[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ
NUNTA MUTA / SILENT WEDDING

Υπόθεση: Ρουμανία, 1953, σ’ ένα μικρό χωριό, ξεχασμένο από τον Θεό, ακόμα κι από τη… «μαμά ΕΣΣΔ»… Ελάχιστοι οι κάτοικοι, αλλά αρκετοί ώστε να γεμίζουν την πλατεία του χωριού και την εκκλησία, σε γάμους, κηδείες και βαπτίσεις! Ένα ζευγάρι ετοιμάζεται να παντρευτεί. Όλο το χωριό επί ποδός για τις προετοιμασίες. Θα γίνει μεγάλο γλέντι, και, φυσικά, όλοι είναι καλεσμένοι! Τα τραπέζια έχουν στρωθεί. Η αυτοσχέδια τοπική μπάντα έχει ξεκινήσει το τραγούδι και το χορό. Η γαμήλια πομπή έχει ξεκινήσει. Απρόσμενα και ξαφνικά, εμφανίζεται μπροστά τους μια πομπή οχημάτων του Ρωσικού Στρατού. Ο πατερούλης Στάλιν πέθανε. Το Εθνικό Πένθος κηρύσσεται από σήμερα και για επτά ημέρες. Έχουν μια ώρα στη διάθεσή τους για να μαζέψουν τα… του γάμου και να κλειστούν στα σπίτια τους. Επιβάλλονται συσκότιση, ησυχία και σοβιετικός θρήνος. Όλα του γάμου δύσκολα κι ο Στάλιν πεθαμένος. Αποφασίζουν ότι τίποτα δεν θα διακόψει τη χαρά τους. Θα γιορτάσουν το γάμο των παιδιών.… Στα Μουγκά

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Μία έξυπνη κωμωδία, που μπορεί με μια πρώτη ματιά να θυμίζει το ανατρεπτικό χιούμορ του Κουστουρίτσα και τον κυνισμό του Μιχάλκοφ, όμως διαθέτει μια ευφυέστατη αισθητική με ξεκαρδιστική ατμόσφαιρα την πιο ..."κόκκινη" ημέρα της δικτατορίας του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" ! Άλλωστε, όπως και στο παρελθόν η Ιερά Εξέταση κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους υπήρξε πηγή έμπνευσης για σάτιρα και παρωδία, (δες Μόντι Πάιθον), άλλο τόσο η ξεπερασμένη από τους στυλοβάτες και προπαγανδιστές της, Κομμουνιστική ιδεολογία, εμπνέει αντίστοιχα, τους λαούς που υπέστησαν τις συνέπειες της εφαρμογής της, στο πετσί τους (70 και κάτι χρόνια, η εμπειρία του "Ανατολικού μετώπου" ήταν αρκετή ως μάθημα πολιτικής αγωγής για τον Ιστορικό και την Κοινωνία). Ένας κυριολεκτικά και μεταφορικά, "σιωπηλός γάμος" γίνεται κινηματογραφική αφορμή για μια πολιτική αλληγορία τα πέτρινα χρόνια του "σιδηρούν παραπετάσματος". Και επειδή ο άνθρωπος (εκτός των μουγγών) δε γίνεται να μείνει σιωπηλός για πολύ, έτσι και ο λαός της Ρουμανίας "ψιθύριζε", αν και υπέφερε από τον ζυγό του δογματικού ολοκληρωτισμού. Το παράδοξο που αναδεικνύεται στην ταινία του Ρουμάνου δημιουργού, είναι πως όσο πιο πολύ καταπίεση δεχόταν η χώρα του (κι όχι μόνο), άλλο τόσο έβγαινε στην επιφάνεια ένα μαζοχιστικό χιούμορ, του οποίου μάρτυρες γινόμαστε και μεις μέσα από την ταινία. Με λίγα λόγια η μετάδοση της αμεσότητας στο θεατή είναι θαρραλέα, εύστοχη και σαφής.

Στην ουσία η αφήγηση της ιστορίας που συνέβη σ' ένα χωριό της Ρουμανίας το 1953, είναι φλας μπακ αναμνήσεων των προσώπων που πρωταγωνίστησαν. Ένα ντοκιμαντέρ σήμερα δίνει την ευκαιρία στους κατοίκους του ρημαγμένου χωριού να ζωντανέψουν τα γεγονότα σε όλη το εύρος της μακράς διαδρομής του. Ο Στάλιν πέθανε, ο "σταλινισμός" όμως επιβίωσε αρκετά χρόνια ακόμα, έως την κατάρευση του Τείχους. Κι ακόμα "ζει" στα παρωχημένα μυαλά μιας περιθωριοποιημένης μειοψηφίας νοσταλγών του. Μια ηθογραφία που δεν εξωραϊζει, μα ούτε και καταδικάζει αθώους!

Ο άνθρωπος κάτω από τις πιο δύσκολες περιστάσεις (βλέπε "απαγόρευση" από ολοκληρωτικά καθεστώτα) βρίσκει τρόπους να επικοινωνεί κυρίως μέσα από την Τέχνη. Έστω και σιωπηλά, ψιθυριστά, εγκεφαλικά, ή συναισθηματικά.

Το φιλμ του Μαλέλε παρουσιάζει τους ανθρώπους του Κόμματος (θα μπορούσε να εκληφθεί ως αντικομμουνιστική υστερία, κι όχι άδικα) σαν αμόρφωτους, ηλίθιους και πιστούς στον μεγαλοϊδεατισμό της Ρωσίας. Σε μια κωμωδία, η φαντασία και η υπερβολή είναι στοιχεία που την κρατούν σε ισορροπία. Και στην περίπτωσή μας η χρήση τους είναι η απόλυτα ενδεδειγμένη. Χάρη στα σωματικά γκαγκ των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν και το "ωμό" σλάπστικ, τα φαινόμενα δεν απατούν, αλλά σε εκπλήσσουν με την εξέλιξή τους. Η σκηνή στο γαμήλιο τραπέζι αξίζει να μπει στην Ανθολογία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου, για την πρωτοτυπία της ενώ κι η σκηνή της άφιξης του "τσίρκου" συνειρμικά μας μεταφέρει το στίγμα της αθωότητας της εποχής και του μυστηρίου των ανθρώπων του, των "φρικιών". Κατά τα άλλα το φιλμ όσον αφορά την πλοκή, συνολικά είναι προβλέψιμο, όμως η θέασή του δεν κουράζει ούτε λεπτό, αφού χρησιμοποιεί επιλεκτικά το ακαδημαϊκό ύφος, ενός λαϊκού θεάματος, χωρίς εξεζετημένες ευκολίες και κακόγουστες χοντροκοπιές.

Έχω ξαναπεί πως η Εθνική Κινηματογραφία της Ρουμανίας, είναι η πιο ενδιαφέρουσα ολόκληρης της Ευρώπης (όπως τη ξέρουμε) και τούτο αυτό το φιλμ επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τα λεγόμενά μου. Μπορεί να είναι διαφορετική από τα μινιμαλιστικά δράματα που μας έχει συνηθίσει , όμως το σπιρτόζικο στυλ και η καθαρή αφηγηματική γραφή δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός κι αν είστε μέλη του "Κόμματος". Αλλά και να είστε, κανείς δε θα σας κατηγορήσει για την εποχή του "Πατερούλη" και των διαδόχων του, εκτός της συνείδησης, που δεν "σιωπά" αναγκαστικά... Όσοι ζουν, τα θυμούνται με νόημα και θλίψη.

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Το πλατύ κοινό, όταν ακούει Βαλκανικός κινηματογράφος, αμέσως σου έρχονται στο μυαλό οι τσιγγάνοι του Kusturica, τα χάλκινα του Bregovic και λίγο από Σωτήρη Γκορίτσα. Ελάχιστοι έχουν παρακολουθήσει κάποια ταινία από άλλη βαλκανική χώρα και ιδιαίτερα από τη Ρουμανία η οποία ξέραμε ότι χρησιμοποιείται ιδιαίτερα από, συνήθως, low budget αμερικάνικες παραγωγές ως filming location ταινιών με “ιδιαίτερες” σκηνικές απαιτήσεις, κάτι σαν την Τσεχία των φτωχών. Το Nunta Mută, όμως δείχνει ότι η Ρουμανία μπορεί να κάνει αξιόλογες ταινίες αξιοποιώντας τη πρόσφατη ιστορία της, ουσιαστικά με πενιχρά μέσα.

Ο ΣΣΣΣ…Σιωπηλός Γάμος ξεκινάει με μια ομάδα κινηματογραφιστών που γυρνάει τη χώρα ψάχνοντας για περίεργες ιστορίες ώστε να τις καταγράψει για τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ. Έτσι βρίσκονται σε μια περιοχή όπου τώρα βρίσκεται ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο αλλά παλιότερα βρισκόταν ένα χωριό και ο δήμαρχος Gogonea τους περιγράφει πως και γιατί το χωριό έγινε εργοστάσιο και σήμερα προσπαθούν να το ξανακάνουν χωριό. Στη δεκαετία του ‘50 ήταν ένα κλασσικό χωριό με τα καθημερινά του προβλήματα αλλά και τους τρελάρες κατοίκους του. Ο παλαβιάρης δάσκαλος- εφευρέτης που την έχει δει Leonardo DaVinci κυκλοφορώντας με μηχανικά φτερά, το καφενείο όπου συζητιούνται τα πάντα όλα, ο κουμουνιστής δήμαρχος που προσπαθεί να εγγράψει τους χωριανούς στο κόμμα, η πουτάνα που παρακολουθεί τα πάντα και το ζευγαράκι που βγάζει τα μάτια του όπου σταθεί και όπου βρεθεί. Το συγκεκριμένο ζευγαράκι λοιπόν, αποφασίζει να παντρευτεί αλλά έχουν την ατυχία τη μέρα του γάμου τους να πεθάνει ο Στάλιν και να απαγορευτεί κάθε είδους εκδήλωση, θόρυβος, ακόμα και το γέλιο για μια εβδομάδα. Φυσικά οι ετοιμασίες για το γλέντι δε μπορούσαν να αντέξουν μια βδομάδα και οι παμπόνηροι χωριάτες βρίσκουν τον τρόπο να κάνουν ένα σιωπηλό γάμο.

Το Silent Wedding, είναι ένας εξαιρετικά επιτυχημένος συνδυασμός σεξο-φαρσοκωμωδίας, με εμφανή tributes στις βουβές φάρσες του ‘20 και του ‘30 αλλά και την ανελέητη αθώα βωμολοχία και σεξομανία των νεότερων αλλά και παλιότερων slapsticks, ηθογραφικό δράμα της ρουμάνικης κοινωνίας του ‘50 παρουσιάζοντας με χιούμορ αλλά και σκληρότητα τις καθημερινές δυσκολίες αλλά και την ουσιαστική κατοχή από τη κουμουνιστική Ρωσία. Και όλα αυτά χωρίς να γίνει μαύρη κωμωδία μιας και δεν μπερδεύει τα είδη αλλά τα ξεχωρίζει με προφανή σκοπό την κωμικοτραγική κριτική του κουμουνιστικού καθεστώτος.

Το μεγάλο πρόβλημα του Σιωπηλού γάμου είναι η στατική ιστορία. Παρά τη μικρή της διάρκεια, δε μπορώ να πω ότι αυτή περνάει τόσο εύκολα αφού είναι εμφανές ότι ολόκληρη η ταινία βασίζεται στο concept, ζευγαράκι βγάζει τα μάτια του όπου σταθεί και όπου βρεθεί- ζευγαράκι παντρεύεται- Στάλιν πεθαίνει- σιωπηλός γάμος, με όλα τα ανάμεσα γεγονότα να είναι μια παρωδιακή καταγραφή των καθημερινών καταστάσεων μιας τέτοιας κοινωνίας όπως η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος, το τσίρκο με τα φρικιά που έρχεται για παράσταση στο χωριό και τις πολιτικοκοινωνικές συζητήσεις στο καφενείο. Με άλλα λόγια, η πρώτη ώρα παρά τα μερικά πετυχημένα αστεία όπως τα ξεκαρδιστικό σεξ μέσα στη ταΐστρα των ζώων, δεν έχει να προσφέρει κάτι σεναριακά, παρά μόνο καταφέρνει να στήσει την ατμόσφαιρά για το τι θα επακολουθήσει. Αντίθετα, το τελευταίο εικοσάλεπτο οπότε λαμβάνει χώρα ο σιωπηλός γάμος είναι απολαυστικότατο, με ξεκαρδιστικές ιδέες όπως τους τσιγγάνους που παίζουν βουβή μουσική και τον γέρο με Parkinson που χτυπάει ανελέητα το πιρούνι στο τραπέζι, μέχρι και τη μύγα που μεσ’ την ησυχία τραβάει τα βλέμματα των παρευρισκομένων.

Η ταινία του Horatiu Malaele είναι μια εξαιρετική εναλλακτική στην ελαφρώς εκνευριστική σταθερότητα-στασιμότητα του Kusturica με εξαιρετικά στοιχεία από ταινίες slapstick, βουβές, σεξοκωμωδίες μέχρι και μεταπολεμικά δράματα. Η πολύ καλή μουσική του Alexandru Andries δίνει την απαραίτητη ένταση στην άκρως ικανοποιητική σκηνοθεσία αλλά η ουσιαστική έλλειψη πλοκής, παρά μόνο η ύπαρξη δύο-τριών ιδεών που προσπαθούν τραβηχτούν από τα μαλλιά για να ολοκληρωθούν τα μόλις 87 λεπτά της, χαλάνε τη γενική εικόνα παρά το απολαυστικότατο τελευταίο μισάωρο.

του Αλέξη Κυριαζή alexis.kyriazis@myfilm.gr

 «Αν και ο «ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ» έχει παρομοιαστεί με τα τρελά τσιγγάνικα πανηγύρια των ταινιών του Kusturica, η μαγικά πασπαλισμένη με ρεαλισμό απεικόνιση των χωρικών μιας άλλης εποχής, που δίνει αυτή η ταινία, βγάζει μια φολκλορική ευγένεια πολύ διαφορετική από τον πανικό που προκαλούν οι εκρηκτικοί τσιγγάνοι του Kusturica… Ιδιαίτερα προσιτός, με το ευφυές κεντρικό θέμα  του «σιωπηλού γάμου»…»
RONNIE SCHEIB - VARIETY

Ο Malaele επιδεικνύει μεγάλο ταλέντο και ικανότητα, μέσα από ένα τεράστιο ensemble cast και από έναν σκηνοθέτη που γνωρίζει καλά την οπτική αφήγηση: η άφιξη ενός τσίρκου στην πόλη έχει μια μυστηριώδη και «Φελινική» ποιότητα και το μοντάζ 60 δευτερολέπτων που απεικονίζει τις γαμήλιες ετοιμασίες είναι δουλειά ενός μαέστρου του είδους. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
PETER CALDER – NZ HERALD

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

>>CAST<<

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

HORATIU MALAELE

Για την ταινία...
«Η ταινία εναλλάσσεται μεταξύ τραγωδίας, παρωδίας και κωμωδίας, ρεαλισμού και φαντασίας…»

Γεννημένος το 1952, ο Horatiu Malaele είναι ένας από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες στη Ρουμανία.
Εργάζεται για περισσότερα από 10 χρόνια στο γνωστό και αξιόλογο Bulandra Theatre στο Βουκουρέστι. Εκεί έχει σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστήσει σε έργα σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων όπως του Τσέχωφ, Ιονέσκο , Μολιέρο, Γκολντόνι. Ο Horatiu Malaele έχει παίξει σε πάνω από 50 Ρουμάνικες ταινίες. Έπαιξε επίσης στην ταινία του Κώστα Γαβρά, ΑΜΕΝ, το 2002. Επίσης, είναι γελοιογράφος: έχει κάνει πάνω από 30.000 πορτρέτα και περισσότερες από 30 εκθέσεις στη Ρουμανία και στο εξωτερικό. Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΓΑΜΟΣ είναι η πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Είστε ένας καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης θεατρικών έργων.
Γιατί αποφασίσατε να σκηνοθετήσετε αυτήν την πρώτη σας ταινία;

Πιστεύω ότι όλοι οι ηθοποιοί, οι σκηνογράφοι, οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι χορογράφοι και οι σκηνοθέτες παίζουν στον ίδιο κήπο. «Δεν είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε όλοι από την Αθήνα,» είχε πει κάποτε ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για να πας από τη μια μεριά του κήπου στην άλλη, είναι απλά ζήτημα χρόνου και τύχης. Εγώ αισθάνθηκα την ανάγκη να αφηγηθώ αυτήν την πραγματική ιστορία. Έλαβε χώρα στο «Ανατολικό Μπλοκ» την εποχή που η ανθρωπότητα είχε κατρακυλήσει σε μια περίεργη νωθρότητα. Δεν έχει σημασία σε ποιο μέρος εξελίχτηκε αυτή η τραγωδία. Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε οποιοδήποτε μέρος της πατρίδας μου. Είχα αναφέρει την ιστορία σε πολλούς σκηνοθέτες, αλλά κατέληξα να γυρίσω την ταινία εγώ. Το σενάριο κέρδισε ένα βραβείο από το Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρουμανίας. Βρήκαμε ένα μικρό χρηματικό ποσό και ξεκίνησα κατευθείαν τα γυρίσματα.

Η βασική σκηνή της ταινίας, που είναι και ο τίτλος του έργου, είναι μεταφορική. Αντιπροσωπεύει την κατάσταση της Ρουμανίας όταν ήταν κάτω από τον ζυγό του κομμουνισμού;

Όχι, η Ρουμανία δεν υποχρεώθηκε ποτέ να μείνει σιωπηλή. Το δικαίωμα να μιλάει κανείς δυνατά και ξεκάθαρα ήταν υπό απαγόρευση. Ο λαός της Ρουμανίας όμως ψιθύριζε άλλο τόσο. Υπέφερε, αλλά πάντα διατηρούσε το χιούμορ του. Παραδόξως, όσο πιο πολύ καταπιεζόταν η χώρα αυτή, άλλο τόσο μας έβγαινε στην επιφάνεια ένα μαζοχιστικό χιούμορ.

Γιατί τοποθετήσατε την ιστορία αυτή στο 1953 όταν πέθανε ο Στάλιν; Θα φανταζόταν κανείς ότι τα πράγματα θα βελτιωνόταν από ‘κει και πέρα!

Αντιθέτως, «Πέθανε ο Βασιλιάς, να ζήσει ο Βασιλιάς!» Μόνο που άλλαξε ο δήμιος. Ο κόσμος συνέχισε να τρομοκρατείται από έναν νέο δικτάτορα. Έτσι απλά. Εγώ δεν είχα γεννηθεί τότε, αλλά ο πατέρας μου, ο οποίος πέθανε πριν δυο χρόνια, μου τα είχε πει πάρα πολλές φορές.

Τι στυλ θέλατε να δώσετε στην ταινία σας;

Σε καμιά από τις δουλειές μου δεν έχω πέσει θύμα κάποιου συγκεκριμένου στυλ, τάσης ή δόγματος. Η φόρμα του έργου βγαίνει από την ουσία του και η κάθε ιστορία βρίσκει την δική της απόχρωση. Ή μάλλον αποχρώσεις, γιατί η ζωή δεν είναι μονόχρωμη και πάντα απαιτεί πολλαπλές αλλαγές παλέτας. Η ταινία στρέφεται εναλλακτικά από την τραγωδία στην παρωδία και από την πραγματικότητα στην φαντασία. Οι ταινίες του Εξπρεσιονισμού μου κινούν το ενδιαφέρον ή μπορεί και να έχει να κάνει με αυτόν τον «φανταστικό ρεαλισμό» με την έννοια που περιγράφει τον εαυτό του ο συγγραφέας Γκάμπριελ Γκαρθία Μάρκες ως «ρεαλιστικός!» Στην Δυτική Ευρώπη, ο κόσμος έχει την τάση να ξεχνάει ότι η Ρουμανία είναι η χώρα του Ιονέσκο, του Σιοράν, του Μιρσέα Ελιάντ και του Μπρανκούσι. Ελάτε στην Ρουμανία για να πραγματοποιήσετε ό,τι έχετε στη φαντασία σας!

Όταν ο Iancu φιλάει την Mara πάνω από το σεντόνι, δίνει την εντύπωση ότι φιλάει ένα φάντασμα. Έχει να κάνει η ταινία σας με φαντάσματα;

Δυστυχώς όχι. Όλοι οι χαρακτήρες είναι δραματικά πραγματικοί. Το «Iancu» ήταν και θα παραμείνει για πάντα το όνομα του πατέρα μου.

ALEXANDRU POTOCEAN

• 2007: 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ 2 ΜΕΡΕΣ του Cristian Mungiu

(4 MONTHS, 3 WEEKS AND 2 DAYS)

• 2006: ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ του Radu Muntean

(THE PAPER WILL BE BLUE)

• 2005: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΛΑΖΑΡΕΣΚΟΥ του Cristi Puiu

(THE DEATH OF MISTER LAZARESCU)

MEDA ANDREEA VICTOR

• 2007- LAST NIGHT σκην. Richard Crudo
• 2007- AFFINITY – σκην. TimFywell
• 2006 - DACA BOBUL NU MOARE σκην. Sinisa Dragin
• 2006 - SI TOTUL ERA NIMIC σκην. Cristina Nichitus

ΕΞΤΡΑ

Η ταινία που προβάλλεται στον υπαίθριο χώρο είναι το Mitrea Cocor (1952), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Mihail Sadoveanu, ενός από τους πιο πολυσυζητημένα και αντιφατικά Proletkult έργα της Ρουμανικής λογοτεχνίας. Η ταινία Mitrea Cocor παρουσιάστηκε στο κοινό ένα χρόνο πριν από το έτος κατά το οποίο διαδραματίζεται η ιστορία του ΣΙΩΠΗΛΟΥ ΓΑΜΟΥ.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://www.nuntamuta.ro/ | http://www.bacfilms.com/site/audiablestaline/

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

PHOTOS - POSTERS

Φωτογραφικό υλικό

Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία: 17/6/2010

Διαφήμιση