Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 20/11/14 :.
. The Hunger Games: Η Επανάσταση - Μέρος 1
. Party Girl
. Η Άλλη Μποβαρί
. Fury
. Master of the Universe
. Διπλή Ζωή
.: από 27/11/14 :.
. Ouija Πίνακας Πνευμάτων
. Τα Θαύματα
. Οι Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης
. Αφεντικά Για Σκότωμα 2
. Samba
. Η Έκρηξη
. Drive Hard
. Πρόμαχος
. Palikari
.: από 4/12/14 :.
. Jimmy's Hall
. Ηλίθιος και Πανηλίθιος 2
. Από Έρωτα
. Μια Ζέβρα Και Μισή
. Η Νύχτα Πριν Πέσει Το Παρίσι
. Οι Σταθμοί του Σταυρού
. Η Επέλαση των Βίκινγκς
. Electra (από 1/12)
.: από 11/12/14 :.
. Η Έξοδος: Θεοί και Βασιλιάδες
. Ίρβιν Γιάλομ
. Καθηγητής Με Το Ζόρι
. Κοινός Παρονομαστής
. Λευκός Θεός
. Πάντινγκτον
. Saint Laurent Η Χρυσή Εποχή
. Ο Επιφανής Άγνωστος
.: από 18/12/14 :.
. Ψυχρά και Ανάποδα «Τραγουδιστά»
. Χόμπιτ: Η Μάχη Των Πέντε Στρατών
. Serena
. Η Πρώτη Αγάπη
. Belle
. Το Αγόρι Και Ο Κόσμος

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: sajjad122's Profile sajjad122
Σήμερα: 1
Χθές: 0
Συνολικά: 9804

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 151
Μέλη: 0
Σύνολο: 151

Εγγραφή


Cinema: Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ (THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON) του Ντέιβιντ Φίντσερ (2008)

Ημερομηνία καταχώρησης: Πέμπτη, 19 Ιούν. 2008 @ 23:30:43 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Δραματική

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ
THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON

του Ντέιβιντ Φίντσερ
με τους Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ, Τίλντα Σουίντον

Υπόθεση: «Γεννήθηκα κάτω από περίεργες συνθήκες.» Και έτσι ξεκινά η ταινία Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ, που αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του Φ. Σκοτ Φιτζέρλαντ που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1920 και αναφερόταν στην ιστορία ενός άντρα που γεννήθηκε ογδόντα χρονών και καθώς περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο νέος. Την ιστορία ενός συνηθισμένου ανθρώπου, που δεν μπορούσε να σταματήσει το χρόνο. Η ταινία αφηγείται την εκπληκτική ιστορία ενός όχι και τόσο συνηθισμένου άντρα. Ξεκινώντας το 1918 από τη Νέα Ορλεάνη, στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και φτάνοντας μέχρι τον 21ο αιώνα, ο άντρας αυτός διαγράφει μία πορεία ζωής τόσο ασυνήθιστη, όσο θα μπορούσε να είναι η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου. Συναντά ανθρώπους, ανακαλύπτει νέα μέρη, βρίσκει και χάνει την αγάπη, τις χαρές της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με τη θλίψη του θανάτου, αλλά και με τόσα άλλα συναισθήματα που ξεπερνούν το χρόνο...



ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η WARNER BROS. PICTURES και η PARAMOUNT PICTURES παρουσιάζουν μια παραγωγή του ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΦΙΝΤΣΕΡ
Υποψήφια για 5 Χρυσές Σφαίρες:
Καλύτερης Ταινίας (Δράμα), Σκηνοθεσίας,
Α’ Ανδρικού Ρόλου - Δράμα (Μπραντ Πιτ), Μουσικής, Σεναρίου
Πληροφορίες για την παραγωγή της ταινίας

Η αρχή για τη δημιουργία της ταινίας “Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ” έγινε το 1920 με το σύντομο διήγημα του Φ. Σκοτ Φιτζέρλαντ. Ο συγγραφέας είχε εμπνευστεί από μία φράση του Μαρκ Τουέιν, που έλεγε, «Θα μπορούσαμε να ήμασταν περισσότερο ευτυχισμένοι, αν γεννιόμασταν 80 χρονών και σταδιακά πλησιάζαμε τα 18.»


Το διήγημα του Φιτζέραλντ βασιζόταν σε ένα καπρίτσιο, σε μία φαντασίωση του συγγραφέα και το να το μεταφέρει κάποιος στη μεγάλη οθόνη, θεωρείτο για πολύ καιρό πολύ φιλόδοξο σχέδιο, σχεδόν άπιαστο όνειρο. Το project εκκρεμούσε για περίπου 40 χρόνια μέχρι που οι παραγωγοί Καθλίν Κένεντι και Φρανκ Μάρσαλ το ανέλαβαν. Για πάνω από μία δεκαετία, το σχέδιο αυτό της μεταφοράς του διηγήματος στη μεγάλη οθόνη, ήταν στο μυαλό του Έρικ Ροθ, του Ντέιβιντ Φίντσερ και του Μπραντ Πιτ.


Για τον Ροθ, η ιδέα αυτή ήταν μία ευκαιρία να κάνει μία ενδοσκόπηση στο μεγάλο «καμβά» της ζωής, τον οποίο συνθέτουν προσωπικές στιγμές της καθημερινότητας, μεγάλα γεγονότα όπως ένας παγκόσμιος πόλεμος, ή μικρά, όπως είναι ένα φιλί. «Ο Έρικ ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να συνειδητοποιήσει πλήρως τη δυναμική μία τόσο μεγάλης σε έκταση, αλλά και τόσο βαθιά προσωπικής ιστορίας,» σημειώνει ο Κένεντι. «Στην ταινία Forrest Gump έβγαλε στην επιφάνεια πολύ προσωπικές στιγμές με φόντο επικές ιστορίες και φανέρωσε στο κοινό το χάρισμα που έχει να παρατηρεί με προσοχή την παραμικρή λεπτομέρεια.»


Η δυνατότητα να ζήσει κάποιος τη ζωή του προς τα πίσω, θα φαινόταν ιδανική σε πολλούς. «Αλλά δεν είναι τόσο απλό,» λέει ο Ροθ. «Αρχικά σκέφτεσαι ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα, αλλά πρόκειται για μία εντελώς διαφορετική ζωή, και γι΄ αυτό και αυτή η ιστορία είναι τόσο συναρπαστική. Παρόλο που η ζωή του Μπέντζαμιν πηγαίνει προς τα πίσω, το πρώτο φιλί και η πρώτη αγάπη εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα σημαντικά για εκείνον. Δεν έχει σημασία αν ζεις τη ζωή σου προς τα μπρος ή προς τα πίσω. Το θέμα είναι πώς τη ζεις.»


Το διάστημα που ο Ροθ σκεφτόταν την ιστορία και έγραφε το σενάριο, έχασε και τους δυο του γονείς. «Ο θάνατος των γονιών μου ήταν προφανώς πολύ ψυχοφθόρος για μένα και με έκανε να βλέπω τη ζωή μέσα από μία διαφορετική προοπτική,» σημειώνει. «Νομίζω πως το κοινό θα ταυτιστεί με τα ίδια πράγματα στην ιστορία με τα οποία ταυτίστηκα και εγώ.»


Η ταινία εξερευνά την ανθρώπινη κατάσταση πέρα από το χρόνο και την ηλικία – τις χαρές της ζωής και της αγάπης, τη θλίψη της απώλειας. «Ο Ντέιβιντ και εγώ θέλαμε η ιστορία αυτή να στηθεί με τέτοιον τρόπο που να τους αφορά όλους,» λέει ο Ροθ. «Πρόκειται απλά για τη ζωή ενός ανθρώπου και αυτό είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακό, αλλά και συνηθισμένο για μία ταινία. Όλα αυτά που επηρεάζουν αυτόν τον εκκεντρικό χαρακτήρα, είναι τα ίδια πράγματα που επηρεάζουν και τον καθένα μας.»


Παρόλο που η δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο Μπέντζαμιν είναι πολύ παράξενη, το ταξίδι της ζωής του «περνά» μέσα από συναισθηματικές καταστάσεις που βιώνουμε όλοι μας. «Αγγίζει τις συνηθισμένες ερωτήσεις που θέτουμε στον εαυτό μας, κατά τη διάρκεια της ζωής μας,» λέει ο Μάρσαλ. «Και είναι σπάνιο που μία ταινία φέρνει στην επιφάνεια τόσο διαφορετικές απόψεις για τη ζωή. Αλλιώς θα δουν την ταινία οι 60ρηδες και οι 70ρηδες και αλλιώς οι 20ρηδες.»


Η παραγωγός Σεάν Σαφέν θυμάται ότι η ιδέα για την πραγματοποίηση της ταινίας τριγυρνούσε για πολύ καιρό στο μυαλό του Φίντσερ. Μία πρώτη βερσιόν του σεναρίου έφτασε στο γραφείο του όταν η Σαφέν άρχισε να συνεργάζεται μαζί του το 1992. «Του άρεσε πολύ αυτή η ιδέα και την είχε στο μυαλό του για χρόνια,» λέει. «Θυμάμαι επίσης όταν ο Μπραντ τον ρώτησε για αυτό και ο Ντέιβιντ του είπε, ‘Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μία μεγάλη ταινία.’ Σενάρια έρχονται και φεύγουν από το γραφείο του, αλλά αυτό όχι. Ο Φίντσερ λέει ότι καμιά φορά τα πράγματα εξελίσσονται όπως πρέπει να εξελιχτούν και δεν πρέπει να μετανιώνεις για αυτό. Πιστεύω πως υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που αυτό το σενάριο δεν έφυγε ποτέ από το γραφείο του.»


Η προσωπική ιστορία του Φίντσερ, με το θάνατο των γονιών του, πυροδότησε τη θέλησή του να καταπιαστεί με την ιστορία. «Ο πατέρας μου πέθανε πριν πέντε χρόνια και θυμάμαι που ήμουν εκεί όταν άφησε την τελευταία του πνοή,» λέει. «Ήταν μία πολύ δυνατή στιγμή. Όταν χάνεις έναν άνθρωπο που σε έχει βοηθήσει με τόσους τρόπους, που είναι το σημείο αναφοράς σου, χάνεις την ισορροπία σου στη ζωή. Δεν προσπαθείς πια να ευχαριστήσεις κανέναν, δεν αντιδράς πια. Στην πραγματικότητα αισθάνεσαι εντελώς μόνος.»


Από τα πρώτα στάδια της ταινίας, οι συναντήσεις του Φίντσερ με την Κένεντι και τον Μάρσαλ κινούνταν σε προσωπικό επίπεδο. «Αρχίσαμε να συζητάμε για την ταινία,» θυμάται ο Φίντσερ, «και δεκαπέντε λεπτά αργότερα αρχίσαμε όλοι να μιλάμε για ανθρώπους που είχαμε αγαπήσει και πέθαναν, και άλλους που αγαπούσαμε αλλά δεν μας έδωσαν ποτέ καμία προσοχή, άλλους που ‘κυνηγήσαμε’ ή που μας ‘κυνήγησαν’. Η ταινία είναι ενδιαφέρουσα από αυτήν τη σκοπιά. Μπορεί να έχει επίδραση σε όλους μας.»


Για τον Πιτ, ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να παίξει στην ταινία θα ήταν αν ενσάρκωνε το χαρακτήρα σε όλες τις φάσεις του, σε κάθε ηλικία, κάτι που αποτελούσε και τη μεγαλύτερη πρόκληση της ταινίας. «Ο Μπραντ ενδιαφερόταν για το ρόλο μόνο εφόσον θα τον έπαιζε από την αρχή μέχρι το τέλος,» εξηγεί ο Φίντσερ. «Η Κάθι και ο Φρανκ ήταν πολύ ανήσυχοι για το πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό. Τους είπα, ‘Δεν ξέρω, αλλά θα βρούμε έναν τρόπο…’»


Η επιλογή του Πιτ είχε να κάνει και με το ίδιο το ταξίδι του Μπέντζαμιν. «Πολλοί ηθοποιοί επιλέγουν έναν ρόλο με βάση αυτά που κάνει ο χαρακτήρας τους,» λέει ο Φίντσερ. «Ε, λοιπόν, ο Μπέντζαμιν μπορεί να μην κάνει πολλά, αυτός ο ίδιος, αλλά περνά από πολλά…Ο Μπραντ ήταν ο καταλληλότερος για να τον ενσαρκώσει. Είναι το είδος του ρόλου που θα ήταν εντελώς άνευρος αν έπεφτε σε λιγότερο ικανά χέρια.»
Για να πρωταγωνιστήσει δίπλα στον Πιτ, ο Φίντσερ διάλεξε την Μπλάνσετ. Ο σκηνοθέτης είχε την Μπλάνσετ στο μυαλό του, από τότε που την είδε στην ταινία Elizabeth. «Θυμάμαι που οδηγούσα και σκεφτόμουν, ‘Ποια είναι αυτή η γυναίκα, Θεέ μου;’ θυμάται. «Δεν βλέπεις συχνά ανθρώπους που να έχουν τέτοια δύναμη και τόσες ικανότητες.»


Η ερμηνεία της, λέει ο Πιτ, «ανέβασε το επίπεδο και των δικών μας ερμηνειών. Είναι εξαιρετική. Και πολύ καλή φίλη. Μπορεί να παίξει μία σκηνή με μοναδικό τρόπο. Θεωρώ πως είναι η προσωποποίηση της χάρης. Μου άρεσε το γεγονός ότι ενσάρκωνε μία χορεύτρια. Της ταίριαζε, επειδή είναι αυτή που είναι, εξαιτίας της αδιαμφισβήτητης κομψότητάς και χάρης της.»


Η σχέση της Ντέιζι και του Μπέντζαμιν εξελίσσεται καθώς εκείνη καταλαβαίνει και μαθαίνει να ζει με την υπερφυσική διάσταση του χαρακτήρα του Μπέντζαμιν. Σημειώνει ο Έρικ Ροθ, «Η Κέιτ ενσαρκώνει αυτήν τη γυναίκα που πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα του ότι μεγαλώνει, ενώ ο άνθρωπος που αγαπά γίνεται όλο και πιο νέος. Πώς θα είναι η ζωή της στο μέλλον; Και από μία παρορμητική και γεμάτη πάθος χορεύτρια μεταμορφώνεται σε μία γυναίκα με μεγάλα αποθέματα εσωτερικής δύναμης.»


Η Μπλάνσετ διαμόρφωσε το χαρακτήρα της Ντείζι βασιζόμενη στους τρόπους και την ιδιοσυγκρασίας μίας χορεύτριας, παρόλο που η δική της θητεία στο χορό είχε λήξει προ πολλού, από την παιδική της κιόλας ηλικία. «Όταν ήμουν μικρή, έπρεπε να διαλέξω μεταξύ μπαλέτου κα μαθημάτων πιάνου,» λέει ο Μπλάνσετ. «Διάλεξα το πιάνο, αλλά στην πορεία το παράτησα και αυτό για τη δραματική σχολή. Εκτιμώ πολύ τους χορευτές. Αλλά ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω. Μέσω αυτής της ταινίας είχα την ευκαιρία να θυμηθώ και πάλι γιατί τους εκτιμώ τόσο πολύ.»
Η Ντέιζι είναι ένας από τους πολλούς χαρακτήρες που έρχονται σε επαφή με τον Μπέντζαμιν. «Στο σώμα του Μπέντζαμιν υπάρχουν ‘σημάδια’ από όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστράφηκε,» λέει ο Φίντσερ. «Έτσι είναι η ζωή – μία συλλογή από μώλωπες και γρατζουνιές. Και είναι αυτές οι γρατζουνιές που τον κάνουν να είναι αυτός που είναι και όχι κάποιος άλλος.»


«Μου αρέσει η ιδέα της γρατζουνιάς,» προσθέτει ο Πιτ. «Οι άνθρωποι κάνουν κάποια συγκεκριμένη αίσθηση και αφήνουν συγκεκριμένες εντυπώσεις. Υπάρχει μία δόση ποίησης και αποδοχής σε αυτό. Δεν σημαίνει ότι τους αφήνεις να σε ποδοπατούν. Δεν σημαίνει ότι δεν παλεύεις για αυτό που θες. Σημαίνει ότι δέχεσαι το αναπόφευκτο στη ζωή. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Οι άνθρωποι φεύγουν είτε από επιλογή είτε λόγω θανάτου. Οι άνθρωποι φεύγουν, όπως θα φύγεις και εσύ κάποια μέρα – είναι αναπόφευκτο. Το ερώτημα είναι πως το αντιμετωπίζεις αυτό.»
Ο Πιτ συσχετίζει αυτήν την αντίληψη με τη σχέση του με τον Φίντσερ, ο οποίος είναι φίλος και συνεργάτης του, «Η ταινία εξερευνά αυτήν την ιδέα που γνωρίζω ότι πιστεύει και ο Φίντσερ – την πεποίθηση δηλαδή ότι μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τις ζωές μας,» λέει ο ηθοποιός. «Είμαστε υπεύθυνοι για τις επιτυχίες μας και τις αποτυχίες μας και δεν μπορούμε να κατηγορούμε κανέναν άλλο για αυτό. Η μοίρα μπορεί να παίζει ένα ρόλο, αλλά στο τέλος, ακόμα και τη μοίρα εμείς τη διαμορφώνουμε.»


Ο ρόλος αυτός ήταν μία πρωτόγνωρη πρόκληση για τον Πιτ. Έπρεπε να βγάλει προς τα έξω την εξέλιξη του χαρακτήρα του, καθώς συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της ταινίας. «Το ταξίδι του Μπέντζαμιν Μπάτον είναι πολύ εσωτερικό,» λέει η Μπλάνσετ. «Πέρα από τις προφανείς απαιτήσεις που έχει ένας τέτοιος ρόλος από έναν ηθοποιό, το θέμα είναι να παίξεις ένα χαρακτήρα που ακούει, αντιδρά και είναι παρών σε όλα όσα συμβαίνουν στην ταινία.»


Όπως λέει και στον Μπέντζαμιν η θετή του μητέρα, «Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή.»
Ο Μπέντζαμιν γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη το 1918, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Η μητέρα του πεθαίνει στην εγκυμοσύνη και ο πατέρας του τρομοκρατημένος στη θέα ενός παιδιού που θα έπρεπε να μεγαλώσει μόνος του, τον αφήνει στα σκαλιά ενός οίκου ευγηρίας, όπου τον βρίσκει η Κουίνι, η υπεύθυνη για τη φροντίδα του γηροκομείου.


Για το ρόλο της Κουίνι επιλέχτηκε η Ταράτζι Π. Χένσον, πολύ πριν η ταινία ξεκινήσει, όταν η υπεύθυνη casting του Φίντσερ, η Λάρα Μέιφιλντ, του μίλησε για την ερμηνεία της στο Hustle and Flow. «Εκπλαγήκαμε όλοι από το πόσο μητρική και ζωντανή ήταν η ερμηνεία της,» θυμάται ο Φίντσερ. «Βρήκα στην Ταράτζι όλη τη ζεστασιά και την απουσία οποιασδήποτε κριτικής που διέθετε ο χαρακτήρας της Κουίνι.»
Η Κούινι κάνει μία δουλειά που δεν θα έκαναν πολύ άνθρωποι. «Είναι μία γυναίκα που ξέρει πώς να αντιμετωπίζει το θάνατο,» λέει η Χένσον. «Και την ίδια στιγμή, είναι η προσωποποίηση της άνευ όρων αγάπης. Αποφασίζει να αναλάβει την ανατροφή ενός παιδιού που δεν είναι δικό της, την εποχή που ο ρατσισμός είναι ο κανόνας, παρόλο που το παιδί αυτό είναι λευκό και έχει γεννηθεί κάτω από αυτές τις περίεργες συνθήκες. Και όμως εκείνη είναι διατεθειμένη να τα προσπεράσει όλα αυτά και να το αγαπήσει.»


Ο Μπέντζαμιν μεγαλώνει χωρίς να φοβάται τίποτα, με μία φαινομενική αταραξία απέναντι στην απώλεια, που λίγοι άνθρωποι έχουν. «Έρχεται από έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι έχουν συμφιλιωθεί με τη θνητότητά τους, οπότε ο θάνατος δεν τον τρομάζει,» λέει ο Φίντσερ. «Όλοι όσοι γνωρίζει μπορούν να πεθάνουν από στιγμή σε στιγμή. Κάθε λεπτό του μαζί τους, μπορεί να είναι το τελευταίο τους. Και όμως κανέναν δεν τον αγχώνει αυτό. Έτσι, από πολύ μικρός είναι εξοικειωμένος με τις πιο βαθιές όψεις του θανάτου. Παρόλο στο τέλος, όλους μας περιμένει ο θάνατος, περνάμε τις ζωές μας επικεντρωνόμενοι σε άλλα πράγματα ώστε να αποφύγουμε να σκεφτόμαστε γι αυτόν.»


Ο Μπέντζαμιν συναντά για πρώτη φορά την Ντέιζι όταν είναι και οι δυο παιδιά και εκείνη έρχεται να επισκεφτεί τη γιαγιά της στο γηροκομείο. Η Ντέιζι βλέπει μέσα του, πέρα από την εξωτερική του εμφάνιση. Βλέπει το παιδί μέσα του. «Ένας από τους κεντρικούς άξονες της ταινίας, είναι το πώς οι ζωές τους διασταυρώνονται και χωρίζουν στην πορεία,» λέει ο Ροθ. «Η σχέση τους εξελίσσεται καθώς μεγαλώνουν και διαφοροποιείται, με όλες τις χαμένες ευκαιρίες που μπορεί να υπάρχουν.»


Καθώς όλοι γύρω του γερνούν, ο Μπέντζαμιν γίνεται όλο και νεότερος. «Το ότι γίνεται νεότερος, κάνει τον Μπέντζαμιν να συνειδητοποιεί ότι δεν πρέπει να ‘αγκιστρώνεσαι’ από καταστάσεις και ανθρώπους,» λέει ο συμπρωταγωνιστής του Μαχερσαλαχασμπάζ Άλι. «Ξέρει πως κάποια πράγματα μπορείς να τα απολαμβάνεις για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και ότι πρέπει να συμβιβάζεσαι με την ιδέα ότι πρέπει να τα αφήνεις να φεύγουν, όταν φτάνει ο καιρός. Μπορείς να επωφελείσαι από κάτι όσο το έχεις, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι δικό σου.»
Αυτή η αίσθηση της αποδοχής είναι ένα χαρακτηριστικό του οποίου τις ρίζες ο Φίντσερ είχε βρει στο χαρακτήρα του πατέρα του. «Διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στον πατέρα μου και τον Μπέντζαμιν,» λέει ο σκηνοθέτης. «Ως δημοσιογράφος, που ζούσε την εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσης, ο πατέρας μου ήταν στωικός, παρατηρητής της ζωής. Δεν ήταν επικριτικός. Θυμάμαι ότι ήταν ευτυχισμένος επειδή εκτιμούσε τους ανθρώπους γι αυτό που ήταν. Το ίδιο κάνει και ο Μπέντζαμιν όταν συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους ή βρίσκεται σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Τον βλέπω και σκέφτομαι, ‘Ναι, και ο Τζακ το ίδιο θα έκανε. Θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο.»


Εκτός από την Κουίνι, ο Μπέντζαμιν μεγαλώνει και μαζί με τους ηλικιωμένους άντρες και γυναίκες που έχουν έρθει στο γηροκομείο για να περάσουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους και οι οποίοι του διηγούνται τις περιπέτειες και τα μαθήματα που έχουν πάρει από τη ζωή.
Ο Τίζι Γουέδερς, ο έρωτας της Κουίνι για πολλά χρόνια, είναι ένας από τους πρώτους πατεράδες για τον Μπέντζαμιν. «Ο Τίζι είναι ορόσημο για την ενηλικίωση του Μπέντζαμιν,» λέει ο Μαχερσαλαχασμπάζ Άλι, που παίζει τον Τίζι. «Τον καθοδηγεί και τον βοηθά να μεγαλώσει. Του μαθαίνει να γράφει και να διαβάζει. Του μαθαίνει για τον Σέξπιρ. Αλλά το σημαντικότερο, νομίζω είναι ότι του δίνει να καταλάβει τι σημαίνει να είσαι άντρας. Του δίνει αυτές τις βάσεις, ώστε να ο Μπέντζαμιν να έχει για πάντα στη ζωή του ένα αντρικό πρότυπο.»


Αλλά ο Τίζι, όπως και όλοι όσοι γνωρίζει και αγαπά ο Μπέντζαμιν, μένουν για λίγο κοντά του. Και ο Μπέντζαμιν αφήνει την Κουίνι, τον Τίζι, την Ντείζι και την παρέα του, και φεύγει από το μοναδικό σπιτικό που γνώρισε ποτέ, για να ξεκινήσει το ταξίδι του στον κόσμο. Ο καπετάνιος Μάικ, τον προσκαλεί να έρθει στο ρυμουλκό του, και μαζί με το ετερόκλητο πλήθος που τον ακολουθεί, να ζήσει νέες περιπέτειες.
Ο Τζάρεντ Χάρις παίζει τον γκριζομάλλη καπετάνιο, του οποίου τα τατού, που καλύπτουν όλο του το σώμα, φανερώνουν το μυστικό του εαυτό. Ο Χάρις περιγράφει το χαρακτήρα του σαν κάποιο «κουρασμένο, μπερδεμένο, πιωμένο, θυμωμένο και αποτυχημένο καλλιτέχνη, κατά κάποιο τρόπο. Ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση, επειδή δεν μπορούσε να πει όχι στον πατέρα του.»


Παρόλα ωστόσο τα προβλήματα που είχε ο Κάπτεν Μάικ με τον πατέρα του, γίνεται μία ακόμα πατρική φιγούρα για τον Μπέντζαμιν. «Η φιγούρα του πατέρα έχει απίστευτη επιρροή στη ζωή σου,» λέει ο Χάρις. «Και σε αυτήν την ιστορία, οι αντρικοί χαρακτήρες – οι σχέσεις μεταξύ πατεράδων και γιων – είναι κεντρικός άξονας. Ο Κάπτεν Μάικ εισάγει τον Μπέντζαμιν στις χαρές της ζωής, αλλά και στη ζωή της θάλασσας και μέσω αυτής της ζωής, ο Μπέντζαμιν βλέπει τον κόσμο.»


Αλλά ο Κάπτεν Μάικ, όπως και ο Τίζι πριν από αυτόν, είναι απλά τα υποκατάστατα του Τόμας Μπάτον, του πραγματικού πατέρα του Μπέντζαμιν, που τον είχε αφήσει στα σκαλιά της Κουίνι. «Ο Τόμας μεταφέρει όλη τη θλίψη, την αποστροφή και το φόβο για το μέλλον, στο παιδί,» λέει ο Τζέισον Φλέμινγκ, που παίζει τον Τόμας Μπάτον. «Με έναν περίεργο τρόπο, αφού χάνει τη σύζυγό του στην εγκυμοσύνη, ο Τόμας πιστεύει ότι θα ξεπεράσει τον πόνο εγκαταλείποντας το παιδί του, αλλά στην πραγματικότητα, περνά την υπόλοιπη ζωή του μετανιώνοντας για αυτήν του την πράξη. Αυτή η ενοχή τον κυνηγά για πάντα.»


Ο Μπέντζαμιν ενηλικιώνεται ενόσω βρίσκεται στο απομακρυσμένο Ρώσικο λιμάνι του Μουρμάνσκ, όπου συναντά ακόμα μία καθοριστική προσωπικότητα για τη ζωή του, την Ελίζαμπεθ Άμποτ, την οποία ενσαρκώνει η Τίλντα Σουίντον. «Η Τίλντα το έχει αποδείξει κατ΄ επανάληψη ότι μπορεί να παίξει οποιοδήποτε ρόλο,» λέει ο Κένεντι. «Το γεγονός ότι συμμετείχε σε αυτό το project δίπλα στον Μπραντ, την Κέιτ, την Ταράτζι και όλους τους άλλους ηθοποιούς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δυναμική της ταινίας.»


Η μοναχική Ελίζαμπεθ Άμποτ, γυναίκα ενός διπλωμάτη, που το όνειρό της είναι να περάσει κολυμπώντας τη Μάγχη, είναι εκείνη που δίνει στον Μπέντζαμιν το πρώτο του φιλί. «Ο ένας μαθαίνει κάτι από τον άλλο,» λέει η Σουίντον. «Είναι ανοιχτή, ενεργητική, με ενδιαφέροντα. Εκείνος είναι υπομονετικός, απλός, αισιόδοξος. Είναι μία δίκαιη ανταλλαγή. Η ιδέα, ότι αυτή ενώ βρίσκεται στο τέλος της ερωτικής της ζωής και επηρεάζεται από κάποιον σαν τον Μπέντζαμιν, που τώρα ξεκινά να ανακαλύπτει κάποια πράγματα, η ιδέα ότι αισθάνεται ξανά ανεξάρτητη και ότι έχει την ελευθερία επιλογής και ότι διεκδικεί ξανά τη ζωή της, θεωρώ ότι είναι πολύ συγκινητική.»


Όσο ο Μπέντζαμιν ταξιδεύει με το ρυμουλκό, η Ντέιζι ακολουθεί τη δική της διαδρομή που τη φέρνει στη Νέα Υόρκη, όπου συμμετέχει σε μία ομάδα χορού γεμάτη έντονα συναισθήματα και διάθεση να ξεπεράσει κάθε όριο. «Δεν πρόκειται για μία σχέση εξάρτησης, όπου ο ένας δεν μπορεί να ζήσει δίχως τον άλλο,» λέει ο Φίντσερ. «Δεν περιμένει ο ένας τον άλλο. Είναι και οι δύο σεξουαλικά ενεργοί. Είναι δύο ολοκληρωμένες προσωπικότητες που επιλέγουν να είναι μαζί για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ακόμα και αν αυτό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο.»
«Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται και χωρίζουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, μέχρι που φτάνουν αυτό που ο Φίντσερ ονομάζει ‘γλυκό σημείο’, το χρονικό σημείο δηλαδή που όλα συνηγορούν για να είναι μαζί. «Το σύμπαν συνωμοτεί για να τους κάνει να είναι αυτοί που είναι και να τους φέρει κοντά την κατάλληλη στιγμή,» λέει. «Και σχεδόν ανακουφίζεσαι όταν είναι επιτέλους μαζί, επειδή τώρα όλα μπορούν να συμβούν, όπως ακριβώς θα έπρεπε.»


Η Ντέιζι, όπως και όλοι εκείνοι που βρίσκονται στη ζωή του Μπέντζαμιν, έχουν τη δική τους πορεία, κατά τη διάρκεια της ταινίας. Οι ιστορίες τους, είτε συγκλίνουν είτε αποκλίνουν, αποτελούν ωστόσο όλες ανεξίτηλα νήματα της ιστορίας.
«Νομίζω πως ο Ντέιβιντ έχει το χάρισμα του δημιουργού που μπορεί να κρατά το υλικό του υπό έλεγχο,» λέει η Σουίντον. «Έχει συνεχώς σηκωμένα τα μανίκια. Αντιλαμβάνεται τόσο τις επιταγές του Χόλιγουντ, αλλά και τις αναρίθμητες επιλογές που δίνει, και τις εκμεταλλεύεται με την ιδιότητα ενός πραγματικού νεωτεριστή. Έχει δημιουργήσει στο μυαλό του όλο την ταινία και οι εικόνες που φτιάχνει μαζί με τους συνεργάτες τους, αντανακλούν ακριβώς αυτό. Είναι λες και συναρμολογεί κομμάτι-κομμάτι την ταινία, σαν να παίζει ένα παιχνίδι. Σαν να θυμάται λίγο-λίγο ένα όνειρο. Τίποτα για αυτόν δεν είναι ακατόρθωτο.»


Ο Πιτ συμφωνεί, σημειώνοντας, «Ο Ντέιβιντ είναι σαν δαιμονισμένος. Έχει συγκεκριμένη αντίληψη για το πώς θέλει να είναι η ταινία και ποιες οι κινήσεις της κάμερας και δεν δέχεται τίποτα λιγότερο από το να γίνουν αυτά στην εντέλεια. Η μεγάλη ανταμοιβή είναι ότι στο τέλος δημιουργείται αυτή η καλοδουλεμένη ταινία. Είναι ένας γλύπτης.»


«Περικυκλώνει με το μυαλό του μία ιδέα, μία εικόνα, ένα χαρακτήρα ή μία σκηνή, την εξετάζει από όλες τις γωνίες και όταν άλλοι είναι ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα, όταν το βλέπουν τρισδιάστατο, ο Ντέιβιντ θέλει να συνεχίσει μέχρι να προδώσει έξι ή επτά διαστάσεις σε αυτό,» προσθέτει η Μπλάνσετ. «Όταν κάποιος θα πει ‘Ντέιβιντ, σταμάτα, αυτό είναι αδύνατο,’ αυτό απλά τον παρακινεί περισσότερο. Νομίζω ότι πολλοί λίγοι σκηνοθέτες θα μπορούσαν να πάνε αυτήν την ιστορία – και εμάς – τόσο μακριά.»


Τα γυρίσματα για την ΑΠΙΣΤΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ έγιναν σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων στο Μόντρεαλ, την Καραϊβική και τη Νέα Ορλεάνη, που εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να «ορθοποδήσει» από τον τυφώνα Κατρίνα. «Είχαμε πει ότι θα κάναμε τα γυρίσματα στη Νέα Ορλεάνη. Αλλά όταν «χτύπησε» ο τυφώνας Κατρίνα, διανύσαμε μία περίοδο αβεβαιότητας για το αν θα τα καταφέρναμε τελικά να πάμε σύμφωνα με τα πλάνο,» θυμάται η Κένεντι. «Παρόλα αυτά μας κάλεσαν από την πόλη, δύο μέρες αφότου έγινε η καταστροφή, ενθαρρύνοντάς μας να πάμε εκεί να κάνουμε τα γυρίσματα.»


Ο Φίντσερ συνεργάστηκε με την ομάδα της παραγωγής για να κάνει τα σκηνικά να δημιουργούν στο κοινό την εντύπωση ότι ξεφυλλίζει ένα φωτογραφικό άλμπουμ στη σοφίτα του. Ένα άλμπουμ γεμάτο από φωτογραφίες απλών ανθρώπων που ζουν συνηθισμένες ζωές. «Δημιουργήσαμε τις δικές μας ιστορίες ζωής, για καθεμιά από αυτές τις σκηνές, ειδικά για όσες διαδραματίζονταν στο γηροκομείο Νόλαν και στο ξενοδοχείο Winter Palace στο Μουρμάνσκ (όπου ο Μπέντζαμιν συναντά την Ελίζαμπεθ) – τοποθεσίες όπου λαμβάνουν χώρα σημαντικά γεγονότα στη ζωή του Μπέντζαμιν,» λέει ο Ζόλφο.


Η εντολή του σκηνοθέτη σε κάθε στάδιο της παραγωγής ήταν η εικόνα να αποπνέει ρεαλισμό, που θα «έτρεφε» τις βασικές αλήθειες που βρίσκονταν στην καρδιά της ιστορίας. «Παρόλο που υπάρχουν πολλά φανταστικά στοιχεία σε αυτήν την ιστορία, ήθελα να την παρουσιάσω όσο πιο ρεαλιστική γινόταν,» εξηγεί ο Φίντσερ. «Δεν ήθελα να την κάνω να φαίνεται σαν το κλασικό παραμύθι που ξεκινά με τη φράση ‘Μια φορά και έναν καιρό’. Δεν ήθελα να διευκολύνω τους ηθοποιούς. Δεν ήθελα να διευκολύνω το κοινό. Δεν ήθελα να διευκολύνω το σκηνογράφο. Όλα έπρεπε να συμβαδίζουν με την εποχή που η ιστορία εκτυλισσόταν. Οι τοποθεσίες, τα ρούχα των ανθρώπων, τα γυαλιά τους ή οι συσκευές που χρησιμοποιούσαν για να ακούν καλύτερα.»


Και τα κοστούμια έπρεπε να θυμίζουν την εποχή, αλλά να έχουν και το δικό τους στιλ. Η σχεδιάστρια κοστουμιών Ζακλίν Γουέστ συναντήθηκε από πολύ νωρίς με τον Μπαρτ (σκηνογράφος της ταινίας) και τον Ζόλφο, ώστε να υπάρχει αντιστοιχία στις δουλειές τους. «Ο Ντέιβιντ σκηνοθετεί όπως ένας ζωγράφος,» λέει η Γουέστ. «Όταν μπήκα στο σετ, η εικόνα μου θύμισε πίνακα του Καγεμπότ. Έτσι, στράφηκα προς τον Καγεμπότ και προς άλλους ιμπρεσιονιστές για να αντλήσω έμπνευση, όπως τον Έντουαρτ Μανέτ, τον Τουλούζ Λοτρέκ, τον Κουρμπέ. Μόλις έπιασα το πνεύμα ευαισθησίας του Ντον Μπαρτ, συνειδητοποίησα ότι ό,τι υλικό και να χρησιμοποιούσα, ακόμα και αν ήταν πολύ σκούρο και θαμπό, θα είχε το αποτέλεσμα που θέλαμε.»


Ακόμα ένα σημαντικό στοιχείο ήταν οι ψηφιακές τεχνικές που θα χρησιμοποιούνταν για να διευκολύνουν την ερμηνεία του Πιτ, ως Μπέντζαμιν, από τη νεότητα μέχρι τη μεγάλη ηλικία. Ο υπεύθυνος οπτικών εφέ, Έρικ Μπράμπα, μακροχρόνιος συνεργάτης του Φίντσερ, σημειώνει, «Ο Ντέιβιντ μου είπε από την αρχή, ‘Ο Μπραντ πρέπει να βγάλει το ρόλο από την αρχή μέχρι το τέλος.’ Ο Μπέντζαμιν είναι το συναισθηματικό επίκεντρο της ταινίας και αυτό είναι προφανές, ακόμα και σε περιπτώσεις που αυτό φάνταζε ακατόρθωτο. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα.»
Ο Μπάρμπα δούλεψε μαζί με τον βραβευμένο με Όσκαρ Κρεγκ Κάνομ, υπεύθυνο για το μακιγιάζ, που δημιούργησε τα προσθετικά για να τονίσει τη μετάβαση του Μπέντζαμιν από το γήρας στη νεότητα.


Ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια δόθηκε και στην ψηφιακή κινηματογράφηση της ταινίας.

top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Ακαδημαϊκή προσέγγιση, με ελάχιστο ενδιαφέρον για την εξέλιξη, αφού ακολουθεί πιστά τα στερεότυπα μιας υπερπαραγωγής βασισμένης σε μυθιστορηματική φαντασίωση, που καταντά βαρετή και κουραστική με τη διάρκειά της. Η μονοδιάστατη αφήγηση, δεν αφήνει περιθώρια για βαθύτερες ενδοσκοπήσεις υπαρξιακών αναζητήσεων. Βλέπεται κυρίως για τις ερμηνείες της παρεξηγημένης Μπλάνσετ, και της - ένα πέρασμα - Σουίντον και λιγότερο του σταρ, Μπραντ Πιτ. Το σενάριο βασίζεται πάνω σε μικρή ιστορία, του Σκοτ Φιτζέραλντ, και θα μπορούσε να γίνει ένα δυνατό "σκοτεινό" καρτούν, μικρού μήκους, όχι ταινία "ποταμός" 166 λεπτών! Αδυνατείς να διακρίνεις με "γυμνό μάτι" την υπογραφή του δημιουργού των Seven και Zodiac, Ντέιβιντ Φίντσερ, μια και η προσωπική σφραγίδα έχει χαθεί κάτω από το βάρος, της υπερφιλόδοξης και τελικά υπερεκτιμημένης παραγωγής. Το κυριότερο μειονέκτημα δεν είναι η προβλέψιμη πλοκή, μα το ότι σε καμία περίπτωση, δεν απογειώνει τα συναισθήματά μας και δε υποβάλλει το θεατή, σε ταύτιση με τους χαρακτήρες. Η πρόθεση δεν είναι η αποστασιοποιημένη, αποδραματοποιημένη καταγραφή, της ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον, μα δυστυχώς, καταλήγει αθέλητα και ασυνείδητα προς αυτή την κατεύθυνση... Βραβείο Χρυσής Σφαίρας στην πλήξη, ίσως δικαιούταν...

 

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Ολοκληρώνοντας τη θέαση της ‘Απίθανης Ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον’, μια άλλη ταινία έρχεται αυθαίρετα στο νου. Οι συγκρίσεις και οι παραλληλισμοί με το επίσης ‘οσκαρικό’ ‘Φόρεστ Γκαμπ’ είναι αναπόφευκτες. Και τα δυο φιλμ άλλωστε, δραματοποιούν την ζωή ενός ‘ιδιαίτερου’ ατόμου που γυρίζει τον κόσμο, μπλέκει σε περιπέτειες, έρχεται σε επαφή με ενδιάφεροντες χαρακτήρες, ενώ στην καρδιά και των δύο ‘κυοφορεί’ ένας μεγάλος και βασανισμένος έρωτας. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο ‘όσο γερνάω γίνομαι νεότερος’ Μπέντζαμιν όσο και ο ‘ιδιόρρυθμος’ Φόρεστ φέρουν την υπογραφή του ίδιου σεναριογράφου, του Eric Roth. Ωστόσο, τα δυο φιλμ διαφέρουν ως προς έναν βασικό παράγοντα, αυτόν της συναισθηματικής εμπλοκής του θεατή με τον κεντρικό χαρακτήρα. Αυτό είναι ίσως και το μοναδικό σημείο που ο ‘Μπέντζαμιν Μπάτον’ υστερεί έναντι του άτυπου ‘αδερφού’ του, ‘Φόρεστ Γκαμπ’.

Ας μην γελιόμαστε, το φιλμ του Ντέιβιντ Φίντσερ είναι μια πολύ καλή ταινία. Ο Φίντσερ υιοθετεί μια ακαδημαϊκά γραμμική αφήγηση, χρησιμοποιώντας το σύνηθες άλλα πάντα λειτουργικό τέχνασμα της εξιστόρησης σε flashback για να μας παρουσιάσει την όντως ενδιαφέρουσα ιστορία του. Και όντως τα καταφέρνει μια χαρά, έχοντας μια ‘καθαρή’ αφήγηση (παρά την μεγάλη διάρκεια, το φιλμ δεν κουράζει ιδιαίτερα), γνωρίζοντας επίσης πότε να δώσει και κάποιες χιουμοριστικές ‘σφήνες’ . Μέσω της ‘αλλοπρόσαλλης’ ιδιορρυθμίας του Μπέντζαμιν Μπάτον, το φιλμ εναγκαλιάζει ‘δύσκολα’ ζητήματα όπως το αναποφεύκτο του θανάτου, του χρόνου που βασανιστικά κυλά ανάποδα, του πόνου ενός καταδικασμένου έρωτα καθώς και τη σημασία της ανθρώπινης μνήμης. Και όλα αυτά μας τα παρουσιάζει μέσω μιας ‘μαγευτικής’ εικόνας προσεγμένης στην εντέλεια. Αυτό το πετυχαίνει με τη βοήθεια μιας ‘σαγηνευτικής’ φωτογραφίας (πότε σκοτεινής, πότε με χρυσοκίτρινα ζεστά χρώματα), ενός εξαιρετικού art direction, μιας ταιριαστής μουσικής επένδυσης και των αψεγάδιαστων ειδικών εφέ. Η προσοχή όμως που δίνει ο εικονοκλάστης Φίντσερ στο ‘φαίνεσθαι’ αποσπά συνεχώς την προσοχή του θεατή από την ουσία της ιστορίας και ιδιαίτερα από την σχέση του Μπραντ Πιτ με την Κέιτ Μπλάνσετ, η οποία χάνει ουσιαστικά τον συναισθηματικό αντίκτυπό της.

Επιπρόσθετα, η επιλογή του Φίντσερ να γυρίσει την ταινία με υψηλής ανάλυσης ψηφιακή κάμερα μπορεί να δίνει μια διάφανη καθαρότητα στο όλο look, χάνει όμως την ζεστασιά του ‘κανονικού’ φιλμ, δίνοντας έτσι μια ονειρική αλλά κάπως τεχνητή και ‘ψυχρή’ ατμόσφαιρα. Ίσως, η ομολογουμένως απίθανη ιστορία του κυρίου Μπάτον να απαιτούσε ένα λιγότερο τελειομανή σκηνοθέτη, περισσότερο συμβατικό, με λίγα λόγια κάπως πιο mainstream (έναν Ζεμέκις ίσως;). Εν τέλει, η ταινία του Φίντσερ μπορεί να μην δικαιώνει απόλυτα το hype που την περιβάλλει (όπως και τις 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ) παραμένει όμως μια ξεχωριστή φιλμική εμπειρία που ξέρει να γοητεύει με τον δικό της τρόπο...

Νώντας Μερμίγκης
του Νώντα Μερμίγκηnontas.mermigkis@myfilm.gr


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Get Flash to see this player.


top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
22/1/2009 (Ελλάδα)


top of the page




PHOTOS - POSTERS


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Brad Pitt ... Benjamin Button
    Cate Blanchett ... Daisy
    Tilda Swinton ... Elizabeth Abbott
    Julia Ormond ... Caroline
    Elle Fanning ... Daisy - Age 6
    Elias Koteas ... Monsieur Gateau
    Jason Flemyng ... Thomas Button
    Taraji P. Henson ... Queenie
    Josh Stewart ... Pleasant Curtis
    Faune A. Chambers ... Dorothy Baker
    Spencer Daniels ... Benjamin Button - Age 12
    Chandler Canterbury ... Benjamin Button - Age 8
    Mahershalalhashbaz Ali ... Tizzy
    Patrick Holland ... Benjamin Button - Age 36
    Ted Manson ... Mr. Daws
    Emma Degerstedt ... Ballet Dancer
    Peter Donald Badalamenti II ... Benjamin Button
    David Jensen ... Doctor
    Eve Brent
    Louis Herthum ... Man At Caroline's Party
    Madisen Beaty ... Daisy - Age 10
    Megan Brown ... Woman Kissing Benjamin
    Lance E. Nichols ... The Preacher
    Devyn A. Tyler ... Queenie's Daughter
    Jacob Tolano ... Martin Gateau
    Joel Bissonnette ... David Hernandez
    Donna DuPlantier ... Blanche Devereaux
    Deneen Tyler ... Queenie's Daughter
    Katta Hules ... Caroline - Age 12
    Henry Robin ... Dinner Guest
    Aliane Baquerot ... Paris Opera Dancer
    Brianna Womick ... Ballet Dancer
    Joeanna Sayler ... Mrs. Button
    Eric West ... Singer
    Henry Pelitire ... Unemployed Worker
    Wilbur Fitzgerald ... TV Reporter
    Naima Imani Lett ... Madame
    Charles Henry Wyson ... Benjamin - Age 5
    Emily Howe ... French Nurse
    Bianca Chiminello ... Daisy's Best Friend
    Ed Metzger ... Theodore Roosevelt
    Joshua DesRoches ... Ricky Brody
    Robert Towers ... Benjamin
    Rus Blackwell ... Robert Williams
    Walter Delmar ... Ballet Dancer
    Michael Wozniak ... WW1 Officer
    Lauri Christi ... Walk of Shame Girl
    Libby Foster ... Young Caroline
    Brett Beoubay ... 1918 Police Officer
    Craig Sawyer ... Chelsea crewman
    Myrton Running Wolf ... Dennis Smith
    Jody Thompson ... 1919 Policeman
    David Ross Paterson ... Walter Abbott
    Jeanne Bourgeois ... Judith - Daisy's mother
    Allison Robin ... Dinner Guest
    Geraldine Glenn ... Family member
    Victoria Goulet ... Barmaid
    Joe Fontana ... Clites the Shrimper
    Christopher Maxwell ... Vic Brody
    Dewayne Bateman ... Family member
    Zuri Goldman ... Paris Opera Dancer / Guy Gadbois
    Garrett Forbes ... Ballet Dancer
    Malerie Grady ... Ballet Dancer
    Cameron Cash ... Ballet Dancer
    Louis Dupuy ... Cab Driver
    Paula Gray ... Sybil Wagner
    John David Smith ... Chelsea Crew
    Jason McLaughlin ... 1960's Clock Cleaner
    Taren Cunningham ... Elizabeth Abbott - 19yrs
    Aaron Jennings Hartnell ... Ballet Theatre Judge

Σκηνοθεσία
David Fincher

Σενάριο
Eric Roth (σενάριο)
F. Scott Fitzgerald (ιστορία)

Παραγωγή
Cean Chaffin
Kathleen Kennedy
Frank Marshall


Μουσική
Alexandre Desplat

Φωτογραφία
Claudio Miranda

Μοντάζ
Kirk Baxter
Angus Wall


Casting
Laray Mayfield

Σχεδιασμός Παραγωγής
Donald Graham Burt

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Kelly Curley
Randy Moore
Tom Reta


Σκηνικά
Victor J. Zolfo

Κοστούμια
Jacqueline West

Διεύθυνση παραγωγής
Manon Bougie
Marc A. Hammer
Daniel M. Stillman


Βοηθός σκηνοθέτη
Bob Wagner

Εταιρείες Παραγωγής
Kennedy/Marshall Company, The
Paramount Pictures
Warner Bros. Pictures

Ειδικά Εφέ
Asylum VFX (visual effects)
Digital Domain (visual effects)
Drac Studios (make-up effects)
Hydraulx
Lola Visual Effects (visual effects)
Ollin Studio
Special Effects Atlantic

Χρονολογία παραγωγής
2008

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Διάρκεια
159'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35: 1

Είδος ταινίας
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ

Ήχος
SDDS | DTS | Dolby Digital

Καταλληλότητα
USA:PG-13 | Australia:M

Διανομή
VILLAGE Films (2009) (Ελλάδα)
Paramount Pictures
Warner Bros. Pictures


top of the page










 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 4.63
Αριθμός Ψήφων: 49


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· Box Office

· IMDb   
· RT

· ΘΕΜΑΤΑ

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη


Ανά Είδος

· Δραματική
· Αισθηματική
· Κωμωδία
· Αστυνομική
· Μυστηρίου
· Φιλμ Νουάρ
· Θρίλερ
· Δράσης
· Περιπέτεια
· Φαντασίας
· Επιστημονικής Φαντασίας
· Τρόμου
· Βιογραφική
· Ντοκιμαντέρ
· Κινούμενα Σχέδια
· Μιούζικαλ
· Οικογενειακή
· Ιστορική
· Αθλητική
· Γουέστερν
· Πολεμική
· Ερωτική
· Μικρού Μήκους
· 3D
· Ασπρόμαυρη
· Βωβή

Συνδεδεμένα Θέματα

ΑισθηματικήΜυστηρίουParents Strongly CautionedΔραματικήΦαντασίας


Advertisement




Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ του Ντέιβιντ Φίντσερ (THE CURIOUS CASE (Βαθμολογία αναγνωστών: 1)
από argirisb21 Τετάρτη, 21 Ιαν. 2009 @ 06:35:20 MST
(Πληροφορίες χρήστη | Αποστολή μηνύματος)
Αγαπητέ Κ. Παπαμίχο

Νομίζω οτι η ταινία αδικείται απο την κριτική σας. Σίγουρα είναι πολύ μεγάλη η διάρκεια της , αλλά κατά τα άλλα , είναι μια πολύ καλή ταινία για να την δεί κάποιος στον κινηματογράφο και όχι στο DVD του σπιτιού του.Φυσικά θα διαφωνίσω και στην προβλέψιμη πλοκή , διότι εκτός απο το γεγονός οτι κάποια στιγμή θα γινόταν μωρό , την υπόλοιπη πλοκή δεν μπορείς να την προβλέψεις...Αν την ψάξουμε την ταινία θα βρούμε πολλά μειονεκτήματα και θα σημφωνήσω οτι ο θεατής δεν ταυτίζεται με τους χαρακτήρες , αλλά έχει και πολλά θετικά όπως ο τρόπος που αναλύει το ατύχημα της κοπέλας , ο οποίος είναι πανέξυπνος , δείχνοντας σε πολλούς ανθρώπους ότι η σύνδεση διαφόρων καταστάσεων μας φέρνουν σε ενα αποτέλεσμα , κάτι το όποιο , αν και πολλοί δεν το έχουν καταλάβει , είναι μια πραγματικότητα.


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]

top of the page


-- Sponsored Links --

Dailymotion Movies LTD aggelospolidoros.blogspot.gr AGATHI Art Gallery cinefo.wordpress.comr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr


Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails