Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΠΑΙΔΙ MY BROTHER IS AN ONLY CHILD / MIO FRATELLO E FIGLIO UNICO του Ντανιέλε Λουκέτι
Υπόθεση: O Άτσιο (Έλιο Τζερμάνο) είναι ένας οξύθυμος, παθιασμένος νέος που μπλέκει σε καυγάδες με κάθε ευκαιρία. Ο αδελφός του ο Μανρίκο (Ρικάρντο Σκαρμάτσιο) είναι όμορφος, χαρισματικός και αγαπητός από όλους. Είναι δύο τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Ζουν στην πόλη Λατίνα, πενήντα χιλιόμετρα από τη Ρώμη, την ταραγμένη περίοδο του μολυβιού. Τα δύο αδέλφια, θα έρθουν αντιμέτωποι τόσο όσον αφορά τα πολιτικά τους φρονήματα όσο και για τις ερωτικές τους επιλογές. Ο ένας κομμουνιστής, ο άλλος φασίστας, θα αγαπήσουν την ίδια γυναίκα. Μήπως τελικά τους ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν;
Ποια είναι τα στοιχεία που μας κάνουν να αγαπάμε το ιταλικό σινεμά; Είναι η νοσταλγία, ο απλός ανθρωπισμός, η έντονη πολιτικοποίηση των πραγμάτων και αυτή η αίσθηση της πλάκας σε καθημερινά γεγονότα. Η ταινία του Luchetti τα έχει όλα.
Ο 48χρονος ρωμαίος σκηνοθέτης προσπαθεί να μπλέξει την κομεντί αλά πρώιμου Ettore Scola με το πολιτικοποιημένο σινεμά των 1970 αλά Marco Bellocchio και όλα αυτά με την νοσταλγική υφή των 1960 ενός Tornatore. Ο κεντρικός του ήρωας δεν είναι μία ξεκάθαρη προσωπικότητα, είναι περισσότερο αποτέλεσμα ελαφριάς συνείδησης και κακής οικογενειακής υποστήριξης. Από μικρός μπλέκεται με το φασιστικό κίνημα και γίνεται στρατιώτης ενός πράγματος που απλά τον στηρίζει ψυχολογικά. Μεγαλώνοντας και με την ίδια ελαφρά καρδία, θα γίνει οπαδός του κομουνισμού, πάλι επειδή θα νιώσει στήριγμα από εκεί. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μίας νεολαίας χαμαιλέοντα, που κινείται εκεί που πάει το ρεύμα και οι συγκυρίες. Αφοσιώνεται σε πράγματα που ωριμάζοντας θα συμπεριλάβει απλά στις αναμνήσεις της. Μία νεολαία που αποτυγχάνει να κινήσει τον κόσμο, απλά γιατί κανείς δεν κατάφερε να κινήσει το πνεύμα αυτής.
Ο ήρωας θα λυτρωθεί και θα ωριμάσει μονάχα μετά από ένα οικογενειακό σοκ. Θα καταλάβει ότι είναι τα μικρά πράγματα που μας κάνουν να υποφέρουμε, οι μικρές ελλείψεις, όχι εκείνα που υπόσχονται κοσμοϊστορικές ανατροπές. Ο Luchetti μεγάλωσε μέσα στην δεκαετία του 1970 και είδε τα αποτελέσματα του ξεχειλώματος των ιδεολογιών, χωρίς να ζήσει την γέννηση και την έξαρση τους στα 1960. Έτσι έχει αυτό το ψύχραιμο μάτι να κρατάει τις ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην πολιτική και στην ζωή. Μοιάζει να ξέρει ότι μία επανάσταση για τον λαό, θα γίνει μονάχα από τον απλό λαό και όχι από τους ένθερμους «σωτήρες».
Κριτική Σύνοψη
Η ταινία είναι ένα ευχάριστο κράμα από πολλά αγαπημένα θέματα που προέρχονται από τους βόρειους γείτονες μας. Όσο όμως και το αποτέλεσμα να είναι ευχάριστο και διδακτικό, δεν έχει την έγκυρη υποστήριξη ενός σκηνοθέτη που θα μπορέσει να δέσει όλα αυτά τα στοιχεία και να ολοκληρώσει τις προθέσεις του. Μπορεί κατά την θέαση να μην βαρεθεί κανένας θεατής, όταν όμως τελειώνει αφήνει μία αίσθηση μισοτελειωμένου και ασύνδετου. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της ταινίας κρατάει ο νεαρός ηθοποιός Elio Germano. Είναι ο ιδανικός ψύχραιμος Begnini και πάνω του θα μπορούσε να χτιστεί μια πιο δυναμική σάτιρα, αφού το πολιτικοποιημένο κλίμα την επέτρεπε. Κατά βάθος, είναι μία όμορφη αλλά ανώριμη ταινία που θα σε κερδίσει και για τις δύο της αυτές ιδιότητες, αλλά θα σε χάσει όταν προσπαθήσεις να την ανακαλέσεις στην μνήμη σου.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ (ΕΛΙΟ ΤΖΕΡΜΑΝΟ) ΣΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2007
Λίγα λόγια από τον Ντανιέλε Λουκέτι
Όταν διάβασα το βιβλίο του Πενακί “Il Fasciocomunista”, συνειδητοποίησα ότι η ιστορία των δύο αδελφών, ήταν στην πραγματικότητα η ιστορία της Ιταλίας. Έξυπνοι νέοι που όμως πήραν το λάθος δρόμο, που υπάκουαν σε επιφανειακές διαταγές ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ήθελαν ήταν ένας φίλος, ένας άνθρωπος να τους καταλάβει και να τους ακούσει. Ήταν αυτή η ανθρώπινη πλευρά του βιβλίου, και όχι το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο που με έκανε να αγαπήσω την ιστορία και να σκεφτώ να τη μεταφέρω στο σινεμά. Το “Ο αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” δεν είναι μια πολιτική ταινία. Είναι μια ταινία για ανθρώπους με βαθιά πολιτική συνείδηση που αγαπούν, υποφέρουν και γελάνε.
Λίγα λόγια για τον Ντανιέλε Λουκέτι
Σκηνοθέτης και συν σεναριογράφος του “Ο Αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” έχει κάνει τις εξής ταινίες: “Domani Accadra” (1988), “La Settimana della Sfinge” (1990), “Il Portaborse” (1991), “Arriva la bufera” (1993), “Lunico paese al mondo” (1994 δίπλα στους Νάνι Μορέτι, Στέφανο Ρούλι, Σάντρο Πετράλια κ.α), “La Scuola” (1995), “I piccoli maestri” (1998) και “Dillo con parole mie” (2003).
Λίγα λόγια για τους σεναριογράφους Στέφανο Ρούλι και Σάντρο Πετράλια
Ο Στέφανο Ρούλι γεννήθηκε το 1949. Έγραψε το πρώτο του σενάριο τη δεκαετία του 1970 οπότε και δούλευε ως σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στους Σιλβάνο Αγκόστι “Nel Piu Alto Del Cieli” και Μάρκο Μπελόκιο “Il Gabbiano”. Το 2005 έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο ντοκιμαντέρ “Un Silenzio Particolare” ενώ συνεργάζεται πολύ και με την ιταλική τηλεόραση. Ο Σάντρο Πετράλια γεννήθηκε το 1947 στη Ρώμη. Έχει δουλέψει με το Νάνι Μορέτι “Bianca”, τον Πίτερ Ντελ Μόντε “Giulia E Giulia”, “Etoile”, με τους Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι “Fiorile”. Συνεργάζεται επίσης με την τηλεόραση. Σαν σεναριογραφικό δίδυμο άρχισαν να δουλεύουν τη δεκαετία του 80 όποτε και έγραψαν την τριλογία “Il Pane e le Mele”, “Settecamini da Roma”, “Lunario D'Inverno”και έγιναν πασίγνωστοι όταν έγραψαν το αριστουργηματικό σενάριο “The Best of Youth”(για το οποίο είχαν κερδίσει και το βραβείο Ντονατέλο καλύτερου σεναρίου το 2004). Αυτή είναι η τέταρτη συνεργασία τους με τον Ντανιέλε Λουτσέτι.
Λίγα λόγια για τους ηθοποιούς, Έλιο Τζερμάνο και Ρικάρντο Σκαρμάτζιο
Γεννήθηκε το 1980 στη Ρώμη και σπούδασε υποκριτική στο Teatro Azione. Σε ηλικία δεκαεννιά χρονών έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο ενώ έχει συνεργαστεί με τους Ettore Scola, Emanuele Crialese, Michele Placido, Gabriele Salvatores και με τον Abel Ferrara. Ο Ρικάρντο Σκαρμάτζιο θεωρείται από πολλούς ο Ντι Κάπριο της Ιταλίας και ήδη στην ηλικία των 27 ετών έχει στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του. Σπούδασε υποκριτική στο Centro Sperimentale di Cinematografia, το οποίο είχε ιδρύσει ο Φελίνι. Έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία “The Best of Youth” του Μάρκο Τούλιο Τζιορντάνα για να συνεχίσει την ίδια χρονιά με το “Ora o mai piu” του Λούτσιο Πελεγκρίνι. Από τότε έχει κάνει άλλες οχτώ ταινίες ενώ φέτος θα τον δούμε και στην ταινία του Έιμπελ Φεράρα “Go Go Tales”. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι “Ήθελα να δουλέψω με τον Ντανιέλε Λουτσέτι. Μου άρεσαν οι δουλειές του που είχα δει, το “Scuola” και το “Portaborse”. Στον χαρακτήρα του Μανρίκο είδα μια ανθρωπιά και μια τρυφερότητα προς τις σχέσεις αίματος”.
ΓΕΝΙΚΑ
Παραγωγός της ταινίας είναι ο Ρικάρντο Τότζι, ο οποίος μαζί με τους Τζιοβάνι Σταμπιλίνι και Μάρκο Τσίμεζ έχουν ιδρύσει μια από τις πιο δυναμικές ανεξάρτητες εταιρείες παραγωγής της Ιταλίας, την Cattleya.
Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αντόνιο Πενακί “Il Fasciocomunista”.
ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Η ταινία “Ο αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του ιταλικού κινηματογράφου που καταπιάνονται με τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της χώρας κατά τη διάρκεια '60 - '70.
Hollywood Reporter, Kirk Honeycutt
Η ερμηνεία του Τζερμάνο είναι καταπληκτική ...Ο Σκαρμάτζιο αποδεικνύει ότι εκτός από μια καλή εμφάνιση διαθέτει και ταλέντο.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com | xms24.com
Τελευταία: 
Επισκεψιμότητα τώρα: 
Del.icio.us
Digg This!
StumbleUpon
Furl 
Subscribe to myFILM.gr
