[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

LIVE ανταπόκριση του απεσταλμένου μας στη Βενετία, Γιάννη Ραουζαίου

Οι εντυπώσεις του Γιάννη Ραουζαίου, στο 67ο Φεστιβάλ Βενετίας.

Η Κυριακή 5/9 και η Δευτέρα 6/9 στη Βενετία ήταν κινηματογραφικά, "χάρμα οφθαλμών", αν και ο βροχερός καιρός μας τα χάλασε λίγο!



Μπορεί να έχασα την ταινία του Κέισι Άφλεκ  για τον Γιοακίν Φίνιξ («I’M STILL HERE») και την επιλογή του να εγκαταλείψει την καριέρα του ηθοποιού  χάριν μιας καριέρας στο hip-hop, επειδή ήρθε ο Paranormale από τους  Drog_A_Tek  για την ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα , «ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ» (της  οποίας έχουν γράψει τη μουσική), οπότε τα λέγαμε λίγο,αλλά  μην ανησυχείτε … Και αύριο μέρα είναι  - θα σας στείλω μια ανταπόκριση  μετά την επαναληπτική προβολή!.

Κατά τα άλλα χθες είχα την ευκαιρία να απολαύσω την εξαιρετική ερμηνεία του  Βίνσεντ Γκάλο στην ταινία του Γιέρζι Σκολιμόφσκι, «ESSENTIAL KILLING». Ο άνθρωπος - όσο και εάν «δήθεν» και καλά,  μετριόφρονες, τον κατηγορούν ως υπερφίαλο -  δεν παύει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχει βγάλει  τα τελευταία  χρόνια η Αμερικανική υποκριτική, μα και στην Τέχνη γενικότερα, καθώς δραστηριοποιείται τόσο στο σενάριο, στην σκηνοθεσία, όσο και σε εκθέσεις που έχουν να κάνουν με τις  οπτικές τέχνες και την alternative  Αμερικανική μουσική σκηνή. Εδώ σε ένα βαθύ υποβλητικό και μινιμαλιστικό φιλμ, όπου κυριαρχεί ο συμβολισμός, η εξωτερική και εσωτερική ένταση αλλά και μια ιδιότυπη αίσθηση της αρετής, ο Γκάλο υποδύεται έναν Ταλιμπάν, που συλλαμβάνεται από τους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν και μετά από μια σύντομη παραμονή στο Γκουαντάναμο, δραπετεύει κατά την μεταφορά του  σε ένα μυστικό στρατόπεδο κρατουμένων κάπου στην ανατολική Ευρώπη (μάλλον στην Πολωνία). Από εκεί και πέρα αυτή η εκπληκτική μεταφορά πάνω στην ένταση και την αγωνία μπροστά στην δύναμη της μνήμης αλλά και τον θάνατο, όπως και η καταραμένη Οδύσσεια που θα ακολουθήσει, μας μεταφέρουν σε ένα τοπίο όπου η  μοναξιά της ερήμου, έχει αντικατασταθεί από τη μοναξιά των παγωμένων κεντροευρωπαϊκών δασών και το μόνο καταφύγιο που βρίσκεται για αυτή την καταραμένη ψυχή, είναι - για λίγο μόνο - στα χέρια μιας κωφάλαλης, την οποία υποδύεται ιδανικά η Εμανουέλ Σινιέ.
Μια σκοτεινή ελεγεία πάνω στην ύπαρξη αλλά και την σύγκρουση των πολιτισμών, με έναν κεντρικό ήρωα που η επιστροφή στον ΤΟΠΟ, τελικά, δε θα είναι απλά προσωπική υπόθεση, μα «ένωση» με το στοιχείο του!

Είναι κάποιες ταινίες σαν και αυτή που σε πυροδοτούν προς την κατεύθυνση του νεομινιμαλιστικού (μάλλον, θα «φορεθεί» αρκετά φέτος στους κύκλους της πιο εκκεντρικής κινηματογραφικής αφήγησης). Έτσι, παρακινημένος από ότι άκουσα και γύρω-γύρω αλλά και από την ομορφιά του τίτλου, παρακολούθησα μια «γροθιά στο στομάχι» όπως το «EL SICARIO ROOM 164», ένα ντοκιμαντέρ 80'. Ένας συγκλονιστικός μονόλογος, όπου τα πάντα περιγράφονται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από έναν εκτελεστή, της μεξικανικής μαφίας των ναρκωτικών, πρώην δολοφόνο αλλά και Διοικητή Αστυνομικού τμήματος στην πόλη της Τσιουάουα, για πολλά χρόνια. Μάλιστα είχε λάβει και εκπαίδευση  από το FBI. Σ’ όλη τη διάρκεια τις ταινίας ο κεντρικός χαρακτήρας εμφανίζεται με μια μαύρη κουκούλα στο πρόσωπο, καθώς από τότε που «παραιτήθηκε» από τους παλιούς «εργοδότες» έχει  επικηρυχτεί προς $250.000. Το κινηματογραφικό στοιχείο της ταινίας, στην πραγματικότητα, αποτελείται από μια ευφυέστατη παρουσίαση σκηνών από την ζωή του ζωγραφισμένες από τον ίδιο σε ένα απλό τετράδιο. Οι σκοτεινές διηγήσεις από απαγωγές, φόνους και βασανιστήρια σταματούν μονάχα στο φινάλε, όταν έχουμε μια εξαιρετική δραματουργικά στιγμή, με τον δολοφόνο να περιγράφει με σπαρακτικό τρόπο πως τελικά βρήκε  καταφύγιο και ενώθηκε, με τη Θεία χάρη.
Αυτό το φιλμ - μια από τις καλύτερες δουλειές που είδα - με οδήγησε αργότερα, σε συνάντηση με τον δημιουργό του, Τζιανφράνκο Ρόσι.

Επίσης είδα ένα μισάωρο κινούμενο σχέδιο (χωρίς διαλόγους) πραγματικό  κομψοτέχνημα, όπου οι  επιδράσεις του William Kentridge, πάνω του, ήταν ξεκάθαρες. Αναφέρομαι στο «21 KE» (21 GRAMS) του νέου μεγάλου ταλέντου της Κίνας, του ανιματέρ Χουν Σουν. Παράλληλη πραγματικότητα, επιστημονική φαντασία, εικόνες, που έρχονται τόσο από άλλους κόσμους όσο και από το ασυνείδητο. Μυστήριες, υποβλητικές, υπαινικτικές, που δεν γίνονται πάντοτε σαφείς, αλλά που λειτουργούν σαν βραδυφλεγείς βόμβες μέσα στο πνεύμα του θεατή.
Κάποιοι μίλησαν στη Βενετία για έναν ανιματέρ τύπου "Ντέιβιντ Λιντς της  άπω Ανατολής". Εγώ θα έλεγα πως ο Χουν Σουν είναι κάτι «διαφορετικό» που  εάν βρει τους κατάλληλους χρηματοδότες στο άμεσο μέλλον,  θα έχουμε μπροστά μας έναν μείζονα δημιουργό που θα παράγει μια δική του σχολή, φρέσκια και μαγική!
Τέλος, ενδιαφέρον ο πάντα απρόβλεπτος αλλά και αγαπημένος μου Φρανσουά Οζόν με το απολαυστικό και γεμάτο σαρκασμό «POTICHE» όπου ένας Ντεπαρντιέ πατριαρχικός,  κυριαρχικός,  πρότυπο καπιταλιστή τυράννου, έρχεται σε συναισθηματική αναμέτρηση με την φιλοαριστερή σύζυγό του,  όταν εκείνη αναλαμβάνει – προσωρινά - την  διοίκηση του εργοστασίου κατά την  διάρκεια μιας μεγάλης – αδιάλλακτης - απεργίας την  δεκαετία του ’70. Μάλιστα, φαίνεται να τα πηγαίνει πολύ καλύτερα  προς μεγάλη έκπληξη όλων των παρατάξεων. Φυσικά σε αυτή την ιδιότυπη κωμωδία ο έρωτας έχει τον πρώτο  λόγο, αλλά... μέσα από «μυστήριους» δρόμους.  Από τις καλύτερες εμφανίσεις της Ντενέβ (αμέσως μετά  το «8 ΓΥΝΑΙΚΕΣ» - πάλι του ιδίου σκηνοθέτη). Δένουν  οι δυό τους!
Όσον αφορά το συμπαθητικό ιταλικό μιούζικαλ «LA PASSIONE» του Κάρλο Ματσακουράτι, να είστε βέβαιοι πως παρότι δεν είναι κάποιο φιλμ που θα μονοπωλήσει τις πρώτες θέσεις στα βραβεία - κατά την ταπεινή μου γνώμη -   πάραυτα, το βλέπω να γίνεται μεγάλη εμπορική επιτυχία!
Καλό σαν δουλειά βρήκα επίσης και το 60’ ντοκιμαντέρ των Μάρτιν Σκορτσέζε και Κεντ Τζόουνς  «A LETTER TO ELIA» για τον  μεγάλο δημιουργό Ηλία Καζάν, με τον Ελίας Κοτέας να διαβάζει διάφορες αφηγήσεις του ίδιου σχετικά με  τον τρόπο που μπορεί κάποιος να σκηνοθετήσει  και παράλληλα τον Σκορτσέζε,  να προσπαθεί - με αφορμή τον Καζάν - να μιλήσει συνολικά και ουσιαστικά για την δημιουργία.

Η ταινία «POST MORTEM» (Χιλή, Μεξικό, Γερμανία, 98')  του Πάμπλο Λαρέν πάνω στην συμβολική έκφραση μιας κοινωνίας σε κρίση ανάμεσα σε ένα υποσχόμενο μέλλον και σε μια τραγική κατάληξη, όπως το πραξικόπημα του Πινοσέτ το 1973, που γκρέμισε τα πάντα, παρότι στηρίχτηκε και με την προσωπική παρουσία του Προέδρου της κριτικής επιτροπής Κουέντιν Ταραντίνο, με άφησε αρκετά διχασμένο. Έχοντας μια δυναμική που θα μπορούσε να οδηγήσει πολύ ψηλά τον πήχυ, μέσα από τον απελπισμένο έρωτα ενός, μάλλον, ντροπαλού γραμματέα και μεταφορέα πτωμάτων για νεκροψίες, μεσήλικα και μιας ξεπεσμένης αριστερής χορεύτριας σε καμπαρέ, αντί να μας απογειώσει, "κλείνει" απότομα, αφήνοντας πολλά ερωτηματικά. Ίσως, όμως, εκεί να βρίσκεται και μια επιπλέον κρυμμένη συνιστώσα του φιλμ. Όπως στο φινάλε, όταν  η προσπάθεια της Χιλιανής κοινωνίας για  ένα σοσιαλιστικό αλλά και ταυτόχρονα δημοκρατικό πρόσωπο, κατέρρευσε με το πραξικόπημα αφήνοντας τα πάντα να αιωρούνται, παράλογα και χωρίς βάσεις.

Υπάρχουν ταινίες. που μπορεί να διαφωνείς με κάποια συμβατικά καλλιτεχνικά  κομμάτια της παραγωγής τους, αλλά η ένταση του μηνύματος που μεταφέρουν αφήνει πίσω όλες τις μικρογκρίνιες που μπορεί να έχει ένας δηλωμένος φίλος του εικαστικού και avant guard σινεμά σε όλες του τις μορφές - ακόμα και όταν αυτές φαίνονται εμπορικές. Ένας τέτοιος τύπος είμαι εγώ, και μια τέτοια ταινία η οποία ξεπερνά όλες τις επιμέρους μου διαφωνίες πάνω στο cinema ως fine art, έχοντας όπως και πριν από κάποιο διάστημα - στην ταινία «KATYN» του Αντρέι Βάιντα - μείνει εκστατικός,  όχι τόσο από την πρωτοποριακή διάθεσή της, όσο από τη βαθιά κριτική ματιά πάνω στα σκάνδαλα και την βαρβαρότητα που η ιδεολογία ως ψευδής συνείδηση έχει την κρυμμένη τάση και μπορεί τόσο εύκολα να παράγει.
Στο Κινέζικο φιλμ «THE DITCH (LE FOSSE)» (Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Βέλγιο, 109'), ταινία έκπληξη του φετινού 67ου Φεστιβάλ  Βενετίας όλοι  οι παράγοντες καθομολογούν περιγράφοντας, όπως και στο περυσινό ανατριχιαστικά μεγαλειώδες «CITY OF LIFE AND DEATH», τη δύναμη της ανθρώπινης ανοησίας, στενομυαλιάς και βαρβαρότητας!
Το 1959, εκατομμύρια κινέζοι πολίτες εκδιώχθηκαν βίαια σε στρατόπεδα αναμόρφωσης στην σκληρή αγροτική επαρχία της Κίνας, χαρακτηρισμένοι ως «αστοί διανοούμενοι», οι οποίοι έπρεπε πάση θυσία να «κατανοήσουν» με όλους τους δυνατούς τρόπους, την ανάγκη της «αναμόρφωσης».  Προάγγελος τούτη  η περίοδος τόσο της κτηνωδίας που θα προκύψει σε όσους δεν είχαν αντίληψη του «ανθρωπιστικού» έργου της αναμόρφωσης, αυτό που θα ονομαζόταν επτά χρόνια αργότερα ως «πολιτιστική επανάσταση» αλλά και της τραγικής κατάληξης εκατομμυρίων πολιτών της Καμπότζης από το καθεστώς του συντρόφου Πολ Ποτ, ηγέτη του Καμποτζιανού Κουμμουνιστικού Κινήματος (των επονομαζόμενων «Κόκκινων Χμερ») τη  δεκαετία του ’70. Το φιλμ δείχνει με χειρουργική ματιά, αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς, την αναπόφευκτα θλιβερή κατάληξη αρκετών από τους εκτοπισθεντες οι οποίοι δεν κατάφεραν να αντέξουν την διαδικασία! Μια ταινία που ξέρει  τι θέλει να πει, και το λέει άμεσα, ο σκηνοθέτης της Γουάνγκ Μπινγκ.

Τέλος το πόνημα του Τσούι Χαρκ («ZU WARRIORS»,  «SEVEN SWORDS») με το φιλμ «DETECTIVE D AND THE MYSTERY OF PHANTOM FLAME (D-PROJECT)» (Κίνα, 122') ,  μας δίνει ένα πολύ ενδιαφέρον, αστυνομικό θρίλερ που μας μεταφέρει στην  περίοδο της πρώτης γυναίκας αυτοκράτειρας της Κίνας, επί δυναστείας των Τανγκ, το 690 μ.Χ.
Σε  μια Κίνα, στο απόγειο της δύναμής της, μια σειρά από ανεξιχνίαστοι φόνοι μοιάζουν να δημιουργούν σοβαρό πολιτικό πρόβλημα. Η αυτοκράτειρα τότε διορίζει τον Dee στη θέση του αυτοκρατορικού ερευνητή και εισαγγελέα.  Μια ασυνήθιστη επιλογή, καθώς ο Dee, άνθρωπος αδιάφθορος και με ανεπτυγμένο το αίσθημα τις αρετής είχε διαφωνήσει ανοικτά, με την αυτοκράτειρα μερικά χρόνια πριν, γεγονός που τον οδήγησε στην φυλακή. Πολύ καλή σκηνοθεσία, γερά χτισμένοι χαρακτήρες σε ένα πανόραμα εικόνων και σκηνοθετικών τεχνικών που το ασιατικό σινεμά - και ιδιαίτερα ο Χαρκ - συχνά μας δίνουν, συνθέτουν μια όμορφη κι αξιόλογη δουλειά, που δικαιώνει την επιλογή της στο Διαγωνιστικό τμήμα του 67ου Φεστιβάλ  της μισοβυθισμένης πόλης του ιταλικού Βορρά.

του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr

Διαφήμιση