[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

J. EDGAR

του Κλιντ Ίστγουντ
με τους Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Ναόμι Γουότς, Τζούντι Ντεντς, Άρμι Χάμερ, Τζος Λούκας, Ντέιμον Χέριμαν, Κεν Χάουαρντ

Υπόθεση:
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ θα εξελιχτεί σε ένα από τους ισχυρότερους άνδρες στην Αμερική. Ως επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI) για σχεδόν 50 χρόνια, τίποτα δεν τον σταματά από το να προστατεύει τη χώρα του. Εν μέσω οκτώ προέδρων και τριών πολέμων, ο Χούβερ κήρυξε τον πόλεμο σε όποιες απειλές εμφανίζονταν στο δρόμο του, πραγματικές ή μη, συχνά παρακάμπτοντας τους κανόνες προκειμένου να διαφυλάξει την ασφάλεια των συμπατριωτών του. Ακολούθησε μεθόδους αδίστακτες αλλά και ηρωικές, λαμβάνοντας για έπαθλο τον πολυπόθητο, θαυμασμό του κόσμου. Ο Χούβερ ήταν ένας άνθρωπος που έδινε μεγάλη αξία στα μυστικά- ιδίως εκείνα των άλλων-και δεν φοβόταν να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες για να ασκήσει εξουσία πάνω στις ηγετικές μορφές του έθνους. Κατανοώντας ότι η γνώση είναι δύναμη και ότι ο φόβος δημιουργεί ευκαιρίες, χρησιμοποίησε και τα δύο για να κερδίσει πρωτοφανή επιρροή και να χτίσει τη φήμη ότι ήταν τρομερός και ότι κανείς δεν μπορούσε να τον αγγίξει. Προφυλασσόταν στην προσωπική του ζωή, τόσο όσο και στη δημόσια, δίνοντας μόνο σε ένα μικρό και προστατευτικό κύκλο ανθρώπων την εμπιστοσύνη του. O κοντινότερος συνάδελφός του, ο Κλάιντ Τόλσον, ήταν και ο σταθερός σύντροφός του. Η γραμματέας του, Έλεν Γκάντι, η οποία ήταν ίσως και η πιο μυημένη στα σχέδια του Χούβερ, παρέμεινε πιστή ως το τέλος της ζωής του. Μόνο η μητέρα του Χούβερ, η οποία αποτέλεσε την έμπνευση και τη συνείδησή του, θα τον εγκαταλείψει, συντρίβοντας συναισθηματικά το γιο της, που πάντα επιζητούσε την αγάπη και την έγκρισή της.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Ο Κλιντ Ίστγουντ πλάθει τον ήρωα - alter ego του "Βρώμικου Χάρι" με επιτηδευμένη αφέλεια

Ο Κλιντ Ίσγουντ μας παραδίδει μία ημιτελή ταινία σε σύγκριση με όσες είδαμε τα τελευταία χρόνια. Με τον πήχυ πολύ ψηλά, οι προσδοκίες για κάθε νέα ταινία του είναι μεγάλες. Αυτή την φορά δείχνει να μην είναι σε πνευματική διαύγεια ή το θέμα δεν ευνόησε την έμπνευσή του.

Παρουσιάζει τον Τζ. Έντγκαρ Χούβερ, ιδρυτή και διευθυντή του FBI από την πλευρά των απομνημονευμάτων του ως άνθρωπο δυναμικό, φιλόδοξο, αδίστακτο, τολμηρό, αλαζόνα, με κάποιες ιδιαίτερες αδυναμίες και πάθη. Αποφεύγει να προκαλέσει δίνοντάς του άμεσα, το στίγμα της ομοφυλοφιλίας και δεν μας δίνει σε καμία στιγμή "ροζ σκηνές κλειδαρότρυπας" εκτός από έναν υπέρμετρο δανδισμό. Σέβεται και θαυμάζει τόσο πολύ τον χαρακτήρα του και στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει ορισμένες από τις ενέργειές του επιδίδεται σε μια "αγιοποίηση", χωρίς αξιόπιστο αντίλογο ή μάλλον μηδαμινό. Και βέβαια είναι γνωστό πως ο Κλιντ τιμά τις ρίζες όσων λευκών μάχονται ενάντια στην παρανομία και την διαφθορά, με κάθε μέσο. Νιώθοντας την ανάγκη να υπερασπιστεί το πεπρωμένο της Λευκής Φυλής μιλά εξονόματος Χούβερ. Όσοι καταπολεμούσαν το έγκλημα, κι έκαναν χρήση των πρωτοπόρων για την εποχή υπηρεσιών του FBI βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν συνεχώς διογκούμενο όγκο πληροφοριών που χρειαζόταν συγκέντρωση και ταξινόμηση σ΄ένα ενιαίο κεντρικό Σύστημα. Ο Χούβερ κατάφερε ως απόλυτα έμπιστο άτομο να εισάγει τις μεθόδους του ("φακέλλωμα") με σκοπό την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών της Αμερικής, που θεωρήθηκε μέγα επίτευγμα.

Ατυχία ή ευτυχία η κόντρα του Έντγκαρ με το Νίξον;

Με την αξιοποίηση κάθε είδους μυστικών που συγκεντρώνονταν στα Κεντρικά της Υπηρεσίας είχε αναχθεί σε Υπεράθρωπο της Εξουσίας. Ήταν η εξανθρώπιση της ίδιας της Εξουσίας με μια ασταμάτητη εκστρατεία προπαγάνδας και παθιασμένης αντικομμουνιστικής υστερίας σε όλα τα μήκη και πλάτη των ΗΠΑ. Ο Χούβερ, επίσης ήταν ένα άτομο, που έκρυβε (και καταπίεζε) πολύ τα συναισθήματά του και ξεσπούσε σε όσους θεωρούσε "κακούς". Κι ότι ήταν κακό για εκείνον θεωρούσε πως ήταν εξίσου κακό για την Αμερική. Ο Ίστγουντ ρίχνει μια γρήγορη ματιά στο οικογενειακό περιβάλλον του Χούβερ (Λεονάρντο ΝτιΚάπριο), την σχέση με την μητέρα του (Τζούντι Ντεντς) και όσα άτομα ήταν στον πολύ στενό του κύκλο, δηλαδή τον Τόλσον (Άρμι Χάμερ), δεξί του χέρι και πλατωνικός σύντροφος και την Έλεν, την γραμματέα του (Ναόμι Γουότς). Δεν εξαντλεί την ψυχολογική διάσταση των χαρακτήρων ενώ απλά καταγράφει το τραυματικό παρελθόν του κύριου χαρακτήρα. Ο Ντικάπριο υποδύεται τον Τζ. Έντγκαρ, με άνεση, κάνοντάς τον χαρακτήρα πιο συμπαθή στο κοινό, παρά την ορατή εσωστρέφεια και τις αδίστακτες φιλοδοξίες του. Αυτή η χαρισματική προσιτότητα του Λεονάρντο μπορεί να θεωρηθεί εξωραϊσμός του Ιστορικού προσώπου που παίζει. Ο Ίστγουντ δε σκέφτηκε να δείξει την αρνητική πλευρά αλλά και τις συνέπειες των έργων του Έντγκαρ στην υπόλοιπη κοινωνία γιατί απλά δεν τον ενδιέφερε μια ουδέτερη, αντικειμενική στάση. Ο Κλιντ συνυπογράφει τα θετικά σημεία της προσφοράς του Χούβερ στην Αμερικάνικη κοινωνία με έντονα υποκειμενικό τρόπο, ασπαζόμενος τις προσωπικές του συντηρητικές αντιλήψεις. Τον προσεγγίζει προσεκτικά για να μην τον "τσαλακώσει" και θαυμάζει την οργανωμένη του δουλειά και τις βάσεις για τον πόλεμο που θα εξελισσόταν απέναντι στην τρομοκρατία. Δεν απορρίπτει την ύπαρξη εσωτερικού υποκινούμενου δακτύλου, και οι προσπάθειές του εστιάζονται στον καλύτερο συντονισμό και ενημέρωση των συστημάτων ασφαλείας. Πέραν της υλικοτεχνικής υποδομής (οπλισμός, κοριοί κλπ) μεγαλύτερη βαρύτητα δίνεται στην συλλογή και επεξεργασία των στοιχείων κάθε υπόθεσης, ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα πρότυπο. Για το πρότυπο αυτό οι εργασίες γίνονται πάνω σε μια ξεκάθαρη ιδεολογική κατεύθυνση που δεν επιτρέπει αποκλίσεις, αναβολές και υποχωρήσεις. Για να επιτευχθούν οι σκοποί της Υπηρεσίας θα χρησιμοποιηθεί κάθε είδους "όπλο" μα κυρίως η συνομωσία, ο αντιπερισπασμός και η διαστρέβλωση της αλήθειας. Οι πληροφοριοδότες πράκτορες άνθησαν επί ημερών Χούβερ. Η εκστρατεία του Τζ. Έντγκαρ, θα είχε καταρρεύσει αν δεν συντηρούσε τις πτυχές του Αμερικάνικου Όνειρου ζωντανές. Θεωρώντας την ασφάλεια, ως το Α και το Ω, προσπάθησε να οριοθετήσει την γραμμή μεταξύ καλού και κακού. Θέλοντας να προπορεύεται από τους τάχιστα βελτιωμένους μηχανισμούς των κακοποιών, απαιτούσε συνεχώς μεγαλύτερα κονδύλια από τον προϋπολογισμό του Κογκρέσου για να εκσυγχρονίζει τις μεθόδους κατασκοπίας. Γιατί ο λόγος ήταν ιερός. Η προστασία του Αμερικανού πολίτη, της Οικογένειας, της Εργασίας και των δικαιωμάτων του. Τα θύματά του φυσικά πρωτίστως Αντιαμερικανοί και Αριστεροί ενώ η ρετσινιά εξουσίαζε ολοκληρωτικά.

Ο κόσμος λατρεύει τους σούπερ ήρωες και ο Χούβερ το εκμεταλεύτηκε πλήρως

Συνοπτικά ο οξυδερκής Αμερικάνος κινηματογραφιστής δεν μπαίνει στον κόπο να υπονομεύσει μία τόσο μεγάλη και εμβληματική προσωπικότητα, όχι γιατί του λείπει η έμπνευση αλλά γιατί οι προσωπικές του αξίες συγκλίνουν με κείνες του ήρωά του. Μία τόσο γοητευτικά περίπλοκη και συναρπαστική φιγούρα με πάρα πολύ σκοτεινό παρασκήνιο δεν εξαντλήθηκε απ' όλες τις πλευρές του σ΄αυτήν την ταινία. Μοιάζει αρκετά, ως φόρος τιμής στον Έντγκαρ, μια αφιέρωση που τον εκθειάζει, δεν αποκαλύπτει τα αρνητικά του σημεία και τις συνέπειες των ενεργειών του τοπικά και παγκοσμίως και αποφεύγει να εστιάσει στις κόντρες του με ανθρώπους και καταστάσεις. Η mainstream ακαδημαϊκή αφήγηση δεν παρουσιάζει κενά και όλες οι διαφωνίες μας ακολουθούν την ιδεολογική γραμμή και προσέγγιση μόνο. Τον αγαπάμε τον Κλιντ, πάντως, έστω και τόσο "λίγο" σε σύγκριση με τα προηγούμενα αριστουργήματά του. Ο ηθικός κόσμος μπορεί να μην είναι αγγελικά πλασμένος, όμως είναι διαβολικά όμορφος...

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Ήταν γνωστές εδώ και αρκετό καιρό οι ομοφυλοφιλικές και μάλιστα καταπιεσμένες τάσεις, του J. Edgar Hoover, δημιουργού - ουσιαστικά - και γενικού διευθυντή του F.B.I , επί 48 χρόνια.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο ως ο σημαντικότερος ηθοποιός της γενιάς του, δίνει μια θαυμάσια κλασική ερμηνεία στον εν λόγω χαρακτήρα, στην νέα δουλειά του Κλιντ Ίστγουντ. Ενώ όμως ο ΝτιΚάπριο τα καταφέρνει, ο γέρο Κλιντ αυτή την φορά δεν μας δίνει την ταινία που θα περιμέναμε από έναν σκηνοθέτη του επιπέδου του, αλλά μια χλιαρή μελοδραματική ερωτική ιστορία και μια αρκετά εξωραϊσμένη ματιά, πάνω σ' έναν από τους σκοτεινοτέρους χαρακτήρες της εξουσίας στην Ιστορία των ΗΠΑ. Εμπνευστής του σχεδίου για τις παρακολουθήσεις και την πάταξη των άμοιρων Μαύρων Πανθήρων αλλά και του Αμερικανικού Κινήματος. Ο Κλιντ είναι γνωστός για ορισμένες συντηρητικές απόψεις του (δεν συγκαταλέγω την οπλοκατοχή σε αυτές!), αλλά σίγουρα δεν μπορώ να συμπαθήσω εύκολα ένα τέτοιο χαρακτήρα παρά τις όποιες πραγματικά ευαίσθητες πλευρές που μπορεί να έκρυβε, όπως ο απέλπιδος καταπιεσμένος ερωτάς του για τον υπ' αριθμόν 2 συνεργάτη του.
Και ο διοικητής των SS, Xάινριχ Χίμλερ υπεραγαπούσε τα ζώα, όμως οι σκοτεινές πλευρές του ήταν απείρως πιο ισχυρές πάνω στο τελικό απολογισμό της ζωής του (και δεν είμαι υπερβολικός, στην σύγκριση, με τον άνθρωπο που βρισκόταν πίσω από την απέλαση - εξορία, της αναρχικής, Έμα Γκόλντμαν).

Πάραυτα η ιστορία του Ίστγουντ, έχει έναν διάλογο ανάμεσα στους δύο πλατωνικούς εραστές Χούβερ και Τόλσον στο τέλος του φιλμ που φέρνει λίγο τα πράγματα στην θέση τους.

Πολύ καλή επίσης η Τζούντι Ντεντς στο ρόλο της μητέρας του J. Edgar. Κατά τα άλλα, το αισθητικό κομμάτι έχει υποχωρήσει μπρός στο βάρος της εξιστόρησης. Αυτό δεν το θεωρώ τόσο θετικό.

του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

>>CAST<<

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ταινία "Τζ. Έντγκαρ " εξερευνά τη ζωή του Χούβερ, μέσα από τη δική του οπτική. Εξερευνά την προσωπική και δημόσια ζωή και τις σχέσεις ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να διαστρεβλώσει την αλήθεια πολύ εύκολα, παρόλο που κατά ένα τρόπο αφιέρωσε τη ζωή του στην ιδέα της - δικής του - δικαιοσύνης, συχνά επηρεαζόμενος από σκοτεινές δυνάμεις εξουσίας.

Πληροφορίες σχετικά με την παραγωγή

ΧΟΥΒΕΡ (σε μεγάλη ηλικία)
Δεν χρειάζεται να σας πω ότι αυτό που καθορίζει την κληρονομιά ενός άνδρα, δεν είναι συνήθως ορατό...

Ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ ήταν μία περίπλοκη και συναρπαστική φυσιογνωμία που γοήτευσε την Αμερική και του οποίου η κληρονομιά είναι ακόμη αισθητή στις αίθουσες του κτιρίου του FBI, το οποίο πήρε το όνομά του. Είχε καταλυτικό ρόλο στη σύγχρονη εγκληματολογία και δημιούργησε ένα σύστημα ομοσπονδιακών νόμων που άλλαξε την Αμερική, με ποικίλους τρόπους, οι οποίοι παραμένουν επίκαιροι ακόμα και σήμερα. Ήταν ταυτόχρονα σεβαστός, αλλά και ενέπνεε το φόβο. Εξαιτίας της διττής φύσης του χαρακτήρα του, η δημόσια και ιδιωτική του ζωή προκαλούσε φήμες και υπονοούμενα, αλλά, χάρη στην αιώνια μυστικότητά του, το ερώτημα, ποιος ήταν πραγματικά, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδιευκρίνιστο ακόμα και σήμερα.
Ο σκηνοθέτης Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του, ήταν ενθουσιασμένος που θα είχε την ευκαιρία να εξερευνήσει την προσωπικότητα του Χούβερ σε μία ταινία. «Ο Χούβερ ήταν ένας κορυφαίος αστυνομικός, ένας G-Man, όπως τον αποκαλούσαν εκείνη την εποχή, αλλά δεν γνωρίζαμε πολλά για αυτόν. Κρατούσε ένα κρυφό προφίλ. Τον είχαν δει να συναναστρέφεται με ηθοποιούς και διάσημους συγγραφείς σε κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά ήταν ένα αίνιγμα από πολλές απόψεις.»
Ως εκ τούτου, όταν το σενάριο για το "J. Edgar" έφτασε στο γραφείο του, ο σκηνοθέτης είπε: «Ήμουν ήδη περίεργος, ιδιαίτερα για το πώς ο σεναριογράφος, Ντάστιν Λανς Μπλακ, το είχε προσεγγίσει. Ήταν πραγματικά μια μελέτη χαρακτήρα. Μου άρεσε πολύ και η ιστορία.»
Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, συμφωνεί. «Ο Λανς έγραψε αυτό το απίστευτο σενάριο, οπότε ήταν φυσικό να τραβήξει το ενδιαφέρον, τόσο το δικό μου, όσο και του Κλιντ. Ο Χούβερ ήταν πάντα αυτή η μυθική, συμβολική φιγούρα στην αμερικανική ιστορία, αλλά ένα μυστήριο κάλυπτε με κάποιο τρόπο τόσο την κοινωνική όσο και την προσωπική του ζωή. Φαινόταν τρομακτικό το να ασχοληθεί κάποιος με την ιστορία της ζωής του, αλλά ο Λανς το κατάφερε με ιδιαίτερα συναισθηματικό τρόπο.»
«Είναι μια ιστορία για τις σχέσεις,» λέει ο Ίστγουντ, «τη στενή αλληλεπίδραση που είχε ο Χούβερ με τον κόσμο γύρω του, και τους πιο κοντινούς του – τον Κλάιντ Τόλσον, την Έλεν Γκάντι, τη μητέρα του – τη σχέση του με τον Ρόμπερτ Κένεντι και άλλα γνωστά πολιτικά πρόσωπα, ακόμα και προέδρους. Αν επρόκειτο απλά για μία βιογραφία, δεν νομίζω ότι θα ήθελα να το κάνω. Μου αρέσει να απεικονίζει σχέσεις, μου αρέσει να διερευνώ το γιατί οι άνθρωποι κάνουν ή έκαναν κάποια πράγματα στη ζωή τους.»
Ο σκηνοθέτης, επίσης, προσδοκούσε να συνεργαστεί με τον Ντι Κάπριο για πρώτη φορά. «Ο Λεονάρντο είναι πολύ φωτεινός και του αρέσει να ενσαρκώνει ρόλους που να εξάπτουν τη φαντασία του», λέει. «Ήξερα ότι αυτός θα ήταν δύσκολος ρόλος, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, αλλά ήταν πολύ αφοσιωμένος, και νομίζω ότι πραγματικά αποδεικνύει το ταλέντο του.»
«Αυτός ήταν ένας από τα πιο προκλητικούς χαρακτήρες που είχα δει ποτέ σε σενάριο,» λέει ο Ντι Κάπριο για το σενάριο του Μπλακ, το οποίο αναφέρεται σε όλη την επαγγελματική ζωή του Χούβερ, αρχίζοντας με τις μπολσεβίκικες επιδρομές το 1919, όταν ο κομμουνισμός κατέφθανε σε αμερικανικό έδαφος. «Ο κομμουνισμός ήταν σχεδόν σαν ένα τρομοκρατικό κίνημα στα μάτια του Χούβερ, και τον μαχόταν, και αυτόν και άλλους που θεωρούσε εχθρούς του, σε όλη τη σταδιοδρομία του. Ο Λανς τον περιγράφει ως ένας νεαρό άνδρας και ταυτόχρονα ένα γέρο, ασκώντας κριτική στην προσωπικότητά του με κάθε δυνατό τρόπο.»
«Τελειώνοντας την ταινία ‘Milk’, ο Χούβερ ήταν μία προσωπικότητα που ήθελα πολύ να διερευνήσω,» λέει ο σεναριογράφος Ντάστιν Λανς Μπλακ. «Για μένα, αυτή η ταινία έμοιαζε να είναι το ακριβώς αντίθετο του ‘Milk’: επρόκειτο για ένα άνθρωπο με τεράστια πολιτική δύναμη, αλλά πολύ κλεισμένο στον εαυτό του, όταν επρόκειτο για την προσωπική του ζωή.»
Το έργο έφτασε στα χέρια του Μπλακ μέσω του βετεράνου παραγωγού Μπράιαν Γκρέιζερ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Ίστγουντ μία φορά ακόμα στο παρελθόν και ήταν πρόθυμος να το επαναλάβει. «Ήθελα να κάνω μια ταινία για τον Τζ. Έντγκαρ Χούβερ - όχι ένα ντοκιμαντέρ, αλλά μια πραγματική ταινία μεγάλου μήκους,» αναφέρει. «Με ενδιέφερε η εξουσία και η διαφθορά που υπήρχε στον κόσμο του, υποκινούμενη σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας τόσο αφοσιωμένος πατριώτης.»
Ο Μπλακ και ο Γκρέιζερ ξεκίνησαν από κάποια βασικά σημεία, και τα έβαλαν στο επίκεντρο της ταινίας, συμπεριλαμβανομένης της απαγωγής Λίντμπεργκ και του σχηματισμού του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών. «Πραγματικά αναρωτιόμουν πώς αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις και πήγε να δημιουργήσει το FBI και να ‘ρίξει’ μερικούς από τα πιο εμβληματικούς γκάνγκστερ της χώρας, έγινε τόσο παρανοϊκός και, σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, τόσο διαβολικός,» λέει ο Γκρέιζερ.

ΧΟΥΒΕΡ (σε μεγάλη ηλικία)
Αυτό που είναι κρίσιμο αυτή τη στιγμή είναι ότι αποσαφηνίζουμε τη διαφορά μεταξύ του κακοποιού και του ήρωα.

Ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ αφιερώθηκε στο δημόσιο καθήκον του, βάζοντας στην άκρη οποιεσδήποτε προσωπικές σχέσεις που μπορεί να ήθελε να δημιουργήσει, για κάτι που θεωρούσε ανώτερο. Ως κάποιος που υπηρέτησε την πατρίδα για να κερδίσει εξουσία, αλλά και την αποδοχή του κοινού, είδε την ευκαιρία που είχε να τα πετύχει και τα δύο, τοποθετώντας τον εαυτό του ως ανώτατο αξιωματούχο για την καταπολέμηση του εγκλήματος, ένα ήρωα του λαού.
«Ο Χούβερ ήταν εξαιρετικά φιλόδοξος ως νέος», λέει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, που ανέλαβε να ενσαρκώσει το χαρακτήρα από όταν ήταν 20 χρονών μέχρι τα 77 του χρόνια. «Ήθελε να πετύχει στην Ουάσιγκτον, κυρίως λόγω των προσδοκιών της μητέρας του. Ο πατέρας του δεν είχε καταφέρει να γίνει σημαντική πολιτική προσωπικότητα, και η Άνι ήθελε ο γιος της να αναδείξει το όνομα της οικογένειας χωρίς να την ενδιαφέρει τι χρειαζόταν ή ήθελε ο Έντγκαρ για τον εαυτό του. Και έτσι αυτός μετατράπηκε σε ένα ‘μαζεμένο μπουλντόγκ’ που έπρεπε να κρατήσει με νύχια και με δόντια κρυφή την προσωπική του ζωή. Όλα έπρεπε να γίνονται μυστικά.»
Με τόσο λίγα να είναι γνωστά για την προσωπική ζωή αυτού του ανθρώπου, ο Ντι Κάπριο έκανε μεγάλη έρευνα, προκειμένου να μεταφέρει τον Χούβερ στη μεγάλη οθόνη. «Ήταν μια τεράστια πρόκληση να δώσω ζωή σε αυτό το άτομο, γιατί τον περιέβαλε μεγάλο μυστήριο», λέει. «Ανακάλυψα ότι ήξερε πώς να χειραγωγεί και να είναι ταυτόχρονα πολύ γοητευτικός. Μπορούσε να γοητεύσει κάποιους σε μία αίθουσα και την ίδια στιγμή να τους εκφοβίσει. Του άρεσαν τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά επικεντρωνόταν πολύ στη δουλειά του. Η δουλειά του καθόριζε σε μεγάλο βαθμό το ποιος ήταν, τα ήθη του, τις αποφάσεις που έπαιρνε σε όλα τα επίπεδα. Διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη ιερέας για αυτόν, επειδή ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ δεν ήταν ιερέας, αλλά σίγουρα θεωρούσε το FBI, ως την εκκλησία του.»

Biopic on FBI director J. Edgar Hoover, focusing on his scandalous career and controversial private life as a homosexual and rumored cross dresser.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

Official Site

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

  IMDb

PHOTOS - POSTERS

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία:
11/11/2011 (ΗΠΑ, Καναδάς)
11/1/2012 (Γαλλία)
19/1/2012 (Ελλάδα)
20/1/2012 (Μεγ. Βρεττανία)
27/1/2012 (Ισπανία)
16/2/2012 (Γερμανία)

Διαφήμιση