Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 31/7/14 :.
. Parker
. Marina
. Έρωτας αλά Ισπανικά
. Σουπερχόνδριος
. Έλα Να Πάρεις Τον Καφέ Σε Μας (1970)
.: από 7/8/14 :.
. 22 Jump Street
. Σαββατοκύριακο στο Παρίσι
. Μία Τυχαία Συνάντηση
. Fear and Desire (1953)
.: από 14/8/14 :.
. Cuban Fury
. Θεϊκό Κόλπο
. Λόγια και Εικόνες
. Joe
. Δείπνο Ηλιθίων (1998)
.: από 21/8/14 :.
. Sex Tape
. Σεφ
. Οι Αναλώσιμοι 3
. Sin City: A Dame to Kill For
.: από 28/8/14 :.
. Lucy
. Μαγεία στο Σεληνόφως
. Savage Tales
. Oldboy (2003)

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: gabrielpaok's Profile gabrielpaok
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9720

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 63
Μέλη: 0
Σύνολο: 63

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: ΡΑΣΟΜΟΝ (RASHOMON) του Ακίρα Κουροσάουα (1950 επανέκδοση)

Ημερομηνία καταχώρησης: Πέμπτη, 15 Απρ. 2010 @ 17:53:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Δραματική

ΡΑΣΟΜΟΝ
RASHOMON


του Ακίρα Κουροσάουα
με τους Τοσίρο Μιφούνε, Μασαγιούκι Μόρι, Ματσίκο Κίο


Υπόθεση:
Ένας ιερέας κι ένας ξυλοκόπος συζητάνε έντονα στο ξέφωτο της Πύλης Ρασομόν. Όταν ένας χωρικός πλησιάζει προκειμένου να προστατευθεί από τη βροχή και συμμετέχει στη συζήτησή τους, μαθαίνει ότι ένας σαμουράι δολοφονήθηκε, η σύζυγός του βιάστηκε και ένας τοπικός ληστής είναι ύποπτος. Λένε στον χωρικό όσα γνωρίζουν μέσα από φλας μπακ, στα οποία ο ληστής, η σύζυγος κι ο ξυλοκόπος λένε αυτά που είδαν ή αυτά που νομίζουν ότι είδαν, και στη συνέχεια ένα μέντιουμ εντοπίζει το πνεύμα του νεκρού σαμουράι. Ενώ οι ιστορίες είναι σε πλήρη ασυμφωνία, είναι απίθανο κάποιος από τους συμμετέχοντες να λέει ψέματα για προσωπικό συμφέρον: και οι τρεις ισχυρίζονται ότι είναι οι δολοφόνοι.



Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Μια ταινία αναφοράς για το παγκόσμιο σινεμά
Ένα από τα δέκα καλύτερα φιλμ της ιστορίας του Κινηματογράφου

Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας
Χρυσός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας

Το "Ρασομόν" του Ακίρα Κουροσάουα, 60 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του, όταν κατέλαβε
εξ απήνης το ανυποψίαστο κοινό του Φεστιβάλ Βενετίας και γενικότερα της Δύσης, παραμένει
μια ταινία αναφοράς για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, με τις δεκαετίες που πέρασαν να μην έχουν αφαιρέσει τίποτα από τη φρεσκάδα, την πρωτοτυπία, τη γοητεία του.
Το αινιγματικό αριστούργημα του μεγάλου Ιάπωνα δημιουργού έχει μείνει στην Ιστορία
του παγκόσμιου σινεμά για πάρα πολλούς λόγους. Ήταν η πρώτη ιαπωνική ταινία που έγινε γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο, αποκαλύπτοντας έναν πραγματικό κινηματογραφικό θησαυρό, ανοίγοντας το δρόμο σε μια σειρά αριστουργημάτων του Μιζογκούτσι, του Όζου, του Κομπαγιάσι και τόσων άλλων, έργων που επηρέασαν και επηρεάζουν αμέτρητους κινηματογραφιστές παγκοσμίως.
Παρά την αντισυμβατική της φόρμα και την υψηλών απαιτήσεων αισθητική της, παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στο μεγάλο κοινό, όντας μια μεγάλη εισπρακτική επιτυχία "all time",
ακόμα και στις αμερικανικές αίθουσες. Η χρήση των αντικρουόμενων φλας μπακ, μαρτυριών διαφορετικών ατόμων για ένα συγκεκριμένο γεγονός, είναι κοινός τόπος σε αμέτρητες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, η δε έκφραση "φαινόμενο Ρασομόν", αποτελεί πλέον κομμάτι της νομικής αργκό για την περιγραφή αντιφατικών καταθέσεων. Είναι επίσης το έργο
που γνώρισε σε όλο τον κόσμο την εμβληματική φιγούρα του Τοσίρο Μιφούνε, που έμελλε να γίνει σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης κινηματογραφίας.
Και φυσικά , είναι η δημιουργία που εκτόξευσε την καριέρα του Ακίρα Κουροσάουα,
καταξιώνοντάς τον ως έναν από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς. Το "Ρασομόν", αγέραστο και μυστηριώδες, εξακολουθεί να φιγουράρει στις υψηλές θέσεις όλων των καταλόγων για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, που συντάσσονται από κριτικούς ή δημιουργούς παντού στον κόσμο.
Όμως, πέρα από τα "στατιστικά" ιστορικά στοιχεία, το μεγαλείο και η γοητεία του "Ρασομόν" παραμένουν μέσα στο σώμα της ίδιας της ταινίας: στις εικόνες, τους ήχους, τις ιδέες
και τα ερωτηματικά που μεταφέρει. Το "Ρασομόν", όπως και όλες οι μεγάλες κινηματογραφικές δημιουργίες, είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Είναι οι μαγικές κινήσεις της κάμερας, η αυστηρή γεωμετρία των εικόνων, οι απίστευτες φωτοσκιάσεις ενός αενάως κινούμενου φακού (του τεράστιου οπερατέρ Καζούο Μιγιακάουα), είναι η γήινη παρουσία του Τοσίρο Μιφούνε, η αισθαντική αέρινη ομορφιά της Ματσίκο Κίο, η υποδειγματική ηχητική μπάντα φυσικών ήχων και του μπολερό, του επίσης εμβληματικού μουσικού Φουμίο Χαγιασάκα. Παράλληλα, μπροστά στα μάτια του έκπληκτου θεατή, εκτυλίσσεται ένα ακόμα άλυτο αστυνομικό μυστήριο, εσαεί ανοιχτό,
ένα αίνιγμα που επαναφέρει τα ερωτήματα για την ίδια την ανθρώπινη συμπεριφορά, για τη ζοφερή μοίρα του ανθρωπίνου γένους που από την ίδια του τη φύση ρέπει στο ψέμα και στο χάος.
Η μεγάλη επιτυχία του "Ρασομόν" και η αειθαλής ανθεκτικότητά του, δεν είναι απόρροια τόσο
της εικαστικής του μεγαλοπρέπειας, της νεωτεριστικής τεχνικής του, της δύναμης των χαρακτήρων, του απολαυστικού ελλειπτικού σεναρίου. Το "Ρασομόν" παραμένει ένα αριστούργημα ταύτισης φόρμας και περιεχομένου, σύγκλισης πολιτισμών, ένα απολύτως ανθρωποκεντρικό έργο που θέτει, με τον δικό του τρόπο, μέσα από την ιαπωνική παράδοση του Καμπούκι και του Νο αλλά και τη μοντέρνα δυτική κουλτούρα, ερωτήματα που μας αφορούν ως άτομα και ως κοινωνία.
Σε μια εποχή που το "παγκοσμιοποιημένο έθνικ" τείνει να εξαλείψει κάθε ανήσυχη, αντισυμβατική έκφραση που ξεπερνά το φολκλόρ και τον εξωτισμό, το έργο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η Δύση αντιμετώπιζε την κινηματογραφική γλώσσα, παραμένει ένα υπόδειγμα απόλυτου συγκερασμού πολιτισμών, κινηματογραφικού μέσου και οράματος του δημιουργού, χωρίς κανένα συμβιβασμό σε ύφος και αισθητική. Κι ένα αισιόδοξο μήνυμα για όλους όσους αναζητούν την αυθεντικότητα και την αλήθεια μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση, πως το αληθινό, ανυποχώρητο έργο τέχνης, θα βρει το δρόμο να φωτίσει το μυαλό και την καρδιά των αποδεκτών του.
Οι Έλληνες θεατές, μετά από πολλές δεκαετίες, έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα πανάκριβο κομμάτι αληθινού κινηματογράφου, από μια κινηματογραφία της οποίας πολλά αριστουργήματα παραμένουν ακόμα κρυμμένα για το ευρύ κοινό.

O Ακίρα Κουροσάουα για το "Ρασομόν"
Από το "Κάτι σαν αυτοβιογραφία"
του Ακίρα Κουροσάουα, εκδόσεις Αιγόκερως, 1990,
Μετάφραση: Μάκης Μωραΐτης

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η εικόνα της πύλης όλο και μεγάλωνε στο μυαλό μου.
Στην αρχαία πρωτεύουσα του Κιότο, έψαχνα τους χώρους που θα έκανα τα γυρίσματα της ταινίας,
" Ρασομόν", μια ταινία εποχής τοποθετημένη στον ενδέκατο αιώνα. Η διεύθυνση της εταιρίας παραγωγής, της Νταϊέι, δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη με τούτη την ταινία. Μου έλεγαν
ότι το περιεχόμενο της ήταν δύσκολο και ότι ο τίτλος της δεν ήταν ελκυστικός. Έδειχναν απρόθυμοι να μου επιτρέψουν ν' αρχίσω τα γυρίσματα. Περιμένοντας την απόφαση τους, περνούσα τις ημέρες μου περπατώντας ολόγυρα στην Κιότο και στην ακόμα πιο αρχαία πρωτεύουσα Νάρα, λίγα μίλια
πιο πέρα, και μελετούσα την κλασσική αρχιτεκτονική. Όσα περισσότερα πράγματα έβλεπα εκεί,
τόσο και μεγάλωνε στο μυαλό μου η εικόνα της πύλης του Ρασομόν.
Στην αρχή σκέφτηκα ότι η πύλη μου θα είχε το μέγεθος της πύλης εισόδου του ναού Τότζι της Κιότο. Μετά σκέφθηκα να έχει το μέγεθος της πύλης του ναού Τενγκάιμον της Νάρα και στο τέλος
την έβλεπα να είναι τόσο μεγάλη όσο οι τεράστιες πύλες των ναών Νινάτζι και Τοντάτζι, στη Νάρα.
Η εικόνα της πύλης στο μυαλό μου μεγάλωνε όχι μονό διότι είχα την ευκαιρία να δω αληθινές πύλες που χρονολογούνταν από την περίοδο αυτή, αλλά επίσης απ' όλα αυτά που μάθαινα από ντοκουμέντα και κειμήλια γύρω από την εδώ και πάρα πολύ καιρό κατεστραμμένη πύλη του Ρασομόν.
Η λέξη "Ρασομόν" αναφέρεται στην πραγματικότητα στην πύλη του Ρατζομόν. Η ονομασία άλλαξε
σ' ένα θεατρικό έργο Νο, που γράφτηκε από τον Νομπουμίτσου Κάνζε. Το "Ράτζο" δηλώνει
τον περιβάλλοντα χώρο του κάστρου, έτσι "Ρατζομόν" σημαίνει τη κύρια πύλη που οδηγεί
στους εξωτερικούς χώρους του πύργου. Η πύλη στην ταινία μου "Ρασομόν" ήταν η κύρια πύλη
που έβγαζε στους έξω χώρους της αρχαίας πρωτεύουσας- η Κιότο τότε λεγόταν "Χάιαν- Κιο".
Αν κάποιος έμπαινε στην πρωτεύουσα από την πύλη του Ρατζομόν και πορευόταν βόρεια κατά μήκος της κεντρικής οδικής αρτηρίας της μητρόπολης, θα συναντούσε στο τέλος την πύλη
του Σουτζακουμόν, και δεξιά κι αριστερά τους ναούς Τότζι και Σάιτζι αντίστοιχα. Αφού λοιπόν
αυτό ήταν το σχέδιο της πόλης, θα ήταν παράξενο αν η εξωτερική κύρια πύλη δεν ήταν η μεγαλύτερη απ' όλες. Και υπάρχει χειροπιαστή απόδειξη ότι πράγματι ήταν: τα μπλε κεραμίδια της στέγης
που έχουν διασωθεί από την αυθεντική πύλη του Ρατζομόν αποδεικνύουν ότι η πύλη αυτή ήταν μεγάλη. Όμως, παρά τις επίμονες έρευνες μας, δεν καταφέραμε να βρούμε τις πραγματικές
διαστάσεις του χαμένου οικοδομήματος.
Έτσι, δε μας έμενε άλλη εκλογή από το να κατασκευάσουμε την πύλη του Ρασομόν στηριζόμενοι
σ' αυτά που μπορούσαμε να μάθουμε, παρατηρώντας τις πύλες ναών που είχαν διασωθεί, γνωρίζοντας βέβαια ότι η αυθεντική πύλη ήταν ίσως διαφορετική. Ήταν τόσο μεγάλο που αν βάζαμε από πάνω
μια πλήρη στέγη θα μπορούσε για την καλλιτεχνική επινόηση της ερείπωσης κι έτσι φτιάξαμε τη μισή μόνο στέγη και λύσαμε το πρόβλημα των σωστών διαστάσεων.  Για να υπάρχει ιστορική ακρίβεια,
θα έπρεπε να φαίνονται από την πύλη μας, και προς τα βόρεια, το αυτοκρατορικό ανάκτορο
και η πόλη του Σουτζακουμόν. Όμως, μέσα στο χώρο που διέθετα η Νταϊέι στα στούντιο της,
οι αποστάσεις αυτές δεν μπορούσαν να υπάρχουν, αλλά κι αν ακόμη βρίσκαμε τελικά τον κατάλληλο χώρο ο προϋπολογισμός δε θα μας το επέτρεπε. Συμβιβαστήκαμε λοιπόν με το σκηνικό ενός βουνού που στήσαμε απέναντι από την πύλη. Έστω κι έτσι όμως, αυτό που φτιάξαμε εκεί έξω ήταν ασυνήθιστα μεγάλο για σκηνικό ανοιχτού χώρου.
Όταν προσκόμισα το σχέδιο μου για την ταινία στην Νταϊέι, τους είπα ότι τα μόνα σκηνικά
που θα χρειαζόμουν ήταν η πύλη και η αυλή του δικαστηρίου στην οποία γίνεται η εξέταση
όλων των επιζώντων, των συμμετεχόντων και των αυτοπτών μαρτύρων του βιασμού και του φόνου που απαρτίζουν το στόρι της ταινίας. Τους υποσχέθηκα ότι όλες οι υπόλοιπες σκηνές θα γυρίζονταν σε εξωτερικούς χώρους. Εκτιμώντας λοιπόν ότι έτσι η ταινία θα κόστιζε λίγο, η Νταϊέι ευχαρίστως ανέλαβε την παραγωγή της.
Λίγο αργότερα, ο Μαρτσουτάρο Καβαγκούτσι, που τότε ήταν αξιωματούχος της εταιρίας, παραπονέθηκε ότι τους εξαπάτησα λίγο. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι τελικά μόνο το σκηνικό
της πύλης έφτιαξαν, μα γι' αυτό το σκηνικό - μαμούθ ξόδεψαν τόσα όσα θα ξόδευαν για να φτιάξουν εκατό συνηθισμένα σκηνικά. Για να πω όμως την αλήθεια, δεν ήταν από την αρχή επιδίωξη μου
να φτιάξω ένα τόσο μεγάλο σκηνικό. Καθώς όμως περίμενα να πάρουν την απόφαση τους
και η ερευνά μου όλο προχωρούσε βαθύτερα, σταδιακά άλλαζε η εικόνα που είχα σχηματίσει
για την πύλη, και έπαιρνε γιγαντιαίες διαστάσεις.
Όταν τέλειωσα την ταινία μου "Σκάνδαλο"  για την εταιρία Σκοτσίκου, η Νταϊέι με ρώτησε αν μπορούσα να γυρίσω μια ακόμη ταινία γι' αυτούς.  Ενώ με απασχολούσε η σκέψη τι σχέδιο για ταινία να τους πρότεινα, ξαφνικά θυμήθηκα ένα σενάριο βασισμένο στο διήγημα του Ριονοσούκε Ακουτάγκαβα, Σ' ένα αλσύλλιο. Το σενάριο είχε γραφτεί από τον Σινόμπου Χασιμότο,
που ήταν βοηθός του σκηνοθέτη Μανσάκου Ιτάμι. Ήταν ένα πολύ καλογραμμένο κομμάτι, όχι όμως αρκετά μεγάλο για ταινία μεγάλου μήκους. Αυτός ο Χασιμότο, με είχε επισκεφθεί στο σπίτι μου
και είχαμε συζητήσει αρκετές ώρες. Μου φάνηκε άνθρωπος με ουσία και τον συμπάθησα.
Αργότερα, μάλιστα συνεργαστήκαμε στα σενάρια των ταινιών μου, "Ο καταδικασμένος" (1952)
και "Οι επτά σαμουράι". Το σενάριο του λοιπόν που θυμήθηκα, από την προσαρμογή του διηγήματος του Ακουτάγκαβα, λεγόταν "Αρσενικό- Θηλυκό".
Ίσως ήταν το υποσυνείδητό μου που έλεγε ότι δεν ήταν σωστό να βάλω στην άκρη το σενάριο αυτό. Και τότε ήταν που το θυμήθηκα ξαφνικά και αποφάσισα να του δώσω την ευκαιρία.
Και αφού το σενάριο αυτό αποτελείτο από τρεις ιστορίες, σκέφτηκα να του προσθέσω ακόμη
μια ώστε ν' αποκτήσει τη σωστή διάρκεια για ταινία μεγάλου μήκους. Και μετά θυμήθηκα το διήγημα του ίδιου συγγραφέα με τον τίτλο "Ρασομόν". Όπως και το "Σ' ένα αλσύλλιο"  ήταν τοποθετημένο στην περίοδο Χάιαν (794-1184). Ύστερα απ' όλα αυτά, η ταινία σχηματίστηκε στο μυαλό μου.
Από την εποχή του ερχομού του ομιλούντος κινηματογράφου στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ένιωσα ότι είχαμε βάλει στο περιθώριο και ξεχάσει όλα αυτά που ήταν υπέροχα στις παλιές βωβές  ταινίες. Με ενοχλούσε ακατάπαυτα η συνειδητοποίηση της αισθητικής απώλειας.
Ένιωθα την ανάγκη να επιστρέψω στις πηγές του κινηματογράφου για να ξαναβρώ την ιδιαίτερη αυτή ομορφιά. Έπρεπε να επιστρέψω στις πηγές του κινηματογράφου για να ξαναβρώ την ιδιαίτερη αυτή ομορφιά. Έπρεπε να επιστρέψω στο παρελθόν.
Συγκεκριμένα, πίστευα ότι υπήρχε κάτι που μπορούσα να μάθω από το πνεύμα που χαρακτήριζε
τη Γαλλική αβανγκάρντ της δεκαετίας του 1920. Μα στην Ιαπωνία τότε, δεν είχαμε ταινιοθήκη,
έτσι έπρεπε να ψάξω να βρω κάποια ταινία ή να προσπαθήσω να θυμηθώ τη δομή αυτών που είχα δει στο παρελθόν  όταν ήμουν παιδί, να κάτσω να συλλογιστώ την αισθητική τους διάσταση
που τις είχε κάνει σπουδαίες.

Η ταινία μου το "Ρασομόν" θα γινόταν έτσι ο χώρος των δοκιμών μου, ο χώρος στον οποίο
θα εφάρμοζα τις ιδέες και τις επιθυμίες που μου είχαν προκύψει ύστερα από την έρευνα που έκανα την περίοδο του βωβού. Για να έχει η ταινία μια συμβολική ατμόσφαιρα ως φόντο, αποφάσισα
να χρησιμοποιήσω το διήγημα του Ακουταγκάβα  "Σ΄ ένα αλσύλλιο", που φθάνει στα βάθη
της ανθρώπινης καρδιάς σαν μαζί με το νυστέρι του χειρουργού, αποκαλύπτοντας τις περιπλοκές
και τις συστροφές της. Οι παράξενες αυτές παρορμήσεις της ανθρώπινης καρδιάς θα εκφράζονταν
με τη βοήθεια ενός πολύ μελετημένου παιχνιδιού φωτός και σκιάς. Μια που θα είχα στην ταινία ανθρώπους παραστρατημένους να περιπλανιούνται σε μέρη ακόμη πιο άγρια από την αγριότητα
της δικής τους καρδιάς, αποφάσισα να κάνω τα γυρίσματα σ' ένα μεγάλο δάσος. Διάλεξα το παρθένο δάσος στα βουνά που περιβάλλουν τη Νάρα και το δάσος που ανήκει στο ναό Κομγιότζι,
έξω από την Κιότο.
Την εποχή εκείνη, το παρθένο δάσος της Νάρα φιλοξενούσε τεράστιο αριθμό από ιαπωνικά πεύκα
και κυπαρίσσια, εξαίσιους κισσούς που από δέντρο σε δέντρο συστρέφονταν σαν τους πύθωνες·
τα βαθιά βουνά του ήταν γεμάτα από κρυφές χαράδρες. Κάθε μέρα περπατούσα μέσα σ' αυτό
το δάσος, ψάχνοντας να βρω τους κατάλληλους χώρους για τα γυρίσματά μου αλλά και για λόγους ευχαρίστησης. Μια μέρα, μια μαύρη σκιά ξεπετάχτηκε μπροστά μου: ήταν ένα ελάφι από το πάρκο της Νάρα που είχε επιστρέψει στο άγριο δάσος. Πάνω απ' το κεφάλι μου είδα μια ομάδα πιθήκων πάνω στα μεγάλα δέντρα.
Το πανδοχείο που μέναμε ήταν στους πρόποδες του βουνού Βακακούσα. Ένα σούρουπο
που θορυβωδώς τρώγαμε το βραδυνό μας, ένας μεγάλος πίθηκος που φαινόταν σαν ο αρχηγός
της ομάδας, ήρθε και κάθισε πάνω στη στέγη και από κει με πολύ προσοχή μας παρατηρούσε.
Μια άλλη φορά η σελήνη πρόβαλε πίσω από το βουνό και για μια στιγμή είδαμε τη σιλουέτα ενός ελαφιού πολύ καθαρά κόντρα στο λαμπρό φως της. Συχνά, μετά το βραδινό φαγητό, ανεβαίναμε
στο βουνό και κάτω από το φως της σελήνης σχηματίζαμε κύκλο και χορεύαμε. Τότε ήμουν νέος ακόμη και τα μέλη του συνεργείου ακόμη νεαρότερα και ξεχείλιζαν από υγεία. Η δουλειά μας γινόταν μέσα σ' ένα κλίμα ενθουσιασμού.
Όταν μεταφερθήκαμε από τα βουνά της Νάρα στο δάσος του ναού Κομγιότζι της Κιότο, ήταν η εποχή της γιορτής Γκιον. Ο τρομερός καλοκαιριάτικος ήλιος μας χτυπούσε μ' όλη του τη δύναμη.
Όμως, έστω κι αν μερικά άτομα του συνεργείου έδειχναν εντελώς καταπονημένοι
από την αποπνικτική ζέστη, ο ρυθμός της δουλειάς δεν υποχώρησε. Μέχρι αργά το απόγευμα δουλεύαμε κανονικά, χωρίς να σταματάμε ούτε για λίγο νερό. Όταν τελειώναμε τη δουλειά,
και στην επιστροφή για το ξενοδοχείο μας, σταματούσαμε σε μια μπυραρία στην περιοχή
Σίτζο-Καβαραμάτσι της Κιότο. Εκεί, ο καθένας μας κατέβαζε γύρω στις τέσσερις μεγάλες κούπες
με την καλύτερη μπύρα που είχαν. Στο δείπνο μας τα βράδυα όμως δεν πίναμε αλκοόλ και μόλις τελειώναμε χωρίζαμε για ν' ασχοληθούμε με τα προσωπικά μας. Μετά, κατά τις δέκα, συναντιόμασταν πάλι και πίναμε ουίσκι με πάθος. Το πρωί σηκωνόμασταν φρέσκιοι και με καθαρό μυαλό, έτοιμοι ν' ασχοληθούμε με την κοπιαστική δουλειά μας.
Εκεί όπου το δάσος ήταν πολύ πυκνό και δεν επέτρεπε να έχουμε αρκετό φως για τα γυρίσματα, κόβαμε δέντρα χωρίς καθόλου να διστάζουμε ή να δίνουμε εξηγήσεις. Ο ηγούμενος του ναού
μας κοίταζε φοβισμένος. Με το πέρασμα όμως των ημερών, μας πλησίασε και έπαιρνε ο ίδιος
την πρωτοβουλία να μας δείχνει ποια δέντρα έπρεπε να κοπούν.
Όταν πια τελειώσαμε τα γυρίσματα εκεί, πήγα να αποχαιρετίσω τον ηγούμενο. Με κοίταξε πολύ σοβαρός και μου είπε μ' ένα αίσθημα βαθιάς κατανόησης. "Για να σου πω την αλήθεια, στην αρχή πολύ ενοχληθήκαμε που σε είδαμε να κόβεις τα δέντρα του δάσους σαν να ήταν δικά σου. Στο τέλος όμως μας κέρδισε ο ολόψυχος ενθουσιασμός σου. Αυτό που έλεγες. Να δείξουμε στους θεατές
κάτι καλό, είχε γίνει το επίκεντρο των δραστηριοτήτων σου και σας είχε απορροφήσει όλους.
Μέχρι να βρεθεί η ευκαιρία να σας συναντήσω, δε γνώριζα ότι η κατασκευή μιας κινηματογραφικής ταινίας ήταν η αποκρυστάλλωση όλων αυτών των προσπαθειών. Με εντυπωσιάσατε βαθιά".
Μόλις τέλειωσε τα λόγια του, μου πρόσφερε μια βεντάλια. Σ' ανάμνηση των γυρισμάτων μας εκεί, είχε γράψει πάνω στη βεντάλια τρεις χαρακτήρες (γραμμάτων) που σχημάτιζαν ένα κινέζικο ποίημα: "Ωφέλησε όλο το ανθρώπινο γένος". Έμεινα έκπληκτος.
Είχαμε φτιάξει ένα παράλληλο πρόγραμμα γυρισμάτων: τις ηλιόλουστες μέρες κάναμε γυρίσματα
στο δάσος του ναού Κομγιότζι και τις συννεφιασμένες μέρες γυρίζαμε τις βροχερές σκηνές της πύλης του Ρασομόν. Επειδή, όπως σας έχω ήδη πει, η πύλη ήταν τεράστια, η δημιουργία τεχνητής βροχής ήταν μια ολόκληρη επιχείρηση. Είχαμε δανειστεί οχήματα της πυροσβεστικής και χρησιμοποιούσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε τις αντλίες της εταιρίας παραγωγής. Όταν όμως η κάμερα έβαζε μέσα
στο οπτικό της πεδίο και το πάνω μέρος της πύλης με τον συννεφιασμένο ουρανό, το νερό
που πετούσαμε με τις αντλίες δεν μπορούσε να "γράψει" κόντρα στον ουρανό. Βάλαμε λοιπόν
στο νερό μαύρο μελάνι. Κάθε μέρα δουλεύαμε σε θερμοκρασία μεγαλύτερη από 85 βαθμούς Φαρενάιτ, μα όταν φυσούσε αέρας μέσα από την ορθάνοιχτη πύλη, μαζί μ' αυτή την τεράστια "βροχή" που ρίχναμε, μια ψύχρα διαπερνούσε το δέρμα μας.
Ήθελα να ήμουν σίγουρος ότι η τεράστια αυτή πύλη θα έδειχνε τεράστια και στην οθόνη.
Και έπρεπε να σκεφτώ με ποιον τρόπο να χρησιμοποιήσω τον ήλιο καλύτερα. Αυτό συνιστούσε σημαντικό πρόβλημα αφού είχαμε πάρει την απόφαση να χρησιμοποιήσουμε το φως και τις σκιές
του δάσους σαν τη βασική γραμμή που θα ακολουθούσε όλη η ταινία. Αποφάσισα να λύσω
το πρόβλημα φιλμάροντας τον ίδιο τον ήλιο. Σήμερα πια δεν είναι ασυνήθιστο πράγμα να βάζεις
την κάμερα να φιλμάρει κόντρα στον ήλιο, τότε όμως που γυρίζαμε τον "Ρασομόν" κάτι τέτοιο συνιστούσε ένα από τα ταμπού του κινηματογράφου. Πίστευαν μάλιστα τότε, ότι οι ακτίνες του ήλιου που πέφτουν κατευθείαν στο φακό της κάμερας θα μπορούσαν να κάψουν το ίδιο το φιλμ μέσα
σ' αυτήν. Παρ' όλα αυτά, ο κάμεραμαν που είχα, ο Καζούο Μιγιαγκάβα, πήγε κόντρα σ' αυτή
τη συμβατική αντίληψη και δημιούργησε υπέροχες εικόνες. Ιδιαίτερα μάλιστα το εισαγωγικό μέρος, όπου η κάμερα οδηγεί το θεατή, μέσα από το φως και τις σκιές του δάσους, σ' έναν κόσμο όπου
η ανθρώπινη ψυχή χάνει το δρόμο της, ήταν αληθινά κάτι το μαγευτικό. Η σκηνή αυτή πιστεύω,
και ας σημειώσω εδώ ότι την επαίνεσαν στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας, διότι ήταν η πρώτη φορά στον κινηματογράφο που η κάμερα έμπαινε στην καρδιά ενός δάσους, δεν ήταν μόνο μια από
τις αριστουργηματικές του Μιγιαγκάβα, αλλά κι ένα αριστούργημα ασπρόμαυρης κινηματογραφίας
σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κι ωστόσο, δε γνωρίζω τι μου συνέβη. Ενθουσιασμένος όπως ήμουν με τη δουλειά του Μιγιαγκάβα, φαίνεται πως ξέχασα να του το πω. Όταν είπα στον εαυτό μου "Θαυμάσια", φαίνεται πως ένιωσα σαν να το έλεγα και στον ίδιο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως δεν του είχα πει τίποτα μέχρι τη στιγμή που ο Τακάσι Σιμούρα, παλιός φίλος και ο "ξυλοκόπος" της ταινίας, ήρθε και μου είπε: "Ο Μιγιαγκάβα ενδιαφέρεται πολύ να μάθει αν σε ικανοποιεί η δουλειά του". Αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά την παράλειψή μου, του φώναξα αμέσως. "Εκατό τοις εκατό! Τέλεια δουλειά! Εκατό και παραπάνω!"
Οι αναμνήσεις μου από την παραγωγή του Ρασομόν δεν έχουν τέλος. Αν προσπαθούσα να τις γράψω όλες, δε θα τελείωνα ποτέ, γι' αυτό ας κλείσω εδώ μ' ένα περιστατικό ανεξίτηλο στη μνήμη μου και το οποίο έχει να κάνει με τη μουσική της ταινίας.
Καθώς έγραφα το σενάριο, και μάλιστα το μέρος εκείνο που παρουσιάζει τα γεγονότα
από την προοπτική της γυναίκας, ήρθαν στο μυαλό μου οι ρυθμοί ενός μπολερό. Ζήτησα λοιπόν
από τον Χαγιασάκα, η μουσική που θα έγραφε γι' αυτό το μέρος της ταινίας να ήταν σε στυλ μπολερό. Όταν περάσαμε στο στούντιο για το ντάμπινγκ αυτού του μέρους, ο Χαγιασάκα κάθισε δίπλα μου
και με ανησυχία και ανυπομονησία, είπε: "Ας δοκιμάσουμε τώρα τη μουσική". Αλλά και η δική μου νευρικότητα και ανυπομονησία μου είχαν προκαλέσει έναν πόνο στο στήθος. Στην οθόνη έπεσαν
οι πρώτες εικόνες του μέρους και οι μελωδίες της μουσικής του μπολερό, σε μαλακό τόνο, παρακολουθούσαν το ρυθμό της ταινίας. Καθώς όμως η προβολή προχωρούσε και η μουσική γινόταν πιο δυνατή, η εικόνα και ο ήχος δεν συνέπιπταν και έδειχναν να κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. "Διάολε", είπα. Ο ηχητικός και εικονικός πολλαπλασιασμός που είχα υπολογίσει
με το μυαλό μου, έδειχνε να μην έχει επιτευχθεί. Κι αυτό ήταν αρκετό για να με πιάσει κρύος ιδρώτας.
Συνεχίσαμε, ωστόσο. Σε λίγο, η μουσική του μπολερό δυνάμωσε πάλι και, ξαφνικά εικόνα και ήχος συνταίριαξαν τέλεια. Η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε τότε ήταν αληθινά απόκοσμη.
Μια ανατριχίλα με διαπέρασε κι αμέσως στράφηκα προς τον Χαγιασάκα, που κι αυτός είχε στραφεί προς το μέρος μου. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό και πρόσεξα ότι κι αυτός είχε ανατριχιάσει.
Από το σημείο αυτό και μετά, εικόνα και ήχος προχώρησαν με απίστευτη ταχύτητα για να ξεπεράσουν ακόμη και τους υπολογισμούς που είχα κάνει. Το αποτέλεσμα ήταν ασυνήθιστο και συνταρακτικό.
Έτσι, λοιπόν, φτιάχτηκε το "Ρασομόν". Να σημειώσω τέλος ότι στη διάρκεια των γυρισμάτων μας, στο στούντιο της Νταϊέι ξέσπασαν δύο πυρκαγιές χάρη όμως στα οχήματα της πυροσβεστικής που χρησιμοποιούσαμε στο γύρισμα καταφέραμε να τις σβήσουμε, ενώ οι ζημιές ήταν πολύ μικρές.
Μετά το "Ρασομόν" γύρισα την ταινία Ο ηλίθιος (1951), από το ομώνυμο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, με παραγωγό εταιρία την Σοτσίκου. Η ταινία αυτή αποδείχθηκε σκέτη καταστροφή. Ήρθα σε άμεση σύγκρουση με τους διευθυντές της εταιρίας και όταν αργότερα η ταινία βγήκε στις αίθουσες πήρε κριτικές που καθρέφτιζαν ακριβώς τα αισθήματα της εταιρίας απέναντί μου. Χωρίς καμιά εξαίρεση,
οι κριτικές αυτές ήταν εχθρικές. Και ήρθε, πάνω απ' όλα αυτά, η απόφαση της Νταϊέι που ακύρωνε την προσφορά της να γυρίσω μια ακόμη ταινία μαζί της.
Μου ανήγγειλαν τούτη την ψυχρή απόφασή τους στο στούντιο της Νταϊέι, στο Τόφου, ένα προάστιο του Τόκυο. Βγήκα από την πύλη κατηφής και σαστισμένος, και χωρίς να έχω ούτε τη δύναμη ν' ανέβω στο τρένο, πήρα το δρόμο για το σπίτι μου, στην περιοχή Κομάε, στοχαζόμενος την κατάσταση
στην οποία είχα περιέλθει. Έβγαλα το συμπέρασμα ότι για ένα διάστημα θα ήμουν αναγκασμένος
να τρώω "κρύο ρύζι" και το πήρα απόφαση. Πήρα την απόφαση ότι σε τίποτα δε θα εξυπηρετούσε
να στενοχωρηθώ, κι έτσι ξεκίνησα να πάω για ψάρεμα στον ποταμό Ταμαγκάβα. Έριξα την πετονιά μου στο νερό, κι αμέσως το αγκίστρι μάγκωσε κάπου και η καθετή έσπασε. Μια που δεν είχα μαζί μου δεύτερο αγκίστρι, τα μάζεψα να γυρίσω πίσω, σκεφτόμενος ότι αυτά σου συμβαίνουν όταν
δεν έχεις τύχη.
Έφθασα σπίτι μου απογοητευμένος, ανήμπορος σχεδόν ν' ανοίξω την πόρτα. Ξαφνικά είδα τη γυναίκα μου να ορμάει προς τα έξω. "Συγχαρητήρια!". Άθελά μου ένιωσα ν' αγανακτώ. "Για ποιο πράγμα;"
"Ο Ρασομόν κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο". Η ταινία μου είχε λοιπόν κερδίσει το Μεγάλο Βραβείο
στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας κι έτσι γλίτωσα το "κρύο ρύζι".
Αργότερα, ο Ρασομόν κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Οι Ιάπωνες κριτικοί επέμεναν ωστόσο ότι τα δύο αυτά βραβεία αντανακλούσαν απλώς την περιέργεια και το ενδιαφέρον
του Δυτικού Ανθρώπου για τον εξωτισμό της Μέσης Ανατολής. Η αντίληψη αυτή των κριτικών
μου είχε φανεί τότε απαίσια, και το ίδιο πιστεύω και σήμερα. Γιατί συμβαίνει οι Ιάπωνες να μην έχουν εμπιστοσύνη  στην άξια της Ιαπωνίας; Ακόμη και οι ξυλοτυπίες του Ουταμάρου, του Χοκουσάι
και του Σαράκου δεν εκτιμήθηκαν σωστά από τους Ιάπωνες παρά μόνο αφού πρώτα ανακάλυψαν
την αξία τους στη δύση. Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω τούτη την  έλλειψη διορατικότητας.
Απελπίζομαι μόνο με το χαρακτήρα των πατριωτών μου.
Η ταινία μου Ρασομόν με υποχρέωσε επίσης να ανακαλύψω μια ακόμη αξιοθρήνητη πλευρά
της ανθρώπινης προσωπικότητας. Αυτό συνέβη όταν πριν λίγα χρόνια έδειξαν την ταινία
στην τηλεόραση για πρώτη φορά. Πριν την προβολή της είχαν μια συνέντευξη με τον πρόεδρο
της Νταϊέι. Αυτά που έλεγε με έκαναν να μην πιστεύω στ' αυτιά μου.
Αυτός ο κύριος, που είχε δείξει από την αρχή κιόλας της παραγωγής ότι καθόλου δεν του άρεσε
η όλη ιδέα, που είχε παραπονεθεί, όταν πια η ταινία είχε ολοκληρωθεί, πως ήταν "ακαταλαβίστικη" και είχε υποβιβαστεί στην ιεραρχία της εταιρίας το διευθυντή του τμήματος παραγωγής
και τον παραγωγό που με είχαν διευκολύνει στην κατασκευή της, αυτός ο κύριος  λοιπόν, διακήρυσσε τώρα πως ήταν ο μόνος και αποκλειστικός της επιτυχίας της! Καυχιόταν ότι ήταν η πρώτη φορά
στην ιστορία του κινηματογράφου που η κάμερα είχε κατευθείαν φιλμάρει τον ήλιο, χωρίς ούτε
για μια στιγμή στην κουβέντα του να αναφέρει το όνομα μου ή το όνομα του διευθυντή φωτογραφίας, στον οποίο και ανήκε η επιτυχία αυτή, τον Καζούο Μιγιαγκάβα. 
Παρακολουθώντας τη συνέντευξη αυτή στην τηλεόραση, ένιωσα σαν να επέστρεφα πάλι πίσω
στην εποχή του "Ρασομόν". Είχα την αίσθηση ότι οι αξιολύπητες αυταπάτες του εγώ,
αυτές οι αδυναμίες που είχα επιχειρήσει να απεικονίσω στην ταινία μου, πρόβαλαν εκεί μπροστά
μου στην αληθινή ζωή.  Είναι γεγονός λοιπόν, ότι οι άνθρωποι συναντούν τεράστιες δυσκολίες
όταν πρέπει να παρουσιάσουν τον εαυτό τους έτσι όπως πραγματικά είναι. Για μια ακόμη φορά,
μου υπενθύμισαν ότι το ανθρώπινο κτήνος υποφέρει από το γνώρισμα της ορμέφυτης αυτό- μεγαλοποίησης.
Κι ωστόσο, δεν είμαι σε θέση να κάνω κριτική σ' αυτόν τον πρόεδρο. Μέχρι εδώ που έχω φθάσει, γράφοντας όλα αυτά που μοιάζουν να συνθέτουν κάτι σαν αυτοβιογραφία, αμφιβάλλω αν έχω καταφέρει να είμαι αληθινά τίμιος με τον εαυτό μου σ' όλες αυτές τις σελίδες. Υποψιάζομαι ότι έχω αφήσει απ' έξω όλα τα άσχημα γνωρίσματα μου και έχω, σ' ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο  βαθμό, εμφανίσει ωραιότερα τα υπόλοιπα. Από δω και πέρα πάντως, δυσκολεύομαι να συνεχίσω το γράψιμο τούτης της εξιστόρησης με καλή τη πίστει. Η ταινία μου "Ρασομόν" έγινε η πύλη της εισόδου μου
στο χώρο του διεθνούς κινηματογράφου κι όμως τώρα εδώ, σαν αυτοβιογραφούμενος,
μου είναι αδύνατον να περάσω από την πύλη του Ρασομόν και να βγω στον κόσμο της υπόλοιπης ζωής μου. Ίσως κάποτε καταφέρω να το κάνω.
Ίσως όμως η αδυναμία μου αυτή να σημαίνει και την επιθυμία μου να σταματήσω κάπου εδώ.
Είμαι κατασκευαστής ταινιών. Οι ταινίες είναι το μέσο με το οποίο επικοινωνώ αληθινά.
Πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς τα του εαυτού μου μετά τον "Ρασομόν",
είναι να ψάξει να με βρει στα πρόσωπα των ταινιών μου που γύρισα μετά απ' αυτή την ταινία
- αν και ο Άνθρωπος είναι ανίκανος να ομιλεί με πλήρη τιμιότητα όταν αναφέρεται στον εαυτό του, εντούτοις είναι πολύ πιο δύσκολο να αποφεύγει την αλήθεια όταν αναφέρεται στον εαυτό του, εντούτοις είναι πολύ πιο δύσκολο να αποφεύγει την αλήθεια όταν προφασίζεται πως είναι κάποιος άλλος. Στην περίπτωση αυτή, ο Άνθρωπος συχνά αποκαλύπτει πολλά για τον εαυτό του μ' έναν τρόπο πολύ άμεσο. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο έκανα κι εγώ. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να λέει περισσότερα πράγματα για ένα δημιουργό, από το ίδιο δημιούργημα του.


Θόδωρος Αγγελόπουλος - Τρεις Συναντήσεις με τον Κουροσάβα

Πρωτοσυνάντησα τον Κουροσάβα το 1971, στο Ρότερνταμ. Είχαν καλέσει την "Αναπαράσταση"
στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου που γινόταν εκεί. Ανάμεσα στους άλλους καλεσμένους θυμάμαι
τον Στράουμπ, τον Γκοντάρ...
Κι ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις ένα αφιέρωμα στον Κουροσάβα. Ήταν η πρώτη φορά
που τον έβλεπα. Ψηλός, αδύνατος, με πρόσωπο φοβερά χαραγμένο εκείνη την εποχή. Μόλις έβγαινε από μια προσωπική περιπέτεια, φοβερά οδυνηρή. Κάποιοι μιλούσαν για απόπειρα αυτοκτονίας...
Η καριέρα του έμοιαζε τελειωμένη.
Μιλήσαμε λίγο. Ήταν πολύ λυπημένος. Βασικά η κουβέντα, μια κουβέντα που ξαναβρήκαμε χρόνια μετά, ήταν πάνω στις διαφορές ανάμεσα στο Καμπούκι και το Νο. Μιλούσε αργά κουρασμένα, θα έλεγε κανείς ότι υπέφερε. Σημάδευε τις διαφορές με προσοχή και με γνώση. Κι όμως θα έλεγα ότι ήταν έτοιμος να κλάψει.
Τον ξαναείδα δέκα χρόνια μετά, το 1981, στο Τόκυο. Αυτή τη φορά ήμουν καλεσμένος
από το γραφείο εκμετάλλευσης των ταινιών μου για να παρουσιάσω τον "Μεγαλέξανδρο".
Είχε προηγηθεί ο "Θίασος" που ήταν μια τεράστια επιτυχία εκεί. Το έδαφος ήταν ανοιχτό.
Του μήνυσα ότι ήθελα να τον ξαναδώ. Στο μεταξύ είχε ξεπεράσει το τραύμα, είχε ξαναβρεί την παλιά του διάθεση, είχε κάνει τρεις ταινίες με μεγάλη επιτυχία, είχε ξαναγυρίσει στο σινεμά.
Συναντηθήκαμε σ' ένα γιαπωνέζικο τεϊοποιείο και περάσαμε ένα απόγευμα μαζί. Είχε μόλις δει
τον "Μεγαλέξανδρο"  και κουβαλούσε μαζί του να μου δείξει ένα ενθουσιώδες άρθρο που έγραψε στο Ασάχι, τη μεγαλύτερη εφημερίδα της Ιαπωνίας. Η κουβέντα όλο εκείνο το απόγευμα γύριζε γύρω από το χρώμα στον κινηματογράφο. Ήταν εντυπωσιασμένος από την ποιότητα του μαύρου στα κοστούμια του Μεγαλέξανδρου. Ήταν καταπληκτικό. Περάσαμε ένα απόγευμα μιλώντας για τα χρώματα, σχήματα, μορφές και προπάντων πως πετυχαίνεται το μαύρο στο σινεμά.

Η εντύπωση μου ήταν τελείως διαφορετική από την πρώτη φορά.  Είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο ήρεμο σίγουρο για τον εαυτό του. Παρ' όλο που είχαν μεσολαβήσει δέκα χρόνια από την πρώτη φορά και τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει, τα σημάδια του χρόνου φαίνονταν λιγότερο στο πρόσωπο του. Τώρα ήταν ένας απ' τους μεγάλους του κινηματογράφου με συνείδηση αυτού που είναι.
Έμοιαζε να απολαμβάνει την αναγνώριση που άργησε αλλά ήρθε.
Για μένα ο κορυφαίος Γιαπωνέζος σκηνοθέτης ήταν πάντα ο Μιζογκούτσι. Είχα περάσει ατέλειωτες ώρες στην ταινιοθήκη του Παρισιού βλέποντας και ξαναβλέποντας τις ταινίες του. Όταν πήγα στο Τόκυο αυτό που ήθελα περισσότερο απ' όλα ήταν να επισκεφθώ τους χώρους που έκανε γυρίσματα ο Μιζογκούτσι. Πέρασα ώρες περπατώντας στα στενά δρομάκια του Κυότο.
Πήγα στον τάφο του όπου οι μαθητές του μέσα στο μικρό μνημείο είχαν αποθέσει το τελευταίο σενάριό του. Όμως η συνάντηση με τον Κουροσάβα, η ζωντανή επαφή μαζί του με εντυπωσίασε.
Η φινέτσα, η έγνοια του για την ποιότητα αυτού που έκανε ... μανιακή... συνεχής...
Έκτοτε μεσολάβησαν κάρτες, τηλεφωνήματα, ανταλλαγές βιβλίων.
Η τρίτη μας συνάντηση ήταν πάλι στο Τόκυο τώρα τελευταία, Σεπτέμβρη του '89. Τώρα ήταν ακόμα πιο ήρεμος, επιβεβαιωμένος. Είχαν μεσολαβήσει κι όλες οι μεγάλες του διακρίσεις.
Μίλησε για το τέλος της καριέρας του, αλλά, ήσυχα πια. Σαν να είχε ολοκληρώσει τη τροχιά του
και φτάνοντας στο τέλος αισθανόταν πως ο κύκλος είχε κλείσει και είχε κλείσει καλά...

Ακίρα Κουροσάουα, Εργοβιογραφία

1910
23 Μαρτίου: Στο Όχι Μάτσι του Τόκιο Γεννιέται ο  Ακίρα Κουροσάουα, το όγδοο παιδί (και τέταρτο αγόρι) της οικογένειας του Ισάμου (διευθυντή γυμνασίου) και της Σίμα (κόρης εμπόρου από την Οσάκα).

1916
Απρίλιος: Ο μικρός Ακίρα πάει στο νηπιαγωγείο.

1917
Απρίλιος: Δημοτικό σχολείο, στη Σιανγκάουα του Τόκιο.

1923
Μάρτιος: Αποφοιτά από το δημοτικό και μπαίνει στο γυμνάσιο

1928
Μάρτιος: Τελειώνει το γυμνάσιο. Επιθυμεί να γίνει ζωγράφος και δίνει εξετάσεις σε μια σχολή καλών τεχνών. Απορρίπτεται.
Σεπτέμβριος: Ο πίνακάς του "Σεϊμπούτσου" γίνεται δεκτός από την έκθεση "Νίκα"

1929
Δεκέμβριος: Συμμετέχει με ελαιογραφίες και λαδομπογιές στην έκθεση Προλεταριακής Τέχνης.

1936
Απρίλιος: Αιτείται για τη θέση βοηθού σκηνοθέτη στην εταιρεία PCL και γίνεται δεκτός. Τρίτος βοηθός σε ταινίες του Σιγκέο Σάνο, του Καζίρο Γιαμαμότο και του Οσάμου Φουσιμίζου.

1937
Η PCL και άλλες τρεις εταιρείες συγχωνεύονται και σχηματίζουν την Τόχο. Εργάζεται πλέον ως πρώτος βοηθός στο πλευρό του Καζίρο Γιαμαμότο. Θα απασχοληθεί στο ίδιο πόστο ως το 1943 σχεδόν αποκλειστικά σε έργα του Καζίρο Γιαμαμότο.

1943
25 Μαρτίου: Κυκλοφορεί η πρώτη του ταινία, "Σουγκάτα Σανσίρο" ("Ο θρύλος του Τζούντο").

1944
13 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Ο πιο ωραίος".

1945
3 Μαΐου: Κυκλοφορεί το "Ο θρύλος του Τζούντο 2"
21 Μαΐου: Νυμφεύεται την Κάγιο Κάτο (κατά κόσμον Γιόκο Γιακούτσι, πρωταγωνίστρια στο "Ο πιο ωραίος").
20 Δεκεμβρίου: Γεννιέται ο πρώτος του γιος, Χισάο.
Η λογοκρισία των δυνάμεων κατοχής απαγορεύει την κυκλοφορία του "Στα ίχνη του Τίγρη"

1946
2 Μαΐου: Κυκλοφορεί το "Αυτοί που ετοιμάζουν το αύριο" σε συνσκηνοθεσία με τον Καζίρο Τσουκαμότο και τον Χιντέο Σεκικάουα. Η συμμετοχή του έγινε κατ' απαίτηση της Τόχιογια αυτό και ο Κουροσάουα ζήτησε και δεν αναγράφηκε στους τίτλους ενώ δεν συμπεριέλαβε την ταινία στην φιλμογραφία του.
29 Οκτωβρίου: Κυκλοφορεί το "Δεν λυπάμαι τα νιάτα μου".

1947
1η Ιουλίου: Κυκλοφορεί το "Μια υπέροχη Κυριακή".

1948
8 Φεβρουαρίου: Θάνατος του πατέρα του.
27 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Μεθυσμένος Άγγελος"

1949
13 Μαρτίου: Κυκλοφορεί το "Σιωπηλή Μονομαχία"
17 Οκτωβρίου: "Κυκλοφορεί το "Λυσσασμένο  Σκυλί"

1950
30 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Σκάνδαλο"
26 Αυγούστου: Κυκλοφορεί το "Ρασομόν".

1951
23 Μαΐου: Κυκλοφορεί  "Ο Ηλίθιος"
10 Σεπτεμβρίου: Το "Ρασομόν" κερδίζει τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας.
26 Δεκεμβρίου: Το "Ρασομόν" προβάλλεται εμπορικά στη Νέα Υόρκη.

1952
Ιανουάριος: Μετακομίζει στο Κομάε του Τόκιο
20 Μαρτίου: Το "Ρασομόν" κερδίζει Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.
29 Απριλίου: με καθυστέρηση επτά ετών κυκλοφορεί το "Στα ίχνη του Τίγρη".
9 Οκτωβρίου: Προβάλλεται "Ο καταδικασμένος"
4 Νοεμβρίου: Θάνατος της μητέρας του.

1954
26 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Οι 7 σαμουράι"
29 Απριλίου: Γεννιέται η μεγάλη κόρη του Καζούκο
Ιούνιος: Ο "Καταδικασμένος" αποσπά Αργυρή άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Σεπτέμβριος: Οι "7 Σαμουράι" κερδίζουν Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας

1955
15 Οκτωβρίου: Πεθαίνει ο Φούμιο Χαγιασάκα, συνθέτης της μουσικής στις περισσότερες ταινίες του (όπως και σε αυτές του Μιζογκούτσι)
22 Νοεμβρίου: Κυκλοφορεί το "Ζω μέσα στον φόβο"

1957
15 Ιανουαρίου: Κυκλοφορεί "Ο θρόνος του αίματος"
17 Σεπτεμβρίου: Κυκλοφορεί "Ο βυθός"
28 Δεκεμβρίου: Προσκαλείται στο Φεστιβάλ Λονδίνου

1958
28 Δεκεμβρίου: Κυκλοφορεί "Το μυστικό φρούριο"

1959
Απρίλιος: Ιδρύει την εταιρεία Kurosawa Productions

1960
Αύγουστος: Ταξίδι στην Ευρώπη και στην Ρώμη για την προετοιμασία μιας ταινίας για την Ολυμπιάδα.
4 Σεπτεμβρίου: Κυκλοφορεί το "Οι κακοί κοιμούνται ήσυχα"

1961
25 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Γιοζίμπο"

1962
1η Ιανουαρίου: Κυκλοφορεί το "Σανζούρο"
1η Σεπτεμβρίου: Μετακομίζει στο Ματζουμπάρα Κετάγια Κου, στο Τόκιο

1963
1η Μαρτίου: Κυκλοφορεί "Ο Δολοφόνος του Τόκιο"

1965
Ιανουάριος: Του απονέμεται το βραβείο Ασάχι
3 Απριλίου: κυκλοφορεί "Ο κοκκινογένης"

1966
Ιούνιος: η Kurosawa Pro και η ABCO Embassy Pro. ανακοινώνουν την παραγωγή της ταινίας "Runaway Train" ("Το τραίνο της μεγάλης φυγής"). Το σχέδιο, αργότερα ματαιώθηκε.
Διαπιστώνεται πως το "Για μια χούφτα δολάρια" του Σέρτζιο Λεόνε είναι αντιγραφή του "Γιοζίμπο", χωρίς καμιά άδεια του Κουροσάουα. Η Κurosawa Productions προχωρεί σε αγωγή εναντίον του Λεόνε. Της επιδικάζονται, 14% επί των κερδών παγκοσμίως, αποζημίωση 100.000 δολαρίων και η εκμετάλλευση των δικαιωμάτων παραγωγής της ταινίας σε Ιαπωνία, Κορέα και Ταϊβάν.

1967
29 Απριλίου: Η 20th Century Fox και η Kurosawa Pro. Ανακοινώνουν την παραγωγή του "Τόρα Τόρα Τόρα!"

1968
Οι προετοιμασίες της παραγωγής της ταινίας προχωρούν αργά
Δεκέμβριος: Την παραγωγή αναλαμβάνει η εταιρεία του Κιότο Toei, σύντομα όμως το σχέδιο αναβάλλεται.

1969
Ιανουάριος: Η Kurosawa Pro. Παραιτείται από τη συνέχιση της παραγωγής του "Τόρα Τόρα Τόρα!"
Ιούλιος: Ο Ακίρα Κουροσάουα μαζί με τον Κον Ιτσικάουα, τον Μασάκι Κομπαγιάσι και τον Κεϊζούκε Κινοσίτα, ιδρύουν την ομάδα "Γιόνκι Νο Κάι" ("Η ομάδα των τεσσάρων αλόγων")

1970
31 Οκτωβρίου: Κυκλοφορεί το "Νοντεσκαντέν" ("Η γειτονιά των καταφρονεμένων"), η πρώτη έγχρωμη ταινία του Κουροσάουα.

1971
Ιανουάριος: Παρασημοφορείται από τον Πρόεδρο Τίτο, στη Γιουγκοσλαβία
31 Αυγούστου: Αρχίζει πρόγραμμα ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση.
22 Δεκεμβρίου: Απόπειρα αυτοκτονίας.

1973
Σεπτέμβριος: Γυρίζεται remake του "Λυσσασμένου σκυλιού" σε σκηνοθεσία του Χιγκάσι Μοριζάκι.

1974
21 Σεπτεμβρίου: Θάνατος του δασκάλου του Καζίρο Γιαμαμότο σε ηλικία 72 ετών.

1975
2 Αυγούστου: Κυκλοφορία του "Ντερσού Ουζαλά"
Σεπτέμβριος: Κυκλοφορία του "Ντερσού Ουζαλά" στη Σοβιετική Ένωση, Χρυσό βραβείο στο Φεστιβάλ Μόσχας.

1976
29 Μαρτίου: Βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας για το "Ντερσού Ουζαλά".

1978
Μάρτιος: Το βιβλίο του "Κάτι σαν αυτοβιογραφία" εκδίδεται σε συνέχειες στη Σουκάν Γιομιμούρι.

1979
Νοέμβριος: Εκδίδεται το βιβλίο του "Καγκεμούσα" (σενάριο και ζωγραφιές)

1980
26 Απριλίου: Κυκλοφορεί το "Καγκεμούσα"
23 Μαΐου:  Το "Καγκεμούσα" κερδίζει το Μέγα Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών.

1982
11 Φεβρουαρίου: Θάνατος του Τακάσι Σιμούρα (σε ηλικία 72 ετών), καρατερίστα ηθοποιού και για δεκαετίες συνεργάτη του Κουροσάουα.
Σεπτέμβριος: Το "Ρασομόν" βραβεύεται με τον "Λέοντα των Λεόντων" στο Φεστιβάλ Βενετίας.

1983
1η Νοεμβρίου: Στην Γιοκοχάμα χτίζονται τα Στούντιο Κουροσάουα

1985
1η Φεβρουαρίου: Θάνατος της συζύγου του Κάγιο
1η Ιουνίου: Κυκλοφορία του "Ραν"
Δεκμέμβριος: Κυκλοφορία της ταινίας του Κρις Μαρκέρ "ΑΚ, Πορτραίτο του Ακίρα Κουροσάουα".

1986
24 Μαρτίου: Το "Ραν" Προτείνεται για τέσσερα βραβεία Όσκαρ κερδίζοντας το βραβείο ενδυματολογίας. Παρουσιαστής μαζί με τον Μπίλι Γουάιλντερ και τον Τζον Χιούστον.
27 Μαρτίου: Βραβεύεται με το πρώτο "Βραβείο Κουροσάουα" στο φεστιβάλ του Σαν Φραντσίσκο.
Ιούνιος: Κυκλοφορεί το "Runaway Train" ("Το τραίνο της μεγάλης φυγής") σε σκηνοθεσία Αντρέι Κοντσαλόφσκι.

1990
26 Μαρτίου: Βραβεύεται με τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του.
25 Μαΐου: Κυκλοφορία του "Όνειρα"

1991
25 Μαΐου: Κυκλοφορία του  "Η ραψωδία του Αυγούστου"

1993
28 Φεβρουαρίου: Θάνατος του Ινοσίρο Χόντα (σε ηλικία 81 ετών). Έγινε γνωστός ως σκηνοθέτης του "Γκοντζίλα". Ήταν βοηθός στο "Λυσσασμένο Σκυλί" στενός φίλος του Κουροσάουα και στήριξε οικονομικά το "Καγκεμούσα", το "Ραν" , τα "Όνειρα" και τη "Ραψωδία του Αυγούστου".
17 Απριλίου: Κυκλοφορία του "Μανταντάγιο"

1997
2 Απριλίου: Θάνατος του Τομογιούκι Τανάκα (86 ετών), ενός από τους πιο επιφανείς παραγωγούς της  Ιαπωνίας. Παραγωγός του "Γκοντζίλα" αλλά και αρκετών ταινιών του Κουροσάουα.
24 Δεκεμβρίου: Θάνατος του Τοσίρο Μιφούνε (σε ηλικία 77 ετών)

1998
6 Σεπτεμβρίου: Ο Ακίρα Κουροσάουα πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών

Πλήρης Φιλμογραφία του Ακίρα Κουροσάουα
Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάουα

1943 Ο θρύλος του Τζούντο
1944 Ο πιο ωραίος
1945 Ο θρύλος του Τζούντο 2
1945 Στα ίχνη του Τίγρη
1946 Δεν λυπάμαι τα νιάτα μου
1947 Μια υπέροχη Κυριακή
1948 Μεθυσμένος Άγγελος
1949 Σιωπηλή μονομαχία
1949 Μεθυσμένο σκυλί
1950 Ρασομόν
1951 Ο ηλίθιος
1953 Ο Καταδικασμένος
1954 Οι Επτά Σαμουράι
1955 Ζω μέσα στον φόβο
1957 Ο θρόνος του αίματος
1957 Ο βυθός
1958 Το μυστικό φρούριο
1960 Οι κακοί κοιμούνται ήσυχα
1961 Γιοζίμπο
1962 Σανζούρο
1963 Ο δολοφόνος του Τόκυο
1965 Ο Κοκκινογένης
1970 Ντοντεσκαντέν - Η γειτονιά των καταφρονεμένων
1975 Ντερσού Ουζαλά
1980 Καγκεμούσα
1985 Ραν
1990 Όνειρα
1991 Η Ραψωδία του Αυγούστου
1993 Μανταντάγιο

Σενάρια του Κουροσάουα σε σκηνοθεσία τρίτων

1941 Άλογα, Σκηνοθεσία: Καχίρο Γιαμαμότο
1942 Τα κύματα της νιότης, Σκηνοθεσία: Οσάμου Φουσιμίτζι
1942 Φτερωτός θρίαμβος, Σκηνοθεσία: Σάτσουο Γιαμαμότο
1944 Φεστιβάλ πάλης, Σκηνοθεσία: Σαντάρο Μαρούνε
1945 Μπράβο, Τασούκε Ισσίν!, Σκηνοθεσία: Κιόσι Σαέκι
1947 Πρώτη αγάπη, Σκηνοθεσία: Σίρο Τογιόντα
1947 Ως την άκρη των αργυρών βουνών, Σκηνοθεσία: Σενκίτσι Τανιγκούτσι
1948 Το πορτρέτο, Σκηνοθεσία: Κεϊσούκε Κινοσίτα
1949 Η κυρία από την Κόλαση, Σκηνοθεσία: Γιοτογιόσι Όντα
1949 Γιακομάν και Τετσού, Σκηνοθεσία: Σενκίτσι Τανιγκούτσι
1950 Απόδραση την αυγή, Σκηνοθεσία: Σενκίτσι Τανιγκούτσι
1950 Τέτσου "Τζίλμπα", Σκηνοθεσία: Ισάμου Κοσούγκι
1950 Ο μάστερ της ξιφασκίας, Σκηνοθεσία: Μασαχίρο Μακίνο
1951 Πέρα από την αγάπη και το μίσος, Σκηνοθεσία: Σενκίτσι Τανιγκούτσι
1951 Το άντρο των τεράτων, Σκηνοθεσία: Τατσουγιάσου Οσόνε
1951 Η μάχη στη γωνία του Κλειδαρά, Σκηνοθεσία: Ισέι Μόρι
1955 Ο θρύλος του Τζούντο (ριμέικ), Σκηνοθεσία: Σιγκέο Τανάκα
1957 Τριακόσια μίλια στις γραμμές των εχθρών, Σκηνοθεσία: Ισέι Μόρι
1960 Το έπος του νομάδα, Σκηνοθεσία: Τόσιο Σουγκί
1961 Και οι 7 ήταν υπέροχοι (ριμέικ του "7 Σαμουράι"), Σκηνοθεσία: Τζων Στάρτζες
1964 Το ξέσπασμα (ριμέικ του "Ρασομόν"), Σκηνοθεσία: Μάρτιν Ριτ
1964 Για μια χούφτα δολλάρια (ριμέικ του "Γιοζίμπο"), Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Λεόνε
1985 Το τρένο της μεγάλης φυγής, Σκηνοθεσία: Αντρέι Κοντσαλόφσκι
2002 Ο ωκεανός κοιτάζει: Σκηνοθεσία Κέι Κουμάτο

 

Μη υλοποιημένα σενάρια του Κουροσάουα

Ένας Γερμανός στον Ναό Νταρούμα
Απόλυτη σιωπή
Χιόνι
Χίλιες και μία νύχτες στο δάσος
Η ιστορία ενός κακού αλόγου
Το όρθιο δόρυ

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

 



top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ένα πρώιμο «δικαστικό» δράμα μυστηρίου, που οποιοσδήποτε σημερινός μέσος θεατής Village Cinemas, άνετα θα χαρακτήριζε «κουλτουρέ», το Rashomon του Akira Kurosawa είναι μια ταινία που θεωρείται σταθμός για τον κινηματογράφο και έχει γράψει ιστορία για πολλούς και διάφορους λόγους. Βεβαίως ήταν η πρώτη ιαπωνική ταινία που βγήκε με τόσο επιτυχημένο τρόπο εκτός συνόρων και τελικά κέρδισε και τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία και το Όσκαρ Ξενόγλωσσης στην Αμερική.

Πέρα από τα βραβεία όμως, ο Kurosawa παρουσίασε έναν νέο τρόπο σύνθετης κινηματογραφικής αφήγησης. Στην ταινία, μέσα σε ένα πυκνό δάσος, ένας ληστής βιάζει μια γκέισα και σκοτώνει τον Σαμουράι άνδρα της. Ή μήπως όχι; Ο Kurosawa βάζει έναν-έναν τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση -ακόμα και τον πεθαμένο άνδρα- να καταθέσουν την ομολογία τους, για το πώς έγιναν τα γεγονότα. Βλέποντας μέσω flash backs, τέσσερις φορές το ίδιο γεγονός από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ο θεατής γίνεται μάρτυρας των φόβων, των κινήτρων και των παραγόντων που ορίζουν την υποκειμενική ιστορία του καθενός από αυτούς ήρωες. Κάθε ήρωας μπορεί τελικά να σκότωσε τον σαμουράι, μπορεί και ο ίδιος να αυτοκτόνησε. Ο θεατής μπορεί να παρατηρήσει ότι κάθε ήρωας, μπορεί να μην προσπαθεί να πείσει ότι δεν σκότωσε τον άνδρα, όμως όλοι τους ακόμα και ο πεθαμένος προσπαθούν να μας πείσουν για τις καλές τους προθέσεις, αλλά και να κάνουν τα κίνητρα τους πιο ευγενή. Έτσι ο Kurosawa μας μιλά για την άποψη του ότι όλοι μας λέμε τις υποκειμενικές μας αλήθειες προσπαθώντας να χτίσουμε μια εικόνα προς τους άλλους, στρογγυλεύουμε έτσι τη φύση μας ή δεν αντέχουμε την αλήθεια μας.   

Οι διάλογοι είναι ότι κανείς περιμένει από Γιαπωνέζικη ταινία, γεμάτοι από αλήθειες, μίση, φόβους αλλά και κηρύγματα ηθικής, παρόμοιοι με αυτούς αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Οι ερμηνείες είναι 100% θεατρικές, με υπερβολές εκφράσεων, ένταση αντιδράσεων ενίοτε και σουρεαλισμό και αυτό είναι περισσότερο αισθητό στις σκηνές του «δικαστηρίου» όπου πέρα από τις ερμηνείες θεατρικός είναι και ο τρόπος που σπάει ο τέταρτος τοίχος, με κάθε ήρωα να στέκεται μπροστά στον θεατή και να ομολογεί τη δική του εκδοχή. Η κίνηση της κάμερας μέσα στο δάσος είναι πανέμορφη και πρωτοποριακή αν αναλογιστεί ο σύγχρονος θεατής ότι η ταινία ήταν του 1950. Είναι μια κίνηση κάμερας η οποία ξεκινάει πίσω από τον ηθοποιό τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα τον «γλύφει» καθώς τον προσπερνά και βγαίνει μπροστά από τον ηθοποιό δείχνοντας τον ανφάς, μια κίνηση που λίγο σχέση έχει με την ουσία της ταινίας (περισσότερο αποτελεί αυτόνομη εικαστική καλλιτεχνία), η οποία όμως αγαπήθηκε από πολλούς σκηνοθέτες μέχρι και σήμερα.

Γιάννης Πεντσερετζίδης
του Γιάννη Πεντσερετζίδη yannis.pentseretzidis@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Μια ταινία ορόσημο καθώς είναι η πρώτη που έκανε στα πέρατα της γης γνωστό το σινεμά της Άπω Ανατολής και δη της Ιαπωνίας. Αν και είμαι της άποψης πως Μιζογκούτσι (συμφωνεί και ο Τεό Αγγελόπουλος), Όζου, Ναρούζε, μαζί με τους "νεωτεριστές" Κομπαγιάσι, Τεσιγκαχάρα είναι ίσως οι σπουδαιότεροι κινηματογραφιστές της πρώτης και δεύτερης γενιάς αυτής της χώρας, η γοητεία των υπαρξιακών διλημμάτων ενός αέναου Κουροσαουα-ικού σύμπαντος που αμφισβητεί την ηθικότητά του, δε μπορεί να μη σε αφήσει ασυγκίνητο - υποκύπτοντας τελικά στον αριστοτεχνικό συνδυασμό ακαδημαϊκού περιεχομένου και πρωτοποριακής φόρμας (και αντιστρόφως). Ο χειρισμός των μέσων από τον Ακίρα είναι σχεδόν παροιμιώδης. Μεγαλειώδης όσο και η οξυδέρκειά του να βλέπει πολύ πιο μακριά από την εποχή του, μέσα από την ιστορική μνήμη που ανακαλείται για να απολογηθεί. Δεν είναι μόνο ο οικουμενικός συμβολισμός των χαρακτήρων που "στρογγυλεύονται" αιώνια αλλά και η ορθολογιστική πίστη σε αξίες και ιδανικά που έχουν βαθιές τις ρίζες στην παράδοση. Εκφράζει την πεμπτουσία της αυτοκριτικής στάσης απέναντι στην προγονική κληρονομιά που υπερβαίνει τον χρόνο και τα γεωγραφικά σύνορα.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video FlashVideo
Type: Flash
Get Flash to see this player.


top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
6/5/2010 (Ελλάδα, επανέκδοση)


top of the page




PHOTOS - POSTERS

PhotosΦωτογραφικό υλικό
Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ
Rashomon 01.jpg
Rashomon 02.jpg
Rashomon 03.jpg
Rashomon 04.jpg
Rashomon 05.jpg
Rashomon 06.jpg
Rashomon 07.jpg
Rashomon 08.jpg
Rashomon 09.jpg
Rashomon 10.jpg
Rashomon 11.jpg
Rashomon 12.jpg
Rashomon 13.jpg
Rashomon poster.jpg
Rashomon02.jpg


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Toshirô Mifune ... Tajômaru
    Machiko Kyô ... Masako Kanazawa
    Masayuki Mori ... Takehiro Kanazawa
    Takashi Shimura ... Woodcutter
    Minoru Chiaki ... Priest
    Kichijirô Ueda ... Commoner
    Noriko Honma ... Medium
    Daisuke Katô ... Policeman
>>CREDITS<<

Σκηνοθεσία
Akira Kurosawa

Σενάριο
Ryunosuke Akutagawa
Akira Kurosawa
Shinobu Hashimoto

Παραγωγή
Minoru Jingo

Μουσική
Fumio Hayasaka

Φωτογραφία
Kazuo Miyagawa

Μοντάζ
Akira Kurosawa

Σχεδιασμός Παραγωγής
Takashi Matsuyama

Σκηνικά
H. Motsumoto

Κοστούμια
Bernard Evein

Βοηθός Σκηνοθέτη
Tokuzo Tanaka
Mitsuo Wakasugi

Εταιρείες Παραγωγής
Daiei Motion Picture Company (Daiei Eiga)

Διανομή
New Star (Ελλάδα)
Daiei Motion Picture Company
Kadokawa Pictures
Kadokawa Entertainment
Edward Harrison
Janus Films
Los Films del Búho
RKO Radio Pictures
Svensk Filmindustri (SF)
Concorde Home Entertainment
Continental Home Vídeo
Criterion Collection, The
Dolmen
Embassy Home Entertainment
Public Broadcasting Service
Sandrews
Tocantins

Χρονολογία παραγωγής
1950

Χώρα παραγωγής
ΙΑΠΩΝΙΑ

Γλώσσα
ΙΑΠΩΝΙΚΑ

Εικόνα
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ 1.37 : 1

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑ

Διάρκεια
88'

Ήχος
MONO (Western Electric Recording)

Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Ναρά - Ιαπωνία


AKA
Rashomon
Às Portas do Inferno
A vihar kapujában
Das Lustwäldchen
Demonernas
Η Γκέισα κι ο Σαμουράι
Rashou-mon


Καταλληλότητα
Australia:M | Argentina:16 | Canada:G (Quebec) | Chile:18 | Finland:K-16 | Spain:13 | Sweden:15 (cut) | Switzerland:14 | UK:12 | UK:X (original rating) | USA:Unrated | West Germany:16 | USA:PG-13 | Singapore:PG


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 5
Αριθμός Ψήφων: 1


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

Parents Strongly CautionedΔραματική


Advertisement


top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails