Home myFILM Home myFILM Twitter Facebook Dailymotion YouTube

Bookmark and Share Subscribe
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση

Σήμερα & προσεχώς
.: από 10/4/14 :.
. Ο Μόνος Επιζών
. Rio 2
. Καμίλ Κλοντέλ 1915
. Ο Θρύλος του Μάικλ Κόλχαας
. Χίτλερ: Μια Ταινία Από Την Γερμανία
. Senso
. Χαρά
.: από 17/4/14 :.
. Αγόρια της Διπλανής Πόρτας
. Nτομ Χέμινγουεϊ (από 20/4)
. Κυριαρχία (από 20/4)
. Oldboy (από 20/4)
. Η Τίνκερμπελ και οι Πειρατές (από 20/4)
. Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας (από 20/4)
.: από 24/4/14 :.
. Snowpiercer
. Βαλέσα, Η Δύναμη Της Ελπίδας
. Το Θεώρημα του Μηδενός
. Διασταυρούμενες Ζωές
. Sacro GRA
.: από 1/5/14 :.
. The Amazing Spider-Man 2
. Κάτω από το δέρμα
. Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς
. Ένας σκίουρος σούπερ - ήρωας
. Goldfish (3-5/5)
.: από 8/5/14 :.
. Η Άλλη Γυναίκα
. Ανυπόφοροι Γείτονες
. Κυνηγώντας το Όνειρο

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: Aman_Geo's Profile Aman_Geo
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9698

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 159
Μέλη: 1
Σύνολο: 160

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΕΡΟ (PIERROT LE FOU) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ (1965)

Ημερομηνία καταχώρησης: Πέμπτη, 01 Ιούλ. 2010 @ 19:48:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κυκλοφορία]

Δραματική | | |



Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΕΡΟ
PIERROT LE FOU

του Ζαν-Λικ Γκοντάρ
με τους Ζαν Πολ Μπελμποντό, Άνα Καρίνα, Γρατζιέλα Γκαλβάνι, Σάμιουελ Φούλερ

[επανέκδοση]

Υπόθεση: Εδώ και μερικά χρόνια, ο Φερντινάν βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν γάμο που τον βοήθησε στην κοινωνική του ανέλιξη, αλλά τον έχει βυθίσει στην ανία. Η τυχαία συνάντησή του με τη Μαριάν Ρενουάρ, έναν παλιό του έρωτα, είναι η αφορμή που έψαχνε για να τα τινάξει όλα στον αέρα και να αποδράσει μαζί της προς άγνωστη κατεύθυνση. Αφού σβήσουν τα ίχνη τους και απομονωθούν σαν σύγχρονοι ναυαγοί θα εξασφαλίσουν τα προς το ζην με τα πιο απίθανα κόλπα φτάνοντας μέχρι τον γαλλικό νότο. Εκεί όπου θα γίνει το οριστικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Πειραματισμός, νεωτερισμός και αντισυμβατικές ιδέες εκφράζονται με έντονα χρώματα και φίλτρα, σε μια ταινία την εποχή που στην Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία επικρατεί μια ατμόσφαιρα που μυρίζει μπαρούτι. Το ίδιο εκρηκτικός είναι και ο αυθορμητισμός στον Τρελό Πιερό, που δεν είναι παρά ένα περίεργο road trip χωρίς ουσιαστική - η καλύτερα γεωγραφική- αφετηρία και τέλος. Ένα road trip ιδεών, ερωτημάτων και επίκαιρων σχολιασμών χωρίς να ακολουθούνται φόρμες. Μια ματιά σε αναπάντητα ερωτήματα. Ο υλισμός και ο πολιτισμός, η έλλειψη επικοινωνίας, οι αρχετυπικές ασυμβατότητες των δύο φύλων.



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Μια από τις τελευταίες original ταινίες του κινήματος της νουβέλ βαγκ. Μια ταινία ορόσημο για το κίνημα και τον ίδιο τον Γκοντάρ. Και για το "ιδαίτερο σινεμά" που εκφράζει. Το σινεμά χωρίς αφηγηματικούς κανόνες, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς συνταγή. Το σινεμά σε τρίτο πρόσωπο, με ηθοποιούς που αυτοσχεδιάζουν υποχρεωτικά!

Χωρίς σενάριο όπως το ξέρουμε - αλλά υποτυπώδες, προσχηματικό, μινιμαλιστικό με απλές οδηγίες στην γενική κατεύθυνση - δίνεται η αφορμή στον δοκιμιογράφο του φιλμ, καρέ - καρέ να αποτυπώσει τη σκέψη του, υμνώντας έναν "αναρχικό τρόπο" ζωής, με άκρατη ελευθερία χωρίς ανταλλάγματα, με ρίσκο για τα ιδανικά συνείδησης, την κοινωνική δικαιοσύνη, την σημειολογική ανδρεία, την ταξική πάλη, τον αγνό έρωτα. Μια ταινία σημαντική πηγή πληροφοριών για την εποχή της, τεκμήριο για τον ιστορικό του μέλλοντος. Αναζητώντας τον φιλοσοφικό στοχασμό του πλέον ανήσυχου προβληματισμού που εξέφραζε η εποχή της δεκαετίας του '60, στήνεται ένα κινηματογραφικό πείραμα καλλιτεχνικής αναζήτησης μιας περιθωριακής, αντικοινωνικής συμπεριφοράς που έρχεται σε σύγκρουση με το Νόμο, με το Σύνταγμα, με την Τάξη και το Σύστημα. Αυτή η συμπεριφορά εξέφραζε με ποικίλλα αισθήματα την διαφορετική αντίληψη για την πρόοδο μιας κοινωνίας, μιας κοινωνίας που υποκριτικά απέρριπτε το "νέο" σπρώχνοντάς το στ' άκρα. Η χρυσή δεκαετία της αμφισβήτησης χρειαζόταν σύμβολα, για να κάνει την υπέρβασή της. Πέρα από την θεωρητική στήριξη χρειαζόταν και μια άμεση πρακτική. Αυτή δόθηκε χωρίς εκπτώσεις από την Τέχνη και κυρίως από τον μέγα εκφραστή του αντι-ακαδημαϊκού ύφους, Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Θα έλεγε κανείς πως η κουλτούρα της εποχής, επέβαλλε την επικράτηση του ανορθόδοξου σινεμά τη δεκαετία του '60, που έγινε μόδα, και όπως κάθε μόδα, έρχεται και παρέρχεται. Το στυλ καθορίζει τον δημιουργό, που όμως, υπόκειται στους νόμους της φυσικής και βιολογικής ιστορίας. Η αισθητική της Τέχνης είναι πέρα από κάθε μόδα της εποχής και το σινεμά του Γκοντάρ, μπορεί να φαίνεται ξεπερασμένο, ξεφτισμένο, αναχρονιστικό κι ουτοπικό σήμερα, μα την εποχή του ήταν απολύτως αναγκαίο εκφράζοντας την αντίρροπη δύναμη στο τερατώδες Σύστημα της βιομηχανίας του θεάματος. Δεν καθόρισε ο Γκοντάρ το ύφος του. Αναρωτηθήκατε ποτέ πως "όποιος σκέφτεται πολύ, είναι τρελός;" Ένα μυαλό που τελεί υπό το κράτος πανικού, ιδεολογικής σύγχυσης και ψυχικών τραυμάτων δύναται να θεωρηθεί ασθενές, στην ικανότητα αντίληψης. Υπό την έννοια αυτή σουρρεαλιστές (Μπρετονικοί) και νεοκυματιστές (Γκονταρικοί) εθεωρούντο " τρελοί" γιατί εξέφραζαν το ανικανοποίητο πάθος τους, χωρίς συμβιβασμούς. Τα μεγάλα φιλοσοφικά και επιστημονικά ερωτήματα που δε δίνουν σαφή απάντηση, αποτελούν τη νησίδα σωτηρίας των "διαφορετικών", συνθέτοντας το τοπίο πάνω στο οποίο επιβιώνουν "τρελοί" δονκιχώτες, γραφικοί Μεσσίες. Άλλωστε ο άνθρωπος σαν Θεός του εαυτού του, εκδηλώνει την ματαιοδοξία του από τον πόθο και την τόλμη για το μυστηριώδες άγνωστο.

Ομολογώ, πως ήμουν φανατικός οπαδός της νουβελ βαγκ, στη γαλλική της εκδοχή (πολύ δε περισσότερο στην πολωνική βερσιόν) και δεν μετανοώ, γι΄αυτό ακόμα κι αν φαντάζει σήμερα για μένα απλοϊκή ασθηματικά, χάρτινη ιδεολογικά, γεμάτη συμβολισμούς που παρέπεμπαν στο θολό όνειρο μιας "επανάστασης που θα άλλαζε τον κόσμο". Απλά ήταν εκεί την κατάλληλη εποχή στον κατάλληλο τόπο. Τυχαίο; Δε νομίζω! Το πεπρωμένο της Τέχνης, συναντά τη μοίρα ενός αντισυμβατικού πνεύματος, μέσα από ένα εικαστικό κολάζ, πολτισμικο-πολιτικο-ιδεολογικο-κοινωνικών αναφορών, και αποτυπώνει σε βάθος με επιχειρήματα έναν αγνό, αμόλυντο ιδεολογικό ρομαντισμό, μια ατομοκεντρική ηθική, αποκαλύπτοντας μια ταινία ενός θνητού σε πλήρη απόγνωση. Η αισθητική τρέλα του Γκοντάρ, είναι πρωτότυπης σύλληψης και εφαρμογής, υποκινούμενη από οτιδήποτε ερχόταν σε αντίθετη πορεία με το συντηρητικό καθεστώς της αστικής τάξης και του μικροαστικού βολέματος.

Αυτό που με μαγεύει ακόμα και σήμερα - αν κι η αποσπασματικός ρυθμός κλίνει προς την τεχνοτροπία γραφικότητας που έληξε μαζί με τον Μάη του '68 και την επανάσταση των λουλουδιών - είναι η απελπισμένη του πνοή, η σκοτεινή γραφή της "παρακμής". Προτιμώ να μένω απροσάρμοστος στην κατάπτωση θαυμάζοντας την αντίπαλη ιδεολογική κοσμοθεωρία στην πράξη, παρά τον Σύντροφο που με γλείφει, φιλολογικά.

Ο Γκοντάρ για άλλη μια φορά αυτοψυχαναλύεται - για κάποιος άλλους αυτο-ικανοποιείται φιλμικά. Μπορεί να μην ασπάζεσαι την γραφή του, αλλά respect, την διαλεκτική του μέθοδο. Ο άνθρωπος ήταν πολύ προχωρημένος για την εποχή του. Τόσο πολύ που έμοιαζε "εξωγήινος" καλλιτεχνικά. Αυτή, όμως είναι η μαγεία του πρωτοπόρου εξερευνητή, του νεωτεριστή. Κι ο φιλέλλην Γάλλος μας χάρισε απλόχερα κινηματογραφική ποίηση, ρομαντισμό, αμφισβήτηση, κοινωνική έκρηξη, οργή, απελπισία σε μια συνεχή ακολουθία που διαμορφώθηκε όλα τα χρόνια με προσήλωση, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα. Και βέβαια ο Γκοντάρ δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Ακόμα και στο 2010 ο 80χρονος πια Ζαν Λικ έχει σημαντικά πράγματα να μας πει και οφείλουμε να τον ακούσουμε ακθώς συνεχίζει να φτιάχνει ταινίες. Ξέρουμε τον καμβά στον οποίο απλώνει με απρόβλεπτη χάρη την παλέτα του. Είναι εκείνος ο αποστάτης της τάξης του, που μας υπενθυμίζει ότι στο σινεμά όπως και στη ζωή, μπορείς να ονειρευτείς, να επιφωτιστείς, να αυτοσχεδιάσεις, με αυτοκριτική διάθεση και φαντασία, μέχρι το τέλος.

Ζαν Πολ Μπελμποντό και Άνα Καρίνα είναι απολαυστικές μαριονέτες στα χέρια του μέγα δημιουργού. Μαριονέτες που κάποια στιγμή σπάζουν τα σκοινιά και ζωντανεύουν, κυριολεκτικά!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Jean-Paul Belmondo ... Ferdinand Griffon, 'Pierrot'
    Anna Karina ... Marianne Renoir
    Graziella Galvani ... La femme de Ferdinand
    Samuel Fuller
    Aicha Abadir
    Henri Attal
    Pascal Aubier
    Raymond Devos

>>CREDITS<<

Σκηνοθεσία
Jean-Luc Godard

Σενάριο
Jean-Luc Godard
Lionel White (μυθιστόρημα "Obsession")

Παραγωγή
Georges de Beauregard

Μουσική
Antoine Duhamel

Φωτογραφία
Raoul Coutard

Μοντάζ
Françoise Collin

Σχεδιασμός Παραγωγής
Pierre Guffroy

Εταιρείες Παραγωγής
Films Georges de Beauregard
Rome Paris Films
Société Nouvelle de Cinématographie (SNC)
Dino de Laurentiis Cinematografica (co-production)

Διανομή
New Star (Ελλάδα)
Société Nouvelle de Cinématographie
Janus Films
Pathé Contemporary Films
Amuse Soft Entertainment
The Criterion Collection
Silver Screen Collection
Universal Pictures Benelux

Χρονολογία παραγωγής
1965

Χώρα παραγωγής
ΓΑΛΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ

Γλώσσα
ΓΑΛΛΙΚΑ, ΑΓΓΛΙΚΑ

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35 : 1 (Eastmancolor)

Είδος ταινίας
ΚΩΜΩΔΙΑ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ, ΔΡΑΜΑ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Διάρκεια
110'

Ήχος
MONO


Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Παρίσι, ΓΑΛΛΙΑ

AKA


Καταλληλότητα
New Zealand:R18 | Australia:M | Argentina:13 | Chile:14 | Finland:K-16 | Portugal:M/12 | Sweden:15 | West Germany:16


top of the page




Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

ΧΡΥΣΟΣ ΛΕΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 1965
ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΓΙΑ BAFTA ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ 1967
ΒΡΑΒΕΙΟ BFI SUTHERLAND TROPHY 1965

«Ένα πείραμα, μια προσπάθεια να αιχμαλωτίσω στο σελιλόιντ την ίδια την ουσία της ζωής.»
Jean-Luc Godard

«Μετά τα πενήντα, ο Βελάσκεθ δε ζωγράφιζε πια κάτι συγκεκριμένο.
Πλανιόταν γύρω από τα πράγματα με τον αέρα και το λυκόφως,
ξάφνιαζε τη σκιά, τη διαφάνεια, τους χρωματιστούς παλμούς,
που ήταν το κέντρο της σιωπηλής συμφωνίας του.
Έπιανε μόνο τις μυστηριώδεις αλλαγές στον κόσμο,
που αλληλοεπηρεάζονται σε σχήματα και τόνους
σε μια διαδικασία μυστική και αέναη,
που τίποτα δεν μπορεί να διακόψει την πορεία της.
Ο χώρος βασιλεύει».

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΚΟΝΤΑΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΒΡΕΘΕΙ
ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΚΑΝΩΝ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

«Εξαιτίας προβλημάτων 'ελληνικού τύπου' δεν μπορώ να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του Φεστιβάλ.
Με το Φεστιβάλ θα πήγαινα ως τον θάνατο, αλλά δεν θα κάνω ούτε ένα βήμα παραπάνω».

ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΑ ΣΕ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ

«Θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία... Πάντα ξεχνάμε τη σχέση ανάμεσα στην τραγωδία και τη δημοκρατία. Χωρίς Σοφοκλή δεν θα υπήρχε Περικλής. Χωρίς τον Περικλή δεν θα υπήρχε Σοφοκλής. Ο τεχνολογικός κόσμος στον οποίο ζούμε τα χρωστά όλα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης... Όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα σήμερα στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να ζητήσει από το σημερινό κόσμο μας χιλιάδες εκατομμύρια για τα πνευματικά της δικαιώματα και θα ήταν λογικό να της τα δώσουμε. Κατηγορούν τους Έλληνες ότι είναι και ψεύτες... Αυτό μου θυμίζει ένα παλιό συλλογισμό στα μαθητικά μου χρόνια. Ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης ή όλοι οι Έλληνες είναι ψεύτες, άρα ο Επαμεινώνδας είναι Έλληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει καθόλου από τότε».
Επιστολή στο 63o Φεστιβάλ των Κανών

Με τον Τρελό Πιερό ο Γκοντάρ επισφραγίζει τη μέγιστη συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη και στο γαλλικό «νέο κύμα».

Ο ΖΑΝ-ΛΥΚ ΓΚΟΝΤΑΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΠΙΕΡΡΟ

Cahiers: Ποιο είναι το υλικό με το οποίο ξεκινήσατε τον Τρελό Πιερρό;
Γκοντάρ: Ένα μυθιστόρημα στυλ Λολίτα, που αρχικά ήταν να γίνει με τη Συλβί Βαρτάν. Αρνήθηκε. Στη θέση του, έκανα την Ξεχωριστή Συμμορία. Στη συνέχεια προσπάθησα να κάνω την ταινία με την Αννα Καρίνα και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Όμως ο Μπάρτον χολυγουντοποιήθηκε πολύ. Τελικά η παρουσία της Άννας και του Μπελμοντό άλλαξε τα πάντα. Σκέφτηκα το «Ζεις μόνο μια φορά» του Φριτς Λανγκ. Ήθελα αντί του ζευγαριού της Λολίτα ή της Σκύλας να γυρίσω την ιστορία του τελευταίου ρομαντικού ζευγαριού.

Cahiers: Βλέπουμε πολύ αίμα στον Τρελό Πιερρό.
Γκοντάρ: Δεν είναι αίμα, αλλά κόκκινη μπογιά. Εξάλλου, μου είναι δύσκολο να μιλήσω για την ταινία. Δεν μπορώ να πω ότι δεν το επεξεργάστηκα, αλλά δεν το προ-σκέφτηκα. Όλα ήλθαν μεμιάς: είναι μια ταινία όπου δεν υπάρχει σενάριο, μοντάζ, μιξάζ, όλα έγιναν σε μια μέρα! Από την πρώτη μου ταινία λέω: πρέπει να δουλέψω περισσότερο το σενάριο και κάθε φορά αντιλαμβάνομαι ότι έχω ακόμα μια πιθανότητα για κάποιους αυτοσχεδιασμούς, να δημιουργήσω τα πάντα στο γύρισμα, δηλαδή χωρίς να εφαρμόσω τον κινηματογράφο σε κάποιο πράγμα. Έχω την εντύπωση ότι ο Ντεμύ ή ο Μπρεσόν, όταν γυρνούν μια ταινία, έχουν μια συγκεκριμένη αντίληψη του κόσμου, την οποία κι επιχειρούν να εφαρμόσουν στον κινηματογράφο ή (πράγμα που είναι το ίδιο) μια αντίληψη του κινηματογράφου που εφαρμόζουν στον κό-σμο. Ο κινηματογράφος και ο κόσμος γίνεται καλούπι για την ύλη, ενώ στον Τρελό Πιερρό δεν υπάρχουν ούτε καλούπια, ούτε ύλη.

Cahiers: Έχει κανείς την εντύπωση ότι ο Τρελός Πιερρό έγινε σε δυο χρόνους. Σε μια πρώτη φάση, η Καρίνα και ο Μπελμοντό κατέβηκαν στην Κυανή Ακτή, χωρίς τον κινηματογράφο, γιατί ήταν η ζωή τους και φθάνοντας εκεί συνάντησαν έναν σκηνοθέτη, στον οποίο διηγήθηκαν την ιστορία τους. Κι αυτός έκανε να ξαναρχίσουν όλα...
Γκοντάρ: Είναι αλήθεια μέσα σ' ορισμένα πλαίσια, γιατί όλο το τέλος αυτοσχεδιάστηκε επί τόπου, αντίθετα με την αρχή που ήταν οργανωμένη. Είναι ένα είδος «χάπενιν», αλλά κυριαρχούμενου και κοντρολαρισμένου. Πρόκειται για μια ταινία, που έγινε ασυνείδητα. Δυο μέρες πριν αρχίσουμε ήμουν τελείως ανήσυχος. Δεν είχα τίποτα, απολύτως τίποτα. Μόνο το βιβλίο και ορισμένα ντεκόρ. Ήξερα ότι η δράση θα διεξαγόταν στην ακροθαλασσιά. Όλα γυρίστηκαν όπως στην εποχή του ΜακΣένετ.

Cahiers: Οι ήρωες σας αφήνονται να κατευθυνθούν από τα γεγονότα.
Γκοντάρ: Εγκαταλείπονται στον εαυτό τους, βρίσκονται στο εσωτερικό της περιπέτειας τους και του εαυτού τους. Ο Τρελός Πιερρό είναι περισσότερο μια ταινία πάνω στην περιπέτεια, παρά πάνω στους ανθρώπους της δράσης. Μια ταινία της τελευταίας αυτής κατηγορίας είναι το Far Country (ε.τ. Η διάβαση του διαβόλου) του 'Αντονυ Μαν, όπου ο θεατής σκέφτεται αμέσως την περιπέτεια εφόσον πρόκειται για ήρωες τυχοδιώκτες• ενώ στον Τρελό Πιερρό σκέφτεται ότι πρόκειται για τυχοδιώκτες, εφόσον περιγράφω μια περιπέτεια. Είναι εξάλλου δύσκολο να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο. Γνωρίζουμε από το Σαρτρ ότι η ελεύθερη εκλογή που κάνει το άτομο πάνω στον εαυτό του συγχέεται μ' αυτό που συνήθως ονομάζουμε το πεπρωμένο του.

Cahiers: Πώς εξηγείτε ότι κινηματογραφείτε ορισμένες σκηνές και όχι κάποιες άλλες; Η εκλογή αυτή καθορίζει την ελευθερία που οδηγεί στη συμβατικότητα;
Γκοντάρ: Το πρόβλημα που πάντα μ' απασχολούσε, αλλά που δε βάζω ποτέ την ώρα του γυρίσματος, είναι: «Γιατί να κάνω αυτό το πλάνο κι όχι ένα άλλο;» Ας πάρουμε μια ιστορία. Ένας ήρωας μπαίνει μέσα σε ένα δωμάτιο — ένα πλάνο. Κάθεται — ένα άλλο πλάνο. Ανάβει τσιγάρο, κλπ. Αν αντί να τον κινηματογραφήσουμε έτσι, κάναμε κάτι διαφορετικό, η ταινία θα ήταν καλύτερη ή όχι;
Τελικά, τι είναι αυτό που μας κάνει να συνεχίζουμε ένα πλάνο ή να το αλλάζουμε;
Ένας σκηνοθέτης, ένας τύπος σαν τον Ντέλμπερτ Μαν δε σκέφτεται βέβαια μ' αυτόν τον τρόπο. Ακολουθεί ένα σχήμα. Ο ήρωας μιλά — σαν. Του απαντούν — κοντρ-σαν. Ίσως γι' αυτό Ο τρελός Πιερρό δεν είναι μια ταινία, αλλά περισσότερο μια σπουδή ταινίας.

Cahiers: Γιατί υπάρχει αυτό τ' απόσπασμα για το Βελάσκεθ;
Γκοντάρ: Είναι το θέμα. Ο ορισμός της ταινίας. Ο Βελάσκεθ στο τέλος της ζωής του δε ζωγράφιζε πλέον συγκεκριμένα πράγματα, αλλά αυτό που υπήρχε ανάμεσα στα συγκεκριμένα πράγματα. Το ξαναλέει ο Μπελμοντό όταν μιμείται τον Σιμόν: δεν πρέπει να περιγράφουμε τους ανθρώπους, αλλά αυτό που υπάρχει ανάμεσα τους. Πριν 2-3 χρόνια είχα την εντύπωση ότι τα πάντα είχαν γίνει στον κινηματογράφο, ότι δεν έμενε τίποτα να κάνουμε. Γύρισαν το Ιβάν ο Τρομερός, Ο άρτος ημών ο επιούσιος. Μας έλεγαν να κάνουμε ταινίες πάνω στο πλήθος, αλλά το Πλήθος είχε γίνει, γιατί να το ξανακάνουμε; Με λίγα λόγια ήμουν απαισιόδοξος. Μετά τον Τρελό Πιερρό δεν έχω πια την ίδια εντύπωση των πάντων. Ναι. Πρέπει να κινηματογραφήσουμε, να μιλήσουμε για τα πάντα. Όλα μένουν να γίνουν.

Απόσπασμα από μια συνέντευξη για τον Τρελό Πιερρό στα Cahiers du Cinema, No 171, Οκτ. 1965. Μετάφραση: Μπάμπης Ακτσόγλου.

Ο Τρελός Πιερό

Με τη δέκατη ταινία του, ο Γκοντάρ επιχειρεί μια «ανακεφαλαίωση» κι έναν απολογισμό τού μέχρι τότε έργου του. Ο Τρελός Πιερό δεν είναι παρά ένα «μικρό λεξικό» της γκονταρικής γλώσσας, των έμμονων ιδεών του και της τεχνικής του. Όλα τα θέματα που τον απασχόλησαν - και που θα τον απασχολήσουν στο μέλλον - , θα τα βρούμε συγκεντρωμένα σ' αυτή την ταινία: ο έρωτας -συνώνυμο του θανάτου, η τρυφερότητα - συνώνυμο της αδεξιότητας, η ασυνεννοησία — συνώνυμο του πολιτισμού μας, η βλακεία -συνώνυμο της κακίας, η αδιαφορία για τον πλησίον - συνώνυμο της συμβατικής ηθικής. Κοντά σ' αυτά, θα βρούμε κι εδώ την ιδέα-κλειδί για την κατανόηση ολόκληρης της θεματολογίας του: τη μάταιη αναζήτηση ενός χαμένου παραδείσου μέσα σ' έναν κόσμο κατοικημένο από ψοφοδεή ανθρωπάκια. Όσο οι άνθρωποι δεν καταφέρουν να συνεννοηθούν απευθείας με τη ματιά, με την αφή, με τα ένστικτα, οι λέξεις θα τους καταδυναστεύσουν πάντα και το ψέμα θα βρίσκει έναν τρόπο να χώνεται ανάμεσα τους. Ο λόγος είναι μια μάσκα που κρύβει την εικόνα, η οποία, αν δεν αντιπροσωπεύει την αλήθεια αυτή καθ' αυτή, δίνει τουλάχιστον μια σαφή περιγραφή του κόσμου των φαινομένων. «Στις μέρες μας, όπου οι πάντες σκέφτονται βαθιά, το να λες βλακείες είναι ο μόνος τρόπος για να αποδείξεις πως έχεις ελεύθερη και ανεξάρτητη σκέψη», λέει ο Μπορίς Βιαν. Όμως, το να λες βλακείες με την εικόνα για ν' αποδείξεις την ελευθεροφροσύνη σου, είναι κάτι περισσότερο από δύσκολο.
Ο κινηματογράφος του Γκοντάρ προσφέρει μια καινούργια μέθοδο αντιμετώπισης του κόσμου. Μια μέθοδο οπτική και, συνεπώς, περισσότερο ειλικρινή. Πράγμα που ενοχλεί πολύ ένα επίσημο είδος απατεώνων, τους πανεπιστημιακούς γεροδασκάλους που βάλθηκαν να κατασπαράξουν τον ασεβή Γκοντάρ. Η συνεχής παράθεση αποσπασμάτων του Ελί Φορ, του μεγάλου τεχνοκριτικού, που ήταν η πρώτη επιβεβλημένη προσωπικότητα που αγάπησε ειλικρινά και αργότερα μελέτησε με πάθος τον κινηματογράφο, είναι ένας φόρος τιμής του Γκοντάρ στους τολμηρούς πρωτοπόρους που προτιμούν να χάσουν την ακαδημαϊκή τους επιχορήγηση παρά να πουν ψέματα.
Ο τρελός Πιερό είναι μια ταινία-έρευνα, με την οποία ο Γκοντάρ προσπαθεί να σπάσει την κρούστα των φαινομένων και να πλησιάσει την ουσία. Παράλληλα, είναι μια διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο είναι δυνατόν να ξύσουμε με την κάμερα, τη σκουριά που έχει επικαθίσει στους ακαδημαϊκούς εγκεφάλους. Η πίστη του Γκοντάρ στην τέχνη του είναι πραγματικά συγκινητική.
Βασίλης Ραφαηλίδης- Πρόγραμμα «STUDIO», 1968.

Ζαν-Λυκ Γκοντάρ

Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1930. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια μεταξύ Γαλλίας και Ελβετίας. Το 1949, πηγαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει εθνολογία στη Σορβόννη. Εκεί θα γνωρίσει και θα συναναστραφεί τους Κλοντ Σαμπρόλ, Φρανσουά Τρυφώ, Ερίκ Ρομέρ και Ζακ Ριβέτ, τους κινηματογραφιστές δηλαδή που μετέπειτα θα στελεχώσουν το κίνημα της Nouvelle Vague. Το 1950, μαζί με τους Τρυφώ και Ριβέτ εκδίδει το περιοδικό Gazette du Cinema, γράφει για το σινεμά και παράλληλα παίζει σε ταινίες των Ριβέτ και Ρομέρ. Το 1952 ξεκινά η συνεργασία του με το περιοδικό Cahiers du Cinema του Αντρέ Μπαζέν. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στην Γενεύη για να δουλέψει στην κατασκευή του φράγματος του Grande-Dixence. Με τα χρήματα που συγκεντρώνει, θα γυρίσει την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, το ντοκιμαντέρ Επιχείρηση Μπετόν (1954). Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50 θα γυρίσει άλλες τέσσερις ταινίες μικρού μήκους.
Οι ταινίες του Γκοντάρ δεν έχουν θεματικό περιεχόμενο πέρα από τον ίδιο τον κινηματογράφο και τον τρόπο του να χειρίζεται τα πράγματα. Είναι ταινίες έρευνας (Λυμιέρ) με τη μορφή θεάματος (Μελιές) που σαν στόχο έχουν να αποκαλύψουν, όπως χαρακτηριστικά είπε κάποτε και ο ίδιος, «την κρυμμένη πλευρά του παγόβουνου». Έντονα επηρεασμένος από σκηνοθέτες όπως οι Ζαν Ρενουάρ, Νίκολας Ραίυ, Ρομπέρ Μπρεσόν, Ρομπέρτο Ροσελίνι και Ζαν Ρους, ο Γκοντάρ θα προσπαθήσει εξαρχής, σε αντίθεση με τον συνάδελφό του Τρυφώ, να βάλει την προσωπική του ζωή στις ταινίες του αλλά και να δείξει ότι στον κινηματογράφο «όλα επιτρέπονται»: αυτοσχεδιασμός, κάμερα στο χέρι, αυτοαναφορικότητα, δοκιμιογραφικός λόγος, παράθεση λογοτεχνικών και φιλοσοφικών κειμένων. Το σινεμά μετατρέπεται έτσι σε ένα νέο είδος μουσείου, που λειτουργεί ως μια παρακαταθήκη ιστορικών γεγονότων και μαρτυριών.
Μέσα σε αυτό το πνεύμα, το 1960, θα γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το πρωτοποριακό Με κομμένη την Ανάσα. «Ήθελα να ξεκινήσω από μια ιστορία συμβατική και να ανακατασκευάσω, με διαφορετικό τρόπο, ό,τι είχε γίνει μέχρι τότε στον κινηματογράφο. Ήθελα επίσης να δώσω την εντύπωση ότι τα κινηματογραφικά μέσα ανακαλύπτονταν ή δοκιμάζονταν για πρώτη φορά», θα πει για την ταινία σε μια συνέντευξή του στα Cahiers το 1962. Το Με κομμένη την ανάσα εγκαινιάζει το κίνημα της γαλλικής νουβέλ βαγκ το οποίο, σύμφωνα με τον Γκοντάρ, ορίζεται από «τη θλίψη, τη νοσταλγία για τον κινηματογράφο που έπαψε πια να υπάρχει καθώς και από την καινούρια σχέση μεταξύ μύθου και πραγματικότητας». Ως και το 1965 κινηματογραφεί μεταξύ άλλων, κάποιες από τις σπουδαιότερες ταινίες του:
Ο Μικρός στρατιώτης, Η Περιφρόνηση , Ο Τρελός Πιερό, Αλφαβίλ.

Ο Γκοντάρ αρχίζει και εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέσο της τηλεόρασης («Όλα είναι δυνατά στην τηλεόραση»), πράγμα που φαίνεται καθαρά στις επόμενες ταινίες του. Από το 1966 ως το 1968, κάνει ταινίες έντονα επηρεασμένες από τα πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας και τα ρεύματα που γεννήθηκαν από τις ταραχές του Μάη του '68: Masculin-Feminin(1966), Two or Three Things I Know About Her (1966), La Chinoise, Weekend (1967) και Le Gai Savoir (1968). Χαρακτηριστικό αυτών των ταινιών είναι ότι οι ήρωες «παρελαύνουν» μπροστά από την κάμερα, πάνω ακριβώς στον δρόμο της αποστασιοποίησης που χάραξε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Με τα γεγονότα του γαλλικού Μάη τελειώνει η πρώτη περίοδος του έργου του και ξεκινά μια άλλη, ιδεολογικής πια στράτευσης. Με τον Ζαν-Πιερ Γκορέν, ο Γκοντάρ θα φτιάξει την ομάδα Τζίγκα Βερτόφ και θα αποποιηθεί τον τίτλο του δημιουργού και το ρόλο του κινηματογράφου. Μαζί με τον Γκορέν θα κάνουν τις ταινίες-δοκίμια Wind From the East (1969), Vladimir and Rosa (1971), Tout Va Bien (1972) και Letter to Jane (1972). Οι ταινίες αυτές ήταν ριζοσπαστικές ως προς το περιεχόμενο και το ύφος και βασίζονταν στις ιδέες της πάλης των τάξεων και το διαλεκτικό υλισμό.

Το 1971 είχε ένα σοβαρό ατύχημα με μοτοσικλέτα που τον κράτησε αρκετούς μήνες στο νοσοκομείο. Στο Παρίσι θα γνωρίσει την ελβετίδα σκηνοθέτη Αν-Μαρί Μιεβίλ και την επόμενη χρονιά θα φύγουν μαζί για τη Γκρενόμπλ, όπου ο Γκοντάρ θα μεταφέρει το Sonimage video studio. Σταδιακά απομακρύνθηκε από τον στρατευμένο κινηματογράφο της ομάδας Βερτόφ και επέστρεψε σε πιο προσωπικά θέματα.
Γοητευμένος από τα νέα μέσα, αυτός και η Μιεβίλ πειραματίστηκαν με το βίντεο, δουλεύοντας αρκετά με αναθέσεις από τη γαλλική τηλεόραση (Εδώ κι αλλού, 1974• Πώς τα πάτε;, 1976• Έξι φορές δύο, 1976• Γαλλία, γύρος, παρακαμπτήριος, 1979). Μαζί θα κάνουν επίσης το Numero Deux (1975) και το Σώζων εαυτόν σωθήτω του 1980 το οποίο σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας περιόδου στο έργο του και την επιστροφή του στο κλασικό σινεμά. Εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου αρχίζει να δουλεύει τη «θεϊκή τριλογία» - Passion (1982), First Name: Carmen (1983) και το Hail Mary (1985) –τρεις πραγματείες πάνω στη γυναικεία φύση, την επιθυμία, τη σεξουαλική διαφορά, και την ίδια την εικόνα.

Ο Γκοντάρ και η Μιεβίλ μεταφέρουν το Sonimage στούντιο στην Rolle, μια μικρή πόλη ανάμεσα στη Γενεύη και τη Λωζάνη της Ελβετίας. Το 1986 ο Γκοντάρ και η Μιεβίλ έκαναν παραγωγή και πρωταγωνίστησαν στο home-movie Soft and Hard (Soft Talk on a Hard Subject Between Two Friends) για το αγγλικό Channel Four. Στη συνέχεια θα κάνουν τις ταινίες Grandeur et Decadence d’un Petit Commerce de Cinema (1986), Soigne ta Droite (1986) και King Lear (1986). Στη δεκαετία του 90 ο Γκοντάρ θα σκηνοθετήσει τα Nouvelle Vague (1990), Germany 90 Nine Zero (1991), Helas pour moi (1993), Forever Mozart (1996) και την οκτάωρη σειρά Histoires du cinema (1997-98). Το 1998 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης αναθέτει στον Γκοντάρ και τη Μιεβίλ την παραγωγή του σαρανταεπτάλεπτου βίντεο The Old Place (Essai sur le rôle des arts à la fin du 20e siècle / Small Notes Regarding the Arts at Fall of 20th Century). Το 2001 επανέρχεται στη σκηνοθεσία με την Ελεγεία του Έρωτα, ταινία που απέσπασε θετικές κριτικές στο Φεστιβάλ των Κανών και η οποία καταπιάνεται με την ιστορία, τη μνήμη, και τον πολιτισμό. Οι ταινίες του Γκοντάρ άσκησαν τεράστια επιρροή τόσο στον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο όσο και σε πλήθος εικαστικών καλλιτεχνών. Το 2006 το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι διοργάνωσε την έκθεση "Voyages en utopie, Jean-Luc Godard, 1946 –2006’.
(Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης)

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/




top of the page

PHOTOS - POSTERS

PhotosΦωτογραφικό υλικό
Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ
Pierrot Le Fou 001.jpg
Pierrot Le Fou 002.jpg
Pierrot Le Fou 003.jpg
Pierrot Le Fou 004.jpg
Pierrot Le Fou 005.jpg
Pierrot Le Fou 006.jpg
Pierrot Le Fou 007.jpg
Pierrot Le Fou 008.jpg
Pierrot Le Fou 009.jpg
Pierrot Le Fou 010.jpg
Pierrot Le Fou 011.jpg
Pierrot Le Fou 012.jpg
Pierrot Le Fou 013.jpg
Pierrot Le Fou 014.jpg
Pierrot Le Fou 015.jpg
Pierrot Le Fou 016.jpg
Pierrot Le Fou 017.jpg
Pierrot Le Fou 018.jpg
Pierrot Le Fou 019.jpg
Pierrot Le Fou 020.jpg
Pierrot Le Fou 021.jpg
Pierrot Le Fou 022.jpg
Pierrot Le Fou 023.jpg
Pierrot Le Fou 024.jpg
Pierrot Le Fou 025.jpg
Pierrot Le Fou 026.jpg
Pierrot Le Fou 027.jpg
     


top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW


top of the page


ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ / ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Κυκλοφορία: 15/7/2010


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page






 
Χώρος Διαφήμισης
 





 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 5
Αριθμός Ψήφων: 1


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΑισθηματικήΑστυνομικήΚωμωδίαΜιούζικαλΔραματική

top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails