[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

AGORA

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Στα γρήγορα :  
Αν οι αγνωστικιστές είχαν Πάσχα, αυτή η ταινία θα παιζόταν κάθε χρόνο την μεγάλη βδομάδα τους. Ένα αριστουργηματικό ιστορικό δράμα σε σκηνοθεσία Αλεχάντρο Αμεναμπάρ (“Οι Άλλοι”, “Η Θάλασσα Μέσα μου”, “Vanilla Sky”), ενός πολυτάλαντου σκηνοθέτη, που δεν σταματά να μας εκπλήσσει με το πολύπλευρο της σκηνοθετικής του ματιάς, αλλά και με τη τάση του να πηδάει απροειδοποίητα, από το ένα είδος κινηματογράφου στο άλλο.

Η Rachel Weiss δίνει μια έξοχη ερμηνεία και είναι κρίμα που το timing της ταινίας δεν της επιτρέπει να συμμετέχει στα φετινά Όσκαρ γιατί θα ήταν φαβορί, ιδίως με τις φετινές όχι και τόσο ανταγωνιστικές γυναικείες ερμηνείες πρώτου ρόλου ("όλα δουλεύουν" υπέρ της Sandra Bullock!). Για του χρόνου βλέπουμε ...

Το Agora είναι μια ταινία χάρμα οφθαλμών, με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και μια γερή δόση τροφής για τον νου, ιδιαίτερα για αυτούς που δεν έχουν κοιτάξει ποτέ πέρα από τα στεγανά του χριστιανοκρατικά δομημένου κόσμου μας (όχι βέβαια με την έννοια της μονοδιάστατης σπίλωσης του χριστιανισμού, αλλά με την έννοια της απογύμνωσης της ανθρώπινης φύσης, στα πλαίσια οποιασδήποτε φανατικής φιλοσοφίας).

Στα χαλαρααά :
Το Agora είναι κάτι πολύ περισσότερο από την τυπική σας ιστορική ταινία. Είναι καλύτερα μια εκλαϊκευμένα φιλοσοφική ταινία, σε ιστορικό background. Μάλιστα τολμά να παρουσιάσει και μια περίοδο της ιστορία που η χριστιανική δύση δεν έχει ενδιαφερθεί να παρουσιάσει (για ευνόητους λόγους): Ακριβώς εκείνα τα χρόνια που ο χριστιανισμός, άρχισε να παίρνει τα επάνω του και άρπαξε τα γκέμια από τους πολυθεϊστές, τους άθεους, τις λοιπές αρχαίες θρησκείες … ακόμα και από τους Ρωμαίους! Τότε που το αγνό βρέφος της χριστιανοσύνης των πρώτων εκατονταετιών -με τους διωγμούς και τους μάρτυρες-, άρχισε να εξελίσσεται σε ένα παγκόσμιο τέρας-δυνάστη (Μεσαίωνας), που θα συμπίεζε για χίλια και πλέον χρόνια όλες τις φιλοσοφικές αναζητήσεις, θα αφάνιζε ολόκληρες φυλές και πολιτισμούς και θα διέλυε ότι άλλο εύρισκε μπροστά του.

Ο Αμενεμπάρ παίζει με zoom in και zoom out, από και προς το διάστημα και τη γη, σε ένα είδους ποιητικό σχόλιο, που αφορά τη σχέση του μικρόκοσμου του ανθρώπου, με το απέραντο διάστημα. Μια σχέση δέντρου-δάσους, τη φύση της οποίας πολλές φορές ο άνθρωπος και οι ομάδες ανθρώπων, αδυνατούν να καταλάβουν ή έστω να προσπαθήσουν να καταλάβουν. Και αυτό συμβαίνει όταν οι κοινωνίες γίνονται εσωστρεφείς και αφήνουν τους φόβους τους να ορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας. Όλα αυτά ο Αμενεμπάρ τα σχολιάζει με έναν απλό τρόπο, καθόλου ελιτίστικο, και σε κάθε περίπτωση ουσιαστικό.

του Γιάννη Πεντσερετζίδη yannis.pentseretzidis@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Ο Ισπανοχιλιανός δημιουργός Alejandro Amenábar είναι γνωστός για τα δύσκολα και αντισυμβατικά θέματα που συνήθως καταπιάνεται στις ταινίες του αλλά και για το πόσο καλά τα καταφέρνει κάθε φορά. Μετά τον τετραπληγικό Ramón Sampedro, γυρίζει το βλέμμα του στην Υπατία την Αλεξανδρινή, μια προσωπικότητα που έζησε σε μια περίοδο της ιστορίας που η εκκλησία μας διακριτικά αποφεύγει να μας αναπτύξει.

Είμαστε στο 390 μΧ στην λαμπρή πόλη της Αλεξάνδρειας, και πιο συγκεκριμένα σε μια περίοδο όπου ο Χριστιανισμός έχει γίνει “νόμιμος” αλλά οι συγκρούσεις μεταξύ των όλο και αυξανόμενων Χριστιανών με τους οπαδούς των άλλων θρησκειών όπως τους ειδωλολάτρες-παγανιστές και τους Ιουδαϊστές δε σταματάνε. Η Ελληνίδα Υπατία είναι μια σεβαστή φιλόσοφος-αστρονόμος που ζούσε και δίδασκε εκεί με τον πατέρα της Θέωνα με στενούς δεσμούς με τους υψηλά ιστάμενους όπως τον μετέπειτα έπαρχο Ορέστη ο οποίος και την πολιορκούσε. Η συνεχόμενη άνοδος των Χριστιανών που μέχρι τότε ήταν διωγμένοι και “παράνομοι” τους έκανε να επαναστατήσουν και ουσιαστικά να καταλάβουν “θρησκευτικά” την Αλεξάνδρεια με ωμότητες και αιματοχυσίες ανάλογες με αυτές που είχαν υποστεί και οι ίδιοι. Σε αυτά τα γεγονότα σημαντικό ρόλο θα παίξει και ο φανταστικός χαρακτήρας του Δάου, του προσωπικού σκλάβου της Υπατίας ο οποίος είναι γοητευμένος από την τελευταία και προσπαθεί να την εντυπωσιάσει.

Η ελάχιστη διαφήμιση που έλαβε η ταινία στην Ελλάδα, είχε σαν κύριο πάτημα το ερωτικό τρίγωνο Υπατίας, Ορέστη και Δάου. Ευτυχώς, αυτό το κομμάτι της ιστορίας είναι και το μικρότερο που απασχολεί χρονικά και σαν περιεχόμενο μιας και ο Amenábar έχει βάλει πολλά καρπούζια κάτω απ’ τη μασχάλη και αυτό είναι απλώς το κερασάκι που έδωσε την επιπλέον εμπορικότητα που χρειάζεται για να διαφημιστεί μια ιστορικό-θρησκευτικό-πολιτική ταινία όπως αυτή. Η μικρή μάλιστα διάρκειά αυτού του σκέλους αντικρούει τις τυχόν φωνές για την φανταστική ιστορία του νεαρού δούλου και όντως καταφέρνει να προσδώσει αυτή τη δραματικότητα που ήθελε ο σκηνοθέτης. Τα υπόλοιπα “καρπούζια” όμως είναι πολύ πιο βαριά και ευτυχώς μας παρουσιάζονται με αρκετή ωμότητα, χωρίς θρησκευτική λογοκρισία, το αντίθετο μάλιστα. Οι μέχρι τότε κυνηγημένοι Χριστιανοί παίρνουν τα ινία, καταστρέφουν ότι έχει σχέση με την ζωή των παγανιστών ανάμεσα στα οποία και μέρος της ιστορικής βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας (αυτό το σημείο δε ξέρω κατά πόσο είναι ιστορικά αληθές ή μπήκε για εντυπωσιασμό), καταδιώκουν όλους τους άπιστους και τους ειδωλολάτρες, τους σφαγιάζουν χωρίς έλεος και μετά συνεχίζουν με τους Ιουδαϊστές και τους άθεους. Ο φανατισμός κυριαρχεί και οι παραβολάνοι, η θρησκευτική εξτρεμιστική “αστυνομία” της εποχής έχει τον πλήρη έλεγχο. Το έργο όμως της Υπατίας στο τομέα της αστρονομίας είναι σημαντικό μιας και είναι η πρώτη που όχι μόνο αμφισβητεί το θεώρημα του Πτολεμαίου περί γεωκεντρικού συστήματος αλλά θεωρείται ότι ήταν η πρώτη που κατάφερε να διατυπώσει τη θεωρία των των ελλειπτικών τροχιών της γης γύρω από τον ήλιο στο ηλιοκεντρικό σύστημα του Αρίσταρχου.

Τέσσερα, λοιπόν τα καρπούζια στην ίδια μασχάλη και μπορεί ο Amenábar να μην είναι το …τιραμόλας αλλά τα χειρίζεται πολύ άνετα και κυρίως μοιράζοντας το χρόνο σωστά στα γεγονότα που έχουν περισσότερη σημασία στη διήγηση του.  Είναι χαρακτηριστικό ότι προτιμάει να βάλει ένα sequence στη μέση της ταινίας όπου θα γράφει κάποια λιγότερο σημαντικά γεγονότα παρά να χάνει χρόνο δείχνοντάς τα μας. Εκεί που όμως χάνει είναι ότι καμία από τις τέσσερεις υπουποθέσεις δεν έχει κάποια κορύφωση. Ναι, υπάρχουν κάποιες στιγμές έντασης που ανεβάζουν το ενδιαφέρον και τη ψυχολογική φόρτιση αλλά αυτό το ελαφρώς ντοκυμενταρίστικο ύφος κάνει την Agora να χάνει σε ρυθμό και επίπεδο κινηματογραφικής ευχαρίστησης.

Η Rachel Weisz είναι για μια ακόμη φορά εκθαμβωτική και εκπληκτική στο ρόλο της αλλά και το υπόλοιπο cast δε τα πάει και χειρότερα με τους Ashraf Barhom, γνωστό από το The Kingdom και τον βετεράνο Γάλλο Michael Lonsdale να ακολουθούν το ίδιο άψογοι. Μαζί με τον διευθυντή φωτογραφίας του Μηχανουργού, ο Alejandro Amenábar κάνει θαύματα με αξέχαστη τη σκηνή των διωγμών των ειδωλολατρών από τους Χριστιανούς με την κάμερα να απομακρύνεται πολύ αργά σε ορθή γωνία από τη κεντρική πλατεία (Agora) δείχνοντας πόσο πολύ μοιάζουμε με τρομαγμένα μυρμήγκια. Πραγματικά αξέχαστη σκηνή.

Το Agora είναι μια πραγματικά πολύ καλή ταινία μιας περιόδου για την οποία ξέρουμε πολύ λίγα και όχι γιατί δε διαβάζαμε ιστορία στο λύκειο. Ορισμένα μειονεκτήματα όπως τα προβλήματα ρυθμού και κορύφωσης την εμποδίζουν να γίνει αριστούργημα αλλά έστω και έτσι, αν έχετε λίγο πιο ανοιχτό μυαλό από γνωστό μαϊντανό-κληρικό της Θεσσαλονίκης θα την απολαύσετε.

του Αλέξη Κυριαζή alexis.kyriazis@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

Rachel Weisz ... Hypatia
Max Minghella ... Davus
Oscar Isaac ... Orestes
Ashraf Barhom ... Ammonius
Michael Lonsdale ... Theon
Rupert Evans ... Synesius
Richard Durden ... Olympius
Sami Samir ... Cyril
Manuel Cauchi ... Theophilus
Homayoun Ershadi ... Aspasius
Oshri Cohen ... Medorus
Harry Borg ... Prefect Evagrius
Charles Thake ... Hesiquius
Yousef 'Joe' Sweid ... Peter
Andre Agius ... Boy
Paul Barnes ... Dignitary 2
Christopher Dingli ... Student 2
Clint Dyer ... Hierax
Wesley Ellul ... Guard #1
Angele Galea ... Charition
Jordan Kiziuk ... Hypatia's Disciple
Samuel Montague ... Theatre Crier
Alan Paris ... Bodyguard no. 1
Christopher Raikes ... Hellenistic Man
Amber Rose Revah ... Sidonia
Charles Sammut ... Philosopher 1
Juan Serrano ... Dead jew

Σκηνοθεσία
Alejandro Amenabar

Σενάριο
Alejandro Amenabar
Mateo Gil

Παραγωγή
Fernando Bovaira

Μουσική
Dario Marianelli

Φωτογραφία
Xavi Gimenez

Casting
Jina Jay
Edward Said

Σχεδιασμός Παραγωγής
Guy Dyas

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Dominique Arcadio
Matthew Gray
Stuart Kearns
Jason Knox-Johnston
Frank Walsh

Σκηνικά
Larry Dias

Κοστούμια
Gabriella Pescucci

Βοηθός Σκηνοθέτη
Javier Chinchilla

Εταιρείες Παραγωγής
Canal+ Espana (συμμετοχή)
Cinebiss
Himenoptero
Mod Producciones
Telecinco Cinema

Διανομή
Kino Swiat
Odeon (2009) (Ελλάδα)

Χρονολογία παραγωγής
2009

Χώρα παραγωγής
ΙΣΠΑΝΙΑ, ΜΑΛΤΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35 : 1

Είδος ταινίας
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, ΔΡΑΜΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ

Διάρκεια
126'

Ήχος
SDDS | Dolby Digital | DTS

Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Delimara, ΜΑΛΤΑ

ΑΚΑ
Mists of Time (ΗΠΑ)

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Ο Σκηνοθέτης

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ γεννήθηκε το 1972 στη Χιλή. Γρήγορα τράβηξε την προσοχή κριτικών και θεατών παγκοσμίως. Οι τελευταίες δύο ταινίες του, "Η Θάλασσα Μέσα μου" και "Οι Άλλοι" απέσπασαν ιδιαίτερα θετικά σχόλια, αλλά και βραβεία. "Η Θάλασσα Μέσα μου", με πρωταγωνιστή τον Χαβιέ Μπαρδέμ, απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2005 καθώς και πολλά άλλα βραβεία διεθνώς. "Οι Άλλοι", με πρωταγωνίστρια την Νικόλ Κίντμαν, ήταν η πρώτη ταινία του που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα Αγγλικά. Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο το 1996 με το φιλμ τρόμου "Tesis". Είχε θεωρηθεί η καλύτερη ταινία της χρονιάς από τη Spanish Film Academy. Έναν χρόνο μετά, η δεύτερη ταινία του, "Abre los Ojos", με την Πενέλοπε Κρουζ, έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ισπανία αλλά και διεθνώς, όπου προβλήθηκε.

Οι Πρωταγωνιστές

Η Ρέιτσελ Βάις γεννήθηκε το 1971 στο Λονδίνο, ξεκίνησε το modeling στην ηλικία των 14 ετών και στράφηκε στην υποκριτική την περίοδο που σπούδαζε στο Cambridge University. Εκεί συν-ίδρυσε τον θίασο Talking Tongue, o οποίος ανέβασε διάφορες πειραματικές δουλειές και διακρίθηκε με το Guardian Award στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Στο θέατρο έκανε το ντεμπούτο της, επαγγελματικά πλέον, με το "Design for Living" του Νοέλ Κάουαρντ, σε σκηνοθεσία του Σον Μαθίας, και βραβεύτηκε από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου του Λονδίνου ως Καλύτερη Πρωτοεμφανιζόμενη Ηθοποιός. Με τον Μαθίας συνεργάστηκε ξανά για την παράσταση "Suddenly Last Summer", που ανέβηκε στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου. Το 2001 συνεργάστηκε με τον Νιλ Λα Μπιουτ στο Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη (off-Broadway) για την παράσταση "The Shape of Things".
Στον κινηματογράφο απέκτησε αναγνωρισιμότητα με την συμμετοχή της στο blockbuster "Η Μούμια", ενώ το 2006 κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία "Ο Επίμονος Κηπουρός" του Φερνάντο Μεϊρέλες. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες κάθε είδους, όπως "Κλεμμένη Ομορφιά" του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, "Bent", "Εχθρός Προ Των Πυλών" του Ζαν Ζακ Ανό, "The Mummy Returns", "About a Boy", "Confidence", "Οι Ένορκοι", "The Fountain" του Ντάρεν Αρονόφσκι, "My Blueberry Nights" του Ουόνγκ Καρ Βάι και "Οι Αδελφοί Μπλουμ". Προσεχώς θα τη δούμε στο "The Lovely Bones" του Πίτερ Τζάκσον και στο "The Whistleblower" με τη Μόνικα Μπελούτσι και τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ.

Ο Μαξ Μινγκέλα γεννήθηκε το 1985 στο Λονδίνο. Είναι γιος του γνωστού σκηνοθέτη Άντονι Μινγκέλα. Έχει πάρει μέρος στις ταινίες "Syriana", "Bee Season", "Art School Confidential", "Elvis and Anabelle", "How to Lose Friends & Alienate People", "Brief Interviews With Hideous Men". Προσεχώς θα εμφανιστεί στα φιλμ "Hippie Hippie Shake" με τους Κίλιαν Μέρφι και Σιένα Μίλερ και "The Social Network" του Ντέιβιντ Φίντσερ.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

" Λίγα χρόνια πριν, μετά το "Η Θάλασσα Μέσα Μου", που ήταν μια βαθιά εμπειρία για μένα, δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι η επόμενη ταινία μου θα είχε να κάνει με Ρωμαίους και Χριστιανούς στην αρχαία Αίγυπτο. Αυτή όμως είναι η ομορφιά αυτού του επαγγέλματος: μπορείς να αφήσεις τη φαντασία σου ελεύθερη και να εξερευνήσεις κόσμους τόσο συναρπαστικούς, όπως η Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα, να φανταστείς τους δρόμους της, τους ναούς και τους ανθρώπους και να βρεις το πάθος- αλλά και τα χρήματα- να δώσεις ζωή σε όλα αυτά.
Ποτέ δεν με ενδιέφερε η επιστήμη. Για μένα, το ενδιαφέρον κομμάτι σχετικά με την ταινία ήταν να έρθω σε επαφή με τον κόσμο της επιστήμης από πνευματική και συναισθηματική πλευρά. Ο στόχος μας ήταν να δείξουμε τι συμβαίνει στο σύμπαν και να μεταφέρουμε το πάθος που πηγάζει από το ξεδίπλωμα των μυστηρίων του κόσμου.
Καταλήξαμε να ασχοληθούμε με την ιστορία της Υπατίας του 4ου αιώνα στην Αλεξάνδρεια, μέσα από μια λεπτομερή διαδικασία επιλογής. Καταρχήν ήταν μια ιστορία που καλύπτει χρονικά 2.000 χρόνια, από το γεωκεντρικό σύστημα μέχρι τη θεωρία της σχετικότητας, και ψάξαμε κάθε λεπτομέρεια. Ενώ μελετούσαμε την Υπατία και την περίοδο που έζησε, ανακαλύψαμε ότι υπήρχαν πολλές συνδέσεις με τον κόσμο που ζούμε σήμερα, και αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον μας. Η Αλεξάνδρεια συμβόλιζε έναν πολιτισμό που καταστράφηκε σιγά-σιγά από διαφορετικές φατρίες, κυρίως θρησκευτικές. Για πολλούς, η περίοδος που έζησε η Υπατία σηματοδότησε το τέλος του αρχαίου κόσμου και την αρχή των μεσαιωνικών χρόνων.
Από την αρχή του project μου, στόχος μου ήταν να κάνω τους θεατές να νιώσουν ότι ακολουθούν μια ομάδα του CNN που κάνει ρεπορτάζ για κάτι που συνέβη τον 4ο αιώνα. Αυτή η αίσθηση του επείγοντος, κάτι σαν έκτακτο δελτίο, ήταν η βάση της δουλειάς αυτής. Ήθελα να ξεφύγω από κάποιους κλασικούς κανόνες των ταινιών εποχής. Η "Agora" είναι μια μίξη περιπέτειας και θεάματος.
Ήθελα να ξεφύγω από την τυπική τελειότητα που συναντάται συνήθως σε τέτοιου είδους ταινίες. Έτσι, όταν βλέπουμε μια συμπλοκή στον δρόμο, πρέπει να φαίνεται ότι η κάμερα δεν μπορεί να απαθανατίσει τα πάντα στην εντέλεια, επομένως έχουμε κάτι όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα γίνεται.
Η "Agora" είναι η ιστορία μιας γυναίκας, μιας πόλης, ενός πολιτισμού και ενός πλανήτη. Η "Agora" είναι ο πλανήτης όπου πρέπει να ζήσουμε όλοι μαζί. Προσπαθήσαμε να δείξουμε την ανθρώπινη πραγματικότητα μέσα στο πλαίσιο όλων των ειδών της Γης, καθώς και τη Γη μέσα στο πλαίσιο του Σύμπαντος- βλέποντας τους ανθρώπους σαν μυρμήγκια και τη Γη σαν μια ακόμη μικρή μπάλα, που κινείται ανάμεσα σε πολλά άλλα αστέρια.
Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να κοιτάξω μέσα από μια κλειδαρότρυπα και να δω το παρελθόν ακριβώς όπως συνέβη, ακόμη κι αν ήταν δυνατόν να το κάνω για 5 δευτερόλεπτα ή για 5 λεπτά. Κάτι τέτοιο προσπαθήσαμε να κάνουμε με αυτή την ταινία, να προσφέρουμε στο κοινό την ευκαιρία να δει το παρελθόν μέσα από μια "κλειδαρότρυπα"- τη μεγάλη οθόνη- για 2 ώρες."
Αλεχάντρο Αμενάμπαρ

Η Υπατία της Αλεξάνδρειας

Κόρη του Θέωνα, τελευταίου διευθυντή της θρυλικής Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, η Υπατία έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ., όταν επήλθε η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο κόσμος άρχισε να αλλάζει. Αστρονόμος, μαθηματικός και φιλόσοφος, η Υπατία ήταν μια διάσημη επιστήμονας και σύμβολο της ανοχής στην πατρίδα της την Αλεξάνδρεια. Αν και οι επιστημονικές της δουλειές έχουν χαθεί, η εικόνα της που έχει μείνει στην ιστορία είναι αυτή μιας δυνατής γυναίκας που αφιέρωσε τη ζωή της στην έρευνα για την αλήθεια.
" Προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε ο,τιδήποτε είναι γνωστό για την Υπατία", τονίζει ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ. "Πολλά είναι γνωστά για τον θάνατό της, για το τι σήμαινε για την πόλη της εκείνη την περίοδο, για την ίδια ως άνθρωπο και για το τι συμβολίζει. Όμως λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη δουλειά της".
" Δεν είχα ακούσει ποτέ κάτι για την Υπατία και εξεπλάγην όταν άρχισα να διαβάζω διάφορα για τη ζωή της και να ανακαλύπτω πράγματα", υποστηρίζει η Ρέιτσελ Βάις, που υποδύεται την Υπατία στην ταινία. "Πρόκειται για μια εκπληκτική γυναίκα που είχε μια ασυνήθιστη ζωή. Ήταν αναμφίβολα μύθος στην Ευρώπη του 18ου αιώνα μεταξύ των ρομαντικών ποιητών. Την εξιδανίκευσαν και τη λάτρεψαν, έγραψαν ποιήματα γι' αυτήν, η οποία ήταν μια ρομαντική ηρωίδα. Φαντάζομαι όλα αυτά συνέβησαν γιατί ήταν ένα σύμβολο του πάθους, της μάθησης και της λογικής και σκοτώθηκε από φονταμενταλιστές".
" Η Υπατία είχε δύο πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά", τονίζει ο σεναριογράφος Ματέο Χιλ. "Από τη μια, αντιπροσώπευε ξεκάθαρα την ελληνική διανόηση, την έρευνα για την αλήθεια μέσω της σκέψης, σε έναν κόσμο όπου οι θρησκείες είχαν μεγάλη επιρροή στις καθημερινές ζωές των ανθρώπων και η ίδια συνεχώς προσπαθούσε να αυξήσει αυτή την επιρροή. Από την άλλη, ήταν μια γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Μια γυναίκα που ήθελε να ζήσει τη ζωή της όπως θα έκανε ένας άνδρας, με την ίδια ελευθερία στο να κάνει έρευνα και να αφοσιωθεί στη φιλοσοφία, όπως ο πατέρας της. Γι' αυτό και πήρε την απόφαση να μην δοθεί ποτέ σε κανέναν άνδρα- ώστε να μην της κλέψουν την ελευθερία που χρειαζόταν...".
Η Υπατία έμεινε στην Ιστορία ως ένας θρύλος. Λατρεμένη για την εξυπνάδα της και λόγω της εκτίμησης που εξέλαβε για τη θέση που κέρδισε στην κοινωνική ιεραρχία της πόλης, απεικονίζεται από πηγές της εποχής ως μια γυναίκα μεγάλης ομορφιάς που ενέπνευσε το πάθος σε όσους την περιτριγύριζαν.
Σχολιάζει η Ρέιτσελ Βάις: "Η Υπατία πέθανε παρθένα. Γνωρίζουμε από ορισμένα γράμματα μαθητών της ότι προκάλεσε την απίστευτη αφοσίωση ανάμεσα στους μαθητές της. Κάποιοι από αυτούς ίσως την είχαν ερωτευτεί κιόλας. Υπάρχει η αίσθηση ότι ένας από τους αγαπημένους της μαθητές ίσως ήταν ερωτευμένος μαζί της, όμως εκείνη ήταν πολύ σεμνή και ποτέ δεν ξεπερνούσε τα όρια της σχέσης δασκάλου/μαθητή. Όμως φαίνεται ότι υπήρχε κάτι σε αυτήν που ενέπνεε πραγματικά τους μαθητές της και ήταν αρκετά πιστοί απέναντί της, ενώ ήταν αρκετά ασυνήθιστο για μια γυναίκα να διδάσκει στη βιβλιοθήκη εκείνη την εποχή".
Στο "Agora", δύο άντρες προσπαθούν να κερδίσουν την καρδιά της: ο δούλος της Ντάβους και ο Ορέστης, ένας από τους μαθητές της. "Ο Ντάβους είναι ένας χαρακτήρας που επινοήσαμε", δηλώνει ο Αμενάμπαρ, "όμως είναι ένας άνθρωπος-κλειδί γιατί μέσω αυτού βλέπουμε τις εργασίες της πόλης, το περιβάλλον της Υπατίας, την ελληνορωμαϊκή κοινωνία και τον αρχαίο κόσμο γενικότερα, πώς γινόταν αντιληπτή η σκλαβιά τον 4ο αιώνα. Ο Ντάβους δεν είναι σίγουρος αν πρέπει ή όχι να γίνει Χριστιανός. Βλέπουμε τον Χριστιανισμό στα πρώιμα χρόνια του μέσα από τα μάτια του, πώς εξελίχθηκε από μια εκδιωκόμενη θρησκεία σε κυρίαρχη. Ο Ντάβους έγινε ένας παραβολάνος. Οι παραβολάνοι ήταν μια θρησκευτική ομάδα πολύ χαρακτηριστική της εποχής εκείνης, ένα γκρουπ μοναχών που ξεκίνησαν αρχικά με σκοπό να βοηθήσουν τους φτωχούς και κατέληξαν να γίνουν ένα ένοπλο κομμάτι της Εκκλησίας".
" Η Υπατία είναι αναμφίβολα κομμάτι της αριστοκρατίας, της ανώτερης τάξης της Αλεξάνδρειας, και το ενδιαφέρον σχετικά με την κουλτούρα τους ήταν ότι ενδιαφέρονταν για τα πάντα. Ενδιαφέρονταν για την τροχιά της Σελήνης , για τον ήλιο, τα αστέρια και ήταν βαθιά ουμανιστές. Είχαν όμως αυτό το στίγμα, που λεγόταν σκλαβιά. Είχαν μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων που ήταν σκλάβοι, που δεν θεωρούνταν άνθρωποι. Θεωρούνταν ότι ήταν η επόμενη κατηγορία μετά τα ζώα, το οποίο είναι αρκετά περίεργο αν σκεφτούμε πόσο βαθιά σκεπτόμενοι και ανθρωπιστές ήταν", εξηγεί η Ρέιτσελ Βάις.
" Ο Ορέστης είναι ένα τυπικό παράδειγμα του πώς θα ήταν ένας νέος αριστοκράτης εκείνη την εποχή, ένα από εκείνα τα αγόρια που προετοιμάζονται για αυριανοί ηγέτες", υποστηρίζει ο Όσκαρ Άιζακ, που υποδύεται τον Ορέστη. "Κάποιοι από αυτούς είναι πολύ φιλόδοξοι και κάποιοι άλλοι ζουν με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς. Νομίζω ότι ο Ορέστης αρχικά είναι ένα από αυτά τα παιδιά, μην όντας σίγουρος τι θέλει να κάνει. Είναι έξυπνος, λίγο αλαζόνας, λίγο ισχυρογνώμων και ερωτεύεται τη δασκάλα του Υπατία και προσπαθεί να την αποπλανήσει".

Τα Trivia της Ταινίας

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ είχε από την αρχή στο μυαλό του τη Ρέιτσελ Βάις για πρωταγωνίστρια, όταν ξεκίνησε να γράφει το σενάριο.
Τα γυρίσματα έγιναν στη Μάλτα, στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου "στήθηκε" το Κολοσσαίο για την ταινία "Μονομάχος".
Υπήρχαν μέρες όπου το γύρισμα χρειαζόταν να σταματά για λίγα λεπτά. Αυτό συνέβαινε εξαιτίας των γειτονικών εκκλησιών, όπου χτυπούσαν οι καμπάνες τους. Ο ήχος τους ακουγόταν μέχρι το σημείο των γυρισμάτων.
Αρχικά, ο Αμενάμπαρ ήθελε να συμμετάσχουν στην ταινία του οι Ρέιτσελ Βάις, Σάσα Μπάρον Κόεν και Τζόναθαν Ρις Μέγιερς. Αφού διάβασαν το σενάριο, η Βάις δέχτηκε τον ρόλο της Υπατίας, ο Κόεν όμως αρνήθηκε δηλώνοντας ότι ήταν "πολύ ενοχλητικό και θα προκαλούσε πόνο".

Τη μουσική υπογράφει ο συνθέτης της ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ Ντάριο Μαριανέλι.
Συμμετοχή εκτός συναγωνισμού στο 62ο Φεστιβάλ Καννών 2009.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://www.agorathemovie.com/

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

PHOTOS - POSTERS

Φωτογραφικό υλικό

Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video Type: Flash Get Flash to see this player.

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία: 28/1/2010

Διαφήμιση