 |
 [Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κυκλοφορία]
 The Killing
Plot Summary :
Among Stanley Kubrick's early film output The Killing stands out as the most
lastingly influential: Quentin Tarantino credits the film as a huge inspiration
for Reservoir Dogs and just about any movie or TV show that plays around with
its own internal chronology owes the same debt. This sort of convoluted crime
caper had really kicked off with John Huston's The Asphalt Jungle in 1950.
From then on, nouveau noir scripts kept trying to find new ways of telling
very similar stories. Here the novel Clean Break is adapted for the screen
in a jigsaw-puzzle structure that caught Kubrick's eye. With a dry narration
we're introduced to the key players in a racetrack heist as it's being planned,
but the story bounces back and forth between what happens to each of them during
and before the big event. All of this keeps the audience guessing as to exactly
how it will go wrong, while the downbeat telling, the unsympathetic characters
and the excessively dramatic score clearly foretell that it will go wrong from
the start. The denouement is comically daft no matter how many times you see
it.
|
ΚΡΙΤΙΚΕΣ Η Βαθμολογία μου: 
Έφτασε η στιγμή να καταπιαστούμε ––έστω και διατηρώντας μία μικρή απόσταση–– με τον κατεξοχήν ναό των τσακισμένων ονείρων, τον στρεβλό, αφόρητα ανθρώπινο και μάταιο κόσμο του φιλμ νουάρ. Πού έγκειται όμως η προναγγελθείσα μικρή απόσταση; Μα φυσικά στο δημιουργό και την αύρα που τον συνοδεύει καθότι μία ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ κατατάσσεται πάνω απ’ όλα στο αυστηρά προσωπικό genre «Ταινίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ» και δευτερευόντως σε οποιαδήποτε άλλη κατηγορία. Εν έτει λοιπόν 1956, ο εξαντλητικά τελειομανής και τυραννικά αυστηρός κατά τα γυρίσματα auteur υπογράφει το πρώτο του αριστούργημα, καινοτομεί με τρόπο παραδειγματικό (ο Κουέντιν Ταραντίνο μας το επιβεβαιώνει αναφέροντάς την ταινία αυτή ως πηγή έμπνευσης για τις δικές του, σαφέστατα μικρότερης εμβέλειας, καινοτομίες στο «Reservoir Dogs»), εισέρχεται και μας εισάγει στην ιδιότυπη και πλήρως αναγνωρίσιμη αισθητική του μανιέρα. Πρώτη ύλη το βιβλίο «A clean break» του Λάιονελ Γουάιτ, το οποίο αρχικά μεταπλάθεται σε σεναριακή μορφή από τον Τζιμ Τόμσον για να απογειωθεί από μία σκηνοθετική χειρουργικά ακριβή, ακαδημαϊκά υποδειγματική αλλά ταυτόχρονα εμφατικά μοντέρνα, ακόμη και για τα τωρινά δεδομένα. Εγκυκλοπαιδικά να αναφέρουμε εν συντομία δύο ενδιαφέροντα στοιχεία. Πρώτον, πως ο συγγραφέας Τζιμ Τόμσον συνεργάστηκε με τον Κιούμπρικ εκ νέου ένα χρόνο αργότερα, υπογράφοντας το σενάριο της ταινίας «Σταυροί στο μέτωπο» (Paths of glory, 1957). Δεύτερον, πως το «A clean break» δεν είναι το μόνο μυθιστόρημα του Γουάιτ που έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη, καθότι εννέα χρόνια αργότερα ο Γκοντάρ θα σκηνοθετήσει τον «Τρελό Πιερό» (Pierrot le Fou, 1965), ο οποίος αποτελεί μία ––ομολογουμένως χαλαρή και ελεύθερη–– μεταφορά του μυθιστορήματος «Obsession» του Γουάιτ.
Ο Κιούμπρικ λοιπόν δανείζεται τους κώδικες και τις διδαχές του φιλμ νουάρ, τους αξιοποιεί ενίοτε στην πρωτόλεια μορφή τους, παράλληλα όμως τους εντάσσει στη ολότελα προσωπική του σφαίρα αισθητικής, γραφής και κοσμοθεωρίας, κατορθώνοντας να ξαναπεί πράγματα που είχαν ήδη από τότε ειπωθεί, με τρόπο πιο συναρπαστικό και σαγηνευτικό. Η συνήθης αρχική μαγιά ο σχεδιασμός και η περάτωση μίας εξαιρετικά σχεδιασμένης ληστείας, στην οποία όλα θα καταλήξουν στραβά και ανάποδα, αφού πρώτα έχουν παραδόξως εκτελεστεί στην εντέλεια. Ο εγκέφαλος της σπείρας εξυφαίνει το σχέδιο με προσήλωση και ακρίβεια, οι λεπτομέρειες του οποίου μας αποκαλύπτονται σταδιακά, ενώ συνεχώς βρισκόμαστε σε θέση ισχύος σε σχέση με τους δρώντες. Το κάθε μέλος έχει πολλούς και καλούς λόγους να εμπλακεί στο σχέδιο, με κοινό άξονα την ψευδαίσθηση μίας καλύτερης ζωής και την έξοδο από μία διαιωνιζόμενη απαξία. Τα κίνητρα δεν περιλαμβάνουν την απληστία, την επίδειξη δύναμης ή την εκδίκηση, αλλά μονάχα τη πιθανολογούμενη έξοδο από μία κατάσταση πνιγηρή και στάσιμη, δίχως όμως την παραμικρή βεβαιότητα πραγματικής ίασης. Ποιος άλλωστε μπορεί να εγγυηθεί πως τα λάφυρα θα υπερνικήσουν σε βάθος χρόνου μία σοβαρή ασθένεια, το νοσηρό πάθος για τον τζόγο, την απελπισία της αγάπης δίχως ανταπόκριση, την εκ νέου υποτροπή σε ένα βίο παράνομο που έχει γερά, σχεδόν μεταφυσικά, θεμέλια; Θιασώτες μία ζωής δίχως όνειρα, οι «συνάδελφοι» στη ληστεία, δεν είναι σε θέση να αρνηθούν μία ισχυρή δόση ονειροπόλησης.
Ο Κιούμπρικ δεν έχει ανάγκη από καμία περίοδο αποκρυστάλλωσης του προσωπικού του στυλ, από καμία διορία χρόνου για να πετύχει την ωρίμανση των αρετών του. Ο περφεξιονισμός στην κατασκευή και την λειτουργικότητα ανά στιγμές καθηλώνει, σε όλα τα επίπεδα. Κάδρα περιεκτικά αλλά ποτέ υπερφορτωμένα με περισσότερα στοιχεία από το αναγκαίο, πλαστικά τράβελινγκ στους κλειστούς χώρους που αποδίδουν την εκάστοτε ψυχολογία της στιγμής, γωνίες λήψης που αντανακλούν την άσκηση εξουσίας, μία προσήλωση στη λεπτομέρεια που θυμίζει σχεδόν ντοκιμαντέρ και φυσικά ένας έξοχος διαμελισμός της χρόνου που διατηρεί ατόφια την ένταση. Αυτό που όμως συναρπάζει υπεράνω όλων είναι ο εντοπισμός εκείνης της μοναδικής ανελέητης ειρωνικής ματιάς, η οποία αφουγκράζεται τις πράξεις των ανθρώπων και τα τερτίπια της ζωής με μία απολαυστική ψυχρότητα και περιπαικτική διάθεση. Το voice over του αφηγητή (το οποίο αρχικά απέρριπτε ο Κιούμπρικ και εν τέλει αποδέχτηκε μετά από πιέσεις των παραγωγών προκειμένου να μην μπερδεύονται οι θεατές) συντελεί σε αυτό τον σκοπό. Ένας προπομπός της καταπληκτικής χρήσης του στο «Μπάρι Λίντον» (Barry Lyndon, 1975), την οποία μιμήθηκε επιτυχώς και ο Λαρς Φον Τρίερ στο «Dogville» (2003) και το «Manderlay» (2005). Τα πάντα λοιπόν μπορούν να ανατραπούν από μία άσχημη στιγμή, από ένα παιχνίδισμα της τύχης, η οποία μέσα στην απλότητά της κατατροπώνει την οποιαδήποτε πολυπλοκότητα των ανθρώπινων προθέσεων.
Οι ήρωές μας θα καταλήξουν να κείτονται στο πάτωμα όπως ακριβώς τα κουπόνια στον ιππόδρομο, εξίσου εφήμεροι και διαψευσμένοι, νεκροί όπως το φαβορί της κούρσας, παρά τις πολύ καλές τους πιθανότητες. Το πέταλο δεν θα φέρει ιδιαίτερο γούρι, σε μία σεκάνς γεμάτη σαρκασμό και υπόκωφη ένταση. Ο μόνος επιζών είναι διόλου τυχαία ο τελευταίος τροχός της αμάξης στο όλο σχέδιο, ο μόνος που φαινόταν να είχε αποδεχτεί τη ματαιότητα της ύπαρξής του, ελεύθερος από φιλοδοξίες και ελπίδες για κάποια προσωπική ανάσταση. Ο αρχηγός πιάνεται όπως πάντα τελευταίος, αλλά δίχως καμία ύστατη ηρωική έξοδο, παρά μονό με μία παροιμιώδη μοιρολατρία και στωικότητα. Ποιο το νόημα θα αναρωτηθεί και κανείς δεν μπορεί να του καταλογίσει τίποτα.
του Γιώργου Παπαδημητρίου  giorgos.papadim@myfilm.gr
Διαφήμιση |
|
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ Genre: Crime / Drama / Thriller / Film-Noir (1956)
Directed by Stanley Kubrick
Writing credits: Lionel White (novel), Stanley
Kubrick (screenplay)
Credited cast: Sterling Hayden, Coleen Gray, Marie Windsor,
Vince Edwards, Elisha Cook Jr., Jay C. Flippen, Ted de Corsia, Joe Sawyer,
James Edwards, Timothy Carey, Joe Turkel, Jay Adler, Kola Kwariani, Tito
Vuolo, Dorothy Adams
Also Known As::
Bed of Fear (USA) (working title) | Clean Break (USA) (working title) | Day of
Violence
(USA) (working title)
Runtime: 85 min | Country: USA | Language: English | Color: Black
and White |
Sound
Mix: Mono (RCA Sound System) |
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Synopsis: With fascinating detail, Stanley Kubrick lays
bare the intricate inner-planning of a racetrack heist by a deadly mastermind
(Sterling Hayden) and his crew.
Co-stars Coleen Gray.
After getting out of prison, Johnny Clay masterminds a
complex race-track heist, but his scheme is complicated by the intervention
of the wife of a teller
(George
Peatty) in on the scheme, the boyfriend of the wife, airport regulations, and
a small dog.
 Reviews (source: Amazon.co.uk):
• Kubrick's first steps...
One of the first films made by Stanley Kubrick
(I've seen them all) and probably the more gangsterous one! As an early film
it has the scent of a great
director but it's no more than a mediocre film with a very good -unexpected-
ending. I'd recommend it to those who liked the film noir movies and those who
want to see something between Guy Richie and Quentin Tarantino without the blood
and sometimes unexplicable violence.
• A crime masterpiece
An early piece of cinema from acclaimed director Stanley Kubrick (2001, The Shining,
Full Metal Jacket etc.) The story tells of a group of men who come together to
rob a race-track in the middle of their biggest race. Each character has his
own part to play in the crime and the robbery can't go ahead unless they all
perfom their own part.
When it comes to the actual robbery, we get to see the crime form each man's
point of view, which means the time of day repeatly shifts to keep up. It's
a style not unlike 'Pulp Fiction' (Quentin Tarentino has said on many occasions
that this is one of the films that inspired him to write that film as well
as Resevoir Dogs)
You could say that the acting is wooden, or 2-dimensional, but it seems to
fit the film noir setting of the piece. There is a 'True Romance' style shooting
and a final twist at the end thrown in for good measure.
If you haven't seen this film before, you are missing out on a cracking bit
of drama. It comes with Tarentino's seal of approval, and it's a Kubrick, what
more do you want !!
Buy
DVD
Διαφήμιση |
|
|
Τελευταία: 
Συνδεδεμένοι: 
