[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

Ο ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΤΑΣ
IL COMFORMISTA

Υπόθεση: Ρώμη, δύο χρόνια πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μαρσέλο (Ζαν Λουί Τρεντινιάν) ζει μια απόλυτα συμβατική ζωή. Δουλεύει για το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, είναι παντρεμένος με μία μικροαστή αλλά κοινωνικά αποδεκτή γυναίκα και πηγαίνει στην εκκλησία σε τακτά διαστήματα. Ο Μαρσέλο θα βρεθεί όμως αντιμέτωπος με τις ... συνέπειες των πράξεών του όταν θα του ζητήσει το αφεντικό του να σκοτώσει έναν πρώην καθηγητή του.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

 Αξεπέραστο, διαχρονικό, αριστούργημα. Η δεύτερη καλύτερη Ιταλική ταινία όλων των εποχών κατά τη γνώμη μου μετά την ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΛΓΕΡΙΑΣ. Από τις ταινίες που πρέπει να έχει δει κάποιος, οπωσδήποτε τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του!

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Ο θρίαμβος ενός ρεντίκολου άντρα…

Η Βαθμολογία μου:

του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Φανταστείτε τον Bernardo Bertolucci τριάντα ετών, όσο ήταν όταν έκανε τον Κομφορμίστα. Προσωπικά τον φαντάζομαι σαν έναν φοιτητή σχολής τέχνης, αφοσιωμένο στους λέκτορες του. Από τον Fellini παρατηρεί την απεριττότητα κάθε σκηνής και την χρήση τρίτων προσώπων. Από τον Antonioni διδάσκεται την αποστασιοποίηση από τον ήρωα. Από τον Pasolini παίρνει μαθήματα ύφους και ερμηνείας. Από τον De Sica εμπνέεται τη δύναμη της σκηνής και την χορευτική κίνηση της κάμερας. Τι τύχη όμως! Δίπλα του κάθεται ο Vittorio Storaro και… ζωγραφίζει το θρανίο του…

Η πρώτη μεγάλη ταινία του Bertolucci που ποτέ δεν ήταν καλύτερος, κάτι συνηθισμένο, τότε, για το σινεμά των δημιουργών, ενώ συνήθως, σήμερα, ωριμάζουν με την πάροδο του χρόνου. Η ιστορία μας μεταφέρει στην φασιστική Ιταλία, στα τέλη των 1930. Ο ήρωας μας είναι παρασυρμένος από την θέληση για φυσιολογική ζωή, αλλά έχει μπερδέψει την ομαλότητα με τον κομφορμισμό. Όταν θα βρεθεί μπροστά σε ηθικά διλλήματα, δεν θα βρει καμία λύση, ακριβώς γιατί δεν είναι εξοπλισμένος ιδεολογικά. Οι φασιστικές του ιδέες υπάρχουν μονάχα για να συμβαδίζει με το σύνολο και τα ερωτικά του πάθη συνδέονται άρρηκτα με αυτές.

Σε μια σκηνή, η ηρωίδα, που ερμηνεύει η Dominique Sanda, θα τον αποκαλέσει «σκουλήκι». Και ο Bertolucci θα συμφωνήσει. Έχει δανειστεί από το αριστούργημα του Αλμπέρτο Μοράβια, έναν ήρωα με τον οποίο δεν μοιράζεται τίποτα κοινό, δεν θέλει να τον ξέρει. Τον πετάει στο κοινό, όπως πέταγαν οι Ρωμαίοι τους Χριστιανούς στην αρένα. Είναι ένα απόλυτο σινεμά-αποστασιοποίησης. Κάποτε είχαν ρωτήσει τον αείμνηστο Μάνο Κατράκη, γιατί ερμηνεύει τους πλούσιους και τους κακούς. Και αυτός απάντησε… «ακριβώς για να φανεί ποιοι είναι» Αυτό κάνει και ο ριζοσπάστης Bertolucci, παρουσιάζει άψογα τον Ιταλό, που δεν θέλει να είναι. Τον Ιταλό που ξεγλιστρά των συνθηκών και ενσωματώνεται στο σύστημα, πέρα από χρωματισμούς.

Η ταινία δεν είναι μονάχα το σενάριο, δεν είναι οι πλαστικά άψογες ερμηνείες του Trintignant και των άλλων, είναι και η εικόνα. Ο μεγαλύτερος διευθυντής φωτογραφίας του 20ου αιώνα, ο Vittorio Storaro, ζωγραφίζει τα ιμπρεσιονιστικά πλάνα του φίλου του. Νέος και αυτός τότε, φανερώνει την αδυναμία του στο γαλάζιο της νύχτας και χαίρεται να παίζει με τις γωνίες, που του χαρίζει ο Bertolucci. Ο Georges Delerue ντύνει διακριτικά την εικόνα με ήχο και το αποτέλεσμα είναι ένας ζωντανός Μονέ.

Κριτική Σύνοψη

Απλά αριστούργημα! Ότι καλύτερο έκανε ποτέ ο Bertolucci και, δυστυχώς, ότι καλύτερο, ποτέ, θα κάνει. Το πολιτικό σινεμά που άγγιξε τον σκηνοθέτη στις αρχές της καριέρας του, είναι εδώ σε δεύτερο πλάνο, αφού ο Bertolucci βλέπει πλέον τον παράγοντα άνθρωπο μέσα στις πολιτικό-κοινωνικές συνθήκες και συγκεκριμένα, εδώ τον άνθρωπο που δεν θέλεις να γνωρίσεις. Μια άμεση κριτική στους συμπατριώτες του, που για τους προσωπικούς του λόγους, δεν σηκώσανε ποτέ ανάστημα στην καταπίεση. Η ιμπρεσιονιστική του σκηνοθετική θεώρηση, θα τον συντροφεύει έκτοτε και η συμβολή του Vittorio Storaro θα χαρίσει στο παγκόσμιο κοινό, πλάνα-πίνακες, περφεξιονιστικής αξίας. Ο Trintignant δεν παίζει, είναι ο άνθρωπος που απαξιείς να βλέπεις, η Sandrelli είναι η Bellucci του τότε, οι θαυμάσιοι δεύτεροι και τρίτοι χαρακτήρες ανήκουν στην ψυχή του σεναρίου, ή, αν προτιμάτε, του έργου του Μοράβια. Μια ακόμη φορά, για να το εμπεδώσουμε,… αριστούργημα!

Μία από τις πιο σημαντικές μεταπολεμικές ταινίες όλων των εποχών!
The Guardian

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

Jean-Louis Trintignant ... Marcello Clerici (as Jean Louis Trintignant)
Stefania Sandrelli ... Giulia
Gastone Moschin ... Manganiello
Enzo Tarascio ... Professor Quadri
Fosco Giachetti ... Il colonnello
Jose Quaglio ... Italo
Dominique Sanda ... Anna Quadri
Pierre Clementi ... Lino
Yvonne Sanson ... Madre di Giulia
Milly ... Madre di Marcello
Giuseppe Addobbati ... Padre di Marcello
Christian Aligny ... Raoul (as Christian Alegny)
Carlo Gaddi ... Hired Killer
Umberto Silvestri ... Hired Killer
Furio Pellerani ... Hired Killer
Luigi Antonio Guerra
Orso Maria Guerrini
Pasquale Fortunato ... Marcello bambino
Antonio Maestri ... Confessore
Alessandro Haber ... Cieco ubriaco
Massimo Sarchielli ... Cieco
Pierangelo Civera ... Franz
rest of cast listed alphabetically:
Christian Belegue ... Gipsy (uncredited)
Benedetto Benedetti ... Minister (uncredited)
Claudio Cappeli ... Hired Killer (uncredited)
Romano Costa ... Man opening the door (uncredited)
Marta Lado ... Marcello's Daughter (uncredited)
Luciano Rossi ... (uncredited)
Gino Vagniluca ... Secretario (uncredited)

Σκηνοθεσία
Bernardo Bertolucci

Σενάριο
Bernardo Bertolucci
Alberto Moravia (μυθιστόρημα)

Παραγωγή
Maurizio Lodi-Fe

Μουσική
Georges Delerue

Φωτογραφία
Vittorio Storaro

Μοντάζ
Franco Arcalli

Σχεδιασμός Παραγωγής
Ferdinando Scarfiotti

Κοστούμια
Gitt Magrini

Μακιγιάζ
Franco Corridoni
Rosa Luciani

Διεύθυνση Παραγωγής
Serge LeBeau
Aldo U. Passalacqua

Βοηθοί Σκηνοθέτη
Aldo Lado

Χρονολογία παραγωγής
1970

Χώρα παραγωγής
ΙΤΑΛΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Γλώσσα
ΙΤΑΛΙΚΑ, ΓΑΛΛΙΚΑ, ΛΑΤΙΝΙΚΑ

Διάρκεια
107'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 1.66:1

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΘΡΙΛΕΡ

Εταιρείες Παραγωγής
Mars Film (as Mars Film Produzione S.p.A., Roma)
Marianne Productions
Maran Film (participation) (as Maran Film G.M.B.H. di Munchen)

Καταλληλότητα
Singapore:M18 | UK:15 (2007 re-rating) | West Germany:18 (f) | Australia:MA | Finland:K-16 | Spain:18 | Sweden:15 | USA:R | UK:X (original rating)

Ήχος
MONO

Διανομή
ROSEBUD (2007) (Greece) (theatrical)
Paramount Films of Italy Inc. (1970) (Italy) (theatrical)
Paramount Pictures (1971) (USA) (theatrical) (dubbed) (short version)
Paramount Home Video (2006) (USA) (DVD) (remastered version)
Cinema International Corporation (C.I.C.) (1972) (Japan) (theatrical) (English short version)
Amuse Video (1997) (Japan) (DVD)
Cesareo Gonzalez Producciones Cinematograficas (1975) (Spain)
Euro Space (1996) (Japan) (theatrical) (remastered complete version)
Paramount Home Video (1982) (USA) (VHS) (English short version)
Suevia Films - Cesareo Gonzalez (Spain)
Suevia Films (1975) (Spain)

---

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ 1972
Η ταινία είχε προταθεί και για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γεννήθηκε στην Πάρμα το 1940. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή σκηνοθέτες, του οποίου οι ταινίες έχουν κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις και συχνά σόκαραν την κοινή γνώμη. Σπούδασε στη Ρώμη και αρχικά ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, οπότε και ασχολήθηκε με την ποίηση. Στη συνέχεια έγινε βοηθός του Πιερ Πάολο Παζολίνι στην ταινία “Accatone” (1961) ενώ δούλεψαν μαζί ένα χρόνο μετά (ο Μπερτολούτσι ως σκηνοθέτης και ο Παζολίνι ως σεναριογράφος) στην ταινία “La Commare Secca”. Το 1972, η ταινία “The Last Tango in Paris” λογοκρίθηκε από την επιτροπή λογοκρισίας, οι κόπιες καταστράφηκαν ενώ του στερήθηκαν τα πολιτικά του δικαιώματα για πέντε χρόνια. Ο ίδιος όμως είχε κρατήσει μια κόπια και η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες μερικά χρόνια αργότερα. Έχει κερδίσει Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου διασκυασμένου σεναρίου για το επικό “The Last Emperor” το 1988. Η ταινία “O Κομφορμίστας” κέρδισε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1970 το Interfilm Award Recommendation καθώς και το ειδικό βραβείο των δημοσιογράφων. Επιλεκτική φιλμογραφία του: “Love and Anger” (1969), “The Last Tango in Paris” (1972), “1900” (1976), “Tragedy of a Ridiculous Man” (1981), “The Last Emperor” (1987), “The Sheltering Sky” (1990), “Little Buddha” (1993), “Stealing Beauty” (1996), “Besieged” (1998), “The Dreamers” (2003).

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΜΟΡΑΒΙΑ

“Γράφω μόνο και μόνο για να ψυχαγωγώ τον εαυτό μου και τους άλλους και για να εκφραστώ.” Εκδιώχθηκε από τη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι, έζησε μια θυελλώδη προσωπική ζωή ενώ μέσα από τα κείμενά του ασκούσε πάντα κριτική, τόσο στην πολιτική όσο και στην μεσοαστική κοινωνία. Ο Αλμπέρτο Μοράβια, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους μοντέρνους Ιταλούς διανοούμενους. Δεν τελείωσε ποτέ το σχολείο γιατί σε πολύ μικρή ηλικία προσβλήθηκε από τον ιό της φυματίωσης και αναγκάστηκε να παρατήσει το σχολείο και να μείνει σπίτι του για τρία χρόνια. Τελικά απέκτησε στήλες σε διάσημες ιταλικές εφημερίδες, ίδρυσε λογοτεχνικά περιοδικά μαζί με άλλους Ιταλούς λογοτέχνες ενώ δημοσίευσε εικοσιεπτά μυθιστορήματα. Το βιβλίο του “Il Conformista” δημοσιεύτηκε το 1951 και είναι ένα από τα τέσσερα βιβλία του που μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΑΝ ΛΟΥΙ ΤΡΕΝΤΙΝΙΑΝ

Ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν γεννήθηκε στη Νότια Γαλλία και αρχικά σπούδασε νομικά. Σε ηλικία είκοσι ετών μετακόμισε στο Παρίσι και σπούδασε στην σχολή FEMIS υποκριτική. Αρχικά έπαιξε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις για να γίνει διεθνώς γνωστός από το ρόλο του δίπλα στην Μπριζίτ Μπαρντό στην ταινία “Και ο Θεός... έπλασε τη γυναίκα”. Στη συνέχεια διέκοψε την καριέρα του για να καταταγεί στο στρατό. Επέστρεψε στα κινηματογραφικά πλατό για να γίνει ένας από τους διασημότερους Γάλλους ηθοποιούς. Το 1972 κέρδισε το Special David. Έχει στο ενεργητικό του πάνω από εκατό ταινίες, ενώ έχει συνεργαστεί με πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες καθώς και με ηθοποιούς θρύλους του Ευρωπαϊκού σινεμά. Eπιλεκτική φιλμογραφία: “Si tous les gars du monde” (1956), “Les Liaisons Dangereuses” (1959), “Les septs peches capitaux” (1962), “Il Siccesso” (1963), “Compartiment tueurs” (1965), “Un homme et une femme” (1966), “Les Biches” (1968), “L'homme qui ment” (1968, για την ερμηνεία του κέρδισε τον Aσημένιο Lέοντα στο φεστιβάλ Βερολίνου),“Z” (1969 όπου και κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα καλύτερου πρώτου ανδρικού ρόλου), “Ma nuit chez Maud” (1969), “L'argent des autres” (1978), “La Terrazza” (1980), “Je vous aime” (1980), “Passione d'amore” (1981), “La nuit des Varennes” (1982), “Vivement Dimanche!” (1983), “Under Fire” (1983), “Rendez-Vous” (1985), “Un homme et une femme 20 ans deja” (1986), “Le femme de ma vie” (1986 όπου και είχε προταθεί για Σεζάρ καλύτερου δεύτερου ανδρικού ρόλου), “Trois couleurs: Rouge” (1994) για την ερμηνεία του είχε προταθεί για Σεζάρ πρώτου ανδρικού ρόλου), “Fiesta” (1995 επίσης είχε προταθεί για Σεζάρ καλύτερου ανδρικού), “Ceux qui m'aiment prendront le train” (1998).

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΣΑΝΤΡΕΛΙ

Μια από τις σημαντικότερες και σίγουρα ομορφότερες ιταλίδες ηθοποιούς της γενιάς της. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών είχε ήδη κερδίσει έναν διαγωνισμό ομορφίας, είχε παίξει δίπλα στον μεγάλο ιταλό ηθοποιό Βιτόριο Γκάτσμαν στην ταινία “Il federale”, αλλά και δίπλα στον Μαρσέλο Μαστρογιάννι στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία “Divorcio all' italiana”. Στην πολυετή καριέρα της έμελε να συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους ζεν πρεμιέ του παγκόσμιου σινεμά όπως: ο Ζαν Πολ Μπελμοντό, ο Ούγκο Τονιάτσι, ο Τζιαν Μαρία Βολοντέ, ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Ο Ντάστιν Χόφμαν, ο Ιβ Μοντάν, ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, ο Φιλίπ Νουαρέ, ο Γουόλτερ Ματάου, ο Άντονι Κουίν και ο Τζον Μάλκοβιτς. Με τον Μπερνάντο Μπερτολούτσι έχουν συνεργαστεί συνολικά τέσσερις φορές. Επιλεκτική φιλμογραφία: “Sedotta e Abbandonada” (1964), “L'immorale” (1967), “L'Amante di Gramigna” (1969 οπότε και κέρδισε το βραβείο San Sebastian στο ομόνυμο φεστιβάλ πρώτου γυναικείου ρόλου), “Partner”(1968), “Αlfredo, Alfredo” (1972), “Delitto d'amore” (1974), “1900” (1976), “Le voyage de noces” (1976), “La Famiglia” (1987), “Mignon e partita” (1988 για το οποίο είχε κερδίσει το βραβείο Ντονατέλο πρώτου γυναικείου ρόλου), “Il Picclo diablo” (1988), “Jamon, Jamon” (1992), “Of Love and Shadows” (1994), “Stealing Beaty” (1996), “L'ultimo bacio” (2001 για την ερμηνεία της κέρδισε το βραβείο David στα βραβεία David di Donatello και ήταν προτεινόμενη για Ευρωπαϊκό βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου), “Figli, Fijos” (κέρδισε το βραβείο David δεύτερου γυναικείου ρόλου).

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

PHOTOS - POSTERS

Φωτογραφικό υλικό

---

Τύπος:	Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
10 φωτογραφία(ες) σε 1 σελίδα(ες)

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video Trailer Type: Flash Get Flash to see this player.

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία: 29/9/2008

Διαφήμιση