των Τζος Γκόρντον, Γουίλ Σπεκ με τους Τζένιφερ Άνιστον , Τζέισον Μπέιτμαν, Τζούλιες Λιούις, Πάτρικ Γουίλσον
Υπόθεση: Η Jennifer Aniston πρωταγωνιστεί μαζί με τον Jason Bateman σ' αυτή την εκκεντρική κωμωδία στην οποία υποδύεται μια έξυπνη γυναίκα, που αγαπάει την διασκέδαση και τον εργένικο τρόπο ζωής, και παρά τις νευρωτικές ενστάσεις του καλύτερου φίλου της Wally (Bateman), αποφασίζει πως είναι η ώρα να αποκτήσει ένα μωρό - ακόμη και αν αυτό χρειαστεί να το κάνει μόνη της ... με μια μικρή βοήθεια από ένα γοητευτικό δότη σπέρματος (Patrick Wilson). Εν αγνοία της, τα σχέδια πάνε στραβά, λόγω μιας απρόβλεπτης αλλαγής την τελευταία στιγμή, την οποία ανακαλύπτει επτά χρόνια αργότερα, όταν ο Wally γνωρίζει τον χαριτωμένο - αν και ελαφρώς νευρωτικό -γιο της...
Καλύτερη του αναμενόμενου έστω και πλήρως προβλέψιμη από ελάχιστες cool ατάκες που προσπαθούν να επιπλεύσουν, στο μέτριο τάιμινγκ του φιλμ. Μία σεναριακή ανατροπή - έκπληξη - που αποκαλύπτεται στα μέσα της ταινίας δεν είναι αρκετή για να απογειώσει το φιλμ συνολικά, που θυμίζει "συμπιεσμένο" τηλεοπτικό σίριαλ (σε δύο χρόνους). Μάλιστα στο δεύτερο μέρος κατά το οποίο τα γεγονότα διαδραματίζονται μετά από 6-7 χρόνια, τίποτα δεν έχει αλλάξει "εμφανισιακά" στους ήρωες, προκαλώντας τουλάχιστον απορία, για να μην πω κάτι πιο βαρύ.
Λοιπόν, ο κύριος λόγος που κινείται στα όρια της αξιοπρέπειας ακούει στο όνομα Τζέισον Μπέιτμαν. Ο ηθοποιός έχει πάρει πάνω του την ταινία, ερμηνεύοντας τον χαρακτήρα στο πετσί του, πειστικά, λιτά, ρεαλιστικά. Η Τζένιφερ Άνιστον είναι το "όνομα" της ταινίας ο "κράχτης", μόνο και τίποτα παραπάνω από μια σταρ δεύτερης κατηγορίας. Είναι γνωστό - γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται - πως έχει περιορισμένες δυνατότητες στους χαρακτήρες που ερμηνεύει. Δεν "τσαλακώνεται" ποτέ, έχει κολλήσει στην ίδια "συχνότητα" χωρίς να δείχνει ικανή ότι μπορεί να "σηκώσει" μόνη της το βάρος μιας ταινίας. Η τυποποιημένη αστική συμπεριφορά, είναι σήμα κατατεθέν της παράλληλα με την εκ του ασφαλούς, ανώδυνη και επίπεδη υποκριτική της καθοδήγηση. Κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της ο ρόλος, λοιπόν (σημειώστε πως είναι και παραγωγός του φιλμ), αλλά ο ...πιτσιρικάς κλέβει την παράσταση!
Το σενάριο έχει μικρή δραματική εξέλιξη (άξιο μεγαλύτερης προσοχής και διαλλεκτικής στάσης) χωρίς ένταση και εντυπωσιακές αλλαγές ταχύτητας. Είναι μια συνταγή η οποία θα έπρεπε να αποδώσει - λογικά - στο Box Office. Η αποτυχία της στην Αμερική ήρθε να επιβεβαιώσει την γενικότερη αποτυχία όλων των κομεντί τον τελευταίο καιρό. Και ακόμα να αποτρέψει στα μελλοντικά σενάρια (στο Χόλιγουντ) να έχουν σχέση με "ανύπανδρες μητέρες" και "τεχνητές εγκυμοσύνες", καθότι είναι καταστροφικά για τα major στούντιο (εκτός κι αν κοστίζουν κάτω από $15 εκατομ) στις εισπράξεις.
Τέλος, να επισημάνω ότι ο θόρυβος που ξέσπασε στις ΗΠΑ, για την προώθηση της ταινίας σχετικά με το θέμα που αγγίζει (των δωρητών σπέρματος) ήταν "τεχνητός" και προπαγανδιστικός (βλέπε άρθρα ΕΔΩ "Η τεχνητή σπερματέγχυση, αποδεικνύεται, πως είναι το νέο δηλητήριο του boxoffice ! " κι ΕΔΩ). Σίγουρα, η Φύση έχει προνοήσει για όλα, από μόνη της, όμως οι Τράπεζες Σπέρματος, σας διαβεβαιώ, πως δεν ήταν δική της επινόηση, αλλά του πολιτικοοικονομικού συστήματος που εκμεταλλεύεται το όνειρο της μητρότητας για να θησαυρίσει. Η παρέμβαση της γενετικής στη φυσική νομοτέλεια καθώς κι η "επιλογή" δότη "περνάνε" χαλαρά ως απολύτως φυσικά στο φιλμ παρά την αρχική αντίσταση του κεντρικού ήρωα. Όταν οι αντιστάσεις πέφτουν, η παρακμή αναλαμβάνει έργο. Και φυσικά διαφωνώ ιδεολογικά με αυτή τη "μόδα", όχι από ηθικής απόψεως αλλά ανθρωπιστικής. Δεν θα μπορούσα ποτέ να συμφωνήσω με την άποψη ότι ο ρόλος του άντρα εξαντλείται στα όρια χρήσης ενός "κηφήνα". Αυτή η άποψη κυριαρχεί στο φιλμ, μόνο που στο τέλος για να μην πάει "κόντρα" στις παραδοσιακές αξίες, αλλάζει ρότα. Αναγνωρίζει πως και ο δωρητής - ο πραγματικός ή ο κατ΄ευχήν - είναι προσωπικότητες που μπορούν να προσφέρουν εξίσου αποδοτικά στην ανατροφή των παιδιών ως απαραίτητα συστατικά της οικογενειακής γαλήνης και μελλοντικής ευτυχίας. Εγκαταλείπεται εν ολίγοις το ακραίο φεμινιστικό μοτίβο στην αυλαία του φιλμ. Λογικό αλλά όχι αρκετό να αναστρέψει το κακό !
Περνά - περνά η μέλισσα...
Ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις όπως ξέρετε. Σ΄αυτό, το φιλμ επικρατούν προκατειλημμένες αντισυμβατικές απόψεις που καταρρέουν. Η οικογένεια είναι η βάση της κοινωνίας. Η αποδόμησή της είναι πράξη αντικοινωνική... Άλλο, η κριτική, άλλο ο πόλεμος. Σαφώς, η σημερινή κρίση δίνει την ευκαιρία να καυτηριαστούν τα κακώς κείμενα των σύγχρονων αστικών οικογενειακών δραμάτων, αλλά όχι από μηδενιστική, ισοπεδωτική ή εκδικητική σκοπιά. Οι "λύσεις" που βλέπουμε, πολλές φορές όχι μόνο δε βοηθούν, αλλά διαλύουν τους ιστούς συνοχής της (με παρόμοια παραδείγματα) καθώς προτρέπουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά, ναρκισσισμό και εγωκεντρισμό. Δείτε το ατομικό συμφέρον της ανύπανδρης Τζένιφερ Άνιστον στην αρχή, συνυφασμένο με τις καθημερινές ανάγκες της και συγκρίνετέ το στο τέλος. Τι άλλαξε; Το ...μελίσσι;
Jennifer Aniston ... Kassie Larson
Jason Bateman ... Wally
Juliette Lewis
Patrick Wilson ... Roland
Jeff Goldblum
Scott Elrod ... Declan
Caroline Dhavernas ... Pauline
Bryce Robinson ... Sebastian (age 9)
Todd Louiso ... Artie
Edward James Hyland ... Man in Theater
Kelli Barrett ... Jessica Nilson
Thomas Robinson ... Sebastian
Erica Thomas ... Greta
Rebecca Naomi Jones ... Peaches
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com | xms24.com
Τελευταία: 
Συνδεδεμένοι: 
.jpg "CAVEMAN")
