[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ
THE LAST CIRCUS / BALLADA TRISTE DE TROMPETA

του Άλεξ ντε λα Ινγλέσια
με τους Σαντιάγκο Σεγκούρα, Καρολίνα Μπανγκ, Αντόνιο Ντε Λα Τόρε

Υπόθεση:
1937, Ισπανικός Εμφύλιος: O Παλιάτσος επιστρατευμένος από την Πολιτοφυλακή, ηγείται με αμφίεση κλόουν του λουτρού αίματος κραδαίνοντας ένα μεγάλο μαχαίρι εναντίον των στρατιωτών της Εθνοφυλακής του Φράνκο. 1973, Μαδρίτη: Ο Χαβιέ, ο γιος του παλιάτσου που ζητά εκδίκιση, βρίσκει δουλειά ως Λυπημένος Παλιάτσος σε ένα τσίρκο, όπου θα γνωρίσει τον Σέρτζιο. Ο Σέρτζιο είναι ο βίαιος αστέρας του τσίρκου ως Τρελός Παλιάτσος και ο εραστής της Νατάλια, της σαγηνευτικής αλλά και σκληρής ιπτάμενης ακροβάτιδας. Αυτή είναι και η αρχή της ιστορίας στην οποία ο Χαβιέ και ο Σέρτζιο, ωθούμενοι από έρωτα, οργή, απελπισία και λαγνεία, θα οδηγηθούν σε μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων για να κερδίσουν την αγάπη της τελευταίας ακροβάτιδας της Μαδρίτης...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Στην βραβευμένη στο Φεστιβάλ της Βενετίας "BALLADA TRISTE DE TROMPETA" (Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ) έχουμε μια πολλή καλή δουλειά όπου μέσα από μια σουρρεαλιστική ιστορία ενός κλόουν που δεν γελά ποτέ και ενός άλλου πιο "σκοτεινού" που όμως υπεραγαπά τα παιδιά ενώ την ίδια στιγμή είναι ένας από τους πιο βίαιους χαρακτήρες δίπλα στην ακροβάτρια ερωμένη του. Στο παρασκήνιο της ταινίας εκτυλίσσεται η ιστορία της Ισπανίας από τον εμφύλιο και μετά,  η οποία αντανακλάται στους χαρακτήρες πλημμυρίζοντας με μαύρο χιούμορ, την δράση.

Οι δυό βασικοί χαρακτήρες, ο "γελαστός" και ο "θλιμμένος" έχουν κάτι κοινό πέρα από τον παθιασμένο έρωτα και των δύο για την ακροβάτρια του τσίρκου - η οποίια, παρεπιμπτόντως, "παίζει" μαζί τους. Όπως, εύστοχα - και προφητικά - λένε σε μια σκηνή, εάν δεν ήταν κλόουν θα ήταν δολοφόνοι! Αυτό θα αποδειχτεί αργότερα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο καθώς εκπροσωπούν μια στιγματισμένη βία που κρύβεται στην ιστορία της Ισπανίας, αμέσως κατά τον εμφύλιο και κατά την διάρκεια της φρανκικής δικτατορίας, και η οποία θα εκραγεί.
Ο Χαβιέ (ο θλιμμένος παλιάτσος) έχει χάσει τον κλόουν πατέρα του, όταν δολοφονήθηκε από έναν "Φρανκιστή" σε στρατόπεδο εργασίας, και ο Σέρτζιο είναι ο βίαιος macho Ισπανός που ποτέ δεν ασχολήθηκε με την πολιτική αλλά κατά κάποιο τρόπο η σιωπή του στηρίζει την συνενοχή.

Οι εικόνες που σιγά σιγά κυριαρχούν τις τελευταίες ημέρες της δικτατορίας όπως σε ένα θέατρο του παραλόγου, δεν είναι άλλες από αυτές μιας καταστροφής και σκοτεινιάς. Η λύτρωση δεν έρχεται από τον έρωτα, αλλά από το πονεμένο, πικρό και δυνατό γέλιο#κλάμα των ηρώων, όπως το αφήνουν να βγει αυτοκαταστροφικά από τα πρόσωπά τους στο φινάλε!

του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Η αλήθεια είναι ότι τελειώνοντας η ταινία μου άφησε ένα μεγάλο κενό. Ξεκινάει πολύ εντυπωσιακά με την ιστορία ενός κλόουν-παλιάτσου που επιστρατεύεται στην εποχή του Iσπανικού εμφυλίου. Η γκροτέσκο και σουρεαλιστική ματιά της ταινίας κάνει την εμφάνιση της από τους τίτλους αρχής. Η ταινία διαθέτει μια εξαιρετική σκηνοθεσία που μαζί με την υπερβολική αλλά συνάμα απολαυστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή προσδίδουν κάτι το εντυπωσιακό.

Οι εναλλαγές ασπρόμαυρου και έγχρωμου, θλίψης και χαράς, αμοραλισμού και ηθικότητας γεμίζουν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της φάρσας. Μια καλοστημένη φάρσα που εξετάζει τα λεπτά όρια της ανθρώπινης ψυχολογίας και τις μεταπτώσεις που μπορεί να υποστεί κάθε άνθρωπος σε διάφορες συνθήκες. Ο πρωταγωνιστής μετατρέπεται από έναν θλιμμένο παλιάτσο σε έναν παρανοϊκό δαίμονα για την αγάπη μιας γυναίκας, καταρρίπτοντας όλες τις ηθικές αξίες. Ο έρωτας του για την Ναταλία έχει πλατωνικό χαρακτήρα καθώς σε ολόκληρη την ταινία δεν υπάρχει κανένα σεξουαλικό στοιχείο ανάμεσα τους. Η Ναταλία από την μεριά της θέλει και τους δυο άντρες και τον κακό εραστή της Σέρτζιο και τον αρχικά καλό Χαβιέ για να την συμπληρώνουν.

Το ύφος της ταινίας αλλάζει διαρκώς όμως και αυτό είναι που με ξένισε πιο πολύ καθώς φαινόταν σε πολλές στιγμές ότι ο σκηνοθέτης δεν μπορούσε να κατασταλάξει κάπου συγκεκριμένα. Από το δράμα στην κωμωδία και μετά στο θρίλερ με αρκετές επιρροές και από την Σπλάτερ σχολή δημιουργεί ένα χωνευτήρι εικόνων που κάποιοι θα το βρουν διασκεδαστικό και κάποιοι άλλοι θα δυσφορήσουν.

του Άρη  Λεχουρίτηaris.lechou@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

>>CAST<<

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΑΡΓΥΡΟΣ ΛΕΟΝΤΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ & ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 2010
15 ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΓΚΟΓΙΑ
ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΡΟΝΤΟ 2010

ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΛΑ ΙΓΚΛΕΣΙΑ

Ο ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΛΑ ΙΓΚΛΕΣΙΑ γεννήθηκε στο Μπιλμπάο το 1965. Η πρώτη και μοναδική μικρού μήκους ταινία του Mirindas asesinas το 1991 διακρίθηκε σε πολλά φεστιβάλ και στάθηκε η αφορμή για να χρηματοδοτηθεί για την πρώτη μεγάλου μήκους του ταινία Accion Mutante (1993) από την εταιρία παραγωγής El Deseo του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Το Accion Mutante, μια βιτριολική κωμωδία επιστημονικής φαντασίας κέρδισε τρία βραβεία Γκόγια καθιστώντας τον Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια έναν από τους πιο περιζήτητους νέους σκηνοθέτες. Ακολούθησαν οι ταινίες: El Dia de la Bestia (1995, 6 βραβεία Γκόγια), Perdita Durango (Dance with the devil, 1997), Muertos de Risa (Dying of Laughter, 1999), La Comunidad (Common Wealth, 2000), 800 balas (800 Bullets, 2002). Με την ταινία Crimen perfecto (Perfect Crime, 2004) ο σκηνοθέτης επιστρέφει στις σκοτεινές κωμωδίες και στη συνέχεια θα ακολουθήσει η πρώτη του απόπειρα σε διεθνή συμπαραγωγή με το αγγλόφωνο The Oxford Murders (2007), στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι Ελάιζα Γουντ και Τζον Χερτ και το οποίο μόνο στην Ισπανία είδαν περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο θεατές.

Ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια για την ταινία:

"Κάνω ταινίες για να εξορκίσω τον πόνο που νοιώθω στην ψυχή μου ο οποίος που δεν φεύγει όπως οι λεκέδες από λάδι. Ξεπλένω τις αμαρτίες μου με τις ταινίες. Νιώθω γελοιοποιημένος, φρικτά ακρωτηριασμένος από ένα θαυμάσιο και θλιβερό παρελθόν, σαν να πνιγόμουν στην νοσταλγία για κάτι που δεν συνέβη ποτέ, έναν τεράστιο εφιάλτη που δεν μου επιτρέπει να είμαι ευτυχισμένος. Θέλω να εξολοθρεύσω την οργή και τον πόνο με ένα γκροτέσκο αστείο που θα κάνει τους άλλους να γελάνε και να κλαίνε ταυτόχρονα. Είμαι δύο άνθρωποι, ίσως περισσότεροι. Μπορώ να αναγνωρίσω μέσα μου το κακομαθημένο παιδί, δειλό και σκληρό, το οποίο απολαμβάνει να πληγώνει και να τσιμπά τα μάγουλα των πιο αδύναμων από αυτό. Ξέρω ότι με μισεί και θέλει να καταστρέψει και μένα, αλλά ο μόνος τρόπος για να το σταματήσω να με βασανίζει είναι να το αφήσω να εκφραστεί ελεύθερο. Χρειάζεται να διασκεδάσει, να γελάσει τρανταχτά, να χαράξει το φιλμ. Επίσης υπάρχει μια ηλικιωμένη πικραμένη γυναίκα, η οποία έχει επίγνωση της ηλικίας της και της άγνοιας της και κυρίως της ενοχής της. Θα ήθελε να την αγαπούν με πάθος αλλά ξέρει ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Θέλει να είναι αρεστή, επιθυμεί με όλο της το είναι να μπορεί να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους ακόμη και αν η ίδια δεν ξέρει πώς να απολαύσει τη ζωή. Ίσως αυτά τα δύο παράξενα πλάσματα καθορίζουν αυτήν την ταινία. Ο αγώνας τους είναι μια περίληψη της ζωής μου, τι έχω δει γύρω μου, εικόνες γεμάτες σύγχυση και παράνοια, γελοίες και απογοητευτικές, αλλά και απίστευτα συγκινητικές μέσα στην ίδια την ανοησία τους. Θέλησα Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ να διαδραματίζεται στο 1973, όταν ήμουν οκτώ ετών. Θυμάμαι εκείνη την εποχή σαν όνειρο, έναν εφιάλτη που δεν είχε νόημα. Ίσως τότε απλά να αντιλαμβανόμουν την όποια πραγματικότητα σαν όνειρο. Μου έρχονται εικόνες του "El Lute" (σ.σ. ο Eleuterio Sanchez Rodriguez, γνωστός και ως El Lute, υπήρξε ο πιο καταζητούμενος κακοποιός της Ισπανίας), της δολοφονίας του Carrero Blanco (σ.σ. Ισπανός ναύαρχος και αργότερα πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Φράνκο) των κλόουν που έδειχνε η τηλεόραση ... όλα μαζί μπερδεμένα στη μνήμη μου...δεν είμαι σίγουρος ποιος ήταν ο κλόουν και ποιος το παιδί σε αυτήν την παράξενη ψευδαίσθηση.".

Έγραψαν για την ταινία:

"Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ του Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια ίσως να είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς!"
Harry Knowles, AIN'T IT COOL NEWS

"...τα πάντα στην ταινία λειτουργούν... σίγουρο cult classic!"
Jay Weissberg, VARIETY

"Εκκωφαντικό, φρενήρες και ελκυστικό από κάθε άποψη, αυτό το μπαράζ αιματοβαμμένης δράσης που εξελίσσεται στη διάρκεια του καθεστώτος του Φράνκο, συνδυάζει με πρωτόγνωρο τρόπο την καρτούν αισθητική που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης με το γκροτέσκο."
Deborah Young, ASSOCIATED PRESS

H πιο πρωτότυπη ισπανική ταινία της δεκαετίας, εξαιρετική!
Toni Garcia, EL PAIS

Ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια διακινδυνεύει και κερδίζει. Ένα δύσκολο πείραμα που όμως τελικά πέτυχε!"
Carlos Boyero, EL PAIS

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

Official Blog [es]
Official Facebook
Official site [us]

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

  http://www.imdb.com/

PHOTOS - POSTERS

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία:
17/12/2010 (Ισπανία)
5/5/2011 (Ελλάδα)

Διαφήμιση