, πατάει σε πολλά είδη και μένει μετέωρο - έρμαιο της τολμηρής ...αναποφασιστικότητας του δημιουργού να δώσει λογική υπόσταση στις αμπελοφιλοσοφικές διαθέσεις του ... Η πιό αμφισβητήσιμη και "δήθεν" ταινία κατά τη γνώμη μου της τελευταίας χρονιάς. Εφόσον μάλιστα έχει προϋπάρξει ένα 8½ εδώ και 40+ χρόνια, γιατί να τη θεωρήσω αντισυμβατική, μοντέρνα και αβαν γκαρντ; Προτιμώ να δω την original βερσιόν του Φελίνι 30 φορές (κι ας μην είναι του απόλυτου γούστου μου), παρά την "αλαξοκολιά" της. Σόρι, Κάουφμαν, αλλά μου θυμίζεις την αυταρέσκεια του ελληνικού κινηματογράφου, την εσωστρέφειά του, και τις μακροσκελείς υποκλίσεις στον Αυνάν... Καλός ο αυνανισμός, καλύτερος και αποδοτικότερος στην έμπνευση ο ναρκισισμός, αλλά όλα έχουν κι ένα όριο ανοχής, παρά την ασυλία. Και εσύ Τσάρλι, τα ξεπέρασες, ξέφυγες εντελώς, γιατί μπέρδεψες την ενδιαφέρουσα λεπτεπίλεπτη πένα σου με την ιδιότροπη και βαρύτερη βιντεοκάμερά σου, για να μην πω κάτι χυδαιότερο... Στο κάτω κάτω τα νοήματα που σε προβληματίζουν σήμερα και μας τα εκθέτεις σε ένα δίωρο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι αιώνιοι προβληματισμοί, του καλλιτέχνη, μπροστά στη ζωή και το θάνατο και τη γέφυρα αυτών, το χρόνο. Και έχουμε δει πολύ περισσότερες υπαρξιακές αναζητήσεις της φύσης αυτής, τόσες που η δική σου όχι μόνο δεν προσθέτει τίποτα παραπάνω, αλλά μας "ξενερώνει" κι όλας.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου [email protected]gr


Η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του σεναριογράφου των far out αριστουργημάτων Being John Malcovich (1999) και Adaptation (2002) δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα. Ο Phillip Seymour Hoffmann ερμηνεύει με πάθος – το ίδιο ισχύει και για το καστ πρώτης τάξεως - το θεατρικό σκηνοθέτη που πρέπει να αντιμετωπίσει τα διλλήμματα της περίπλοκης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Από τη μία αποτελεί μια υπερ-ρεαλιστική εξερεύνηση της τέχνης, του έρωτα, της ζωής και του θανάτου κι από την άλλη θα μπερδέψει το μέσο θεατή με τη μελαγχολική εσωστρέφεια που μόνον ο καλλιτέχνης – λέμε τώρα - μπορεί να κατανοήσει. Αδύνατο να κατηγοριοποιηθεί κινείται ανάμεσα σε cross over ευρώ arthouse αλά Fellini και ψυχοαναλυτική νουβέλα σαν αυτές του Pirantello, αναδεικνύοντας τον Kaufmann σαν το νόθο παιδό του Woody Allen και του Tom Stoppard, όπως εύστοχα παρατήρησε ένας κριτικός.. Αυθεντικά weird και ισοπεδωτικά φιλοσοφικό δείτε το όταν είστε έτοιμοι για βαθιά ενδοσκόπηση.


του Μιχάλη Κωνσταντέλλη[email protected]


Η Βαθμολογία μου:

Ο Τσάρλι Κάουφμαν, ο πιο αντισυμβατικός σεναριογράφος του Χόλιγουντ ( «Αιώνια Λιακάδα...», «Adaptation», «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» ), αντιπροσωπεύει - κατά ένα μεγάλο βαθμό - ότι πιο πρωτοποριακό έχει να μας προσφέρει ο σύγχρονος αμερικανικός κινηματογράφος. Τα σενάριά του μας έδωσαν «φευγάτα» φιλμ, τολμηρά σε σύλληψη και ιδέες, που παρά το απαιτητικό περιεχόμενό τους αγαπήθηκαν από μεγάλη μερίδα του κοινού. Στη «Συνεκδοχή» , ο Κάουφμαν κάθεται για πρώτη φορά πίσω από τη σκηνοθετική καρέκλα και κρατά τον απόλυτο έλεγχο μιας ταινίας, που θέλει να είναι το δικό του magnum opus (ο ίδιος ετοίμαζε το φιλμ εδώ και πέντε χρόνια).

Ουσιαστικά πρόκειται για το δικό του «8 ½», έχοντας σαν ήρωα έναν σκηνοθέτη θεάτρου ( Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), που προσπαθώντας να δημιουργήσει το «απόλυτο» θεατρικό έργο, έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις εμμονές που τον βασανίζουν. Παλεύει να βάλει σε τάξη τις σχέσεις με τις γυναίκες της ζωής του, αλλά και να κατανοήσει «υψηλά νοήματα», όπως ο χρόνος, ο θάνατος, η σχέση τέχνης- πραγματικότητας. Δυστυχώς όμως, ο Κάουφμαν δεν είναι Φελίνι. Το φιλμ του, μολονότι δεν στερείται ευρηματικών σκηνών και πρωτότυπων ιδεών, φανερά τελεί υπό απόλυτη σύγχυση. Μετά από ένα σφιχτοδεμένο και λειτουργικά ελλειπτικό πρώτο μέρος, ο δημιουργός γίνεται έρμαιο των δικών του φιλοδοξιών, όπως ακριβώς το alter ego του επί της μεγάλης οθόνης. Το αποτέλεσμα είναι μια υπερβολικά «δήθεν», βαρυφορτωμένη και εξεζητημένη ταινία που πέφτει στη παγίδα ενός εμμονοληπτικού σινεμά αυστηρής «αυτοϊκανοποίησης». Βεβαίως υπάρχουν στιγμές που το φιλμ συναρπάζει και αγγίζει τον θεατή με κάποια εμπνευσμένη πινελιά του σκηνοθέτη-σεναριογράφου, γρήγορα όμως κλείνεται στο ίδιο το «καβούκι» του κι ακολουθεί τον μοναχικό δρόμο του. Σε αυτό συμβάλλει και η απουσία ενός πιο «παιχνιδιάρικου» σκηνοθετικού αγγίγματος κάποιου σαν τον Σπάικ Τζόνζι ή τον Μισέλ Γκοντρί, αμφότεροι παλαίοτεροι «οδηγοί» των σεναριακών ενδοσκοπήσεων του εκκεντρικού Κάουφμαν.

Σίγουρα, δίνουμε ένα credit για την τόλμη και τη φιλοδοξία του όλου εγχειρήματος και η ταινία «φωνάζει» για δεύτερη (ή και τρίτη) θέαση. Συνάμα όμως, δίνει μάχη για να πείσει τον θεατή να εντρυφήσει στις ανησυχίες του δημιουργού της και να την επαναπροσεγγίσει. Προσωπικά, προτιμώ το παρόμοιου ύφους «Adaptation» που μπορεί να είναι μικρότερο σε «καλλιτεχνικές» φιλοδοξίες και θεματικές, αλλά σίγουρα είναι πιο εύστοχο και προσβάσιμο...

Νώντας Μερμίγκης
του Νώντα Μερμίγκη[email protected]


Η Βαθμολογία μου:

Δεν ξέρω τι έχει συμβεί αυτόν το μήνα και έχουμε μιά τέτοια πλειάδα καλών ταινιών οι οποίες βγαίνουν ταυτόχρονα, αλλά για έναν "σινεφρήκ" κριτικό όπως εγώ, αυτό είναι μάλλον ευλογία!
Στό θέμα μας τώρα. Δεν ξέρω εάν ο Κάουφμαν είναι απλώς θεοπάλαβος ή η μεγαλύτερη σεναριακή ιδιοφυία της γενιάς του, αλλά εμένα μου αρκεί πως καταφέρνει και ενορχηστρώνει τέτοιες πολύπλοκεδς σεναριακές ιδέες χωρίς να χάνει τον ειρμό του ούτε μιά στιγμή. Δεν είναι τυχαίο πώς τόσοι διάσημοι στάρ, όπως ο Τζίμ Κάρευ ή ο Τζών Κιούσακ, και καρατερίστες του επιπέδου ενός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ενός Τζον Μάλκοβιτς ή μιας Σαμάνθα Μόρτον, τον ακολουθούν πιστά στην υλοποίηση των σχεδίων του.

Στη Συνεκδοχή η αρχική σεκάνς ενός κουρασμέμου από την ρουτίνα και έλλειψη έμπνευσης θεατρικού συγγραφέα όπως ο Χέιντεν(Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), τον οποίο εγκαταλείπει η σύζυγος του Κάθρην Κίνερ, παίρνοντας μαζί και την κόρη τους, ακολουθείται από το - σαφέστατα επηρεασμένο από το Ζοο του Πίτερ Γκρίναγουεη - σχέδιο, να αναπλάσει σε ένα γιγαντιαίο στούντιο, ολόκληρη την Ν. Υόρκη. Για να ανακαλύψει, τελικά, τι τον οδηγεί σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα, παράλληλα με τη δημιουργία της απόλυτης κινηματογραφικής ταινίας, έργο ζωής του!

Στις δεκαετίες που γυρίζεται η παραγωγή, ο ίδιος και οι ηθοποιοί του, μεγαλώνουν και γερνούν, αναπτύσσει ερωτική σχέση με την όμορφη και ευαίσθητη βοηθό του Χέιζελ, και πλησιάζει μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε, στην υπέρτατη τέχνη αλλά και το νόημα της ζωής. Όλα αυτά με έξυπνα μακιγιάζ, λήψεις που παίρνουν ένα όλο και πιο αλλόκοτο ψυχρό χρώμα, και ένα καταπληκτικό fade out λευκό φώς. Είναι το μηδέν τόσο λευκό; Είναι η γνώση της διάλυσης στην πηγή των φαινομένων; Και η φωνή καθρέφτης του σκηνοθέτη που κάποτε ήταν και τώρα τον έχει αντικαταστήσει ένας ηθοποιός ;


του Γιάννη Ραουζαίου [email protected]


top of the page

Comments powered by Disqus



top of the page






ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία: 23/4/2009


top of the page




PHOTOS - POSTERS

Photos Φωτογραφικό υλικό
Τύπος:
Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Synecdoche_01.jpg
Synecdoche_02.jpg
Synecdoche_03.jpg
Synecdoche_04.jpg
Synecdoche_05.jpg
Synecdoche_06.jpg
Synecdoche_07.jpg
Synecdoche_08.jpg
Synecdoche_09.jpg
Synecdoche_10.jpg
Synecdoche_11.jpg
Synecdoche_12.jpg
35 φωτογραφία(ες) σε 3 σελίδα(ες) 1
Synecdoche_13.jpg
Synecdoche_14.jpg
Synecdoche_15.jpg
Synecdoche_16.jpg
Synecdoche_17.jpg
Synecdoche_18.jpg
Synecdoche_19.jpg
Synecdoche_20.jpg
Synecdoche_21.jpg
Synecdoche_22.jpg
Synecdoche_23.jpg
Synecdoche_24.jpg
35 φωτογραφία(ες) σε 3 σελίδα(ες) 2
Synecdoche_25.jpg
Synecdoche_26.jpg
Synecdoche_27.jpg
Synecdoche_28.jpg
Synecdoche_29.jpg
Synecdoche_30.jpg
Synecdoche_31.jpg
Synecdoche_32.jpg
Synecdoche_33.jpg
Synecdoche_Poster.jpg
Synecdoche_Poster_1.jpg
 
35 φωτογραφία(ες) σε 3 σελίδα(ες) 3


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Philip Seymour Hoffman... Caden Cotard
    Samantha Morton... Hazal
    Michelle Williams... Claire Keen
    Catherine Keener... Adele Lack
    Emily Watson... Tammy
    Dianne Wiest... Ellen Bascomb / Millicent Weems
    Jennifer Jason Leigh... Maria
    Hope Davis... Madeleine Gravis
    Tom Noonan... Sammy Barnathan
    Sadie Goldstein... Olive - Age 4
    Robin Weigert... Olive - Adult
    Erica Berg... German Woman
    Lynn Cohen... Caden's Mom
    Tim Guinee... Actor
    Michael Medeiros... Eric
    Stephen Adly Guirgis... Davis
    Tim Brennan... Actor
    Peter Conboy... Stagehand
    Timothy Doyle... Michael
    Aristedes Philip DuVal... Burlesque Patron
    Daniel London... Tom
    Amelia Martin... Actress as Tammy as Hazel
    Deirdre O'Connell... Mary
    Josh Pais... Dr. Eisenberg
    Robert Seay... David
    Stephen Seidel... Thomas Willing
    Daisy Tahan... Ariel
    Paul Sparks... Derek

Σκηνοθεσία
Charlie Kaufman

Σενάριο
Charlie Kaufman

Παραγωγή
Spike Jonze
Charlie Kaufman
Anthony Bregman
Sidney Kimmel


Μουσική
Jon Brion

Φωτογραφία
Frederick Elmes

Μοντάζ
Robert Frazen

Casting
Jeanne McCarthy

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Mark Friedberg

Κοστούμια
Melissa Toth

Χρονολογία παραγωγής
2008

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Διάρκεια
124'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2,35:1

Είδος ταινίας
ΚΩΜΩΔΙΑ, ΔΡΑΜΑ

Εταιρείες Παραγωγής
Sidney Kimmel Entertainment
Likely Story

Καταλληλότητα
USA:R

Ήχος
DTS | Dolby Digital

Διανομή
Sony Pictures Classics (2008) (USA) (theatrical)
Kimmel International (2008) (non-USA) (all media) (international sales)
BIM Distribuzione (2008) (Italy) (theatrical)
Sponge (2008) (South Korea) (theatrical)
Asmik Ace Entertainment (2008) (Japan) (theatrical)
Paradiso Entertainment (2008) (Netherlands) (theatrical)


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 4.5
Αριθμός Ψήφων: 4


Αξιολόγηση :

Αριστούργημα
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Arts & Culture
· Περισσότερα για Κατηγορία
· Ταινίες που προβάλλονται
· Box Office

· IMDb   
· RT

· ΘΕΜΑΤΑ



Ανά Είδος

· Δραματική
· Αισθηματική
· Κωμωδία
· Αστυνομική
· Μυστηρίου
· Φιλμ Νουάρ
· Θρίλερ
· Δράσης
· Περιπέτεια
· Φαντασίας
· Επιστημονικής Φαντασίας
· Τρόμου
· Βιογραφική
· Ντοκιμαντέρ
· Κινούμενα Σχέδια
· Μιούζικαλ
· Οικογενειακή
· Ιστορική
· Αθλητική
· Γουέστερν
· Πολεμική
· Ερωτική
· Μικρού Μήκους
· 3D
· Ασπρόμαυρη
· Βωβή

Συνδεδεμένα Θέματα

Arts & CultureΚωμωδίαΔραματική



top of the page


-- Sponsored Links --

aggelospolidoros.blogspot.gr AGATHI Art Gallery cinefo.wordpress.comr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr


Info | Statistics | Site Map (topics) | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed