NEW Site myFILM.gr
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
*ΝΕΟ site* Όσκαρ Φεστιβάλ ΝΕΑ Ταινίες
*Παλιό site* Φωτό TV DVD Box Office

Cinema: Dancing Dreams (Tanztraume / Pina Bausch in Dancing Dreams) των Αν Λίνζελ, Ράινερ Χόφμαν (2010)

Ημερομηνία καταχώρησης: Τετάρτη, 04 Σεπ. 2013 @ 02:09:00 EEST - Συντάκτης : Jim Papamichos

  [Comments] | [Περισσότερα] | [Κριτικές] | [Βίντεο] | [Φωτό] | [Πόστερ] | [Κυκλοφορία] | [Στοιχεία]  

Ντοκιμαντέρ

Dancing Dreams
Tanzträume
/ Pina Bausch in Dancing Dreams

των Αν Λίνζελ, Ράινερ Χόφμαν
με τους Πίνα Μπάους, Τζο Αν Έντικοτ, Μπενεντίκτ Μπίλι

Υπόθεση:
Στις 7 Νοεμβρίου 2008, πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο του Βούπερταλ η πρεμιέρα του έργου «Σημείο επαφής» (Kontakthof) της κορυφαίας χορογράφου του μοντέρνου χορού Πίνα Μπάους.
Η ταινία «Dancing dreams» παρουσιάζει τους  νέους ερμηνευτές να χορεύουν το «Σημείο επαφής» (Kontakthof) της Πίνα Μπάους υπό την επίβλεψη της ίδιας αλλά και των βοηθών της Jo Ann Endicott και Benedict Billiet. Η ταινία περιγράφει την εξέλιξη των νεαρών χορευτών, από τη σωματική αδεξιότητα και την αβεβαιότητα, μέχρι τη χορογραφική τελειότητα. Τα θέματα του έργου, η αναζήτηση της αγάπης και της τρυφερότητας, αλλά και οι συνδεδεμένες μ’ αυτή απογοήτευση και επιθετικότητα, ήταν σε μεγάλο βαθμό απαιτητικά για τους νεαρούς χορευτές. Για πολλούς, η προσωπική αντιπαράθεση μ’ αυτά τα ζητήματα ήταν μια εντελώς νέα εμπειρία. Ιδιαίτερα η εφαρμογή τους στη χορογραφία και η αλληλεπίδραση με το άλλο φύλο ήταν μια μεγάλη πρόκληση για τους περισσότερους νεαρούς χορευτές. Οι έφηβοι ταυτίστηκαν με το ρόλο τους, ο καθένας λειτουργούσε ως μονάδα, αλλά και ως μέρος του συνόλου. Παρά τη διαφορά ηλικίας, τους διαφορετικούς τύπους σχολείων και τις διαφορετικές εθνικότητες, η ετερόκλητη ομάδα των αρχικών προβών μετατράπηκε σε μια δεμένη κοινότητα και δημιουργήθηκαν πολλές φιλίες. Οι έφηβοι αναφέρουν ότι απέκτησαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ανεξαρτησία και σκεπτικισμό ενάντια στις προκαταλήψεις.




ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι νέοι ερμηνεύουν το KONTAKTHOF της Πίνα Μπάους

Η ΤΑΙΝΙΑ

Τη συνέχεια μιας νέας αγάπης για τις χορευτικές ταινίες που προανήγγειλε η επιτυχία  ‘Μαύρος Κύκνος’,  έρχεται να δώσει μια χορευτική παραγωγή που αιχμαλωτίζει τις καρδιές των ίδιων των χορευτών και γιορτάζει τη δουλειά της οραματίστριας και φημισμένης χορογράφου Πίνα Μπάους. Αν και η φιγούρα της δεσπόζει στο ‘Dancing dreams, το κέντρο βάρους του ντοκιμαντέρ πέφτει στους 40 νεαρούς χορευτές.
To 2008, η Μπάους επέλεξε 40 νέους για να συμμετέχουν στο χορευτικό της έργο ‘Σημείο επαφής’ (Kontakthof). Οι έφηβοι προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, με διαφορετική παιδεία και μερικοί από αυτούς δεν είχαν ξανακούσει για την Μπάους. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στην αρχή το θεώρησαν διασκεδαστικό αλλά σύντομα ανακάλυψαν ότι η συμμετοχή απαιτούσε υπευθυνότητα σε συνδυασμό με συναισθηματικές και ερμηνευτικές απαιτήσεις.

 Έχοντας περιορισμένη χορευτική εμπειρία  οι πρόβες αρχικά απέβησαν άκαρπες, όμως  ενδυνάμωσαν τις εμπειρίες των παιδιών που σταδιακά τις κατέστησαν δυναμικές και γόνιμες με την καθοδήγηση των πιστών της βοηθών Benedicte και Jo.
Καθοριστικό ρόλο στις πρόβες έπαιξε η αδιάλειπτη παρουσία της Πίνα Μπάους στο να εμψυχώνει τους νέους «να είναι ο εαυτός τους»  και να αναπτύσσουν ένα σημείο επαφής, το οποίο να επιτρέπει στους ίδιους να εκφράζουν τις αγωνίες τους, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τα όνειρα μέσα από τις κινήσεις τους. Τη στιγμή που εμφανίζεται στις πρόβες η Μπάους, βλέπουμε μια ήρεμη και λυγερή δύναμη, ικανή να μεταδώσει ζεστασιά και συμπάθεια. Παρατηρεί τις πρόβες των νέων εφήβων συνήθως με ένα τσιγάρο στο χέρι. Το χαμόγελο και τα ενθαρρυντικά της λόγια διαψεύδουν την εικόνα μιας δύσκολης και μελαγχολικής φιγούρας. Στο τέλος του ντοκιμαντέρ, η Μπάους προσφέρει από ένα λουλούδι σε κάθε χορευτή καθώς αγκαλιάζονται από το χειροκρότημα της πρώτης δημόσιας εμφάνισής τους. Μια απλή χειρονομία που αποδεικνύει ότι η Μπάους ήταν κάτι περισσότερο από μια απλά σκοτεινή βασίλισσα του avant-garde χορού.
Από την άλλη το ντοκιμαντέρ φαντάζει συμβατικό και αβρό κάτι που θα ενοχλήσει όσους είχαν συνδέσει την εικόνα της Μπάους με αυτή της ατρόμητης και πρωτοποριακής μορφής. Χορεύτρια έως τα μέσα δεκαετίας του 50, η Μπάους άρχισε να χορογραφεί δικές τις δουλειές τέλη δεκαετίας 60, οι οποίες τις πρόσφεραν ευρεία αναγνώριση κατά τα μέσα του 70. Ο τρόπος που συνδύαζε τον σουρεαλισμό, τη βιαιότητα και την τρυφερότητα αποδεικνυόταν προκλητικός τόσο για το κοινό όσο για τους χορευτές και τους κριτικούς. Το γεγονός του αιφνίδιου θανάτου της λίγο μετά την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ προσθέτει μια δραματικότητα και μια τραγική ειρωνεία κάτι που ενδεχομένως να πετύχει την προώθηση και την προβολή κάποιων παιδιών. Μπορεί το ντοκιμαντέρ να διακρίνεται περισσότερο για την πολυλογία του και λιγότερο για το χορό του όμως θα θυμίζει πάντοτε την ένταση και το πάθος που χαρακτήριζε την Μπάους.

Σχόλιο της σκηνοθέτιδος Anne Linsel

Το «Σημείο επαφής», το έργο της Πίνα Μπάους του 1978, ήταν πάντα ένα απ’ τα αγαπημένα μου. Όταν στα μέσα του 2007 άκουσα ότι η Πίνα Μπάους θα επαναλάμβανε το έργο με εφήβους από 14 ετών, αμέσως ηλεκτρίστηκα. Αυτό είναι υλικό για μια ταινία! Η Πίνα Μπάους το Φεβρουάριο 2000 είχε ανεβάσει στη σκηνή τη χορογραφία ως ένα πείραμα με ερασιτέχνες κυρίους άνω των 65 – μια μεγάλη παγκόσμια επιτυχία ως σήμερα. Και τώρα ήθελε να επαναλάβει το πείραμα με ερασιτέχνες εφήβους. Πώς θα τα πήγαιναν οι έφηβοι με το «Σημείο επαφής», ένα έργο που αφορά στην πρώτη επαφή, την αναζήτηση της τρυφερότητας, την αμφιβολία, το τραύμα, τη μοναξιά, τη σχέση ανδρών-γυναικών;
Γνώρισα την Πίνα Μπάους το 1973, όταν ξεκινούσε τη δουλειά της στο Χοροθέατρο του Βούπερταλ. Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν δίπλα σ’ αυτή και το Χοροθέατρο. Η εμπιστοσύνη μεγάλωσε μεταξύ μας: Η Πίνα Μπάους έδωσε την έγκρισή της για την ταινία. Ξέραμε κι οι δυο ότι οι μαθητές, μεταξύ των 14 και 18 ετών, θα έπρεπε να προστατευτούν. Έτσι, κατά τη διάρκεια των προβών δεν επέτρεψε στην αίθουσα κανένα άλλο κινηματογραφικό συνεργείο ούτε φωτογραφίες για τον τύπο ή άρθρο. Καμιά δημοσιότητα δεν έπρεπε να αναστατώσει αυτή τη δουλειά.
Τα γυρίσματα ανήκουν στα ωραιότερα που έχω ζήσει. Ο ενθουσιασμός και η ένταση, με την οποία οι έφηβοι –χωρίς να έχουν κάποια προηγούμενη εμπειρία- κατάφεραν να ενσωματώσουν τη χορογραφία, ήταν συνταρακτική. Στην αρχή του ντοκιμαντέρ ένας νεαρός αναφέρει: «Πήγα εκεί (στην πρώτη πρόβα) και τη βρήκα φανταστική. Κάτι υπάρχει εκεί, που σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να του εναντιωθείς, πρέπει να μείνεις».

Υπάρχουν πολλές συγκινητικές στιγμές στις αρχικές συστολές πριν το άγγιγμα. Όμως, σταδιακά αυξήθηκε το θάρρος και τα συναισθήματα απελευθερώθηκαν. Υπάρχει, για παράδειγμα, η σκηνή «Οι άνδρες των κοριτσιών» (τίτλος εργασίας), όπου ένα κορίτσι παίζει το ρόλο της λυπημένης που θέλει να βρει παρηγοριά. Πρώτα, από έναν νεαρό, ο οποίος τη χαϊδεύει πολύ προσεχτικά, ένας άλλος, ο οποίος την αγγίζει φευγαλέα, μέχρι να την αγγίξουν και τα 13 αγόρια, παντού, ολοένα και πιο δυνατά – από την τρυφερότητα γεννιέται επιθετικότητα. Για τα αγόρια ήταν δύσκολο να διαχωρίσουν το ρόλο απ’ την πραγματικότητα, το κάθε ένα ζητούσε συγγνώμη με συγκινητικό τρόπο από την Κιμ, το «στενοχωρημένο» κορίτσι, «δεν το εννοούσαμε, δε θέλαμε να σου κάνουμε κακό, κτλ». Ή η αργή διαδικασία από τη συστολή στον «επαγγελματισμό», καθώς για ένα αγόρι και ένα κορίτσι ήταν ένα αμήχανο ζήτημα οι πιο «οικίες» σκηνές. Σε παρόμοιες δύσκολες στιγμές, οι δύο χορεύτριες και εισηγήτριες Jo Ann Endicott και Bénédicte Billiet απέδειξαν τις παιδαγωγικές τους ικανότητες και ενσυναίσθηση.  Η Πίνα Μπάους ερχόταν ανά διαστήματα και στο τέλος όλων των προβών. Την ημέρα της πρεμιέρας είχα την τελευταία συζήτηση μαζί της στη σκηνή. Μας παρακάλεσε- μαζί με τον οπερατέρ Rainer Hoffmann- να μην τραβήξουμε πλάνα. Στην αρχή, ανησυχήσαμε, αλλά μετά καταλάβαμε ότι είχε δίκαιο. Αυτές οι στιγμές ανήκαν σ’ αυτή και στην ομάδα της. Μας ευχαρίστησε που θα κάναμε γνωστή τη χορογραφία της σε περισσότερο κόσμο. Είχε δάκρυα στα μάτια. 
Το «Σημείο επαφής», που ανέβηκε στη σκηνή το 1978 με το Χοροθέατρο του Βούπερταλ, το 2000 με κυρίες και κυρίους άνω των 65, το  2008 με εφήβους άνω των 14, είναι μια κληρονομιά.
Anne Linsel


ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ

Pina Bausch

Γεννήθηκε το 1940 στο Σόλινγκεν. Στα 14 ξεκίνησε σπουδές στη σχολή Φόλφγκανγκ του Έσεν και πήρε υποτροφία για τη Νέα Υόρκη. Παράλληλα με τις σπουδές της, συμμετείχε στη χορευτική ομάδα των Paul Sanasardo και Donya Feuer, που συνεργαζόταν με το Νέο Αμερικάνικο Μπαλέτο και τη Μετροπολιτάνικη Όπερα της Νέας Υόρκης. Το 1962 επέστρεψε στη Γερμανία. Ήταν χορεύτρια στο νεοϊδρυθέν από τον δάσκαλό της, Kurt Joos, Μπαλέτο Φόλφγκανγκ, ενώ από το 1969 αναλαμβάνει τη διεύθυνσή του. Το 1973, γίνεται διευθύντρια του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ. Με μια σειρά από χορογραφίες, όπως «Κυανοπώγων» (1977), «Café Müller» (1978), «Kontakthof» (1978), το Χοροθέατρο περιοδεύει ανά τον κόσμο και σύντομα καταξιώνεται. Το 1982, η Πίνα Μπάους παίρνει ένα ρόλο στην ταινία «E la nave va» του Φεντερίκο Φελίνι. Το 1990, παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία «Die Klage der Kaiserin» της Μπάους. Στο «Hable con ella» (2001) του Αλμοδόβαρ υπάρχουν αποσπάσματα των χορογραφιών της «Café Müller» και «Masurca Fogo». Το 2005 ανεβαίνει στη σκηνή η χορογραφία της «Orpheus und Eurydike» με το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού. Για την καλλιτεχνική δουλειά της, η Πίνα Μπάους έχει διακριθεί με πολλά βραβεία.   

Anne Linsel

Η Anne Linsel, δημοσιογράφος πολιτιστικών και συγγραφέας, γεννήθηκε στο Βούπερταλ. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Γερμανική φιλολογία.  
Από το 1984 έως το1989 ήταν παρουσιάστρια του πολιτιστικού μαγκαζίνο «Απόψεις» στο τηλεοπτικό κανάλι ZDF. Στη συνέχεια, παρουσίασε τις «Κυριακάτικες συζητήσεις» στο ZDF (30λεπτες ζωντανές συνεντεύξεις), τη σειρά «Μαρτυρίες του αιώνα» και ορισμένες θεματικές εκπομπές για τη σχέση τέχνης και πολιτικής και καλλιτέχνες, όπως ο Joseph Beuys, η Pina Bausch και ο Max Ernst.
Εργάζεται για το ραδιόφωνο (WDR/NDR/DLF) και γράφει κριτικές για τη λογοτεχνία, το θέατρο, την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά (μεταξύ άλλων από το 1982 έως το 1998 αρθρογραφούσε για την εφημερίδα «DIE ZEIT», από το 1998 έως σήμερα για τη «Süddeutsche Zeitung»).

Rainer Hoffmann

Ο Rainer Hoffmann γεννήθηκε στο Αμβούργο. Σπούδασε μηχανικός και πραγματοποίησε πολλά ερευνητικά ταξίδια στη Γροιλανδία, την Ισλανδία και το Λαβραδόρ. Εργάστηκε ως φωτογράφος για διάφορα διαφημιστικά γραφεία στο Αμβούργο.  
Από το 1982 έως το 1987 σπούδασε στην Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Βερολίνο. Από το 1993 έως το 1995 ήταν λέκτορας στην Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών του Ανόβερο. Από το 1985 εργάζεται ως οπερατέρ και σκηνοθέτης.


ΠΙΝΑ ΜΠΑΟΥΣ: ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΧΙΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ….

Η Πίνα Μπάους ήταν μια πανέμορφη γυναίκα, μέχρι το τέλος. Μια μεγάλη βασίλισσα του χοροθεάτρου που μπορούσε να σε καθηλώσει με τα βαθιά, γαλανά της μάτια. Οι χορευτές της την ερωτεύονταν. Όπως και οι θεατές.
«Μου άρεσε να χορεύω γιατί φοβόμουν να μιλήσω. Όταν κινούσα το σώμα μου, μπορούσα να αισθανθώ».», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου η Πίνα Μπάους, ιέρεια του σύγχρονου χορού. Η ίδια πίστευε ότι η δουλειά της γίνεται πιο κατανοητή μέσω της εμπειρίας. «Η αίσθηση της ομορφιάς ή της φρίκης που ζει το κοινό κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι σίγουρα πιο αληθινή από οποιαδήποτε περιττή εξήγηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το έργο της Πίνα Μπάους δεν εξηγείται τόσο εύκολα. Έχει χορογραφήσει έργα όπου η σκηνή ήταν σκεπασμένη με χώμα ή με λουλούδια ή με νερό, όπου οι άντρες και οι γυναίκες φλερτάρουν τρυφερά ή πετούν βίαια ο ένας τον άλλον. Το να απλοποιήσει κανείς τον ρόλο που έπαιξε στη εξέλιξη του σύγχρονου χορού ή να αναλύσει την καλλιτεχνική διαδικασία που ακολουθεί, είναι σαν να αρνείται την αμεσότητά του. Kαι μόνο η παρουσία της προδίδει το βάθος και την ένταση της δουλειάς της. «Kάνω έργα για να τα δει ο κόσμος. Όταν αρχίζω να δημιουργώ, δεν έχω σημειώσεις, ούτε κάποια συγκεκριμένη μουσική. Υπάρχουν μονάχα... εμείς και η ζωή... Ψάχνω να βρω αυτό που θέλω να πω μαζί με τους χορευτές μου. Δεν τους λέω τι να κάνουν. Εγώ απλώς τους δίνω ερωτήσεις. Εκείνοι αυτοσχεδιάζουν, τραγουδούν, λένε κάποιο παραμύθι ή απλώς κινούνται. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ψάχνουμε για πολλές εβδομάδες...» εξήγησε η χορογράφος, αναφερόμενη στον τρόπο που δουλεύει. Το 1972 η Πίνα Μπάους ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θεάτρου του Βούπερταλ. Έμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατο της. «Είμαι κάποια που ποτέ δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια», είχε πει. Το έργο της επηρέασε χορογράφους από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου και ομάδες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους: όσο οι «DV8» του Λόιντ Νιούσον από την ομάδα «Cloud Gate» της Ταϊβάν. To 1984 συνεργάστηκε επίσης με τον Φελίνι στην ταινία «Ε la nave va», ενώ απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη φήμη όταν υπέγραψε τις χορογραφίες της ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Μίλα της». Οι παραγωγές της συνδύαζαν τον λόγο, το τραγούδι, τα ακροβατικά, εντυπωσιακές οπτικές εικόνες και μνημειώδη σκηνικά. Πολλές φορές ο χορός έπαιζε μόνο ένα δευτερεύοντα ρόλο. Εμπνεύστηκε από το θέατρο του Μπρεχτ, το πολιτικό καμπαρέ, τα αμερικανικά μιούζικαλ και όλη την «εξπρεσιονιστική» ιστορία της Γερμανίας, ειδικά από τη φιλοσοφία και τις χορογραφίες του Kurt Jooss και της Μαίρης Βίγκμαν. Στην Πίνα Μπάους είχαν απονεμηθεί δεκάδες διακρίσεις με σημαντικότερη το 2007 το βραβείο Κιότο, το οποίο θεωρείται το Νόμπελ των τεχνών καθώς και το Χρυσό Λιοντάρι στην Μπιενάλε της Βενετίας.
«Νομίζω ότι τα έργα μιλούν από μόνα τους», ανέφερε συχνά η Πίνα Μπάους.
«Προσπαθώ πάντα να μιλάω για όλους μας, για όσα αισθανόμαστε, για τις επιθυμίες, τις ελπίδες, τα όνειρα, τους φόβους, για την αγάπη και ναι… για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, πόσο όμορφος είναι ο κάθε ένας από εμάς και πόσο εύθραυστοι είμαστε. Νομίζω ότι όλα αυτά μαζί είναι αυτό που είχα να πω…….».

Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ MECHTHILD GROßMANN
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΝΑ ΜΠΑΟΥΣ:  Η ΕΠΙΣΤΗΘΙΑ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ.

«Δεν ήταν μια χορεύτρια, ούτε αποκλειστικά ηθοποιός ούτε πραγματικά μια τραγουδίστρια αλλά ήταν η ενσάρκωση της χορογραφικής τέχνης για περισσότερο από 30 χρόνια». - Mechthild Großmann-.
Η Mechthild Großmann έχοντας παίξει βασικό ρόλο στη ζωή της Μπάους ως ερμηνεύτρια, έμπιστη και φίλη, δίνει ένα συγκινητικό πορτραίτο της δημιουργού του ‘Café Müller’ από τη στιγμή που ξανανέβηκε πάνω στη σκηνή στο Παρίσι. Η μαρτυρία της φωτίζει την προσωπικότητα της Πίνα Μπάους και την δημιουργική διαδικασία της χορογραφίας. ‘Πιστεύω ότι ποτέ δεν πέρασα τόσο χρόνο με ένα άτομο όσο με την Πίνα Μπάους, ˙ και πάντοτε ήμουν δυο βήματα πίσω από εκείνη. Ο άντρας μου μου έλεγε πάντοτε: « καλύτερα δέκα εραστές παρά μια Πίνα Μπάους». Όντως ήταν μια σχέση δυνατή και αμοιβαία όπως αυτή του έρωτα. Αισθανόμουν αστείρευτη αγάπη για εκείνη και πολύ απλά τη θαύμαζα.
Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά το 1975 όταν η Πίνα έψαχνε μια τραγουδίστρια για μια βραδιά που ετοίμαζε πάνω στους Brecht et Kurt Weill. Με είδε στο θέατρο του Βούπερταλ όταν έπαιζα Cabale et amour, de Schiller και ειπε: αυτή θέλω! Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει να μιλάνε για εκείνη και εγώ τραγούδαγα μόνο εάν ήμουν πραγματικά υποχρεωμένη. Πήγα λοιπόν στην όπερα, εκεί με περίμεναν δίπλα στην πόρτα εκείνη και ο σύντροφός της ’ Rolf Borzik’ που ήταν ο διακοσμητής. Δεν είχα ξανασυναντήσει ανθρώπους σαν και αυτούς. Πήγαμε σε μια αίθουσα για πρόβες. Έπρεπε να τραγουδήσω ένα τραγούδι του Μπρέχτ. Αισθανόμουν πολύ άβολα. Τραγούδησα με το ζόρι και ήθελα να φύγω. Μα τότε η Πίνα είπε ‘Ωραία…το πάμε πάλι; Αυτό που ήταν θαυμάσιο πάνω της ήταν τα μάτια της. Μπορούσαν να σε κοιτάζουν με τόση υπομονή για ώρες χωρίς να κινούνται. Με αυτό της το βλέμμα έγινα πιο χαλαρή. Αμέσως μετά τη πρώτη βραδιά της παράστασης, με ρώτησε που έμενα και όταν της είπα ότι δεν είχα παρά ένα μικρό δωμάτιο μου πρότεινε να συγκατοικήσω με εκείνη και τον Ρολφ’. Έμεινα έκπληκτη, δεν το έκανα αμέσως αλλά μετά συγκατοίκησα μαζί τους, στο διαμέρισμα όπου έμενε μέχρι το τέλος. Γιορτάσαμε μαζί τα 36 γενέθλιά της. Ήταν μόνο 8 χρόνια μεγαλύτερη από μένα αλλά είχε μια απίστευτη επιβλητικότητα. Μετά την πρόβα με παρουσίασε στο θίασο της, σε όλους τους χορευτές. Είναι ένα σύμπαν εντελώς διαφορετικό από αυτό του θεάτρου. Εκείνοι αναρωτιόντουσαν τι δουλειά είχα εκεί αφού ήμουν ηθοποιός και δεν ήξερα να χορεύω. Όμως η Πίνα είχε βρει πολύ προικισμένο τον τρόπο κίνησής μου. Παρά το γεγονός ότι ακολουθούσα τις κινήσεις της υπόλοιπης ομάδας, το 1977 μου δόθηκε σόλο στο Barbe bleue, όμως υπήρχε ακόμη και τότε ένα μικρό βήμα που έπρεπε πάντοτε να δείχνω στους άλλους. Συχνά έκανε πρόβες μόνο για μένα όπου βρισκόμουν μόνη μαζί της. Η μέθοδος της δουλειάς της – να ζητάει από τους χορευτές και τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν- δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο για εμένα. Έμοιαζε σαν να έπαιζα στο θέατρο.

Μια εποχή δούλευα κυριολεκτικά κάθε βράδυ. Όλοι οι διάλογοι στα κείμενα της Πίνα τα έγραφα εγώ εκτός αυτών που δεν ήταν σημειωμένα στο πρόγραμμα. Δεν της άρεσε καθόλου να γυρνάει σπίτι της ή σε οποιοδήποτε διαμέρισμα. Ήτανε πάντα σε κάποιο καφέ. Στο σταθμό, στο Βούπερταλ, το τραπέζι στα δεξιά ήταν κυριολεκτικά το γραφείο της. Ακόμα και στο σπίτι μου κατά τη διάρκεια των 15 ετών δεν είχε έρθει παρά 3 με 4 φορές αν και μέναμε μόνο ένα τέταρτο η μια από την άλλη. Ήταν διαφορετικά όμως όταν υπήρχαν επίσημες προσκλήσεις. Όταν ο θίασος προσκαλούνταν από κάποιο σημαντικό πρόσωπο, εκεί πήγαινε. Η Πίνα δεν αντιδρούσε σε κριτικές, δεν έψαχνε ποτέ την επιτυχία. Απλά συνέχιζε. Το παιχνίδι γι’αυτήν ήταν να παραμείνει μέχρι τέλους. Δεν καταλάβαινε γιατί οι άνθρωποι αντιδρούσαν έτσι. Δεν ήθελε να προκαλεί, δεν έψαχνε για σκάνδαλο, δεν ήθελε να σοκάρει όπως άλλοι σκηνοθέτες δε φλέρταρε με την επιτυχία. Αυτό που την ένοιαζε έως το τέλος ήταν να μην προσβάλει κανέναν.
Οι γονείς της ποτέ δεν παρακολούθησαν ούτε μια παράσταση της αλλά την αγαπούσαν πολύ.
Ο πατέρας της ένας γίγαντας και η μητέρα της μικροσκοπική. Γύρω στο 1979 οι γονείς της εγκατέλειψαν το Σόλινγκεν και έχτισαν ένα σπιτάκι σε ένα χωριό 200χλμ από εκεί. Έως τότε είχε όλα της τα αδέρφια τα οποία πέθαναν αργότερα πριν από εκείνη, κάτι που της κόστισε πολύ. Θυμάμαι ακόμη την Πίνα να κάθεται στα γόνατα του πατέρα της. Εκείνος ένας γίγαντας, εκείνη λεπτοκαμωμένη σαν ένα μικρό κοριτσάκι. Του έλεγε: «θυμάσαι τι μου έλεγες, ότι με έψαχνες στο ζωολογικό κήπο στο τμήμα με τους πιθήκους;» και εκείνος της απάνταγε: «μικρή μου μαϊμουδίτσα» ενώ η μητέρα της πηγαινοερχόταν για να ετοιμάσει το δείπνο.
Ο πνευματικός της πατέρας ήταν ό Kurt Jooss, ο γνωστός καθηγητής χορού της σχολής Folkwangschule στο Essen. Πήγε εκεί στην ηλικία των 14 ετών μετά από παρότρυνση ανθρώπων του θεάτρου που σύχναζαν στο μπιστρό του πατέρα της : « Αυτό το παιδί είναι τόσο εύκαμπτο. Πρέπει να κάνει χορό!». Η Πίνα μου είπε μια μέρα: « ο Jooss είναι αυτός που με έμαθε να τρώω με κουτάλι και πιρούνι» –μεταφορικά μιλώντας-.
Η Πίνα γνώριζε τις γυναίκες καλά. Γι’αυτό τους έδινε την ευκαιρία να αποκτήσουν ρόλους πολύ διαφορετικούς καθώς επίσης και τους κύριους ρόλους στην πλειοψηφία των έργων της. Αγαπούσε όλες τις εκφράσεις αισθησιασμού των γυναικών ακόμα και εάν υποδύονταν τις μοιραίες γυναίκες. Η σχέση επιβολής μεταξύ των δύο φύλων ήταν ένα συχνό θέμα για εκείνη. Της άρεσε οι γυναίκες να αποκτούν  απειλητικό ύφος.
Ο θάνατος του Rolf Borzik ήταν μια τραγωδία για εκείνη. Πέθανε το 1980. Οι δυο τους αποτελούσαν ένα πολύ ισορροπημένο ζευγάρι σε όλους τους τομείς. Εκείνος δεν έστηνε μόνο μεγαλειώδη σκηνικά αλλά φορτωνόταν και ότι εκείνη σιχαινόταν να κάνει. Συγκεκριμένα πράγματα όπως οι κινήσεις, ο χορός προέρχονταν από εκείνη. Όμως η διακόσμηση, τα κοστούμια, ο χώρος προέρχονταν από εκείνον. Διαμόρφωνε την αισθητική της. Όταν εκείνος πέθανε ήταν σχεδόν 35 και εκείνη 40. Ήταν παρών μέχρι το τέλος του.
Η Πίνα είχε τη δύναμη και τη διάρκεια να διευθύνει ένα θίασο για ολόκληρα χρόνια παρά την λεπτεπίλεπτη φυσική της εμφάνιση. Δεν μπορούσε να ζήσει σαν τις υπόλοιπες γυναίκες. Η Πίνα να ξεκουράζεται στην ακτή μιας λίμνης…. αδύνατον! Μια φορά κατά τη διάρκεια διακοπών μας μετά από δύο εβδομάδες δεν άντεχα άλλο. Κάθε μέρα κινούμασταν ασταμάτητα και το βράδυ σκεφτότανε τι άλλο θα μπορούσε να είχε δει… Κάπως έτσι ήταν οι διακοπές της Πίνα. Η χειρότερη της μέρα ήταν η 24η  Δεκεμβρίου όπου δεν μπορούσε να ζητήσει από κανέναν να πάει για πρόβα.

Πρέπει να πούμε ότι ορισμένες φορές υπήρχε ένταση ανάμεσα στο θίασο. Δεν τους προσλάμβανε όλους συλλογικά. Οι χορευτές δεν αποφάσιζαν για το ρόλο τους παρά μόνο η Πίνα. Έδινε πάντοτε βάση σε ότι αφορούσε προσωπικά τον καθένα, κάτι που δε συνηθίζεται στο θέατρο.

Και βέβαια υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ μας. Άλλωστε ήταν απαραίτητο σε ένα ‘γάμο’ 34 χρόνων. Μα ποτέ δεν σκέφτηκα να αποσυρθώ και ποτέ εκείνη δεν είπε «φτάνει πια»! Αν και τις τελευταίες χρονιές έκανα και άλλα πράγματα, η Πίνα ήταν πάντοτε η προτεραιότητά μου. Συνέχιζα να συμμετέχω σε καινούργια έργα και σε διασκευές παλιών.
Όταν απέκτησα παιδί το 1991 δεν είχα όρεξη να δουλεύω τόσο πολύ. Όταν έφυγα, ήταν δύσκολο να το αποδεχτεί, όμως δεν άλλαξε τίποτα στη σχέση μας. Όταν πριν λίγους μήνες επέστρεψα, όλα ήταν όπως πρώτα.
Γνωρίζουμε ότι η Πίνα δεν έβαζε ποτέ τίτλους στα καινούργια της έργα. Πάντοτε ήταν ‘ένα έργο της Πίνα Μπάους’ ή ‘κάτι της Πίνα Μπάους’. Και πάντοτε ξαφνιαζόμουν που κανένας δεν καταλάβαινε αυτό που η Πίνα ήθελε να πει: ότι κάθε κομμάτι ήταν και κάτι το διαφορετικό από εκείνη, ένα κομμάτι του εαυτού της.
Η Πίνα δεν ήθελε ποτέ της να κάνει παιδιά σε αντίθεση με εμένα. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Ρολφ, ερωτεύτηκε τρελά και έμεινε έγκυος. Η εμπειρία του πένθους αναμφίβολα αφύπνισε την επιθυμία της να δημιουργήσει μια ζωή.
Υπάρχει κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό αλλά μπορεί κανείς να το δει μέσα από τα έργα της. Ότι η Πίνα είχε πολύ χιούμορ. Όταν βγαίναμε τα βράδια στη Νέα Υόρκη για παράδειγμα αγαπούσε τις εκκεντρικότητες. Μπορούσε να γελάει ασταμάτητα. Την είδα να χορεύει πάνω στα τραπέζια. Η Πίνα αγαπούσε τη ζωή. Την εποχή που δεν υπήρχε ακόμα πολύ κόσμος γύρω της.

Η τελευταία φορά που έπαιξα για εκείνη ήταν τον Μάιο του 2009, σε μια βραδιά αφιερωμένη στους Brecht et Kurt Weill, όπως ακριβώς στη πρώτη μας βραδιά στο Βούπερταλ. Σοκαρίστηκα, δεν είχε μείνει παρά μόνο η σκιά της. Υπερβολικά αδυνατισμένη ήταν πολύ αδύναμη για να πάει να χαιρετίσει τη στιγμή των χειροκροτημάτων. Παρ’όλα αυτά ήταν στο γραφείο το επόμενο πρωί έως τις 9 μ.μ. και μετά στις πρόβες. Όλοι είχαμε παρατηρήσει την εξάντλησή της μα κανένας δεν είχε πει τίποτα. Το τρίτο βράδυ στις 2 Μαΐου, περνούσε ακόμα από το βεστιάριο μετά την παράσταση και έβαζε πάντοτε την τσάντα και το παλτό της μαζί με τα δικά μου πράγματα. Όταν τα άφησε και τα δυο μαζί της είπα: «τι κάνεις πουλάκι μου;». Σταμάτησε και κλαίγοντας σήκωσε τα μάτια της και μου είπε: «δεν είναι μια πολύ καλή περίοδος Mechthild». Επέστρεψα στο Αμβούργο κλαίγοντας και είπα στον άντρα μου και στην κόρη μου: «ίσως δεν θα ξαναδώ ποτέ πια την Πίνα». Ίσως μου ήταν αδιανόητο να σκεφτώ ότι πέθαινε. Η Πίνα για μένα είναι αθάνατη’!

 


 

 

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ:

IMDb Facebook Twitter Official site


top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Για πολύ συγκεκριμένους θεατές!

Μια ταινία τεκμηρίωσης η οποία αν και αναφέρεται σε ένα πραγματικό θρύλο του σύγχρονου ευρωπαϊκού χορού την Pina Bausch  δεν έχει να πει παρά ελάχιστα.

Ο τρόπος που η  σκηνοθέτιδα της ταινίας Anne Linsel παρακολουθεί την Pina Bausch  και την δουλειά της είναι επίπεδος και χωρίς την οποιαδήποτε έμπνευση.

Ειδικά όσοι είχαν την χαρά να παρακολουθήσουν την καταπληκτική  3D δημιουργία του Wim Wenders «Pina»είναι προτιμότερο να μείνουν με εκείνην την εξαιρετική ανάμνηση.


Konstantinos Kommatas
του Κωνσταντίνου Κομματά [email protected]

 


Σηματοδοτώντας την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της Γερμανίδας χορεύτριας και χορογράφου Πίνα Μπάους, το εμπνευσμένο ‘Dancing Dreams’ ακολουθεί μια ομάδα εφήβων απ’ το Βούπερταλ, καθώς μελετούν το έργο της Πίνα Μπάους ‘Kontakthof’ (Σημείο επαφής) του 1978 κατά τη διάρκεια ενός χρόνου. Η σκηνοθέτις Anne Linsel συνθέτει ένα χαρούμενο πορτρέτο που φωτίζει το συναισθηματικό ταξίδι των συμμετεχόντων, καθώς και την προσαρμοστικότητα της χορογραφίας. Η Μπάους είχε δουλέψει ξανά το ‘Kontakthof’ με μία ομάδα ηλικιωμένων το 2000 (το πείραμα αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ της Lilo Mangelsdorff «Κυρίες και κύριοι άνω των 65»).
Η Πίνα Μπάους έλαβε πολλά βραβεία για την πρωτοποριακή δουλειά της στο Χοροθέατρο του Βούπερταλ, όπου ήταν διευθύντρια από το 1973. Πέθανε τον Ιούνιο 2009, τη χρονιά που ο Βιμ Βέντερς ετοίμαζε ένα 3D χορευτικό φιλμ για την ίδια και την ομάδα της.
Πριν απ’ αυτό, η Μπάους και το έργο της αποτέλεσαν θέμα πολλών ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών της δημοσιογράφου πολιτιστικών Anne Linsel «Γαρύφαλλα στην Ινδία» και «Πίνα Μπάους».
Στο ‘Dancing Dreams’ συμμετέχουν έφηβοι ερμηνευτές (κανείς απ’ τους οποίους δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στο μοντέρνο χορό), ηλικιών από 14 έως 18 και διαφορετικών εθνοτήτων. Είναι εμψυχωτικό να τους ακούς να περιγράφουν το πώς η συμμετοχή τους τους έκανε να αισθάνονται πιο δυνατοί στην καθημερινή τους ζωή και να αφήνουν στην άκρη τις εφηβικές αναστολές σχετικά με τη σωματικότητα της χορογραφίας.
Παρομοίως, οι διευθυντές των προβών Jo-Ann Endicott και Benedicte Billiet εξιστορούν πόσο συγκινημένοι είναι απ’ την προοδευτική εξέλιξη των εφήβων, που ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με ένα απαιτητικό έργο και αφοσιώθηκαν σ’ αυτό.
Με το διαπεραστικό βλέμμα της και τις διεισδυτικές κριτικές της, η Μπάους εμπνέει στους κατάπληκτους νέους τη μέγιστη αυτοσυγκέντρωση και φινέτσα, ενώ συζητά για το πώς χορευτές διαφορετικών ηλικιών εστιάζουν σε διαφορετικές πλευρές του έργου.
Το τεχνικό μέρος του ντοκιμαντέρ είναι εξαιρετικό, ιδιαίτερα τα ευέλικτα πλάνα του Rainer Hoffmann, που βρίσκονται σε απόλυτη αντιστοιχία με την έντονη και γεμάτη συναισθήματα χορογραφία της Πίνα Μπάους.
Alissa Simon, Variety



Το ντοκιμαντέρ ‘Dancing dreams’ είναι μία εξαιρετική δουλειά.  Ελκυστικό και εμψυχωτικό, όπως όλες οι χορογραφίες της Πίνα Μπάους, πείθει αμέσως τους θαυμαστές της, ενώ μυεί τους θεατές στον κόσμο του χοροθεάτρου της Μπάους και στη σημασία του για το (ολοένα και πιο αποξενωμένο) κοινωνικό ον.
Η Μπάους σπάνια συζητούσε για το νόημα των έργων της, αναγνωρίζοντας τις εμπειρίες των χορευτών και των θεατών της ως τους μοναδικούς νόμιμους κριτές της αξίας των έργων της. Το ντοκιμαντέρ δεν αφορά στην Πίνα Μπάους, αλλά στη διαδικασία των προβών και της αναβίωσης του ‘Kontakthof’. Το καστ της νέας παραγωγής αποτελείται από εφήβους της Σχολής Μπάους στο Βούπερταλ της Γερμανίας. Το ντοκιμαντέρ συνδυάζει υλικό από τις πρόβες και συνεντεύξεις με τους έφηβους χορευτές, που είναι αφοπλιστικά εύγλωττοι, ειλικρινείς και αφοσιωμένοι στο να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Η αίσθηση της ορθότητας που διατρέχει το ‘Dancing dreams’ είναι αποτέλεσμα των συνεκτεινόμενων ενδιαφερόντων της θεματολογίας του ‘Kontakthof’(Σημείο επαφής) και του ντοκιμαντερίστικου πλαισίου του. Στην ταινία, η κίνηση, ο χορός και η ερμηνεία παρουσιάζονται ως πανίσχυρα εργαλεία που οδηγούν στην αυτογνωσία και την ενσυναίσθηση, αφού το να εντυπωσιάσεις τους χορευτές και τους θεατές μοιάζει με τις πραγματικότητες της ατομικής εμπειρίας και της συλλογικής επιθυμίας, τη συλλογική αίσθηση και την αναλοίωτα ιδιωτική γνώση. Όπως και τα καλύτερα έργα της Πίνα Μπάους, το ‘Dancing dreams’ είναι ένας χαρούμενος παιάνας για τους θεατές: οξύ και ζωηρό, αποδέχεται τις ανθρώπινες ιδιοτροπίες, θαυμάζει την αμηχανία και τη χάρη, την απογοήτευση και την ανακούφιση.
Emma Firestone, FestivalDaily 


Λίγο καιρό πριν, ο φιλόσοφος Roger Scruton μιλούσε στο ραδιόφωνο για την παρακμή του χορού στη σύγχρονη κοινωνία. Οι σημερινοί άντρες και γυναίκες, θρηνούσε, δε σέβονται την πειθαρχία στη χορογραφία. Εκτιμούν περισσότερο τον αυθορμητισμό απ’ την παράδοση, την αυτοέκφραση απ’ την τεχνική. Αληθεύει αυτό; Στις μέρες μας, δεν υπάρχει έλλειψη από παραγωγές με θέμα τον χορό στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση. Για παράδειγμα, εκπομπές όπως το ‘Strictly Come Dancing’ ή το ‘Mad Hot Ballroom’, εξίσου κωμικές και εντυπωσιακές, όπου βλέπουμε τις προσπάθειες ερασιτεχνών και νέων να ακολουθήσουν τα βήματα των δασκάλων τους.
Το ντοκιμαντέρ ‘Dancing Dreams’, σκηνοθετημένο από την Anne Linsel και τον Rainer Hoffmann είναι ένα τέτοιο πείραμα. Επί 10 μήνες, 40 εφήβοι από λύκεια της γερμανικής πόλης Βούπερταλ μαθαίνουν να ερμηνεύουν το ‘Kontakthof’ (Σημείο επαφής), το πιο διάσημο έργο της PinaBausch που εξερευνά τη φύση των ανθρώπινων συναντήσεων.
Παρόλο που η PinaBausch, στην οποία απέτισε πρόσφατα φόρο τιμής ο Βιμ Βέντερς, θεωρείται ευρέως  ως η πιο σημαντική φιγούρα στο μεταπολεμικό χοροθέατρο, δεν ήταν γνωστή σε όλους τους νεαρούς χορευτές. Ο λόγος που ένας απ’ αυτούς θέλησε να συμμετάσχει, ήταν η ταινία Billy Elliot. Ένα κορίτσι, του οποίου ο παππούς σκοτώθηκε στον πόλεμο της Βοσνίας, προσπαθεί να διοχετεύσει το θυμό στα βήματά της. Οι νεαροί χορευτές είναι όλοι ευγενικοί, αγαπητοί και αφοπλιστικά ειλικρινείς. Ένας παραδέχεται ότι δεν καταλαβαίνει το νόημα των κινήσεων που ερμηνεύει. Άλλοι αντιπαραβάλλουν τη λεπτότητα των χειρονομιών με την επιθετική αρρενωπότητα του χιπ-χοπ, απ’ το οποίο έχουν μόλις απογαλακτιστεί, και παραδέχονται ότι εκπλήσσονται με την τρυφερότητα, με την οποία μαθαίνουν να αγγίζουν τις γυναίκες.
Οι περισσότερες πρόβες καθοδηγούνται από τους χορευτές Jo-Ann Endicott και Benedicte Billet. Η PinaBausch, η τελευταία συνέντευξη της οποίας –πριν το θάνατό της τον Ιούνιο 2009- συμπεριλαμβάνεται εδώ, ήταν επιτηρήτρια. Στην ταινία ακτινοβολεί με την εκπληκτική της παρουσία. Κάθεται ήρεμη, ένα τσιγάρο στα δάχτυλά της, όχι τόσο μελετώντας τις κινήσεις, αλλά εμπλέκεται με τους νέους μπροστά της. Είναι συμπονετική, τους σέβεται και τους παρακινεί να βρουν τη χρυσή τομή μεταξύ του αυθορμητισμού και της τεχνικής. Το ντοκιμαντέρ μπορεί να είναι μια υποσημείωση στην καριέρα της PinaBausch, αλλά δεν είναι λιγότερο συναρπαστικό.
Τhe Telegraph



Το περσινό καλοκαίρι σημάδεψε τον κόσμο του χορού. Ο αιφνίδιος και απρόσμενος θάνατος της παγκοσμίου φήμης Γερμανίδας χορογράφου Πίνα Μπάους τον Ιούνιο, σύντομα ακολουθήθηκε από τον θάνατο του Αμερικανού βετεράνου στη χορογραφία Merce Cunningham. Και οι δύο ήταν είδωλα του μοντέρνου χορού και θα μείνουν αναντικατάστατοι.
Κατά το 60ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, η Αν Λινσελ και ο Ραϊνερ Χόφμαν, παρουσίασαν το τελευταίο τους  ντοκιμαντέρ ‘Dancing dreams’((TANZTRAEUME, 2009),  ένα συγκινητικό και επίκαιρο επιμνημόσυνο κομμάτι για την Πίνα Μπάους.
Ο Διευθυντής προγράμματος  Thomas Hailer, ανακοίνωσε πως όλοι στο Φεστιβάλ Βερολίνου ήταν ακόμα συντετριμμένοι με τα θλιβερά νέα του αιφνίδιου θανάτου της Μπάους ,  ωστόσο ο Hailer τόνισε ότι η Πίνα Μπάους  θα ήταν ενθουσιασμένη με αυτή την ταινία διότι το ντοκιμαντέρ της Λίνσελ και του Χόφμαν είναι μια δουλειά εξυψωτική, ένας ύμνος για τη ζωή.
Το 2007, η Πίνα Μπάους αποφάσισε να διασκευάσει το κλασικόχορευτικό της έργο ‘Κοντάκτοφ’- ‘Σημείο επαφής’ του 1978. Επρόκειτο για μια εντατική μελέτη πάνω στην αγάπη, την οικειότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις που αφορούν τον φόβο και τον πόθο να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, αυτή τη φορά με εφήβους ηλικίας 14 χρονών και άνω.  Η ταινία ‘ Dancing dreams’ ακολουθεί για ένα χρόνο τις πρόβες των 40 νεαρών εφήβων από το Βούπερταλ, μιας βιομηχανικής πόλης της Γερμανίας, όπου εκεί  με αστείρευτη υπομονή, ζεστασιά, αντίληψη, οι διευθύντριες πρόβας Jo Ann Endicott και Benedict Billiet (δύο μακροχρόνιοι συνεργάτες και μέλη του επιτελείου των πρωταγωνιστών του πρωτότυπου έργου) εισήγαγαν αργά τους νέους στο οικείο και περίπλοκο κόσμο της Πίνα Μπάους.
Η Λίνσελ έχει αποκτήσει μια σειρά από ντοκιμαντέρ που αφορούν τη χορογράφο Μπάους μεταξύ αυτών  ένα πορτραίτο της ζωής της Πίνα Μπάους (2008), και ένα ντοκιμαντέρ αναφορικά με τη διαμονή της Μπάους και την εταιρία της στην Ινδία, NELKENININDIA (1994).
Όταν η Λίνσελ έμαθε για το νέο εγχείρημα το 2007, βρισκόταν εκεί παρούσα μαζί με τον συμπαραγωγό της και κάμεραμαν Ραϊνερ Χόφμαν, απαθανατίζοντας  τη μοναδική διαδικασία. Κινούμενοι μεταξύ των διαδικασιών της θεατρικής πρόβας και της επικοινωνίας με τους νεαρούς ερμηνευτές εκτός στούντιο, η Λίνσελ και ο Χόφμαν μας επιτρέπουν να παραστούμε μάρτυρες της τεράστιας εξέλιξης και ωρίμανσης αυτών των νέων ερασιτεχνών .Πέρα από το να τους βλέπουμε να αγωνίζονται και να πετυχαίνουν την απόδοση των ρόλων τους, παράλληλα δεχόμαστε μια υπέροχη ενόραση  των ονείρων, των φόβων, των επιθυμιών, των στοχασμών και των εμπειριών τους.
Είναι αναζωογονητικό να ακούς νέους ανθρώπους να μιλάνε για την Πίνα Μπάους και την πρώτη τους εντύπωση για εκείνη. Μια νεαρή  ερμηνεύτρια αναφέρει ότι όλοι ήταν αγχωμένοι όταν η Πίνα Μπάους ανακοίνωσε την πρώτη της επίσκεψη στη πρόβα για να τσεκάρει την πρόοδό τους. Σε μια από τις λίγες αλλά καλά τοποθετημένη εμφάνισή της, η Μπάους μιλάει στους νεαρούς χορευτές και  τους ηρεμεί: ‘έμαθα ότι είστε αγχωμένοι- μα την αλήθεια δε δαγκώνω!’
Σε μια παρασκηνιακή συνέντευξη που τράβηξαν η Λίνσελ και ο Χοφμαν λίγο πριν τη πρεμιέρα του κομματιού, η Μπάους λέει ότι εμπιστεύεται αυτούς τους νέους ερμηνευτές˙ ότι τους αγαπάει και ότι τίποτα στην πραγματικότητα δεν μπορεί να πάει λάθος γιατί όλοι τους έχουν δουλέψει πολύ σκληρά.
Μαζί με διορατικές δηλώσεις των εφήβων που αντικατοπτρίζουν την συνολική εμπειρία και τις φιλίες που έκαναν μεταξύ τους- που διαφορετικά δεν θα είχαν  ποτέ γίνει- αυτό το ντοκιμαντέρ επιβεβαιώνει πόσο πολύ η τέχνη και ή ζωή μπορούν να επηρεάσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Επιπλέον, το ανίδεο κοινό καταλαβαίνει πόση δουλειά χρειάζεται για να αποδοθεί μια κίνηση ή έστω και ένα βλέμμα με απλό και φυσικό τρόπο.
Πριν 10 χρόνια, η «Στενή επαφή» είχε διασκευαστεί ξανά με ηλικίες 65 και άνω- επίσης άπειρους πρωταγωνιστές,-από το Βούπερταλ. Εκείνη την περίοδο, η Γερμανίδα δημιουργός ταινιών Lilo Mangelsdorf ήταν εκεί για να καταγράψει εκείνη τη διαδικασία κερδίζοντας  το βραβείο για το ντοκιμαντέρ «Κυρίες και κύριοι άνω των 65» (DAMENUNDHERRENAB 65, 2002).
Και τα δυο φιλμ επιβεβαιώνουν την παγκόσμια έλξη, την  σπουδαιότητα και το εύρος της  δουλειάς της Πίνα Μπάους- ανεξαρτήτως εάν οι πρωταγωνιστές είναι ηλικιωμένοι ή νέοι, έμπειροι ή άπειροι-, η δουλειά της είχε απήχηση σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Με το θάνατο της Πίνα Μπάους, αυτά τα ντοκιμαντέρ θα γίνουν ακόμη πιο σημαντικά ως αποδεικτικά ντοκουμέντα της δουλειάς της. Ο Wim Wenders αυτή τη περίοδο βρίσκεται στην παραγωγή της ‘Πίνα’, ένα τρισδιάστατο φιλμ για την Μπάους και το χοροθέατρο της που θα βγει καθορισμένη ημερομηνία το 2011.
 Tanja Meding, Cinema without borders ( 06/05/2010)




Η χορευτική παράσταση ‘Σημείο επαφής’ (Kontakthof), φέρει την αλάνθαστη υπογραφή της Πίνα Μπάους: ασχολείται με τρόπους ανθρώπινης επαφής, αναμετρήσεις μεταξύ φύλων, και την αναζήτηση της αγάπης και της τρυφερότητας συνοδευμένα με άγχη, πόθους, αμφιβολίες. Πρόκειται για έναν χορό που αφορά συναισθήματα, που θέτει μια μεγάλη πρόκληση ιδίως για νέους ανθρώπους.
Έφηβοι από περισσότερα από 11 σχολεία στο Βούπερταλ έκαναν ένα συναισθηματικό ταξίδι που διήρκεσε ένα χρόνο σχεδόν. Κάθε Σάββατο, 40 μαθητές ηλικίας 14-18 συμμετείχαν στις πρόβες που καθοδηγούνταν από τις χορεύτριες της Μπάους, Jo-Ann Endicott και Bénédicte Billiet και υπό την στενή επίβλεψη της ίδιας της Πίνα Μπάους.
Η ταινία των Αν Λινσελ και ο Ραινερ Χοφμαν συνοδεύει τις δοκιμαστικές πρόβες και φτάνει στο αποκορύφωμά της τη νύχτα της μεγάλης πρεμιέρας. Παρακολουθούμε τους νέους να κάνουν τις πρώτες, αδέξιες προσπάθειες να μετατρέψουν τα χορευτικά θέματα σε κίνηση και χορογραφία και να αναπτύξουν τους δικούς τους ατομικούς τρόπους έκφρασης και κίνησης του κορμιού τους. Σύντομα βρίσκονται μπλεγμένοι σε μια διαδικασία που τους οδηγεί στο να βιώσουν μια τεράστια προσωπική ανάπτυξη. Οι φυσικές  αναμετρήσεις –άλλοτε ευγενικές και ντροπαλές και άλλοτε επιθετικές- εξαπολύουν αισθήματα μεταξύ των εφήβων που ορισμένοι από αυτούς νιώθουν πάνω στη σκηνή για πρώτη φορά στη ζωή τους.
Επανειλημμένα η Πίνα Μπάους ενεθάρρυνε τους νεαρούς χορευτές ‘να είναι ο εαυτός τους’. Αλλά πίσω από τις κινήσεις αυτών των νέων ανθρώπων, οι φόβοι, τα αισθήματα και οι επιθυμίες τους γίνονται εμφανή. Μέχρι το τέλος αυτής της διαδικασίας καθένας από αυτούς δεν έχει μόνο ωριμάσει αλλά έχει γίνει πιο ανεξάρτητος και πιο σίγουρος για τον εαυτό του, ικανοί πλέον να αντισταθμίσουν την προκατάληψη με τον σκεπτικισμό.
Berlinale International Festival


Αυτό το εξυψωτικό ντοκιμαντέρ ακολουθεί τη πρόβα 40 Γερμανών εφήβων, κανένας από τους οποίους δεν είχε ασχοληθεί ξανά με τον μοντέρνο χορό της Πίνα Μπάους ‘Σημείο Επαφής’(Kontakthof). Δημιουργημένο σε μια αίθουσα χορού, το κομμάτι αυτό αποτελεί μια ασυμβίβαστη και πολύ σπλαχνική εξερεύνηση της πορείας των σεξουαλικών τελετουργιών και το εκπληκτικό είναι ότι αυτά τα παιδιά το ενστερνίζονται πραγματικά.
Το ‘Dancing dreams’ αιχμαλωτίζει τις τελευταίες εικόνες της χορεύτριας προτού το θάνατό της τον Ιούνιο του 2009.  Ένα υπέροχο αφιέρωμα στην πρακτική και στο ήθος ενός από τα μεγαλύτερα είδωλα στη χορογραφία μοντέρνου χορού. Απαραιτήτως οι λάτρεις του χορού δεν πρέπει να χάσουν!
 Αrtisokka film festival


Η καινοτόμος του μοντέρνου μπαλέτου Μπάους, πέθανε το 2009 λίγο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας καθιστώντας την μια έγκυρη και κατάλληλη μαρτυρία της ιδιοφυίας της μεγάλης χορογράφου καθώς επίσης και ένα επίκαιρο μήνυμα για την τωρινή βρετανική κυβέρνηση έκανε περικοπές στις επιδοτήσεις των δημιουργικών προγραμμάτων στα σχολεία, είναι μια ατυχής απώλεια κινήτρων για αυτή τη γενιά των νέων ανθρώπων.
 Cornwall Film Festival


Ηλεκτρισμένο κοινό! Αν και η ταινία λειτουργεί ως η ιδανική ελεγεία για την Μπάους, αφορά επίσης και τους νέους ανθρώπους που αναζητούν δημιουργική ολοκλήρωση…μια διεγερτική εξέταση των πολλών τρόπων με τους οποίους η τέχνη μπορεί να φορτίσει τις καθημερινές μας εμπειρίες.
The Hollywood Reporter


«Για μένα το ‘Dancing dreams’ εμβαθύνει στις μεθόδους της Μπάους και αιχμαλωτίζει το πνεύμα των προσπαθειών της εξιστορώντας περισσότερα από την ταινία του Wim Wenders’s  ’Pina’.»
Vicky Wilson, Sight & Sound


top of the page

Comments powered by Disqus



top of the page






ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
21/2/2010 (Γερμανία, Φεστιβάλ Βερολίνου)
13/10/2010 (Γαλλία)
27/5/2011 (Ηνωμένο Βασίλειο)
2/9/2011 (Ισπανία)
3/3/2012 (Ιαπωνία)
5/9/2013 (Ελλάδα)


top of the page




PHOTOS - POSTERS


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Pina Bausch
    Jo-Ann Endicott
    Benedicte Billie

>>CREDITS<<

Είδος ταινίας
Ντοκιμαντέρ

Σκηνοθεσία
Anne
Linsel
Rainer Hoffmann

Σενάριο
Anne
Linsel

Παραγωγή
Gerd Haag
Anahita Nazemi
Sabine Rollberg
Cornelia Volmer

Συμπαραγωγή
Anne Linsel

Φωτογραφία
Rainer Hoffmann


Μοντάζ
Mike Schloemer

Εταιρείες Παραγωγής
Real Fiction (presents)
TAG/TRAUM Filmproduktion (as eine TAG/TRAUM Produktion)
Westdeutscher Rundfunk (WDR) (co-production)
Arte (in association with)

Διανομή
New Star
(Ελλάδα)
Jour2Fête
Real Fiction
Soda Pictures

Χρονολογία παραγωγής
2010

Χώρα παραγωγής
Γερμανία

Γλώσσα
Γερμανικά

Εικόνα
Έγχρωμη 1.85 : 1

Διάρκεια
92'

Ήχος
Dolby | Dolby Digital

Τοποθεσίες γυρισμάτων

AKA
Tanzträume
Tanzträume - Jugendliche tanzen Kontakthof von Pina Bausch

Καταλληλότητα
Germany:6 (f) | Switzerland:7 (canton of Geneva) | Switzerland:7 (canton of Vaud) | Singapore:PG | Portugal:M/12

Κόστος

Εισπράξεις
$


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 0
Αριθμός Ψήφων: 0

Αξιολόγηση :

Αριστούργημα
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Ντοκιμαντέρ
· Περισσότερα για Κατηγορία
· Box Office

· IMDb   
· RT

· ΘΕΜΑΤΑ





Ανά Είδος

· Δραματική
· Αισθηματική
· Κωμωδία
· Αστυνομική
· Μυστηρίου
· Φιλμ Νουάρ
· Θρίλερ
· Δράσης
· Περιπέτεια
· Φαντασίας
· Επιστημονικής Φαντασίας
· Τρόμου
· Βιογραφική
· Ντοκιμαντέρ
· Κινούμενα Σχέδια
· Μιούζικαλ
· Οικογενειακή
· Ιστορική
· Αθλητική
· Γουέστερν
· Πολεμική
· Ερωτική
· Μικρού Μήκους
· 3D
· Ασπρόμαυρη
· Βωβή








Συνδεδεμένα Θέματα

Ντοκιμαντέρ



top of the page

-- Sponsored Links --

QR Code for smartphones   aggelospolidoros.blogspot.gr   AGATHI Art Gallery   cinefo.wordpress.comr   QR code for Facebook page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.


Info | Statistics | Site Map (topics) | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed
Copyright © 2007- myFILM. All Rights Reserved ®.
Ολοκλήρωση σελίδας: 0.029 Δευτερόλεπτα

Ακολουθήστε μας !

Facebook Twitter YouTube Tumblr RSS Pinterest Vimeo Linkedin Flickr Google+