Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 17/7/14 :.
. Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή
. Κι Όμως ... Γίνεται
. Rage
. Κάποτε στη Νέα Υόρκη
. Ο Μίτος της Αριάδνης
.: από 24/7/14 :.
. Το Κόλπο της Ζωής μας
. Ηρακλής
. Σε Λάθος Χρόνο
. Το καλοκαίρι της ζωής μας
. Alphaville (1965)
.: από 31/7/14 :.
. Λάθος στο Λάθος
. Parker
. Marina
. Έρωτας αλά Ισπανικά
. Superhondrios
. Έλα Να Πάρεις Τον Καφέ Σε Μας (1970)
.: από 7/8/14 :.
. 22 Jump Street
. Σαββατοκύριακο στο Παρίσι
. Μία Τυχαία Συνάντηση
. Ρε, Μη
.: από 14/8/14 :.
. Λόγια και Εικόνες
. Θεϊκό Κόλπο
. Δείπνο Ηλιθίων (1998)

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: mixalis75's Profile mixalis75
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9715

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 114
Μέλη: 0
Σύνολο: 114

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: ΠΕΡΥΣΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΕΝΜΠΑΝΤ (L' ANNEE DERNIERE A MARIENBAD / LAST YEAR AT MARIENBAD) του Αλέν Ρενέ (1961 επανέκδοση)

Ημερομηνία καταχώρησης: Πέμπτη, 15 Απρ. 2010 @ 13:30:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Δραματική

ΠΕΡΥΣΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΕΝΜΠΑΝΤ
L' ANNEE DERNIERE A MARIENBAD / LAST YEAR AT MARIENBAD

[επανέκδοση]

του Αλέν Ρενέ
με τους Ντελφίν Σιρίγκ, Τζιόρτζιο Αλμπερτάτζι, Σασά Πιτέφ


Υπόθεση: Σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην εξοχή, ένας άντρας (Χ) χρησιμοποιεί όλα τα θεμιτά μέσα για να πείσει μια παντρεμένη γυναίκα (Α) να φύγει μαζί του. Η γυναίκα μόλις και μετά βίας μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη της την ερωτική ιστορία που είχαν, ή μήπως δεν είχαν, τον προηγούμενο χρόνο στο Μαρίενμπαντ. Ο σύζυγος ή συνοδός (Μ), παραμένει σταθερά και διακριτικά στο πλευρό της, ρωτώντας κάθε λίγο για την υγεία της, αδιαφορώντας για τα αισθήματά της. Δυσοίωνοι οργανικοί ήχοι επαναλαμβάνονται καθώς το προοπτικό πεδίο της κάμερας ανιχνεύει ανάμεσα στους απέραντους διαδρόμους, ενός μπαρόκ ξενοδοχείου. Σκορπισμένα πλήθη με βραδινές ενδυμασίες, εγκαταλειμμένοι μέσα σε έναν αντίλαλο. Ο άντρας προσπαθεί να πείσει την καχυποψία της γυναίκας, ότι έχουν ξαναβρεθεί εδώ ή όχι. Η μνήμη ξεγλιστρά, η αμφισημία προτίθεται να υποτάξει τον φιλμικό χώρο. Ο άντρας της γυναίκας (ή μήπως είναι κάτι άλλο;) γυροφέρνει με ένα πένθιμο ύφος, ενώ παίζει ένα περίεργο παιχνίδι κρουστών στις γωνίες των χώρων. Ο Χ επαναλαμβάνει συνεχώς σαν σύνθημα τη λέξη «Πέρυσι», μαζί με κάθε συνάντηση του με τη γυναίκα, που κάθε φορά λαμβάνει χώρα σε διαφορετική τοποθεσία, μέσα σε διαφορετικά κουστούμια. Πλάνο το πλάνο. Η απορία μένει μετέωρη: η περυσινή τους επαφή ήταν ξελόγιασμα ή κάτι άλλο; Ένα δυστοπικό σύμπαν όπου Χ και Α οι μεταβαλλόμενες σταθερές μιας διαφορικής, κινηματογραφικής εξίσωσης, όπου το καλό και το κακό, η εξαπάτηση και η αλήθεια παίζουν κρυφτό πίσω από την αυλαία των θαυμάτων του Αλέν Ρενέ.



Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Βραβείο Μelies, 1961. Xρυσό Λιοντάρι στην Μπιενάλε της Βενετίας, 1963.

Το απόλυτο παζλ, για ευφυείς λύτες. Μια ταινία με ζαλιστικά χρονικά άλματα και φλάσμπακς. Μήπως μιλάμε για άλματα μέσα στο υποσυνείδητο; Πολλοί αναλυτές είπαν ότι η ταινία είναι η εικονογράφηση της ψυχαναλυτικής διαδικασίας.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Η μοναδική συνεργασία του Αλέν Ρενέ με έναν από τους εκπροσώπους του νέου μυθιστορήματος, Αλέν-Ρομπ Γκριγιέ. Αυτή η σπάνια συνεργασία, κατεργάστηκε τις διαστάσεις του χρόνου, στο κινηματογραφικό μέσο. Ένα αριστούργημα ανέγγιχτο και μνημειώδες. Η έννοια του διφορούμενου νοηματοδοτεί την έλλειψη διακριτών γραμμών μεταξύ του ορατού και του αόρατου. Ο σουρεαλισμός του Μαγκρίτ πανταχού παρόν, με πρόσωπα-εκμαγεία- να περιπλανώνται σε ημιφωτισμένους διαδρόμους, άδειες αίθουσες και γοτθικά αγάλματα. Γεωμετρικές συνθέσεις, ύμνοι στατικότητας που μέσα στην αδειοσύνη τους, περικλείουν το άπειρο. Ευθεία αναφορά στους «Παρείσακτους», ένα ακόμη κεφαλαιώδες βιβλίο του εμπνευσμένου συγγραφέα, Αντόλφο-Μπιόι Κασάρες.

Παρόλο που η αινιγματική πλοκή της ταινίας δεν αποσαφηνίζει επακριβώς τη τοποθεσία, το Μαρίενμπαντ είναι υπαρκτή πόλη και βρίσκεται στην Τσεχία. Ο Αλέν Ρενέ γύρισε το φιλμ εντός πολυτελέστατων κατοικιών, που άνετα θα χαρακτηρίζονταν σύγχρονα παλάτια, όπως τα Nymphenburg Palace και Schleissheim Palace της Βαυαρίας. Ενώ κάποιο μέρος συμπληρωματικών σκηνών γυρίστηκαν σε στούντιο. Επέλεξε να μοντάρει με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να παραχθεί ένας αποπροσανατολισμένος χώρος, όπου το γεωγραφικό πεδίο δεν συγκεκριμενοποιείται.

Ο πρωταγωνιστής δεν είναι άλλος από το χρόνο. Δίνει λύση στα δρώμενα και ξετυλίγεται λικνιστικά όπως το φύλλο στο φύσημα του ανέμου. Η λειτουργία του υποσυνείδητου είναι το μοναδικό όργανο πλοήγησης των ηρώων. Αναπλάθεται με λίγα λόγια επί της οθόνης η φύση του έρωτα και της σαγήνης. Η ταινία αναπλάθει με ακρίβεια έργα σουρεαλιστών ζωγράφων όπως του Τζόρτζιο Ντε Κίρικο, ανοίγοντας διάπλατα καινούργιους δρόμους στο σινεμά. Στη κυριολεξία του όρου καινούργιο, το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» αφήνει πίσω του τις πρακτικές του Νέου Κύματος και του αμερικάνικου ψυχαγωγικού σινεμά, χρησιμοποιώντας την οθόνη του σινεμά σαν καμβά ψυχικού ίχνους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του λευκού και του μαύρου. Της ζωής και της απουσίας αυτής.

Ο ΕΝΤΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Ελάχιστες ταινίες έχουν γεννηθεί από σημαντικότατα μυθιστορήματα, διατηρώντας το μύθο και τη ριζοσπαστικότητα του πρωτότυπου κειμένου στο ακέραιο, προχωρώντας ταυτόχρονα και σε αισθητικές τομές που επιταχύνουν την εξέλιξη του ίδιου του κινηματογράφου. Η μυστηριώδης περίπτωση του «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» του Αλέν Ρενέ, αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα.
Το φιλμ είναι ο θρίαμβος της μοντέρνας αισθητικής, με φόρμα αυστηρή και παράλληλα καινοτόμα. Οι ήρωες δεν έχουν όνομα. Είναι κλειδωμένοι σε έναν κόσμο, που μπορεί να μην έχει σχέση με τον πραγματικό. Τα διαζευκτικά και η αμφιβολία είναι ο κορμός του έργου. Μια λούπα, ξεχαρβαλωμένου χρόνου.
Πίσω από το φιλμ υπάρχει το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του αργεντινού Αντόλφο-Μπιόι Κασάρες, «Η εφεύρεση του Μορέλ», στενού συνεργάτη του Μπόρχες επί σειρά ετών. Το έργο επικεντρώνεται πάνω σε έναν πρόσφυγα, τον Μορέλ. Έχει βρει καταφύγιο σε ένα έρημο νησί, μόνος. Ξυπνά μια μέρα και ανακαλύπτει ότι το νησί έχει ξαφνικά γεμίσει από αναχρονιστικά καλοντυμένους ανθρώπους, οι οποίοι σουλατσάρουν, χορεύουν, κολυμπούν σε πισίνες. Η πνευματική εφεύρεση του Μορέλ είναι ένα ολογραφικό μαγνητόφωνο, το οποίο «πιάνει» το σύνολο των αισθήσεων σε τρεις διαστάσεις. Είναι ένα διαβολικό μηχάνημα, καθότι καταστρέφει το υποκείμενο κατά τη διαδικασία της ηχογράφησης. Σταδιακά το υποκείμενο σαπίζει. Κατά τον Κασάρες, τον Γκριγιέ και τον Ρενέ αυτή η προσέγγιση αποτελεί τον κίνδυνο που διατρέχει η τέχνη, όταν σηκώνει ένα παραβολικό κάτοπτρο κατά της φύσης.
Αν και ντύνεται με το ένδυμα του σολιψισμού το Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ», αναφέρεται ακροθιγώς στο μυθιστόρημα. Στο πρόλογο του βιβλίου ο Μπόρχες σημειώνει ότι ο τίτλος του μυθιστορήματος αναφέρεται σε έναν άλλον ή άλλη εφευρέτη τύπου Δρ. Μορό. Η πρωταρχική γυναικεία φιγούρα είναι η Φαουστίνα, που όπως αποκαλύπτει και το όνομά της, είναι διαβολικής φύσης άρα μοιραία ζευγαρώνει με τη φύση. Ο Ρενέ ομολογεί ότι η ανάλυση αυτή είναι το ένα κομμάτι της έμπνευσης για τη ταινία, ενώ η άλλη είναι ο Κάφκα. Εξ’ου και τα αρχικά γράμματα Α, Μ, Χ που ταυτοποιούν τους πρωταγωνιστές, σε ένα φιλμ που θαρρείς ότι δεν τελειώνει ποτέ.
Ο Αλέν-Ρομπ Γκριγιέ και ο Αλέν Ρενέ αντιστρέφουν τους όρους του μυθιστορήματος του Κασάρες που λογοτεχνικά συγγενεύει με τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, προφανώς για να αυτονομήσουν τη ταινία προσφέροντας τη για λατρεία στο τέμενος του μοντερνισμού. Οι ήρωες όταν σχολιάζουν τα γλυπτά στο κήπο, μεταμορφώνονται και οι ίδιοι σε αυτά. Ο σκηνικός χώρος μιμείται με ζηλευτή αυταπάρνηση τον πρωτότυπο εαυτό του. Η αναζήτηση της αλήθειας εάν και εφόσον αυτή υπάρχει, είναι το πρωταρχικό μέλημα των Γκριγιέ και Ρενέ.
Το φιλμ εξετάζει τη δυαδική σχέση της τέχνης με τη φύση. Ή τη φύση της τέχνης. Αποκαλύπτεται πως η ταινία συγκατοικεί διαχωρισμένη από τους χαρακτήρες της. Με αυτό τη μέθοδο, ξεχωρίζει ο ρεαλισμός από την ύπαρξή του. Αποδεικνύοντας ότι οι συνθήκη του ρεαλισμού, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ψευδαίσθηση του υλικού κόσμου. Αν και το φιλμ παρουσιάζεται σαν αντί-αφηγηματικό, χρησιμοποιεί τα υλικά του παραδοσιακού δράματος για να αντιπαραβάλει τον άνθρωπο στις αλλεπάλληλες καθρεφτίσεις του. Οι Γκριγιέ και Ρενέ νιώθουν ευδιάθετοι μέσα στο χάος.
Η θεμελίωση των μοτίβων της ταινίας λογίζεται ως έργο του Γκριγιέ. Η ατμόσφαιρα του μυστηρίου και της έντασης, ξεπηδά από την παράξενη και ανησυχούσα κάμερα του Ρενέ. Η μνήμη είναι τραγικά εφήμερη. Οι ήρωές της περιφέρονται σαν ηλεκτρόνια γύρω από ένα αόρατο δίχτυ. Σε ένα πεδίο παύσης, αποτραβήγματος. Το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» κρύβει περισσότερα από όσα του επιτρέπεται να αποδείξει. Κινείται στη σφαίρα του παραλόγου, δίχως να χάνει την απτότητά του.
Ο Γκριγιέ συγχωνεύει τους κραδασμούς της ανήσυχης εποχής, με την αυστηρή μεθοδολογία της τυραννικής αναζήτησης του βλέμματος. Στο σκιά και στο φως, οι μονογράμματοι χαρακτήρες επιστρέφουν και φεύγουν, ενώνονται και απομακρύνονται, σε ένα γαϊτανάκι εγκάρσιων δυνάμεων που προκαλούν τη φαντασία του θεατή να καλπάσει στα ανήλιαγα μονοπάτια της δυνατότητας ενός ελαστικού χρόνου.

ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ

ΑΛΕΝ-ΡΟΜΠ ΓΚΡΙΓΙΕ

Πρωτοπόρος συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Βρέστη το 1922 και πέθανε το 2008 στην Καέν. Μαζί με τον Μισέλ Μπουτόρ, τον Κλοντ Σιμόν και την Ναταλί Σαρότ, «ίδρυσε» το Νέο Μυθιστόρημα τη δεκαετία του ’50. Κατάργηση του βολέματος της γραμμικής αφήγησης με παράλληλη εγκαθίδρυση της παρατήρησης και η δημιουργία λεπτομερών μηχανισμών ενός επινοημένου κόσμου, ήταν μερικά από τα προστάγματα του συγκεκριμένου κινήματος. Αρχικά σπούδασε γεωπόνος, παίρνοντας μαθήματα αγρονομίας. Τον χειμώνα του 1943 μέχρι το καλοκαίρι του ’44 δούλεψε μηχανικός σε στρατόπεδο εργασίας στη Νυρεμβέργη. Μαρτινίκα, Γαλλική Γουινέα, Μαρόκο και Γουαδελούπη υπήρξαν μερικές από τις κατά καιρούς κατοικίες του.
Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Les Gommes» (1953) απέσπασε διθυραμβικές κριτικές ανάμεσα στο κύκλο των «ερμηνευτικών» φιλοσόφων όπως ο Ρολάν Μπαρτ και ο Μορίς Μπλανσό. Ύστερα από πέντε έργα συνεργάστηκε με τον Αλέν Ρενέ στη συγκεκριμένη ταινία. Το ημερολόγιο έγραφε 1961. Τα χρόνια που ακολουθούν καρπούται αρκετές διακρίσεις, μεταξύ άλλων: Μέλος της επιτροπής προώθησης της Γαλλικής γλώσσας, ίδρυσε το Ινστιτούτο για την Κοινωνιολογία της Λογοτεχνίας, ενώ έγινε δεκτός στην Γαλλική Ακαδημία λίγο πριν πεθάνει.
Το στυλ γραψίματος του Αλέν-Ρομπ Γκριγιέ είναι ρεαλιστικό και φαινομενολογικό ταυτόχρονα (με την έννοια του Χάιντεγκερ). Η θεωρία της αγνής επιφάνειας αποτελούσε την αβελτηρία της σκέψης του. Μεθοδικές, γεωμετρικές φόρμες που εκφράζονταν σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα αντικειμένων, αντικαθιστούσαν τη ψυχολογία του χαρακτήρα. Ο αναγνώστης καλείται να συμπληρώσει τα κομμάτια του παζλ με υπομονή. Είναι μια συναισθηματική εμπειρία.
Το τελικό αποτέλεσμα προσομοιάζεται περισσότερο με κυβιστικό πίνακα. Ένας συγγραφέα ανοιχτός σε πολλές ερμηνείες. Έλεγε: «Πέρασε ο καιρός όπου τα μυθιστορήματα αφορούσαν άτομα και χαρακτήρες. Η ιδέα του να πεις μια ιστορία δεν σχετίζεται με την αφήγηση αυτή καθεαυτή Εάν ένας μοντέρνος συνθέτης θέλει να παράξει επακριβώς τη μουσική του Μπετόβεν, κανείς δεν θα προθυμοποιηθεί να τον ακούσει». Η γραφή της «φυσικής παρουσίας» είναι το απόσταγμα του πνεύματος, του Γκριγιέ.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

«Les Gommes» (1953)
«Le Voyeur» (1955)
«La Jalousie» (1957)
«La Maison de rendez-vous» (1965)
«La Belle Captive» (1975)
«Topologie d’une cite fantome» (1976)
«La Reprise» (2001)
«Un Roman sentimental» (2007)

ΑΛΕΝ ΡΕΝΕ

Συνομήλικος με τον Γκριγιέ, ο Αλέν Ρενέ γεννήθηκε και αυτός το 1922, στη Βρετάνη. Ο Ρενέ αν και δεν ήταν ποτέ «επίσημο» μέλος του Νέου Κύματος, ξεκίνησε τη καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Αντίθετα από τους υπόλοιπους σκηνοθέτες της παρέας των «Cahiers du Cinema», που ασχολήθηκαν με τον αναγραμματισμό των κινηματογραφικών ειδών, ο Ρενέ σημάδεψε με το φακό του το τραυματικό της μνήμης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και τις καταστροφικές επιπτώσεις αυτού, στο ασυνείδητο του ανθρώπου με το «Χιροσίμα Αγάπη μου».
Ο Ρενέ ξεκίνησε να φιλμάρει ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’40, μόλις αποφοίτησε από την Ανωτάτη σχολή κινηματογράφου, τη θρυλική IDHEC. Γύρισε μια σειρά από μικρού μήκους με πιο ονομαστή την «Γκουέρνικα» (1950) εμπνευσμένη φυσικά από τον πίνακα και τη διάσημη μάχη. Η προσοχή των ανθρώπων του σινεμά στράφηκε στο πρόσωπό του, από την μεσαίου μήκους ταινία «Night and fog» (1955). Ο νεαρός Ρενέ δείχνει τις δυνατότητές του προσεγγίζοντας έμμεσα υπαινικτικά και αντί-ηρωικά το Ολοκαύτωμα.
Όσοι τον γνωρίζουν προσωπικά, έχουν να πουν ότι ο Ρενέ δεν είναι από τους ανθρώπους που ξαποσταίνουν στις δάφνες τους. Τα χρόνια που έρχονται μελετά με εμβρίθεια το λεξιλόγιο του μοντάζ, διαβάζει μανιωδώς ποίηση και εξελίσσει τεχνικές που ερευνούν την υποκειμενικότητα της μνήμης σε σχέση με τη βία της Ιστορίας. Το «Χιροσίμα Αγάπη μου» είναι αποτέλεσμα της μελέτης αυτής, σε σενάριο Μαργκερίτ Ντυράς. Οι συνεργασίες του περιελάμβαναν λογοτέχνες και δοκιμιογράφους του ανθισμένου γαλλικού πνεύματος του ’50, που μαζί με άλλους σκηνοθέτες ανήκαν στο αριστερό ρεύμα, που ονομάζονταν: La rive gauche. Έτσι ονομάζεται η νότια πλευρά του Σηκουάνα, όπου ήταν η γειτονιά των διανοουμένων. Η σκέψη του Ρενέ επηρεάζεται και εμπλουτίζεται από τη ζωγραφική και τις επιστήμες του ανθρώπου. Το έργο του ριζοσπάστη ανθρωπολόγου Μαρσέλ Ντετιέν, που στοχάζεται πάνω στη δημιουργία της γραμματικής της μυθολογίας τον επηρεάζει βαθιά, όπως και οι πίνακες του Ματίς.
Ο σκηνοθέτης ανά περιόδους προκαλούσε τα όρια και τα συμπεράσματα, του τι μπορεί να είναι κινηματογράφος. Ιδιοσυγκρασιακός και τολμηρός, δεν παρέλειπε να κατεδαφίσει μοτίβα της κοινότοπης αναπαράστασης και να εφεύρει καινούργια. Στο φιλμ «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» αναδιατάσσει το χρόνο όπως ο Μαρσέλ Προυστ. Φτάνει στις αβύσσους της δισυπόστατης μνήμης και την εξακοντίζει σε σοκαριστικά μήκη. Μια ασταθής πραγματικότητα διατρέχει την φιλμική επιφάνεια, που μετασχηματίζεται ανάλογα με την εκάστοτε προοπτική των πρωταγωνιστών. «Είμαι συνεχώς στο κατόπι της αναζήτησης μιας ειδικής μη αφηγηματικής γλώσσας, που θα εμπεριέχει μουσικότητα». Λεει ο ίδιος ο Ρενέ για το μότο της ζωής και της πολυτάραχης έμπνευσής του.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ:

«Hiroshima mon amour» (1959)
«L’annee derniere a Marienbad» (1961)
«Muriel» (1963)
«Je t’aime, Je t’aime» (1968)
«Stavisky» (1974)
«Providence» (1977)
«Mon oncle d’Amerique» (1980)
«L’amour a mort» (1984)
«Melo» (1986)
«Smoking/No Smoking» (1993)
«Coeurs» (2006)
«Les Herbes Folles» (2009)

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

-Bραβείο Ζαν Βιγκό το 1954 και ‘56
-Χρυσός Λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1961, για τη ταινία «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ»
-Σεζάρ καλύτερου σκηνοθέτη το 1977, για τη ταινία «Providence». Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του. Κατά τη διάρκεια μιας εφιαλτικής νύχτας ο ετοιμοθάνατος συγγραφέας Κλάιβ Λάνχαμ, παλεύει με τη πλοκή του μυθιστορήματός του. Οι χαρακτήρες απεικονίζουν μέλη της οικογένειας του συγγραφέα, με τα πιο μελανά χρώματα. Είναι φανερό ότι η αντίληψη του Λάνχαμ καταλαμβάνεται από πικρία και ενοχή. Το τέλος πλησιάζει. Οι οπτικές καινοτομίες του Ρενέ εδώ, εκπλήσσουν και τους πιο δύσπιστους. Ένα αλλόκοτο μοντάζ εσωτερικού χώρου, που σου δημιουργεί την αίσθηση του αυτοσχεδιασμού. Με τους Ντερκ Μπόγκαρτ, Έλεν Μπέρστιν και Τζον Γκίλγκουντ.
- Αργυρή Άρκτος στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 1993, για την ταινία «Smoking/No Smoking». Η ταινία χωρίζεται σε δυο τομείς, που αντιστοιχούν σε δυο συγγενή θεατρικά έργα. Οχτώ ιστορίες ξεδιπλώνονται σπονδυλωτά, σε μια ταινία που εκτός του ότι είναι πολλές μαζί, μοιάζει και με ρώσικη κούκλα. Πέντε γυναικείους χαρακτήρες υποδύεται η σύντροφος του Αλέν Ρενέ, Σαμπίν Αζεμά και τέσσερις αντρικούς από τον Πιέρ Αρντιτί.
-Σεζάρ καλύτερης σκηνοθεσίας το 1993 για την ταινία«Smoking/No Smoking»
- Αργυρός Λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας το 2006, για την ταινία «Coeurs». Μια άτυπη συνέχεια του «Smoking/No Smoking». Εκτός του ότι επιστρατεύεται ο ίδιος θεατρικός συγγραφέας και περίπου alter ego του σκηνοθέτη, Άλαν Άικμπορν, η ταινία πραγματεύεται 50 μικρές σκηνές όπου εμπλέκονται δυο χαρακτήρες, σε σύνολο έξι ρόλων. Συναισθηματική απομόνωση και ανάγκη για επαφή, αποτελούν τους άξονες του φιλμ. Πρωταγωνιστούν οι «συνήθεις ύποπτοι», Σαμπίν Αζεμά, Αντρέ Ντισολιέ, Πιέρ Αρντιτί, Λαμπέρ Γουιλσόν, Ιζαμπέλ Καρέ.
- Βραβείο δια βίου προσφοράς στο κινηματογράφο το 2009, στο φεστιβάλ των Καννών

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ

ΝΤΕΛΦΙΝ ΣΕΡΙΓΚ

Γεννήθηκε το 1932 στη Βηρυτό του Λιβάνου και πέθανε το 1990 στο Παρίσι από καρκίνο. Κόρη του διακεκριμένου αρχαιολόγου Ανρί Σερίγκ. Σπούδασε στο Centre Dramatique de l’Est. Πρωτοεμφανίστηκε στη τηλεόραση παίζοντας μικρούς ρόλους στη σειρά «Σερλοκ Χολμς». Το 1956 πηγαίνει στη Νέα Υόρκη παρακολουθώντας μαθήματα στο Actor’s Studio. Στο πρώτο φιλμ που πρωταγωνιστεί ανάμεσα σε άλλους είναι το «Pull my Daisy» του επιδραστικού φωτογράφου Ρόμπερτ Φρανκ. Ένα φιλμ αφιερωμένο στη γενιά των Beat. Στη Νέα Υόρκη γνωρίζεται με τον Αλέν Ρενέ, που της προτείνει τον ρόλο της καριέρας της. Το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» φέρνει στην Σερίγκ διεθνή αναγνώριση και μετακομίζει στο Παρίσι. Ανάμεσα στις εμφανίσεις εκείνης της περιόδου ξεχωρίζει η συμμετοχή της στα «Κλεμμένα Φιλιά» του Φρανσουά Τρυφώ (1968). Ακολούθησαν διακριτοί ρόλοι στα «Mr. Freedom» (1969) του ρηξικέλευθου φωτογράφου Γουίλιαμ Κλάιν, στο μαγικό μιούζικαλ του Ζακ Ντεμί «Peau d’Ane» (1970), στο εμβληματικό «The Discreet Charm of the Bourgeoisie» (1972) του Λουίς Μπουνιουέλ, όπως και στο λουσάτο κατασκοπικό «The day of the Jackal» (1973) του Φρεντ Τσίνεμαν. Είχε τη τύχη να αναγνωριστεί για την κινηματογραφική αλλά και την θεατρική της προσφορά όσο ζούσε. Ανακηρύχθηκε καλύτερη ηθοποιός στο φεστιβάλ της Βενετίας για τον ρόλο της στην ταινία του Ρενέ «Muriel» (1963). Λόγω της γλωσσομάθειας της σε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά εμφανίστηκε σε ταινίες των παραπάνω χωρών, αλλά και στο Χόλυγουντ. Σε όλη της τη ζωή μάχονταν για τα δικαιώματα της γυναίκας. Σκηνοθέτησε και φιλμ. Στη πιο σημαντική από αυτές που είχε τίτλο «Be pretty and shut up» (1977), τοποθέτησε για πρωταγωνίστριες τις θρυλικές Σίρλεϊ Μακ Λέιν, Τζέιν Φόντα και Μαρία Σνάιντερ. Μιλούν για τον σεξισμό στη βιομηχανία του σινεμά. Από το 1982 ήταν μόνιμο μέλος του «Centre Audiovisuel Simone de Beauvoir», όπου παραμένει ένα τεράστιο αρχείο κινηματογραφικών και ηχογραφημένων δουλειών από και για γυναίκες. Ήταν παντρεμένη με τον ζωγράφο Τζακ Γιούγκερμαν.

ΣΑΣΑ ΠΙΤΟΕΦ

Γεννήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας το 1920 και πέθανε το 1990, την ίδια χρονιά με την λαμπρή συμπρωταγωνίστρια του, Ντελφίν Σερίγκ. Ειρωνεία; Ο μυστηριώδης (Μ) εμφανίστηκε σε πάνω από 50 ταινίες και έμεινε στην ιστορία για τον ρόλο του στο Μαρίενμπαντ. Οι ταινίες στις οποίες έλαβε μέρος διέφεραν σε βάρος και ποιότητα. Ξεχωρίζουν οι εξής: Το ιδεολογικά εκρηκτικό «Is Paris Burning?» (1966) του Ρενέ Κλεμάν, το στρατιωτικό-κατασκοπικό «The Night of the Generals» (1967) του Ανατόλ Λίτβακ και το παιγνιώδες μιούζικαλ του Ζακ Ντεμί «Peau d’Ane» (1970), μαζί με την Ντελφίν Σερίγκ. Προς το τέλος της καριέρας του αναλάμβανε ρολάκια σε ταινίες τρόμου.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

 




top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Προτού βυθιστούμε δια παντός στο αυτοφυές και αδιέξοδο σύμπαν του «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ», ας ξετυλίξουμε το νήμα που μας έφερε εδώ, ας μάθουμε πως γεννήθηκε αυτή η σινεφίλ φυλακή που προκαλεί οξείες κρίσεις ιδρυματισμού και αυτό-εγκλεισμού σε όσους τολμήσουν να διαβούν το κατώφλι της. Αυτός λοιπόν ο κινηματογραφικός θρύλος, υπήρξε καρπός της οργιώδους συνεύρεσης δύο ιδιοφυών δημιουργών, του σκηνοθέτη Αλέν Ρενέ και του συγγραφέα Αλέν Ρομπ Γκριγιέ, διαπρεπέστερου ίσως εκπροσώπου του ρεύματος του nouveau roman, το οποίο είθισται να αποδίδεται στα ελληνικά ως νέο μυθιστόρημα. Το έδαφος βέβαια για τη σύμπλευση του Ρενέ και αυτής της νέας λογοτεχνικής τάσης που αμφισβητούσε κάθε παραδοσιακή δομή στο μυθιστόρημα είχε λειανθεί δύο χρόνια νωρίτερα, στο εκκωφαντικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη με το «Χιροσίμα, αγάπη μου», καθώς το σενάριο έφερε την υπογραφή της, μονίμως ερωτοτροπούσας με το νέο αυτό λογοτεχνικό ρεύμα, Μαργκερίτ Ντυράς.


Η ιστορική - καλλιτεχνική συγκυρία στις αρχές του ’60 έμοιαζε σκανδαλωδώς ευνοϊκή για ρηξικέλευθες ανατροπές και το δίδυμο Ρενέ - Γκριγιέ μοιάζει απλώς να άδραξε την προφανή ευκαιρία να προσφέρει ένα κινηματογραφικό κειμήλιο αμετακίνητο και ανέπαφο από τον χρόνο, τον οποίο ―ούτως ή άλλως― φαίνεται να αψηφά επιδεικτικά. Ο Ρενέ ήταν ενταγμένος στη Rive Gauche του Σηκουάνα αλλά δεν υπήρξε ποτέ επίσημο μέλος της Nouvelle Vague που έσκασε σαν βόμβα εκείνη την περίοδο. Υπήρξε ευθύς εξαρχής ―και παραμένει ακόμη― ένας αυτόφωτος και προσωποπαγής πυλώνας, εντούτοις, όπως αποδείκνυε και η εκατέρωθεν στήριξη και αλληλοεκτίμηση, μοιράζονταν κάποιες κοινές ορμές και τάσεις.
Οι δεσμοί του γαλλικού σινεμά με τη λογοτεχνία ήταν ανέκαθεν εδραιωμένοι σε πολύ βαθιά θεμέλια και ήταν μία από τις άμεσες προτεραιότητες των εγγενώς αμφισβητιών του νέου κύματος να κόψουν αυτόν τον ομφάλιο λώρο, δίχως όμως να διακατέχονται από τάσεις απαξίωσης. Ο καθωσπρεπισμός και η πεπατημένη των άτολμων και φτιασιδωμένων κινηματογραφικών μεταφορών των γαλλικών λογοτεχνικών έργων κατακεραυνώθηκε, ο απογαλακτισμός από το, βαφτισμένο από τον Τρυφώ, cinéma de papa, ήταν το ζητούμενο. Μολαταύτα, η «γραφή» ως ιδιότητα, έννοια και καλλιτεχνική αξία, αποτέλεσε κυρίαρχο σημείο των ριζοσπαστικών αναθεωρητών των υφιστάμενων δομών και εξ ου προέκυψε και ο χαρακτηρισμός auteur που έμελε στο εξής να συνοδεύει κάθε αληθινό δημιουργό.

Επιστρέφοντας τώρα στον Ρενέ, τίποτε λοιπόν δεν έμοιαζε φυσιολογικότερο προκειμένου να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων, από το να εμπλακεί ολόψυχα στη συνεργασία με έναν, διόλου μα διόλου συνηθισμένο, λογοτέχνη. Ο Γκριγιέ  ζητούσε με θέρμη την επανεφεύρεση του μυθιστορήματος ως είδους, πίστευε σε μία ακαθόριστη χαοτική δύναμη των λέξεων, τις οποίες θεωρούσε ζωντανές οντότητες ικανές να αποτελέσουν αντικείμενο οδηγιών και σκηνοθεσίας. Ως εκ τούτου, το σεναριακό προσχέδιο, τιτλοφορούμενο L’année dernière (το περίεργο τοπωνύμιο προστέθηκε αργότερα στον τίτλο, ακριβώς όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα) που παρέδωσε στον Ρενέ, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 1961, αποτέλεσε αντικείμενο ατέρμονων συζητήσεων και αναλύσεων στους avant garde κύκλους, απέκτησε ζηλωτές υπερασπιστές και φανατικούς πολέμιους, έγειρε ερωτήματα και διατύπωσε αινίγματα που εξακολουθούν να παραμένουν συσκοτισμένα και αναπάντητα. Ποια ήταν όμως η μυστηριώδης εκρηκτική ύλη που πυροδότησε όλη αυτή την εμμονή και το σούσουρο; Άπαντες θα συμφωνήσουν δικαιολογημένα πως η ακαδημαϊκή αφήγηση έχει γίνει σκόνη και θρύψαλα, ότι κάθε εκπεφρασμένη πεποίθηση για τη φιλμική ροή αποτελεί θύμηση του παρελθόντος. Η αληθινή όμως υπεροχή του «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» έγκειται στη γέννηση ύλης εκ του μη όντος, στο σχεδιασμό ενός δαιδάλου όπου κάθε έξοδος είναι μία λερναία ύδρα αδιεξόδων.

Είναι αδύνατο να υποσκάψεις τα θεμέλια ενός οικοδομήματος που είναι χτισμένο στο κενό.
Ο άνδρας Χ και η γυναίκα Α, σε ένα μπαρόκ μαυσωλείο – λαβύρινθο με ατελείωτους διαδρόμους και στοές που αποπνέει τρόμο και παρακμή, δύο κουκίδες σε ένα σύστημα συντεταγμένων ακαθόριστου χωροχρόνου, με διαστάσεις τόσο πελώριες που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες να εξαϋλωθούν. Ο Χ προσπαθεί αδιάκοπα να πείσει την Α πως έχουν συνευρεθεί ερωτικά στο παρελθόν, πιθανώς πέρσι, πιθανώς στο Μαρίενμπαντ. Ο φροϋδικός ψυχαναγκασμός της επανάληψης, της επιστροφής στη μήτρα; Μία εικονογράφηση των αδιόρατων μηχανισμών της μνήμης, των αφανών μαχών στο χώρου του υποσυνείδητου για την κυριαρχία πάνω στο συνειδητό; Ο νεκρός χρόνος που ζωντανεύει στιγμιαία κατά τον Προυστ μονάχα για να πεθάνει ακόμη πιο βάναυσα; Ο σύζυγος της Α παίζει μανιωδώς ένα ακατανόητο επιτραπέζιο παιχνίδι, ενώ ένα συνονθύλευμα κουστουμαρισμένων υπάρξεων άλλοτε περιφέρεται ασκόπως, άλλοτε απουσιάζει επιδεικτικά. Η επιθανάτια δέηση μίας ξιπασμένης αστικής τάξης, καταδικασμένης σε καταναγκαστικά έργα σε ένα σύμπαν φαντασμάτων;


Όλες οι απόπειρες διαλεύκανσης του μυστηρίου αποβαίνουν άκαρπες καθότι στο φιλμικό καμβά απεικονίζονται μονάχα αγχώδεις αβεβαιότητες. Θα μπορούσε το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» να αποτελεί μία κινηματογραφική διατριβή πάνω στο πραγματικό του Λακάν, στο ψυχικό δηλαδή «πραγματικό» της ασυνείδητης επιθυμίας και φαντασίας, το ετερόλογο, το μη αναστρέψιμο «πραγματικό» της ψυχής. Θα μπορούσε επίσης να αποτελεί προπομπό της αντίληψης του Σλαβόι Ζίζεκ  για το αντικείμενο της μοντέρνας τέχνης, κατά τον οποίο η κειμενικότητά της προκύπτει από το μη πραγματοποιήσιμο «τίποτα», από τα ανοιχτά όρια, την έλλειψη συμβολικής τάξης, την «άβυσσο πέρα από την ταύτιση». Πράγματι, το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» επιμηκύνει αχόρταγα τα σύνορά του, δρα σε καθεστώς τόσο ολοκληρωτικής ελευθερίας που ξεγλιστρά από την εξουσία ακόμη και των ίδιων του των εμπνευστών. Το έξοχο τράβελινγκ του Ρενέ, η επιλογή των γοτθικών ανακτόρων ως σκηνικού, οι θλιμμένοι μονόχρωμοι τόνοι, η αλλόκοτη αλλά πάντα στιβαρή εναλλαγή πλάνων, η μηχανιστική κινησιολογία των ηθοποιών, όλα συνδράμουν στο να επιτευχθεί η πλήρης σύγχυση. Θραύσματα χρόνου, βλεμμάτων και κινήσεων εγγράφονται σε μία ασυνεχή ακολουθία, αναγκάζοντας το «πριν» και το «μετά», το «μπρος» και το «πίσω» να αλλάζουν διαρκώς θέσεις. Ο θεατής έντρομος μπροστά στην ιλιγγιώδη αποκάλυψη αδυνατεί να επωμιστεί το ρόλο που του έχει ανατεθεί. Δεν καλείται να εξερευνήσει απάτητες κορυφές, καλείται να τις πλάσει…

Γιώργος Παπαδημητρίου
του Γιώργου Παπαδημητρίου giorgos.papadim@myfilm.gr

 


Η Βαθμολογία μου:

Μαθηματική εξίσωση για γερούς λύτες το κινηματογραφικό αριστούργημα του Αλέν Ρενέ

Μία από τις 100 αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Πράγματι μια ταινία αινιγματική μέσα στον αέναο χωροχρόνο, επηρεασμένη από τις ρίζες του μπρεττονικου σουρεαλισμού πάνω στα μονοπάτια ενός αισθητικού περφεξιονισμού, ενός μπαρόκ παροξυσμού. Μεγαλείο! Λόγω του δαιδαλώδους μυστηρίου στην φορμαλιστικά γεωμετρική της κατασκευή και στην εγκεφαλική αποστασιοποίηση από την χρήση εικαστικών συμβόλων, παραμένει διαχρονική, επίκαιρη και πρωτότυπη όσες φορές και να τη δεις. Ίσως η πιο πειραματική "ακαδημαϊκή" αφήγηση που είδαμε ποτέ μια και η έννοια του κινηματογραφικού χρόνου αποδομείται σε όλες του τις διαστάσεις μέσα από ένα ιμπρεσσιονιστικό τοπίο που εξαπατά την αλήθεια του υποκειμένου.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


«Ένα θεσπέσιο παζλ. Όταν επισκέπτεσαι ξανά το τοπίο της ταινίας σήμερα, μοιάζει σαν να ρίχνεις μια φευγαλέα ματιά στον αθέατο ορίζοντα του χρόνου. Ανεκτίμητο»

New York Times


«Το φιλμ «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ», δεν επαναφέρει ένα στυλ σκηνοθεσίας μόνο. Παγωμένο, φορτισμένο με ένταση, ανεξερεύνητο. Πολύ απλά θέτει το ερώτημα: Πως γίνεται ένα τόσο όμορφο έργο να το σκεφτεί ανθρώπινος νους; Ο Αλέν Ρενέ είναι ένας φάρος για τη τέχνη διαχρονικά»

New Yorker


«Αιωνίως avant-guard και αντί ρετρό. Ένα από τα πλέον επιδραστικά φιλμ της Ιστορίας. Ξεγλιστρά από το τεντωμένο σχοινί του ακαδημαϊσμού. Μια χορογραφημένη στιγμή έξω από το χρόνο»

Village Voice


«Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβω το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ». Όταν τα κατάφερα, η ομορφιά του πλημμύρισε τη ψυχή μου. Μια ταινία που ζηλεύω κατάφορα, θαυμάζοντας τη»

Francis-Ford Coppola


«Ο Ρενέ μας έδωσε ένα φιλμ με μουσικότητα. Φορμαλιστικό, επαναληπτικό, ελλειπτικό, και αφαιρετικό. Το βλέπεις σαν να ακούς κουαρτέτο εγχόρδων ή τους στροβιλισμούς από ένα αόρατο μπαλέτο. Ένα φιλμ που αλλάζει την οπτική γωνία των πραγμάτων»
Washington Post


«Ένα αγέραστο και άχρονο αριστούργημα»
Guardian


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video FlashVideo
Type: Flash
Get Flash to see this player.


top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία: 16/9/2010


top of the page




PHOTOS - POSTERS

PhotosΦωτογραφικό υλικό
Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ
lannee-derniere-a-marienbad poster.jpg
last year a marienbad poster.jpg
Last Year at Marienbad 11.JPG
Last Year at Marienbad 12.JPG
Last Year at Marienbad 2.JPG
Last Year at Marienbad 3.JPG
Last Year at Marienbad 4.JPG
Last Year at Marienbad 5.JPG
   


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Delphine Seyrig ... A / Woman
    Giorgio Albertazzi ... X / Stranger
    Sacha Pitoëff ... M / Escort / Husband
    Françoise Bertin ... Un personnage de l'hôtel
    Luce Garcia-Ville
    Héléna Kornel
    Françoise Spira
    Karin Toche-Mittler
    Pierre Barbaud
    Wilhelm von Deek
    Jean Lanier
    Gérard Lorin
    Davide Montemuri
    Gilles Quéant
    Gabriel Werner
>>CREDITS<<

Σκηνοθεσία
Alain Resnais

Σενάριο
Alain Robbe-Grillet (από το μυθιστόρημα του Αντόλφο-Μπιόι Κασάρες «Η εφεύρεση του Μορέλ»)

Παραγωγή
Pierre Courau
Raymond Froment


Μουσική
Francis Seyrig

Φωτογραφία
Sacha Vierny

Μοντάζ
Jasmine Chasney
Henri Colpi


Σχεδιασμός Παραγωγής
Jacques Saulnier

Σκηνικά
Jean-Jacques Fabre
Georges Glon
André Piltant


Κοστούμια
Bernard Evein

Βοηθός Σκηνοθέτη
Jean Léon

Εταιρείες Παραγωγής
Cocinor (present)
Terra Film (co-production) (as Terra-Film)
Cormoran Films (co-production) (as Société Nouvelle des Films Cormoran)
Precitel (co-production)
Como Film Production (co-production) (as Como-Film)
Argos Films (co-production) (as Argos-Films)
Les Films Tamara (co-production)
Cinétel (co-production)
Silver Films (co-production)
Cineriz (co-production) (Rome)

Διανομή
Amafilms
Cocinor
Astor Pictures Corporation
Rialto Pictures
Criterion Collection,
Fox Lorber
Kinokuniya
Optimum Home Entertainment
Reel Media International
Studio Canal

Χρονολογία παραγωγής
1961

Χώρα παραγωγής
ΓΑΛΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ

Γλώσσα
ΓΑΛΛΙΚΑ

Εικόνα
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ 2.35 : 1

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ

Διάρκεια
94'

Ήχος
MONO

Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Μόναχο, Βραδεμβούργο - Γερμανία, Παρίσι -Γαλλία


AKA
Last Year at Marienbad


Καταλληλότητα
Hong Kong:I | Italy:T | Argentina:16 | Finland:K-16 | UK:U


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 4
Αριθμός Ψήφων: 6


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΑισθηματικήΔραματική


Advertisement


top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails