Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 30/10/14 :.
. Σκουπίδια
. Η Κακή Μέρα Από Το Πρωί Φαίνεται
. St. Vincent ο αγαπημένος μου Άγιος
. Ida
. Ούτε Να Πεθάνεις Δεν Μπορείς
.: από 6/11/14 :.
. Interstellar
. Οι Υπερέξι
. Η Συγκάλυψη
. Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα
. We Are the Best!
. Τα Ερείπια είναι Πάντα Θλιμμένα
. The Battery
.: από 13/11/14 :.
. Ένα Περιστέρι Έκατσε Σε Ένα Κλαδί
. O Αγγελιοφόρος Πρέπει να Πεθάνει
. Δυο Ανάσες
.: από 20/11/14 :.
. The Hunger Games: Η Επανάσταση - Μέρος 1
. Party Girl
. Η Άλλη Μποβαρί
. Fury
.: από 27/11/14 :.
. Samba
. Πρόμαχος
. Οι Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης
. Αφεντικά Για Σκότωμα 2

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: katerinatsakmaki's Profile katerinatsakmaki
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9784

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 127
Μέλη: 2
Σύνολο: 129

Εγγραφή


Cinema: ΑΝΙΚΗΤΟΣ (INVICTUS) του Κλιντ Ίστγουντ

Ημερομηνία καταχώρησης: Πέμπτη, 20 Αύγ. 2009 @ 01:26:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Arts & Culture

ΑΝΙΚΗΤΟΣ
INVICTUS

του Κλιντ Ίστγουντ
με τους Ματ Ντέιμον, Μόργκαν Φρίμαν

Υπόθεση: Ο τέσσερις φορές βραβευμένος με Όσκαρ Κλιντ Ίστγουντ (“Million Dollar Baby,” “Unforgiven”), σκηνοθετεί την ταινία “Ανίκητος” και μας διηγείται την πραγματική ιστορία του Νέλσον Μαντέλα (Μόργκαν Φρίμαν) που ένωσε τις δυνάμεις του με τον αρχηγό της ομάδας ράγμπι της Νότιας Αφρικής, Φρανσουά Πιενάαρ (Ματ Ντέιμον), για να συμφιλιώσουν τη διχασμένη πατρίδα τους. Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Μαντέλα γνωρίζει ότι το έθνος του παραμένει φυλετικά και οικονομικά διχασμένο στον απόηχο του Απαρτχάιντ. Με την πίστη ότι μπορεί να ενώσει το έθνος κάτω από την παγκόσμια γλώσσα του αθλητισμού, ο Μαντέλα ενώνει τις δυνάμεις του με την ομάδα ράγκμπι της Νότιας Αφρικής, που ενάντια σε όλες τις πιθανότητες καταφέρνει να φτάσει στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος του 1995.
Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας – Κλιντ Ίστγουντ
Υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Ά Ανδρικού Ρόλου – Δράμα (Μόργκαν Φρίμαν)
Υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Β’ Ρόλου – Ματ Ντέιμον

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι βραβευμένοι με Όσκαρ Μόργκαν Φρίμαν (“Million Dollar Baby,” “The Dark Knight”) και Ματ Ντέιμον (“Good Will Hunting,” “Bourne”).
Το σενάριο, που βασίζεται στο μυθιστόρημα Playing the Enemy/Invictus του Τζον Κάρλιν, φέρει την υπογραφή του Νοτιοαφρικανού Άντονι Πέκαμ. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πασχαλίδη.
Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν αποκλειστικά στις ευρύτερες περιοχές του Γιοχάνεσμπουργκ και του Κέιπ Τάουν στην Νότια Αφρική.

Ο αθλητισμός έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. Έχει τη δύναμη να εμπνεύσει, να ενώσει τον κόσμο μ’ έναν τρόπο που τίποτε και κανένας δε μπορεί.

– Νέλσον Μαντέλα

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1995 ήταν, για τον περισσότερο κόσμο ανά την υφήλιο, ένας απλά συναρπαστικός αγώνας ράγκμπι. Για τον λαό της Νότιας Αφρικής όμως, σηματοδότησε μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία του – μια εμπειρία που βοήθησε να κλείσουν οι πληγές του παρελθόντος και αποτέλεσε ελπίδα για το μέλλον. Αρχιτέκτονας αυτής της σημαντικής ιστορικής στιγμής ήταν ο πρόεδρος Νέλσον Μαντέλα και "οικοδόμοι" της, τα μέλη της ομάδας ράγκμπι της Νότιας Αφρικής με επικεφαλής τον αρχηγό τους, se li.
Σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ, η ταινία "Ανίκητος" αποτελεί το χρονογράφημα της προσπάθειας του Πρόεδρου Μαντέλα και του Φρανσουά Πιενάαρ να μετατρέψουν τις προσωπικές τους ελπίδες και φιλοδοξίες – ο μεν Πρόεδρος Μαντέλα να ενώσει το έθνος του και ο δε Πιενάαρ να οδηγήσει την εθνική ομάδα στη δόξα – σε έναν κοινό στόχο που συνοψίζεται στο μότο "Μια ομάδα, μια χώρα".
Στην ταινία, ο Μαντέλα καλεί τον Πιενάαρ να οδηγήσει την ομάδα στο μεγαλείο, απαγγέλλοντας το ποίημα που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης και δύναμής του τα χρόνια που βρισκόταν στη φυλακή. Μόνο αργότερα στην ταινία αποκαλύπτεται ότι πρόκειται για το ποίημα "Ανίκητος" του Γουίλιαμ Έρνεστ Χένλεϊ. Η λατινική λέξη invictus που είναι και ο τίτλος της ταινίας, όπως λέει και ο Ίστγουντ "δεν αντιπροσωπεύει κάποιον από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Λαμβάνει μια γενικότερη έννοια που διευρύνεται κατά την εξέλιξη της ταινίας."
Ο Μόργκαν Φρίμαν συμμετέχει με διττό ρόλο στην ταινία: πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Νέλσον Μαντέλα ενώ παράλληλα έχει αναλάβει την εκτέλεση παραγωγής. "Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ιστορία για ένα συγκλονιστικό γεγονός που λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν," δηλώνει χαρακτηριστικά. "Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη στιγμή στην παγκόσμια ιστορία που ένα έθνος να κατάφερε να γίνει γροθιά τόσο ξαφνικά και τόσο απόλυτα. Ήμουν πολύ περήφανος που μπόρεσα να διηγηθώ αυτή την στορία. Κι όταν σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις κάτι τέτοιο μαζί με τον Κλιντ... τότε σίγουρα δεν μπορείς να αρνηθείς."
Η ταινία ξεκινά με την εκλογή του Νέλσον Μαντέλα - μετά από 27 χρόνια φυλάκισης για τον αγώνα του ενάντια στο απαρτχάιντ – στο προεδρικό αξίωμα μιας διχασμένης Νότιας Αφρικής. Παρόλο που το σύστημα που υπέθαλπτε την αδικία και την ανισότητα έχει καταπολεμηθεί, οι ρατσιστικοί φραγμοί που διχάζουν τον κόσμο δεν είναι εύκολο να γκρεμιστούν. Με την χώρα του στο χείλος της καταστροφής, ο Πρόεδρος Μαντέλα διαβλέπει την ελπίδα σε ένα μάλλον απίθανο μέρος: στο γήπεδο του ράγκμπι. Με την Νότια Αφρική να διεκδικεί να φιλοξενήσει τον Τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου, ο Μαντέλα θα προσπαθήσει να ενώσει το έθνος του υπό τα χρώματα της εθνικής ομάδας ράγκμπι, τους Σπρίνγκποκς.
Ο Ίστγουντ υπογραμμίζει, "Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο της προεδρίας του Μαντέλα. Νομίζω ότι η επιλογή του αθλητισμού ως μέσο συμφιλίωσης του έθνους του αποτελεί δείγμα εξαιρετικής σοφίας. Ξέρει ότι πρέπει να ενώσει το έθνος του, να βρει έναν τρόπο να επικαλεστεί την εθνική τους υπερηφάνεια – τον μοναδικό ίσως κοινό παρονομαστή εκείνη την χρονική περίοδο. Ξέρει ότι οι λευκοί και οι μαύροι κάποια στιγμή θα πρέπει να συνεργαστούν, να δουλέψουν σαν ομάδα, διαφορετικά η χώρα θα αποτύχει. Υπό αυτή την έννοια, η κίνησή του να χρησιμοποιήσει τον αθλητισμό ως μέσο για να επιτύχει τον στόχο του ήταν πραγματικά ευρηματική."
Και ο στόχος του Μαντέλα ήταν η δημιουργία ενός "πολύχρωμου έθνους". Η αρχή έγινε με το χρυσό και το πράσινο, τα χρώματα των Σπρίνγκμποκ. Το σχέδιο όμως, του προέδρου ενέχει κι αυτό κινδύνους. Ενώπιον της επικίνδυνης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, ακόμα και οι στενότεροι συνεργάτες του αρχίζουν να αναρωτιούνται γιατί ο πρόεδρος εστιάζει σε κάτι φαινομενικά τόσο ασήμαντο, όπως είναι το ράγκμπι. Πολλοί επίσης, διερωτώνται πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζει τους Σπρίνγκμποκ σε μια εποχή που οι μαύροι Νοτιοαφρικανοί θέλουν να εξαλείψουν διά παντός το όνομα και το έμβλημα που τόσο μισούσαν ως σύμβολο του απαρτχάιντ. Ο Μαντέλα όμως, έχει τη διορατικότητα να καταλάβει ότι η απόρριψη της πολυαγαπημένης ομάδας ράγκμπι των λευκών Νοτιοαφρικανών, το μόνο που θα επιτύχει είναι η διεύρυνση της ρήξης μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Εξηγώντας την προοπτική της ιστορίας, ο Τζον Κάρλιν, συγγραφέας του μυθιστορήματος Playin the Enemy, στο οποίο βασίζεται η ταινία, σχολιάζει, "Αυτό που πρέπει κανείς να καταλάβει είναι ότι η πράσινη φανέλα των Σπρίνγκμποκ συμβόλιζε για τους μαύρους Νοτιοαφρικανούς το απαρτχάιντ. Μισούσαν αυτή τη φανέλα για όλα όσα συμβόλιζε και για όλες τις φρικτές υποτιμήσεις τις οποίες είχαν υποστεί. Η ευφυής κίνηση του Μαντέλα ήταν ότι μετέστρεψε το σύμβολο του διχασμού και του μίσους σε ένα πανίσχυρο μέσο εθνικής σύμπνοιας."
Ο σεναριογράφος Άντονι Πέκαμ που κατάγεται από τη Νότια Αφρική, έχει ιδία γνώση τόσο του τόπου όσο και των ιστορικών γεγονότων και με τη σειρά του προσθέτει, "Ο Μαντέλα συνειδητοποίησε ότι είχε την τέλεια ευκαιρία να απευθυνθεί στα μέλη του κοινοβουλίου που δεν τον ψήφισα και που στην πραγματικότητα τον φοβούνταν. Οι λευκοί Νοτιοαφρικανοί ακολουθούσαν τους Σπρίνγκμποκ με θρησκευτική ευλάβεια. Το γεγονός λοιπόν ότι επέλεξε να αξιοποιήσει τη δημοσιότητα του Παγκοσμίου Κυπέλου ήταν πραγματικά ευφυές. Δεν ήταν μόνο όμως το άθλημα. Ήταν το γεγονός ότι ο ίδιος ο Μαντέλα ασπάστηκε μια ομάδα που οι μαύροι Νοτιοαφρικανοί μισούσαν και κατάφερε με τη δύναμη της θέλησης να τους πείσει να την ακολουθήσουν."
Ένας αγώνας ράγκμπι όμως, δεν μπορεί να κανονιστεί στους διαδρόμους του κοινοβουλίου. Έτσι, ο Μαντέλα πλησίασε τον μοναδικό άνθρωπο που μπορούσε να τον βοηθήσει να επιτύχει τον στόχο του: τον αρχηγό της ομάδας των Σπρίνγκμποκ, τον Φρανσουά Πιενάαρ. Ο Μάτ Ντέιμον ενσαρκώνει τον αθλητή που ξαφνικά βρέθηκε στο κέντρο της πολιτικής αρένας. "Ουσιαστικά ο Μαντέλα του ζητά να ξεπεράσει τις εθνικές και προσωπικές προσδοκίες του και να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο," εξηγεί ο ηθοποιός. "Πρόκειται για κάτι πολύ δύσκολο, αλλά ο Φρανσουά ξέρει ότι ο συγκεκριμένος αγώνας δεν είναι απλά ένας αγώνας ράγκμπι. Και στην πορεία, όλοι οι παίκτες της ομάδας συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει ένα πολύ σημαντικό όχημα για τη συμφιλίωση του έθνους τους. Είναι μια πολύ όμορφη ιστορία που αναδεικνύει τα καλύτερα στοιχεία του ανθρώπου και το τι είναι ικανός να καταφέρει αν το θελήσει. Αυτό δε, που κάνει ακόμα πιο όμορφη αυτή την ιστορία είναι ότι είναι πραγματική."
Ο Φρανσουά Πιενάαρ συμφωνεί με το κινηματογραφικό alter-ego του. "Ανέκαθεν έλεγα ότι το Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε να επινοήσει καλύτερη ιστορία από αυτή που διαδραματίστηκε στη Νότιο Αφρική το 1995. Εγώ είχα την τύχη να είμαι αρχηγός μιας υπέροχης ομάδας ανθρώπων που μοιράζονταν τον ίδιο στόχο. Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε ιδανικότερο ηγέτη για την επίτευξη αυτού του στόχου από τον ίδιο τον Νέλσον Μαντέλα."
Ως διοργανώτρια χώρα, η Νότιος Αφρική περνούσε απευθείας στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι Σπρίνγκμποκ ήταν αναμφισβήτητα το αουτσάιντερ λόγω κυρίως της ισχνής εμπειρίας τους σε μεγάλους αγώνες. Ο Ίστγουντ εξηγεί, "Λόγω του απαρτχάιντ, η Νότιος Αφρική είχε αποκλειστεί από τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις για πολλά χρόνια. Κανείς λοιπόν, δεν πίστευε ότι οι Σπρίνγκμποκ είχαν ελπίδες να κερδίσουν. Ούτε καν οι ίδιοι. Αλλά επέτρεψαν στον εαυτό τους να μην το αποκλείσουν κιόλας σαν ενδεχόμενο."

Το πολύχρωμο έθνος ξεκινά από εδώ. Η συμφιλίωση
ξεκινά από εδώ. Η συγχώρεση ξεκινά από εδώ.

– Νέλσον Μαντέλα στο "Ανίκητος"

Το "Ανίκητος" δεν ήταν απλά ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη. Ήταν περισσότερο οι πορείες πολλών διαφορετικών ανθρώπων που συνέπεσαν σαν σπρωγμένες από το πεπρωμένο. Ο Μόργκαν Φρίμαν και η συνεργάτιδά του, Λόρι ΜακΚρίρι, δούλευαν επί σειρά ετών πάνω σε μια ταινία για τη ζωή του Νέλσον Μαντέλα. Προσπαθούσαν να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη την αυτοβιογραφία του Προέδρου, A Long Eay to Freedom, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να συνοψιστεί ολόκληρη η ζωή του μεγάλου ηγέτη σε μια μόνο ταινία.
Η ΜακΚρίρι μάλιστα λέει, "Είχα απογοητευτεί πάρα πολύ, αλλά ο Μόργκαν για να με καθησυχάσει μου είπε πως όταν ο Θεός κλείνει μια πόρτα ανοίγει ένα παράθυρο. Την επόμενη εβδομάδα κιόλας έλαβα μια τετρασέλιδη πρόταση για το μυθιστόρημα του Τζον Κάρλιν, για το Παγκόσμιο Κύπελλο του '95. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι ήταν ο ιδανικότερος τρόπος για να αποτυπώσουμε τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό αυτού του σπουδαίου άνδρα, έτσι όπως αναδεικνύεται μέσα σε μια χρονική περίοδο μικρότερη του ενός χρόνου."
Συμπτωματικά, ο Τζον Κάρλιν αργότερα γνώρισε τον Φρίμαν στο Κλάρκσντεϊλ του Μισισιπή, όπου ο συγγραφέας – που κανονικά εργάζεται ως δημοσιογράφος – έκανε έρευνα για την φτώχεια στον Νότο. Ο σύνδεσμός του στην περιοχή απεδείχθη ότι ήταν φίλος του Φρίμαν και τους σύστησε. Ο συγγραφέας θυμάται χαρακτηριστικά, "Του είπα, 'κύριε Φρίμαν, σας έχω μια ταινία.' Όταν με ρώτησε περί τίνος επρόκειτο, του είπα 'Μιλάει για ένα γεγονός που αποκρυσταλλώνει την ευφυία του Μαντέλα και την πεμπτουσία του νοτιοαφρικανικού θαύματος.' Μόλις το άκουσε αυτό με ρώτησε 'Εννοείς τον αγώνα ράγκμπι;' Πραγματικά, εξεπλάγην. Και τότε ανακάλυψα ότι είχε ήδη διαβάσει την πρόταση που είχα γράψει για το βιβλίο."
Πριν προχωρήσουν όμως, η ΜακΚρίρι λέει ότι τόσο εκείνη όσο και ο Φρίμαν επισκέφθηκαν τον ίδιο τον Μαντέλα, γνωστό στην Νότιο Αφρική ως "Μαμπίντα" για να πάρουν την συγκατάθεσή σου. "Ξεκίνησε ο Μόργκαν λέγοντας, 'Μαντίμπα, εδώ και πολύ καιρό δουλεύουμε πάνω σε κάτι, αλλά μόλις διαβάσαμε κάτι που νομίζουμε ότι συνοψίζει άριστα την προσωπικότητά σου.' Πριν προλάβει καν να τελειώσει την πρόταση ο Μαντίμπα είπε, 'Α, το Παγκόσμιο Κύπελλο.' Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κινούμασταν προς την σωστή κατεύθυνση."
Την ίδια περίπου εποχή, ο παραγωγός Μέις Νούφελντ έπαιρνε στα χέρια του την πρόταση του Κάρλιν. Ο ίδιος παραδέχεται, "Εκείνη την εποχή, δεν ήξερα τίποτα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του '95, αλλά ήξερα ότι ο Μαντέλα είναι μια πάρα πολύ σημαντική προσωπικότητα. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον τρόπος να διηγηθούμε την ιστορία του μέσα από ένα συναρπαστικό αθλητικό γεγονός."
Προχωρώντας στο επόμενο στάδιο, ο Νούφελντ προσέγγισε τον σεναριογράφο Άντονι Πέκαμ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν. "Είπα αμέσως ναι," δηλώνει ο Πέκαμ. "Ένας από τους λόγους που το έκανα αυτό είναι ότι οι Νοτιοαφρικανοί γνωρίζουν την ιστορία, ο υπόλοιπος κόσμος όμως, όχι. Η συγκεκριμένη ιστορία όμως, δεν αφορά μόνο στους Νοτιοαφρικάνους. Αφορά στην ηγετική καθοδήγηση, όχι μόνο του Μαντέλα, αλλά και των Σπρίνγκμποκ και άλλων. Η πραγματική ηγετική καθοδήγηση είναι κάτι σπάνιο και όταν τη συναντάμε, θα πρέπει να την τιμούμε."
Σε πιο προσωπικό τόνο, ο Πέκαμ λέει ότι παρόλο που μεγάλωσε στη Νότιο Αφρική, δεν ήξερε σχεδόν τίποτα για τον άνθρωπο που βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας. "Εκείνα τα χρόνια, ο Νέλσον Μαντέλα ήταν 'απαγορευμένο πρόσωπο', συνεπώς αυτά που ήξερα γι'αυτόν ήταν αυτά που μας έλεγε η κυβέρνηση του απαρτχάιντ. Μόνο όταν έφυγα από τη Νότιο Αφρική έμαθα όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα που είχε κάνει. Για μένα, το γεγονός ότι έγραψα αυτό το σενάριο και ότι έμαθα όλα αυτά τα πράγματα για τον Μαντέλα, ισοδυναμεί με το προσωπικό μου ταξίδι λύτρωσης και αποτελεί ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα."
Μη γνωρίζοντας ότι διένυαν ήδη δρόμους παράλληλους, ο Νούφελντ επικοινώνησε με την ΜακΚρίρι γιατί, όπως κι ο ίδιος εξηγεί, "Ο Μόργκαν Φρίμαν ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να ενσαρκώσει τον Νέλσον Μαντέλα."

"Μου τηλεφώνησε ο Μέις και μου είπε ότι είχε μια πολύ δυνατή ιδέα και έναν καταπληκτικό συγγραφέα," θυμάται η ΜακΚρίρι. "Άρχισε λοιπόν, να μου περιγράφει την ιστορία και δεν το πίστευα. Κάναμε μια συνάντησε με αυτόν και τον Τόνι και από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι ο Τόνι ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να γράψει το σενάριο. Είχε τεράστιο πάθος."
"Όταν πήραμε το σενάριο του Τόνι, όλοι σκεφτήκαμε ότι ήταν τέλει," λέει ο Νούφελντ. "Το θέμα πλέον ήταν ποιος θα το σκηνοθετούσε."
Σε αυτή την ερώτηση υπήρχε μόνο μία απάντηση. Ο Μόργκαν Φρίμαν έστειλε το σενάριο στον Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος αμέσως δέχτηκε. "Η ιστορία αιχμαλώτισε τη φαντασία μου. Ήταν καταπληκτικό θέμα για ταινία και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ήταν γραμμένο το σενάριο."
Ο παραγωγός Ρόμπερτ Λόρενζ προσθέτει, "Διαβάσαμε το σενάριο με τον Κλιντ και συμφωνήσαμε ότι ήταν κάτι που θέλαμε να κάνουμε. Πρόκειται για μια πολύ δυνατή ιστορία και ταυτόχρονα πολύ ανθρώπινη, ειδικά σε ό,τι αφορά τους δεσμούς που σφυρηλατούνται ανάμεσα στον Μαντέλα και τον Φρανσουά Πιενάαρ. Επίσης, αποτελεί μια συναρπαστική ματιά στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου Μαντέλα ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις μοναδικές ηγετικές του ικανότητες."
Ο Φρίμαν υπογραμμίζει, "Ήταν σαν ένα μαγνητικό πεδίο που έλκυσε τους κατάλληλους μαγνήτες. Βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι, στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή για το κατάλληλο θέμα. Όλα ήταν σαν κομμάτια του ίδιου παζλ που βρήκαν τη θέση τους, κι αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει συχνά. Όταν όμως συμβαίνει, είναι σαν να σου ψιθυρίζει το πεπρωμένο στο αφτί."

Πώς εμπνεόμαστε να αγγίξουμε το μεγαλείο όταν τίποτε
λιγότερο δεν είναι αρκετό; Πώς εμπνέουμε τους ανθρώπους γύρω μας;

– Νέλσον Μαντέλα στο "Ανίκητος"

Πολύ πριν αρχίσει η παραγωγή του "Ανίκητος", ο Μόργκαν Φρίμαν είχε επιλεχθεί για τον ρόλο του Νέλσον Μαντέλα από τον μόνο άνθρωπο που η γνώμη του πραγματικά είχε σημασία. Ο ηθοποιός αποκαλύπτει, "Κάποτε είχαν ρωτήσει τον Μαντίμπα ποιος θα ήθελε να τον ενσαρκώσει σε μία ταινία και είχε πει 'Ο Μόργκαν Φρίμαν'. Όταν τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, του είπα ότι ήταν μεγάλη τιμή που είχε επιλέξει εμένα για να τον ενσαρκώσει."
Η ταινία "Ανίκητος" σηματοδοτεί την τρίτη συνεργασία του Φρίμαν με τον Ίστγουντ και όπως παρατηρεί ο Λόρενζ, " Ο Μόργκαν και ο Κλιντ γνωρίζει καλά ο ένας το στυλ του άλλου. Έχουν πολύ καλή χημεία. Είναι μια εύκολη, άνετη σχέση και γι'αυτό απολαμβάνουν τόσο πολύ τη συνεργασία τους. Ο Μόργκαν καταλαβαίνει απόλυτα τι θέλει ο Κλιντ και ο Κλιντ ξέρει πολύ καλά ότι ο Μόργκαν θα του δώσει την τέλεια ερμηνεία."
"Ο Μόργκαν είναι καταπληκτικός," τονίζει ο Ίστγουντ. "Δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάποιον άλλο για τον ρόλο του Μαντέλα. Έχουν το ίδιο παράστημα, την ίδια χαρισματική φύση. Η φωνή επίσης του Μόργκαν έχει την ίδια χροιά και δούλεψε πολύ για να αφομοιώσει τον χρωματισμό της φωνής του Μαντέλα. Νομίζω ότι τα πήγαμε πολύ καλά."
Ο Φρίμαν, που έχει περάσει αρκετό καιρό με τον Μαντέλα και τον θεωρεί πραγματικό του φίλο, λέει, "Ένα από τα βασικότερα μελήματά μου ήταν να αποτυπώσω σωστά τον επιτονισμό και τον ρυθμό με τον οποίο μιλάει. Τον έχω ακούσει πολλές φορές να μιλάει και πλησιάζοντας τα γυρίσματα μελέτησα αρκετές κασέτες... μέχρι που τελικά τα κατάφερα."
Ο ηθοποιός τονίζει ότι αυτό που θα καθόριζε την ερμηνεία του ήταν κάτι που δεν μπορούσε να προβάρει. «Δεν ήθελα να τον υποδυθώ. Ήθελα να γίνω αυτός και αυτή για μένα ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Όταν συναντάς τον Μαντέλα, ξέρεις ότι δίπλα σου έχεις έναν σπουδαίο άνθρωπο. Το αποπνέει αυτό. Εμπνέει τον κόσμο να γίνει καλύτερος. Αυτό είναι το χάρισμά του. Κάποιοι το αποκαλούν "μαγεία του Μαντίμπα". Δεν ξέρω αν μπορεί να εξηγήσει κανείς τη μαγεία."
Όπως ο Φρίμαν, έτσι και ο Ματ Ντέιμον έπρεπε να αφομοιώσει την νοτιοαφρικανική προφορά προκειμένου να ενσαρκώσει πειστικά τον Φρανσουά Πιενάαρ. Οι ανάγκες του ρόλου όμως, δεν περιορίζονταν μόνο στη σωστή προφορά. "Αμέσως μπήκα στο διαδίκτυο και άρχισα να διαβάζω για τον Φρανσουά. Τότε λοιπόν συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ σωματώδης. Μίλησα στον Κλιντ και του είπα "Ξέρεις ο τύπος είναι ψηλός και δεμένος,' και εκείνος μου απάντησε, 'Εσύ ασχολήσου με όλα τα υπόλοιπα. Με αυτό θα ασχοληθώ εγώ'."
"Ο Ματ μπορεί να μην ήταν όσο ψηλός είναι ο Φρανσουά, αλλά έχει την ίδια ένταση και δύναμη," παρατηρεί ο Ίστγουντ. "Επίσης, έκανε πολύ γυμναστική και ήταν σε εξαιρετική φόρμα για τα γυρίσματα. Αν λοιπόν ξέρεις να στήνεις καλά τα πλάνα και να χρησιμοποιείς καλές γωνίες λήψεις, τον άλλο μπορείς να τον κάνεις όσο ψηλό θέλεις."
Την πρώτη φορά όμως, που συνάντησε ο Ματ τον Φρανσουά, δεν υπήρχαν κάμερες. Ο ηθοποιός θυμάται, "Με κάλεσε στο σπίτι του όπου μου είχε ετοιμάσει ένα καταπληκτικό gourmet δείπνο. Μου άνοιξε εκείνος την πόρτα και θυμάμαι ότι με εντυπωσίασε το ύψος τους. Ακολούθησε μια αμήχανη σιωπή μέχρι που του είπα 'στον φακό φαίνομαι πολύ ψηλότερος'."
Ο Ντέιμον μάλλον ανησύχησε άδικα, καθώς ο Πιενάαρ λέει ότι εντυπωσιάστηκε αμέσως από τον ηθοποιό. "Είναι καταπληκτικός τύπος. Μου έκανε φοβερή εντύπωση η ταπεινοφροσύνη του και το παράξενο χιούμορ του. Ήθελε να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε για μένα, την φιλοσοφία μου ως αρχηγός της ομάδας και πώς βιώσαμε εμείς όλη αυτή την κατάσταση το '95. Μιλήσαμε αρκετά για το ράγκμπι, για το τι γίνεται στην προπόνηση και για το τεχνικό κομμάτι. Διασκεδάσαμε πάρα πολύ."
"Ο Φρανσουά με βοήθησε πάρα πολύ. Διέθεσε πολύ χρόνο για να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μου για ένα σωρό διαφορετικά πράγματα," λέει ο Ντέιμον. "Ένιωσα έντονο το αίσθημα της ευθύνης να αποδώσω σωστά τόσο τον ρόλο όσο και την ίδια την ιστορία. Και αυτό γιατί ο Φρανσουά είναι πολύ έντιμος άνθρωπος και ο Μαντέλα ο σπουδαιότερος ηγέτης της εποχής μας. Είναι συγκλονιστικό αυτό που κατάφεραν και αυτό που κατάφερε η χώρα τους να επιτύχει."

Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν είμαστε απλά μια ομάδα ράγκμπι...
Οι καιροί αλλάζουν. Πρέπει κι εμείς να αλλάξουμε.

–Φρανσουά Πιενάαρ στο "Ανίκητος”

Προκειμένου να είναι έτοιμος για τον ρόλο του βετεράνου παίκτη ράγκμπι, ο Ντέιμον ζήτησε τη βοήθεια ενός ακόμα διάσημου μέλους των Σπρίνγκμποκ του 1995, ον Τσέστερ Γουίλιαμς, του μοναδικού μαύρου της ομάδας. Στην ταινία, ο Γουίλιαμς τέλεσε χρέη προπονητή της κινηματογραφικής ομάδας και αποτέλεσε σημαντική πηγή γνώσης για τους δημιουργούς.
Η ΜακΚρίρι σχολιάζει, "Ό Τσέστερ ήταν ο ιδανικός τεχνικός σύμβουλος γιατί θυμάται όλα τα παιχνίδια και όλους τους παίκτες. Το 1995 βρέθηκε σε μια μοναδική θέση. Ήταν ο μοναδικός μαύρος παίκτης της ομάδας. Εκείνη την εποχή έγινε κάτι σαν σύμβολο, όχι από επιλογή αλλά επειδή ήθελε να παίξει ράγκμπι. Αποδέχτηκε όμως, τον ρόλο που του δόθηκε και τον υποστήριξε μέχρι τέλους. Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να τον έχουμε ως επικεφαλής των ομάδων μας."
"Ο Τσέστερ ήθελε να είναι σίγουρος ότι θα παίξουμε κανονικά ράγκμπι στην ταινία," προσθέτει ο Ίστγουντ. "Είπε, 'Δεν θέλω από αυτά τα ψεύτικα που κάνουν στις ταινίες. Θα παίξουμε κανονικά ράγκμπι,'. Και όπως ξέρετε το κανονικό ράγκμπι είναι ένα πολύ σκληρό παιχνίδι. Μοιάζει αρκετά με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, με τη διαφορά ότι δεν υπάρχουν ούτε κράνη, ούτε επωμίδες και οι παίκτες παίζουν και άμυνα και επίθεση. Είναι πολύ σκληρό άθλημα και όσοι ασχολούνται με αυτό είναι πραγματικά πολύ σκληρά καρύδια."
"Ο Κλιντ έγινε λάτρης του ράγκμπι," λέει ο Λόρενζ. "Όταν ήμασταν στην Νότιο Αφρική, καθόταν κάθε βράδυ, έβλεπε ράγκμπι με τις ώρες και την επομένη ερχόταν και σχολίαζε τους αγώνες. Το απολάμβανε αρκετά."
Για τους ηθοποιούς, η προετοιμασία για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός κανονικού αγώνα ράγκμπι, όπως λέει ο Ντέιμον "ήταν σκληρή με έντονη προπόνηση. Έκανα βάρη για να αυξηθεί ο όγκος μου. Επίσης, έκανα τρέξιμο που δεν έχω ξανακάνει και μποξ. Όταν πήγα στην Νότιο Αφρική ο Τσέστερ μου είπε ότι ήμουν σε πολύ καλή φόρμα και με ρώτησε τι έκανα. Του είπα ότι έκανα βάρη, μποξ και τρέξιμο. Με κοίταξε λίγο και μετά μου είπε 'Και γιατί δεν έπαιξες απλά λίγο ράγκμπι;" λέει γελώντας.
Ο Ντέιμον είχε την ευκαιρία να το κάνει κι αυτό μιας και οι ώρες που περνούσαν με τους υπόλοιπους ηθοποιούς στο προπονητήριο ήταν πολλές. Ο Ίστγουντ λέει, "Όταν είσαι ερασιτέχνης και πρέπει να ενσαρκώσεις έναν επαγγελματία, πρέπει να προπονηθείς πολύ σκληρά για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο. Οι ηθοποιοί που δεν είχαν ξαναπαίξει ράγκμπι χρειάστηκε να προπονηθούν πολύ. Έπαιζαν με επαγγελματίες και επειδή δεν θέλαμε να τραυματιστούν, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε και να ελπίζουμε."
Ο Σκοτ Ίστγουντ, ακόμα ένας πρωτάρης στο ράγκμπι, ενσάρκωσε τον παίκτη Τζόελ Στράνσκι, που σκόραρε όλους τους πόντους των Σπρίνγκμποκ στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Εκτός του ότι έπρεπε να μάθει τα γενικά του αθλήματος, ο Σκοτ έπρεπε να μάθει να εκτελεί και το ντροπ-γκολ, που μοιάζει πολύ με το αντίστοιχο φιλντ-γκολ στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο.
Ο Τσέστερ Γουίλιαμς ανέλαβε να βρει αυτόν που θα ενσάρκωνε τον ίδιο στην ταινία και επέλεξε τον ΜακΝίλ Χέντριξ. Ο Χέντριξ που πλέον εργάζεται ως προπονητής ράγκμπι, έχει παίξει επαγγελματικά πολλά χρόνια και μάλιστα στα τέλη της δεκαετίας του '90 είχε φορέσει και τη φανέλα των Σπρίνγκμποκ. Με τον Γουίλιαμς γνωρίζονται από τότε, αλλά η επιλογή του Χέντριξ για τον ρόλο του παλιού του φίλου ήταν μάλλον τυχαία. Ο Γουίλιαμς θυμάται, "Ψάχναμε καιρό να βρούμε τον κατάλληλο άνθρωπο αλλά δεν τα καταφέρναμε. Μια μέρα λοιπόν βρισκόμουν σε ένα εμπορικό κέντρο και συνάντησα τυχαία τον ΜακΝίλ Χέντριξ. Του είπα 'Θέλω να με ενσαρκώσεις'. Όταν δέχτηκε χάρηκα πάρα πολύ."
Ο Χέντριξ λέει, "Ήταν πολύ μεγάλη ευκαιρία για μένα. Με τον Τσέστερ γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και μοιάζουμε πολύ σαν χαρακτήρες. Όταν έπαιζε, πάντα χαμογελούσε. Κι εγώ παρόλο που πολύ συχνά με πετούσαν κάτω, πάντα γελούσα. Με ενθουσίασε που θα συνεργαζόμουν με ανθρώπους όπως ο Ματ, ο Μόργκαν και ο Κλιντ Ίστγουντ."
Οι περισσότεροι παίκτες ράγκμπι – παρόλο που ενσαρκώνουν αθλητές από άλλες χώρες στην ταινία – επιλέχθηκαν από την Νότιο Αφρική. Η συντονίστρια Αιμέ ΜακΝτάνιελ ήταν αυτή που συγκέντρωσε τους παίκτες που θα συνέθεταν τις υπόλοιπες ομάδες.
Η ΜακΝτάνιελ ξεκίνησε να δουλεύει για την ταινία τέσσερις μήνες πριν αρχίσουν τα γυρίσματα. Συνεργάστηκε στενά με τον Τσέστερ Γουίλιαμς και τους προπονητές Ρούντολφ Ντε Γουί και Τρόι Λι, προκειμένου να επιλέξουν τους κατάλληλους παίκτες για τις ομάδες. Η ΜακΝτάνιελ θυμάται, "Η πρώτη μου δουλειά ήταν να βρω περίπου 500 παίκτες του ράγκμπι μέσα σε δύο εβδομάδες. Αυτό για μένα ήταν μεγάλη πρόκληση μιας και ξεκινούσε η αγωνιστική περίοδος. Πήγαμε σε όλα τα αθλητικά σωματία της περιοχής και μοιράσαμε φυλλάδια για ανοιχτή οντισιόν. Υπήρξε μεγάλη προσέλευση και καταλήξαμε στην τελική ομάδα μετά από προπονήσεις και ασκήσεις που έκαναν οι υποψήφιοι με τον Τσέστερ και τους άλλους προπονητές. Μετά, το δύσκολο και πιο περίπλοκο ασφαλώς, ήταν να ταιριάξουμε τον κάθε παίκτη με την κατάλληλη θέση. Στο τέλος όμως, είχαμε μια ομάδα με πολύ καλή συνοχή."
Εκτός από ράγκμπι, αυτοί που ενσάρκωσαν την πολύ δυνατή ομάδα της Νέας Ζηλανδίας, έπρεπε να μάθουν και το παραδοσιακό τραγούδι πολέμου των Μαορί, το "Χάκα". "Ο σκοπός αυτού του τελετουργικού είναι να τρομάξουν την αντίπαλη ομάδα πριν ξεκινήσει ο αγώνας," εξηγεί ο Ίστγουντ.
" Από σεβασμό, επικοινωνήσαμε με την Ομοσπονδία Ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας, για να βεβαιωθούμε ότι θα γίνει σωστά," προσθέτει ο Λόρενζ. "Μας έστειλαν λοιπόν έναν ειδικό, τον κύριο Ίνια Μάξουελ, ο οποίος μας βοήθησε στην προετοιμασία και ήταν παρών όταν γυρίζαμε στη σκηνή. Έτσι ήμασταν σίγουροι ότι όλα έγιναν σωστά και με ακρίβεια."

Ό,τι έγινε, είναι πλέον παρελθόν. Τώρα ατενίζουμε το μέλλον.

– Νέλσον Μαντέλα στο "Ανίκητος"

Για το όνειρο του Μαντέλα για ένα πολύχρωμο έθνος, υπήρχε άλλη μια ομάδα ιδιαίτερα σημαντική. Στην αρχή της ταινίας, ο νέος Πρόεδρος ζητά από τους λευκούς υπαλλήλους που υπηρέτησαν υπό τον Πρόεδρο ντε Κλερκ να παραμείνουν στις θέσεις τους. Η προσωπική του ασφάλεια, με επικεφαλής τον Τζέισον Τσαμπαλάλα και τον Λίνγκα Μουνσάμι, ανακαλύπτουν ότι η απόφαση του Προέδρου επηρεάζει και αυτούς. Ξαφνικά, βρίσκονται να συνεργάζονται με πρώην μέλη του Εθνικού Κόμματος, ανθρώπους που μέχρι πρόσφατα απειλούσαν την ελευθερία και τη ζωή τους.
Ο Ίστγουντ εξηγεί, "Ο Μαντέλα ξέρει ότι οι προσωπική ασφάλειά του χαίρει της μεγαλύτερης έκθεσης. Έτσι η συνύπαρξη μαύρων και λευκών σε αυτή τη μονάδα, θα αποτελούσε ένα πολύ καλό παράδειγμα καλής συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για αυτόν."
"Ο Μαντέλα δεν μιλά για συγχώρεση και συμφιλίωση σαν να είναι κάτι που θα πρέπει να κάνει όλη η υπόλοιπη χώρα. Ξεκινάει να το εφαρμόζει από το ίδιο του κιόλας το προσωπικό," σχολιάζει ο Άντονι Πέκαμ, προσθέτοντας ότι η προσωπική ασφάλεια του Μαντέλα αποτελεί τον τέλειο μικρόκοσμο όλης της ιστορίας. "Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και το Εθνικό Κόμμα, ήταν ορκισμένοι εχθροί. Το γεγονός λοιπόν ότι η προστασία του κοινώς αποδεκτού ηγέτη τους άμβλυνε την έχθρα μεταξύ τους, μου έδωσε την ελευθερία να προσωποποιήσω την ιδέα της συμφιλίωσης και της συγχώρεσης με έναν μοναδικό τρόπο."
Ο Τόνι Κγκορότζ και ο Πάτρικ Μόφοκενγκ υποδύονται τους Τζέισον Τσαμπαλάλα και Λίνγκα Μουνσάμι αντίστοιχα. Οι Ματ Στερν και Τζούλιαν Λούις επιλέχθηκαν για τους ρόλους των Χέντρικ Μπουαγιέν και Ετιέν Φεϊντέρ, τα μέλη του Εθνικού Κόμματος με τα οποία ο Τζέισον και ο Λίνγκα πρέπει να συνεργαστούν για να προστατέψουν τον Μαντέλα.
Στη ζωή όμως τόσο του Μαντέλα όσο και του Πιενάαρ υπήρξαν και σημαντικές γυναίκες. Η Αντζόα Άντο ενσαρκώνει την Μπρέντα Μαζιμπούκο, την αρχηγό επιτελείου του Μαντέλα, η οποία δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ο Πρόεδρος αφιερώνει τόσο χρόο και ενέργεια σε κάτι τόσο ασήμαντο όσο το ράγκμπι, τη στιγμή που υπάρχουν ένα σωρό άλλα σημαντικά θέματα. Η Μαργκερίτ Γουίτλεϊ ενσαρκώνει την τότε μνηστή του Πιενάαρ, Νερινέ, η οποία στηρίξει με πάθος τον Φρανσουά καθώς αυτός αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του.

INVICTUS

Μέσα στη νύχτα που με σκεπάζει,
μαύρη σαν πίσσα όπως είναι,
ευχαριστώ όποιον Θεό υπάρχει
για την ελεύθερη ψυχή μου.

Υπό το βάρος των περιστάσεων
ποτέ δε λύγισα ούτε ούρλιαξα δυνατά.
Όταν το βάρος της τύχης έπεσε πάνω μου
Το κεφάλι μου μάτωσε, αλλά δεν έσκυψε.

Πέρα απ'αυτό τον τόπο της οργής και των δακρύων
βρίσκεται ο τρόμος της σκιάς,
Κι όμως, παρά τις απειλές όλων των χρόνων
θα με βρει, μα θα με βρει χωρίς να φοβάμαι.

Σημασία δεν έχει πόσο στενή είναι μια πύλη,
πόσο γεμάτη με τιμωρίες η περγαμηνή,
εγώ διαφεντεύω τη μοίρα μου:
αφέντης της ψυχής μου είμαι εγώ.

Γουίλιαμ Ε. Χένλεϊ

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://invictusmovie.warnerbros.com/

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com

align="center">


top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Συμφιλίωση και συγχώρεση! Το υπαρξιακό ρεφρέν του Κλιντ Ίστγουντ ελαφρώς παραλλαγμένο μα ποτέ παρηκμασμένο...
...γιατί και η Εξιλέωση ΠΟΤΕ δεν πεθαίνει!
Τα τελευταία χρόνια ο Κλιντ Ίστγουντ έβαλε τον πήχυ της Τέχνης του Κινηματογράφου πολύ ψηλά, κι είναι ο μόνος που καταφέρνει και τον περνάει διαρκώς, χωρίς αποτυχημένα άλματα... ακόμα και στα 79 του. ΑΝΙΚΗΤΟΣ κι ο Κλιντ κι ο Νέλσον.

Στο ΑΝΙΚΗΤΟΣ μπορεί να μην κάνει την καθολική υπέρβαση, όπως στο GRAN TORINO, όμως η φιλοσοφική του διάθεση και η υπαρξιακή διαλεκτική είναι και πάλι παρούσες.
Υπάρχει πάντα κάτι μαγικό κι ηρωικό στις ταινίες του, αφού αρκετές φορές παρακολουθούμε τα πρόσωπά του να οδηγούνται προς τη δόξα και έπειτα να καταρρέουν από το βάρος της. Στο τελευταίο του φιλμ, που είναι επίσης εξαιρετικό και ώριμο συνολικά, διαθέτει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε σε αυτόν, όπως την ιδεαλιστική κοσμοθεωρία του, τον ουμανισμό του, την αληθινή συγκίνηση που βγαίνει μέσα από μια μεγάλη ψυχή και ένα σπουδαίο μυαλό. Το βάθος των χαρακτήρων, όπως πάντα είναι χτισμένο σε επικές βάσεις, υπέρτατες αξίες και χαμένα ιδανικά. Ένας φιλόσοφος της κινούμενης εικόνας, ένας "Νίτσε" του σινεμά!

Ο Σπάικ Λι θα έπρεπε βλέποντας το INVICTUS να δάκρυσε και να μετάνιωσε για τα άσχημα λόγια που είχε πει για τον μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό δημιουργό (σχετικά με την παραγκώνιση των μαύρων στο φιλμ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ).

Αν και υπάρχουν δυο βασικά μειονεκτήματα σε σχέση με τελευταία του φιλμ που λατρέψαμε:
Η έλλειψη ανατροπών στην ίντριγκα και η προβλεψιμότητά του σεναρίου (που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα). Η δραματοποίηση όμως δεν ακολουθεί τους ρυθμούς μιας ξερής βιογραφικής αφήγησης και των συναισθηματικών ευκολιών. Υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο, πέραν όσων ... βλέπουμε. Η διαφορά είναι πως η λύτρωση ΔΕΝ έρχεται με τραγικό τρόπο (αυτοθυσία), όπως στις προηγούμενες ταινίες του Κλιντ. Άρα, είναι και η πλέον αισιόδοξη, τηρουμένων των αναλογιών και των ...απωλειών στο τέλος!

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία που δεν αναφέρεται μόνο στο πρόσωπο του Μαντέλα και την ενωτική του πολιτική αλλά πηγαίνει πιο μακριά, μας μιλάει για την αξία της έμπνευσης, του ήθους, της προσπάθειας, της μεγάλης ιδέας, της ύπαρξης συγκεκριμένου οράματος και της επίτευξης του στόχου, με χαλύβδινη πίστη κι αδάμαστη αυτοπεποίθηση!

Η χαρισματική προσωπικότητά του είδε στο άθλημα του ράγκμπι μια ευκαιρία για την εφαρμογή του σχεδίου του προς την δημοκρατία με ειρήνη χωρίς καταπίεση και διακρίσεις. Με έναν εντελώς αναίμακτο και μαζικό τρόπο, κατόρθωσε να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν το θέλετε μπορώ να το πω κι αλλιώς: Χρησιμοποίησε ένα λαϊκό άθλημα για προπαγανδιστικούς σκοπούς! Άρτον και θέαμα δε θέλει ο φτωχός λαός; Χάρη σ' αυτό κατόρθωσε να εξισορροπήσει τα οράματα των μαύρων και τους φόβους των λευκών.

Ο οίστρος επισκεπτόταν τον Μαντέλα μέσα στο στενό κελλί της φυλακής επί 26 χρόνια. Μέσα από τους στίχους του ποιήματος "ΑΝΙΚΗΤΟΣ", πήρε την δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Όπως κάθε δάσκαλος είναι μέντορας για τον μαθητή του, δε θα μπορούσε να μην αποτελέσει εξαίρεση, ο φυσικός αρχηγός της ομάδας στον οποίο ο οραματιστής Μαντέλα, είδε τις προοπτικές του σχεδίου του να παίρνουν σάρκα κι οστά. Ο Ματ Ντέιμον, ως αρχηγός της Εθνικής Ράγκμπι Νοτίου Αφρικής (ας πούμε ο αντίστοιχος ... Ζαγοράκης) με τη σειρά του καλείται να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του, καθώς αντιπροσώπευαν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά όλη την χώρα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1995. Μια ομαδική προσπάθεια, με θετική ενέργεια από την κορυφή ως τα νύχια. Και πίστη για την ανατροπή, του ακατόρθωτου, με μάχη σε τρία επίπεδα: στο σώμα, το μυαλό και την ψυχή. Η Ιστορία είναι γεμάτη τέτοια παραδείγματα. Όλοι τα ξέρουμε, ιδίως οι Έλληνες.

Τι πιο μεγαλοπρεπές από αυτό; Κάπως έτσι δεν πήραμε το Euro 2004;
Ο Ρεχάγκελ εφάρμοσε κατά γράμμα την "τακτική Μαντέλα". Ο καλύτερός του μαθητής! Μάλιστα φέτος το καλοκαίρι θα είμαστε και μεις εκεί. Βρε βρε συμπτώσεις!

Μια χαρακτηριστικά συγκινητική στιγμή (και είναι πολλές μέσα στην ταινία...) είναι όταν ο Μαντέλα λέει στον Τζέισον, αρχηγό της προσωπικής του φρουράς (με αφορμή την πρόσληψη λευκών της S.A.S στην υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) "Ένα πολυχρωμικό έθνος αρχίζει εδώ και τώρα. Η συμφιλίωση αρχίζει εδώ. Ναι, η συμφιλίωση αρχίζει... Η συγχώρεση αρχίζει εδώ επίσης! Η συγχώρεση ελευθερώνει την ψυχή. Σβήνει τον φόβο" Εκεί γκρεμίζεσαι... Γιατί, θέλει μεγαλύτερη εσωτερική δύναμη για να συγχωρήσεις από το να εκδικηθείς. Ανώτερα αισθήματα και δύναμη της θέλησης χρειάζονται για να συγχωρέσεις τον εχθρό σου (αδίστακτος στην απειλή κι αφαίρεση ζωής). Σε όλη του την κινηματογραφική διαδρομή η εξιλέωση κι ο εξαγνισμός κατατρέχουν τον Κλιντ Ίστγουντ. Το INVICTUS δεν αποτελεί εξαίρεση!

Ουσιαστικά, η κεντρική ιδέα του έργου του διαμορφώνεται από την χριστιανική ηθική, από έναν άνθρωπο που αμφισβήτησε, χωρίς φόβο, ανοιχτά την κυριαρχία του Θεού και την καθιερωμένη θρησκευτική πίστη.

Τέλος να επισημάνω την εκπληκτική μεταμόρφωση του Μόργκαν Φρίμαν στο ρόλο του Προέδρου της Ν.Α. Η ταυτισή του είναι υπέρτατη, σε βαθμό που πείθει και τον πιο δύσπιστο για την αξία του ενώ η επίσημη αναγνώριση θα προέλθει απο τα Μέλη της Ακαδημίας μετά από ένα μήνα (ως γνωστό είναι Oscar favorite οι βιογραφικές προσωπικότητες, δες τελευταίες βραβεύσεις Α' Ρόλων σε ΚΑΠΟΤΕ, ΙΝΤΙ ΑΜΙΝ κλπ.)

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Νομίζω πώς το όνομα του Matt Damon, του Morgan Freeman και φυσικά του Clint Eastwood στη σκηνοθεσία είναι αρκετά για να πουν το οτιδήποτε μπορεί να πεις κάποιος για τον «Ανίκητο». Το βιογραφικό αυτό δράμα αναφέρεται στην ιστορία του Nelson Mandela, τον υποδύεται ο Freeman, που ένωσε τις δυνάμεις του με τον αρχηγό της ομάδας ράγμπι της Νότιας Αφρικής, Francois Pienaar (Matt Damon), για να συμφιλιώσουν τη διχασμένη τους πατρίδα. Ακόμη και αν όλα αυτά σας ακούγονται πολύ «βαριά», πιστέψτε με, στο «Invictus» παρά το αρκετά έντονο αθλητικό στοιχείο, δεν θα βαρεθείτε στίγμη. O.k., την ιστορία πάνω κάτω την ξέρετε, όμως οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές βάζουν τα πολύ δυνάτα τους και το αποτέλεσμα θα σας ευχαριστήσει απόλυτα. Απλά... ανίκητο!

Κωνσταντίνος Μπουγάς
του Κωνσταντίνου Μπουγά konstantinos. bougas@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Με το Gran Torino, ο Clint Eastwood έδειξε σημάδια… "ξεμωράματος" και αρκετοί φοβήθηκαν ότι αυτό ήταν και ο τέλος. Ο 80χρονος όμως σκηνοθέτης (μιας και έχει δηλώσει ότι δε θα ξαναπεράσει μπροστά από την κάμερα) φαίνεται ότι έχει ακόμα πολλά να δώσει κάνει το μεγάλο comeback με το Invictus, μια αληθινή ιστορία στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 στη Νότια Αφρική του Νέλσον Μαντέλα.

Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη και πολύ χρήσιμη ιστορική αναφορά των γεγονότων από το 1990 οπότε ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε μετά από 27 χρόνια στη φυλακή του Robben Island λόγω της αντιστασιακής του οργάνωσης ενάντια στο απαρτχάιντ μέχρι την εκλογή του σε πρόεδρο της χώρας το 1994, ρίχνοντας ταυτόχρονες ματιές στη κοινωνία της Νοτίου Αφρικής και των ρατσιστικών αντιλήψεων που κυριαρχούσαν σε επικίνδυνο βαθμό. Ο Μαντέλα, ένας χαρισματικός πολιτικός και άνθρωπος κάνει τα πάντα για να κρατήσει τις ισορροπίες ώστε να μην αρχίσουν οι εχθροπραξίες και ταυτόχρονα να ανασυντάξει την χώρα του μετά από μία σχεδόν 50ετή περίοδο ρατσιστικών διωγμών και εχθροπραξιών. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ενώσει το έθνος και τον βρήκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα rugby που θα διοργάνωνε η χώρα του το καλοκαίρι του 1995. Μια επικροτούμενη από τον ίδιο, επιτυχία σε ένα τόσο δημοφιλές άθλημα, και ειδικά της εθνικής ομάδας που ήταν σύμβολο του απαρτχάιντ, θα μπορούσε να ενώσει το λαό και για αυτό το σκοπό έκανε τα πάντα. Το πρόβλημα ήταν όμως ότι μια ομάδα αποτελούμενη από μόνο έναν μαύρο και όλους τους υπόλοιπους λευκού, εκτός από τη κακή αγωνιστική της κατάσταση, έπρεπε να κερδίσει και τη συμπάθεια ολόκληρου του πληθυσμού. Το αν και πως το κατάφερε θα το δείτε στη ταινία…

Ο Νέλσον Μαντέλα είναι (ή μας παρουσιάζεται ως) ένας πανέξυπνος, ευγενικός, με χιούμορ και χαρακτήρα, πολιτικός και άνθρωπος με μια εκπληκτική επιρροή στους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή που προκαλεί τον άμεσο και απόλυτο σεβασμό. Κάνει σκληρές επιλογές χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος με απώτερο σκοπό να ενώσει το έθνος του δουλεύοντας μέρα νύχτα σε σημείο εξάντλησης. Αυτός είναι ο Μαντέλα που μας παρουσιάζει ο Clint Eastwood και χωρίς να έχω τις ιστορικές γνώσεις να σχολιάσω την αλήθεια των λεγομένων του, είναι κινηματογραφικά εκπληκτικά ενδιαφέρων χαρακτήρας που πραγματικά θες να δεις την επόμενή του κίνηση. Αλλά ίσως να μην ήταν τόσο ενδιαφέρον αν δεν τον υποδυόταν ο μεγάλος Morgan Freeman σε ένα ρόλο φτιαγμένο για τον ίδιο αφού ήταν και επιλογή του ίδιου του Μαντέλα και αποδεικνύεται χρυσάφι. Τρομακτικά όμοιος με τον Νοτιοαφρικανό ηγέτη φυσιογνωμικά, στο τρόπο ομιλίας του, στις κινήσεις του, πραγματικά ανατριχιαστικά καλός. Σε δεύτερο ρόλο αλλά το ίδιο καλός και ο Matt Damon στο ρόλο του αρχηγού της εθνικής ομάδας rugby που προερχόμενος από μία “οικογένεια του απαρτχάιντ” έχει το δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας τη δύσκολη αποστολή που ο Μαντέλα του δίνει. Παρά τα αντιρατσιστικά κλισέ, για τα οποία από πολλούς κατηγορήθηκε, ο Eastwood φτιάχνει μια ταινία που περνάει “νερό” αποφεύγοντας να πέσει στη λόμπα του αθλητικού δράματος μέχρι… λίγο πριν το τέλος. Κάπου εκεί όμως, τον πιάνει το αμερικάνικό του και δείχνει, όπως χαρακτηριστικά θα έλεγε ένας αθλητικογράφος, “εκτεταμένα στιγμιότυπα” από τον τελευταίο και πιο σημαντικό αγώνα, τα οποία όμως διαρκούν υπερβολικά πολύ και για ένα κοινό που δε ξέρει και τους κανόνες του παιχνιδιού προκαλεί μια γρήγορη κούραση ενώ ταυτόχρονα ρίχνει στο ρινγκ και το μεγαλύτερο κλισέ του “ανεβαστικού” λόγου του αρχηγού προς του συμπαίκτες του για τη νίκη. Ευτυχώς, όλη η διάρκεια της ταινία είναι τόσο καλή που έστω και δύσκολα, σε κάνουν να ξεχνάς αυτές τις τραγικές σκηνοθετικές επιλογές που παραλίγο να “σπάσουν τα αυγά” του Invictus.

Ο Dirty Harry ζει και βασιλεύει... Μετά το "φέσι" του Gran Torino, ο Clint Eastwood επιστρέφει με μια από τις καλύτερές του ταινίες.

Αλέξης Κυριαζής
του Αλέξη Κυριαζή alexis.kyriazis@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Αφού καταπιάστηκε λεπτομερώς με όλες τις σκοτεινές πτυχές του αμερικανικού ονείρου, ο 80χρονος πια Κλιντ Ίστγουντ κλείνει την πιο δημιουργική δεκαετία της καριέρας του, υπογράφοντας το πιο «φωτεινό» έργο της σχεδόν ατελείωτης φιλμογραφίας του. Και δεν είναι μόνο η «ηλιόλουστη» φωτογραφία του μόνιμου συνεργάτη του, Τομ Στερν, που φωτίζει την επιλεκτική αυτή βιογραφία μιας από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες του αιώνα μας, αλλά κυρίως είναι τα πανανθρώπινα και αγνά μηνύματα που θέλει ο γερο-Κλιντ να προβάλλει...

Το «Invictus» καταγράφει τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του Νέλσον Μαντέλα μετά την χρόνια φυλάκισή του, και ειδικότερα επικεντρώνεται στην προσπάθεια του προέδρου να ενώσει ένα διχασμένο κράτος με την συμβολή της εθνικής ομάδας ράγκμπι. Λίγα χρόνια μετά την αποφυλάκιση του Μαντέλα, η Νότιος Αφρική ήταν η οικοδέσποινα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, και για τον πανέξυπνο ηγέτη, μια νικηφόρα πορεία της ομάδας θα μπορούσε να φέρει πιο κοντά τον χωρισμένο στα δύο λαό της χώρας. Την περίοδο του Απαρτχάιντ, οι «Springboks» (παρατσούκλι της ομάδας) απολάμβαναν την φανατική υποστήριξη των λευκών Νοτιοαφρικανών, ενώ αντίθετα για τους μαύρους κατοίκους η ίδια ομάδα καθιστούσε άλλο ένα σύμβολο καταπίεσης. Στην αρχή του φιλμ, οι φανατικοί του Μαντέλα επιδιώκουν να αλλάξουν το όνομα και τα χρώματα της εθνικής ομάδας.. Προκειμένου να πείσει τους φανατισμένους υποστηρικτές του να μην προχωρήσουν σε δραστικές αλλαγές, ο Μαντέλα επιστρατεύει την δεινότητά του λόγου του για να τους δείξει ότι οποιαδήποτε αλλαγή στην εθνική ομάδα θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο το «λευκό» κομμάτι της χώρας από το όραμα ενός ενωμένου κράτους. Στην συνέχεια παίρνει από κοντά τον αρχηγό της ομάδας (Ματ Ντέιμον), προσπαθώντας να τον εμπνεύσει για την κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου ...

Σύμφωνα με τον Μαντέλα, το όραμα για μια ενιαία Νότιο Αφρική πρέπει να στηριχτεί στα «δύσκολα», αλλά στιβαρά θεμέλια της ενότητας, της συγχώρεσης, της μετάνοιας, της αποφυγής κάθε διάθεσης για εκδίκηση. Κάπου εδώ, έρχεται ο Κλιντ Ίστγουντ να μετατρέψει άλλη μια τυπική πολιτική βιογραφία σε επιστέγασμα όλων των τωρινών πιστεύω του, όπως αυτά προκύπτουν από την πρόσφατη φιλμογραφία του. Όλες οι παραπάνω έννοιες στοιχειώνουν την σκοτεινή κατάληξη όλων των τελευταίων ταινιών του, από τους «Ασυγχώρητους» και το «Σκοτεινό Ποτάμι» εως το «Million Dollar Baby» και το «Gran Torino». Μόνο που εδώ, το σκοτάδι έχει κρυφτεί στα στενά όρια του κελιού του Μαντέλα, όπως μας δείχνει η έξοχη σεκάνς της επίσκεψης του Πίεναρ (Ντέιμον), αρχηγού της ομάδας ράγκμπι, στις φυλακές. Στο «Ιnvictus», το φως συμβολίζει την νέα εποχή που ο Μαντέλα οραματίζεται για την χώρα του, ενώ το απόν σκοτάδι πρέπει να θαφτεί μαζί με το αμαρτωλό παρελθόν του μίσους και της καταπίεσης.

Όπως και στο «Million Dollar Baby», ο Ίστγουντ συγχέει τα είδη, μπλέκοντας αυτή τη φορά τα κλισέ της «αθλητικής» ταινίας με το πανανθρώπινο και οικουμενικό μήνυμα της προσωπικότητας του Μαντέλα. Ο βετεράνος σκηνοθέτης δεν αποφεύγει την σύνηθη παγίδα της αγιοποίησης του κεντρικού χαρακτήρα, αν και μπλέκοντας με μια τόσο σημαντική φιγούρα, κάτι τέτοιο φαντάζει εξαρχής ακατόρθωτο. Ωστόσο, μεγαλύτερο μειονέκτημα του φιλμ είναι η απουσία κάποιας σεναριακής έκπληξης, μια και όλα ακολουθούν την προβλεψιμότητα μιας by the book τυπικής αθλητικής ταινίας. Επίσης, απουσιάζει η σύνηθης σκοτεινή και κυνική οπτική του δημιουργού-Ίστγουντ, σήμα κατατεθέν όλων των μεγάλων ταινιών του. Κάτι τέτοιο ίσως χαλούσε την διαύγεια και καθαρότητα των οικουμενικών μηνυμάτων του φιλμ, ωστόσο η απουσία του κάνει το φιλμ περισσότερο safe και λιγότερο πολυεπίπεδο. Παρόλα αυτά και ξεπερνώντας κάποιους απλοϊκούς διδακτισμούς, ο Ίστγουντ επιτυγχάνει μια υποδειγματική κλασικότροπη αφήγηση, με μια διακριτική κάμερα που κινείται χωρίς να το καταλαβαίνεις, κάνοντας το φιλμ να κυλάει σχεδόν αβίαστα. Όπως πάντα, το κινηματογραφικό στιλ του Ίστγουντ φλερτάρει με τον ακαδημαϊσμό, ωστόσο ποτέ δεν στερείται καλλιτεχνικού βάθους ή πρωτοτυπίας. Απλά προσέξτε πως δίνει τις διαφορές ενός ολόκληρου έθνους, στις σκηνές που αφορούν την χωρισμένη στα δύο ομάδα σωματοφυλάκων του Μαντέλα. Ή την εξαίρετη χρήση του παράλληλου μοντάζ κατά την διάρκεια του μεγάλου τελικού, με τον μαύρο πιτσιρικά να πλησιάζει σε κάθε καρέ όλο κι περισσότερο τους λευκούς αστυνομικούς που ακούνε το ματς στο ράδιο. Επίσης, για άλλη μια φορά, ο Ίστγουντ κρατάει τα γκέμια του άκρατου χολιγουντιανού μελοδραματισμού, καταφέρνοντας να συγκινεί χωρίς να εκβιάζει...

Αναφορικά με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Μόργκαν Φρίμαν υποδύεται τον Μαντέλα με την συνήθη ευγένεια και ώριμη γοητεία του, σε έναν ρόλο προορισμένο αποκλειστικά για αυτόν, αν και πολλές φορές σκέφτεσαι ότι βλέπεις τον Μαντέλα σαν Μόργκαν Φρίμαν και όχι το αντίθετο. Κάτι που δεν ισχύει για τον Ντέιμον, που δίνει μια εξόχως νατουραλιστική και «σωματική» ερμηνεία, παρά τον μονοδιάστατο χαρακτήρα του. Ξεχωρίζει επίσης και ο υπεύθυνος ασφαλείας του προέδρου, που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει τον κάθε καταπιεσμένο του παλαιού καθεστώτος που προσπαθεί να συγκρατήσει την οργή του.

Τελικά, παρά την έλλειψη κοινωνικοπολιτικής εμβάθυνσης, εσωτερικών συγκρούσεων και σεναριακών παρεκκλίσεων από τα τετριμμένα, ο Κλιντ Ίστγουντ καταφέρνει να μας δώσει ένα απλοϊκο αλλά εμπνευσμένο φιλμ, το οποίο εξυμνεί την συγχώρεση, την μετάνοια και την καταδίκη του μίσους με την καθαρότητα και την διακριτικότητα του ποιήματος στο οποίο ο τίτλος αναφέρεται. Όχι από τις κορυφαίες στιγμές του μεγάλου δημιουργού, αλλά σίγουρα μια από τις πιο τίμιες και αγνές σε προθέσεις. Δεν είναι και λίγο πράγμα αν το σκεφτείς...

Νώντας Μερμίγκης
του Νώντα Μερμίγκηnontas.mermigkis@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Στα γρήγορα: Ο Eastwood με επιβεβαιώνει προσωπικά, με κάθε καινούργια του ταινία ότι είναι ο βασιλιάς του απενοχοποιημένου αμερικάνικου κλισέ. Κάτι σαν την intellectual εκδοχή του Emmerich (airbus κάνει βουτιά μέσα σε κατάμεστο γήπεδο rugby και ξαναπαίρνει ύψος! excuse meee…?).

Με χαρακτηριστική γραφικότητα, το Invictus είναι απλά μια συρραφή από την λειψή παρουσίαση μιας μεγάλης πολιτικής προσωπικότητας, από απλοποιήσεις πολύπλοκων θεμάτων αλλά και από κακώς εννοούμενης αμερικανιάς, η οποία χτυπάει τιλτ.

Και όλα αυτά προτάθηκαν για Χρυσές Σφαίρες και συζητιούνται για Oscar! Τι να κάνουμε ... οι παρενέργειες του star system βλέπετε.

Στα χαλαρααά...: “Αυτή η χώρα πεινάει για μεγάλα πράγματα” … κάπως έτσι θα σκεφτόταν και ο Καραμανλής το 2004, όταν και τα δικά μας τα παιδιά προετοιμάζονταν για τη Πορτογαλία. Κ. Περάκη φτιάξτε μια ταινία παρακαλώ!

Τώρα πέρα από την πλάκα, μερικοί σκηνοθέτες έχουν μια ιδιότυπη ασυλία. Παρουσιάζουν σχεδόν όλες τους τις ταινίες, τίγκα στα κλισέ, με άσχημο μάλιστα τρόπο και παρόλα αυτά δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα ως κριτική πάνω σε αυτό το φαινόμενο. Και καλά το κοινό που αρκείται σε κάτι που απλά θα του σκοτώσει τον χρόνο, όμως σε κάποιες άλλες ταινίες, με άλλους σκηνοθέτες, θα έφτανε μόνο ένα κλάσμα αυτών των κλισέ για να τις καταβαραθρώσουν οι κριτικοί.

Και μιλάμε για κλισέ και σε επίπεδο διαλόγων/κειμένου αλλά και σε σκηνοθεσία (τα βλέμματα και οι αντιδράσεις στις ατάκες, σχεδόν σε κάθε σκηνή, είναι το πιο χτυπητό παράδειγμα). Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Eastwood νιώθει μάλλον υποχρεωμένος κάθε φορά, να βάζει τους χαρακτήρες του να μας εξηγούν λεκτικά τι γίνεται και γιατί, πράγμα το οποίο σε μερικά σημεία καταντά το λιγότερο αστείο.

Γιάννης Πεντσερετζίδης
του Γιάννη Πεντσερετζίδη yannis.pentseretzidis@myfilm.gr


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video FlashVideo
Type: Flash
Get Flash to see this player.


top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία: 28/1/2010


top of the page




PHOTOS - POSTERS

PhotosΦωτογραφικό υλικό
Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ
INVICTUS 0001.jpg
INVICTUS 0002.jpg
INVICTUS 0003.jpg
INVICTUS 0004.jpg
INVICTUS 0005.jpg


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Matt Damon ... Francois Pienaar
    Morgan Freeman ... Nelson Mandela
    Scott Eastwood
    Robert Hobbs ... Willem
    Langley Kirkwood ... George
    Bonnie Henna ... Zindzi
    Grant Roberts ... Ruben Kruger

Σκηνοθεσία
Clint Eastwood

Σενάριο
Anthony Peckham
John Carlin
(βιβλίο "Playing the Enemy: Nelson Mandela and the Game that Made a Nation")

Παραγωγή
Clint Eastwood
Robert Lorenz
Lori McCreary
Mace Neufeld


Μουσική
Kyle Eastwood
Michael Stevens


Φωτογραφία
Tom Stern

Μοντάζ
Joel Cox
Gary Roach


Casting
Fiona Weir

Σχεδιασμός Παραγωγής
James J. Murakami

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Tom Hannam
Jonathan Hely-Hutchinson


Κοστούμια
Deborah Hopper

Βοηθός Σκηνοθέτη
Donald Murphy

Εταιρείες Παραγωγής
Mace Neufeld Productions
Malpaso Productions
Revelations Entertainment
Spyglass Entertainment

Διανομή
Village Films (Ελλάδα)
Warner Bros. Pictures
Warner Bros.

Ειδικά Εφέ
CIS Hollywood
CIS Vancouver
Hirota Paint Industries (HPI)


Χρονολογία παραγωγής
2009

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35 : 1

Είδος ταινίας
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΔΡΑΜΑ

AKA
The Human Factor

Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Νότια Αφρική

Διάρκεια
129'


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 4
Αριθμός Ψήφων: 4


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Arts & Culture
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΒιογραφικήΔραματική


Advertisement


top of the page


-- Sponsored Links --

Dailymotion Movies LTD aggelospolidoros.blogspot.gr AGATHI Art Gallery cinefo.wordpress.comr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr


Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails