ΚΡΥΦΗ ΕΡΩΜΕΝΗ
VINCERE του Μάρκο Μπελόκιο
με τους Τζιοβάνι Μετζοτζιόρνο, Φίλιπο Τίμι, Κοράντο Ινβερνίτζι
Υπόθεση: Ποιο ήταν το μεγάλο μυστικό στη ζωή του Μουσολίνι; Μια σύζυγος και ένας γιος, ο Αλμπίνο, τον οποίο αναγνώρισε ως παιδί του, αλλά αργότερα τον αποκήρυξε. Όταν η Ίντα Ντάλσερ γνώρισε τον Μουσολίνι στο Μιλάνο, αυτός ήταν εκδότης του "Avanti!" και ένθερμος σοσιαλιστής με στόχο να οδηγήσει τις μάζες σε ένα αντιμοναρχικό και κοινωνικά χειραφετημένο μέλλον. Η Ίντα πίστεψε πραγματικά σε αυτόν και στις ιδέες του. Έτσι, προκειμένου να χρηματοδοτήσει μια εφημερίδα του, πούλησε ό,τι είχε. Με το ξέσπασμα όμως του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μουσολίνι κατατάχθηκε στον Στρατό και εξαφανίστηκε από τη ζωή της. Όταν τον ξαναβρήκε σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο, ήταν παντρεμένος με άλλη. Η Ίντα όμως απαίτησε να αναγνωρίσει την ίδια ως πραγματική του γυναίκα και μητέρα του παιδιού τους.
Το Vincere δεν είναι μια εύκολη ταινία. Πραγματεύεται την ιστορία της Ida Dalser, ερωμένης και - φημολογούμενης - πρώτης συζύγου του Μουσολίνι. Η Dalser είχε και έναν γιό, που ισχυριζόταν ότι ήταν γιός του Ιταλού δικτάτορα, ποτέ όμως δεν αποδείχθηκε ότι πράγματι ήταν παντρεμένοι, μιας και δεν βρέθηκαν χαρτιά για το γεγονός. Έτσι, η ερωτευμένη στα όρια της τρέλας γυναίκα, εντείνοντας την προσπάθεια της να τον ξαναπλησιάσει και λέγοντας σε όλους την αλήθεια, "έπαιξε με τη φωτιά" και τελικά βρέθηκε κλεισμένη σε άσυλο, όπως αργότερα και ο γιός της, όπου και πέθαναν.
Η ταινία του Marco Bellocchio, εστιάζει στην τρέλα που έζησε αυτή η γυναίκα, στον εφιάλτη που μπερδεύτηκε μέσα στην πραγματικότητα της, και στην ερωτική της εξάρτηση από τον Μουσολίνι - στα πρώτα του χρόνια όταν αυτός ήταν ακόμα αριστερός και δημοσιογράφος. Η απελπισία μιας γυναίκας που κανείς δεν πιστεύει τι λέει, μέσα σε μια φασιστική Ιταλία σε έξαρση, αλλά και η δύναμη και η υπομονή με την οποία χτυπάει της γροθιές της στο ξυράφι, αγνοώντας για τη νομοτελειακή οικτρή κατάληξη που έρχεται, είναι στοιχεία που κάνουν αυτή την ταινία εξαιρετική για τους σινεφίλ.
Ο Bellochio μας «δείχνει» την ερωτική και σεξουαλική συμπεριφορά του Μουσολίνι και στη συνέχεια προσπαθεί να τη συνδέσει με την πολιτική του παρουσία. Έτσι μας δείχνει έναν Μουσολίνι χαμένο στην μεγαλομανία του και στον εγωισμό, ο οποίος και δεν δίνει δεκάρα ποιόν πληγώνει και πόσο, αρκεί αυτός να κάνει τη δουλειά του. Επίσης, ο Bellocchio, βάζοντας την ηρωίδα του να έχει παραισθήσεις, αλλά και γενικά να είναι τόσο τυφλά ερωτευμένη και πληγωμένη, εκφράζει άποψη για τις ευθύνες που έχει κάθε άνθρωπος, για το που ο ίδιος καταλήγει ή επιλέγει να καταλήξει.
Βεβαίως και στα τεχνικά σημεία το Vincere τα πάει θαυμάσια, ιδίως με την ωραία φωτογραφία. Ερμηνευτικά αλλά και οπτικά, η Giovanna Mezzogiorno είναι ένας λόγος από μόνη της για να δει κανείς την ταινία. Καταπληκτική και με ένα βλέμμα που πραγματικά μιλάει και τα λέει όλα. Η ταινία ήταν φαβορί πέρσι στις Κάννες για τον Χρυσό Φοίνικα, αλλά τελικά αρκέστηκε στις εξαίσιες κριτικές που απέσπασε από το σύνολο των κριτικών του φεστιβάλ, αλλά έπειτα και παγκοσμίως.
O Μάρκο Μπελόκιο μαγεύτηκε από την ιστορία της Ίντα Ντάλσερ όταν είδε το ντοκιμαντέρ "Το Μυστικό του Μουσολίνι" στην τηλεόραση και αποφάσισε να κάνει μια ταινία που να αφηγείται την ιστορία της κρυφής ερωμένης του Μουσολίνι και του γιου που απέκτησαν μαζί, Αλμπίνο.
Όπως φαίνεται μέσα από τις σκηνοθετικές του επιλογές, πίστεψε πως η Ίντα Ντάλσερ (Τζιοβάνα Μετζοτζιόρνο)ήταν μια γυναίκα δυνατή, που είχε το κουράγιο να σταθεί πλάι στον Ντούτσε και να τον να στηρίξει μέχρι τέλους.
Ο Μπελόκιο δεν καταπιάνεται τόσο με την αχρειότητα του φασιστικού καθεστώτος καθώς δεν ήθελε να αναπτύξει με αυτό τον τρόπο την ιστορία της γυναίκας αυτής. Παρουσιάζει μόνο κάποιες σκηνές αλλά και αρχειακό υλικό που φανερώνουν τον ψυχικά διαταραγμένο κόσμο του Ντούτσε που είναι μονίμως ερωτευμένος με την εξουσία σε αντιδιαστολή με τις σκηνές της Μετζοτζιόρνο που δείχνουν μια παθιασμένη αλλά απολύτως φρόνιμη γυναίκα.
Είναι ξεκάθαρο πως η σκηνοθετική ματιά του Μπελόκιο εστιάζει περισσότερο στον έρωτα που ένιωθε η Ίντα για τον Μουσολίνι (Φίλιπο Τίμι) και που οι δύο βίωσαν σαν ένα δυνατό πάθος.
Έντονες ερωτικές σκηνές εντάσσονται στο σενάριο, όχι για να προκαλέσουν αλλά για να προσκαλέσουν τον θεατή να ταυτιστεί με τον έρωτα και το πάθος που βιώνει η ηρωίδα για έναν άντρα, για τον οποίο θα έκανε -και έκανε τελικά- τα πάντα για να του χαρίσει ότι ήθελε.
Ακόμη και σε αυτές τις σκηνές γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το πάθος, ο ερωτισμός και η αφοσίωση σταματούν κάποια στιγμή για το Μουσολίνι, ο οποίος σκέφτεται μόνο την εξουσία, την ίδια στιγμή που τα συναισθήματα της Ίντα δυναμώνουν για να γίνουν τελικά αυτά που θα την οδηγήσουν σε αδιέξοδες πράξεις και θα της προκαλέσουν πολύ πόνο.
Πίστευε πολύ σε αυτόν και ήθελε να του το δείξει στην πράξη αφού ζούσε στην πλάνη πως τα συναισθήματα είναι αμοιβαία.
Ο Μπενίτο την παντρεύεται με θρησκευτικό γάμο το Σεπτέμβριο του 1914. Φροντίζει όμως να μην υπάρχουν αποδείξεις αφού διατηρούσε παράλληλη σχέση με την Ρέιτσελ Γκουίντι με την οποία είχαν και μια 4χρονη κόρη, την Έντα.
Το 1915 η Ίντα γεννά τον πρωτότοκο γιό του Μουσολίνι και εκείνος τον αναγνωρίζει.
Όταν αποκτά δύναμη απομακρύνεται από εκείνη και διαδίδει πως είναι τρελή.
Το 1926 διατάζει να την κλείσουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Περγκίν.
Οι σκηνές μέσα στην κλινική, που αποτελούν και την πλειονότητα των σκηνών, ξεγυμνώνουν την προσωπικότητα της Ντάλσερ φανερώνοντας τον ευαίσθητο χαρακτήρα μιας δυναμικής γυναίκας που προδόθηκε με τον χειρότερο τρόπο και παρά το γεγονός ότι βρίσκεται κλεισμένη σε ένα ψυχιατρείο παραμένει οξύνους και αποδεικνύει με πολλούς τρόπους την ευστροφία της.
Ο γιός τους, Μπενίτο Αλμπίνο Μουσολίνι, συλλαμβάνεται και οδηγείται σε ψυχιατρικό άσυλο το 1936, όπου και τον υποχρεώνουν να χρησιμοποιεί το επίθετο της μητέρας του.
Η Ίντα Ντάλσερ προσπαθεί να φωνάξει την αλήθεια με την ίδια ένταση που τον αγάπησε. Τελικά πεθαίνει στο ψυχιατρείο.
Ο Μπενίτο δεν είδε ποτέ ξανά τη μητέρα του και πέθανε από υποσιτισμό σε ηλικία 26 χρονών σε ψυχιατρική κλινική του Μιλάνου.
Τον γιό του Μουσολίνι, Αλμπίνο, ενσαρκώνει ο ίδιος ο Φίλιπο Τίμι.
Ενδιαφέρουσα η προσπάθεια του Marco Bellochio, μέσα από την έμμεση και άμεση
κριτική που κάνει σε αυτήν την ταινία για τις απαρχές του ιταλικού φασιστικού
κινήματος , αλλά και για τον Μπενίτο Μουσολίνι, τον δικτάτορα που κάποια στιγμή
στην αρχή της καριέρας του ήταν και μάχιμος σοσιαλιστής.
Έτσι σε μια ταινία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας τραγωδίας, βλέπουμε
την ανάπτυξη της σχέσης του Μουσολίνι με μια νεαρή κοπέλα η οποία πιστεύει
σε αυτόν και θυσιάζει τα πάντα, για να τον στηρίξει.
Καθώς ξεσπά ο A’ Παγκόσμιος Πόλεμος αποχωρεί από το σοσιαλιστικό κόσμο στρεφόμενος
σε εθνικιστικές θέσεις, και κείνη τον παντρεύεται μυστικά κάνοντας έναν γιο
μαζί του. Όμως την εγκαταλείπει με σκληρότητα, γίνεται δίγαμος. Όταν βλέπει
πως κάνει τα πάντα για να δείχνει πως είναι η νόμιμη γυναίκα του - μόλις αποκτά
δύναμη σαν πρωθυπουργός του φασιστικού κράτους - την βάζει σε άσυλο δίνοντας
σε κάποιον αυλικό του, την κηδεμονία του παιδιού της.
Εξαιρετικές ερμηνείες από την Giovanna Mezzogiono και τον εκπληκτικό Fillipo
Timi στο ρόλο του δικτάτορα αλλά και του γιού του ως νέου άνδρα.
Ξεκάθαρα μελοδραματική ταινία μιας άγνωστης και "μυστηριώδους" ερωτικής σχέσης, που καλύπτεται από τον βιογραφικό μανδύα της εμβληματικής προσωπικότητας ενός χαρισματικού κατά τ΄άλλα ηγέτη του 20ου αιώνα. Ο σύγχρονος Νέρων που ονειρευόταν την αναγέννηση και επέκταση της Ιταλίας στα πρότυπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Μπενίτο Μουσολίνι, παρουσιάζεται ιδεολόγος, μιλιταριστής, εγωιστής, μεγαλομανής, οπορτουνιστής, υποκριτής μα καθόλου παρανοϊκός. Επίσης ομολογείται η αυτογνωσία (συνειδητοποιημένη αίσθηση) της μετριότητάς του ως μουσικός ή συγγραφέας και εξ αιτίας αυτού του "συνδρόμου κατωτερότητας" προσπάθησε να ξεπεράσει τα όριά του "αριστεύοντας" στον λαϊκισμό της εξουσίας. Ένας ηγέτης με έντονη σφυρηλατημένη προσωπικότητα, αφοσιωμένος στο πολεμοχαρές έργο του, που αυτοκαταστρέφεται από τον ναρκισσισμό του. Θετικό και ενδιαφέρον από τη μια να βλέπεις μια αποδαιμονοποίηση κατά κάποιο τρόπο, έστω και περιορισμένης έκτασης... Γιατί τι καλύτερο ξεκίνημα θα περιμέναμε από το να βλέπουμε "έναν θνητό να τα βάζει με τον Θεό"; Ή Θεός δεν υπάρχει ή ο ίδιος είναι Θεός! Η προπαγάνδα του προλεταριακού λαϊκισμού βρίσκεται στον κολοφώνα της, πατώντας στην ανθρώπινη μπότα της φασιστικής Ιταλίας, της ναζιστικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής Ρωσίας. Η δικτατορία ανεξαρτήτου χρώματος φέρνει δυστυχία. Ο Μπελόκιο αποστασιοποιείται πολιτικά (χωρίς αυτό να δείχνει έλλειψη ευθυνών) και απλά καταγράφει την ιστορία της ερωμένης με φόντο το ανερχόμενο κίνημα του φασισμού στην Ιταλία. Πρόκειται για μια αισθηματική ταινία, που προσχηματικά τοποθετείται σε μια ταραγμένη εποχή και δεν είναι πολιτική αφού κάτι τέτοιο δεν ενδιέφερε τον δημιουργό, σύμφωνα με δηλώσεις του. Πάντως όσον αφορά την Ίντα Ντάλσερ, η οπτική του δημιουργού λειτουργεί "αγιογραφικά" υπέρ της. Είναι μια μάνα συμπαθής που έδωσε πολλή αγάπη και πήρε μόνο πόνο! Δεν κατακρίνεται για τις πολιτικές της πεποιθήσεις καθώς αυτές επηρεάζονται υποκειμενικά στο μέγιστο, από την ανυπολόγιστη αγάπη για τον "άντρα της ζωής της". Ξέρετε πολλές γυναίκες σήμερα που να θυσιάζονταν για τον άντρα τους, με τέτοιο πάθος; Η ερμηνεία της Μετζοτζιόρνο ξεχωρίζει σε τούτο το συνολικά ακαδημαϊκό φιλμ, χωρίς σαφή χρωματισμένη γραμμή, αλλά δεδομένη, την άστατη, ερωτική ζωή του δικτάτορα. Καλό το ξεκίνημα, η συνέχεια όμως στο δεύτερο μέρος, μάλλον κουράζει από τα αυτονόητα...
Ειδικότερα
Στα θετικά καταχωρούμε τα ιδιαίτερα στοιχεία κινηματογραφικής γραφής του Μπελόκιο όπως:
εμβόλιμα φλας μπακ, μπρος και πίσω (εικόνες παιδικής ηλικίας, ρακόρ με εφέ φακού από το ψυχιατρείο, γενικά μονοπλάνα σε σκηνές πλήθους, σινεφιλικές αναφορές σε ταινίες Τσάπλιν και μουσική επένδυση από γνωστές και μη όπερες αλλά και Philip Glass!). Σαφώς και έχει ξεχωριστό στυλ, μόνο που το χρησιμοποιεί
λιγότερο από κάθε άλλη φορά καθώς μοιάζει να βρίσκεται σε αμηχανία τελικής επιλογής στα εκφραστικά μέσα αφήγησης και την οικονομία της λόγω εύρους της χρονικής περιόδου την οποία καλύπτει συνολικά το φιλμ. Διέκρινα ένα υπολανθάνοντα διχασμό αισθητικών παρεμβάσεων ανάμεσα στην γραμμική αφήγηση του κλασσικού μελοδράματος, την ευελιξία της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και το στομφώδες ύφος του νατουραλισμού. Χρησιμοποιεί σημειολογικά σύμβολα, που βοηθούν την διαλεκτική να εκμαιεύσει ηθικά συμπεράσματα συνείδησης, σιωπηλά, αφαιρετικά. Θυμηθείτε τη σκηνή του ερωτευμένου ζευγαριού στο παγκάκι τη νύχτα, ενώ "παρελαύνει" μια ομάδα τυφλών με στρατιωτικό βήμα, ή τις σκηνές όπου ο "υιός μιμείται τον πατήρ". Άλλες σκηνές που έρχονται σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις του "άθεου", αξίζει να αναφερθούν όπως εκείνη στο νοσοκομείο, όπου προβάλλεται στην οροφή φιλμ σχετικό με την Σταύρωση του Ιησού και βεβαίως η σκηνή που η Ίντα Ντάλσερ ζητάει την βοήθεια της Ηγουμένης του Ασύλου και εκείνη την παραπέμπει στην ..."ευτυχία της άλλης ζωής" - μια θεολογική προσέγγιση που σε κάνει να χαμογελάς, ειρωνικά, όταν η ηθική του Χριστιανισμού σε παρακινεί να παραιτηθείς από τα δικαιώματα και τις αξιώσεις για μια καλύτερη ζωή στα εγκόσμια, να τα θυσιάσεις ουσιαστικά για να κερδίσεις την εύνοια του Θεού του Παραδείσου! Γενικότερα υπάρχει αυτή η προκλητικά απαξιωτική στάση απέναντι στην Εκκλησία και τον Καθολικισμό, στάση που και ο ίδιος ο Μπενίτο ασπάστηκε αρχικά με φανατισμό. Σημειώστε πως και ο μεγαλωμένος μέσα στο αυστηρό περιβάλλον καθολικισμού, Μάρκο Μπελόκιο διακατέχεται από "επιθετική" συμπεριφορά απέναντι στην θρησκεία, καταγγέλλοντας το σύνδρομο τυφλής πίστης και υποταγής, αρκετά τολμηρά. Αυτή η οπτική διαπερνά σχεδόν όλο του το έργο με κορυφαία στιγμή, το αριστούργημα ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ. Η μάχη του Θεού με τον Άνθρωπο, της Φύσης με το Πεπρωμένο θα γίνουν "σήμα κατατεθέν" του, παράλληλα με το άλλο του φετίχ, της ψυχιατρικής προσαρμογής.
Ο κακός φασίστας και η καλή ... φασίστρια!
Τελικώς, στο δια ταύτα, αυτό που έλειπε ήταν ένας ... Τζιαν Μαρία Βολοντέ στο ρόλο του Μπενίτο και ο Μπερτολούτσι στην καρέκλα του σκηνοθέτη, ως οι πιο κατάλληλοι για το project. Μα τι λέω, τώρα, .... μετά τον ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΤΑ, το ...."Χάος"! Φιλότιμη η προσπάθεια του Φίλιπο Τίμι, αλλά για να πείσεις δεν αρκεί μόνο η θέληση! Πρέπει να σε βοηθάει και το φιζίκ! Τι νόμιζες μωρέ, πως μ' ένα μονίμως "βλοσυρό βλέμα" θα "καθάριζες"; Στα νεανικά του χρόνια πάντως, τον ερμηνεύει υποδειγματικά, αντίθετα με τον ρόλο ως "γιού" του, όπου η σκηνοθετική μπαγκέτα γαντζώνεται σε μια υπερρεαλιστική εικόνα σχιζοφρένειας...
Σημειώστε πως στο δεύτερο μέρος "εξαφανίζεται" ο πατήρ Μπενίτο και ουσιαστικά συμπρωταγωνιστεί ο μικρός "μπάσταρδος". Σε όποιες σκηνές - συμβολικά - επιλέγει ως κύριες αναφοράς, ο δημιουργός να παρουσιάσει, τον Ιταλό δικτάτορα, τον εμφανίζει αυθεντικά μέσα από αρχειακό υλικό και footage εποχής.
Άλλωστε, το κύριο πρόσωπο είναι η γυναίκα του και όχι η άνοδος και η πτώση του Μουσολίνι. Βεβαίως ο Μάρκο Μπελόκιο αδράττει της ευκαιρίας και σταδιακά παρουσιάζει την αναρρίχησή του στην κορυφή της εξουσίας για να τον εγκαταλείψει την στιγμή που οι σειρήνες του πολέμου σημαίνουν την έναρξη του μεγαλοϊδεατισμού του. Ευλόγως, η ευφυής συγκυρία σηματοδοτεί και το τέλος της πονεμένης ιστορίας που αναγκαστικά, αφήνει στο περιθώριο πολλά ερωτηματικά, αναπάντητα.
Giovanna Mezzogiorno ... Ida Dalser
Filippo Timi ... Benito Mussolini
Corrado Invernizzi ... Dottor Cappelletti
Fausto Russo Alesi ... Riccardo Paicher
Michela Cescon ... Rachele Guidi
Pier Giorgio Bellocchio ... Pietro Fedele
Paolo Pierobon ... Giulio Bernardi
Bruno Cariello ... Giudice
Francesca Picozza ... Adelina
Simona Nobili ... Madre Superiora
Giovanna Mori ... Tedesca
Silvia Ferretti ... Scarpette rosse
Corinne Castelli ... Lacrime
Patrizia Bettini ... Cantante
Fabrizio Costella ... Benito Albino
Matteo Mussoni ... Medico
Elena Presti
Σκηνοθεσία
Marco Bellocchio
Σενάριο Marco Bellocchio
Daniela Ceselli
Παραγωγή Mario Gianani
Μουσική Riccardo Giagni
Φωτογραφία Daniele Cipri
Μοντάζ Francesca Calvelli
Σχεδιασμός Παραγωγής Marco Dentici
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Briseide Siciliano
Κοστούμια Sergio Ballo
Βοηθός Σκηνοθέτη Francesca Polic Greco Εταιρείες Παραγωγής Offside
Rai Cinema
Celluloid Dreams
Istituto Luce (in collaboration with)
Ministero per i Beni e le Attivita Culturali (MiBAC) (support)
Eurimages (support)
Provincia Autonoma di Trento (support)
Film Commission Torino-Piemonte (support)
Film Commission Regione Piemonte (support) Διανομή Odeon (Ελλάδα)
01 Distribuzione (2009) (Italy) (theatrical)
Cinemien (2009) (Netherlands) (theatrical)
Homescreen (2010) (Belgium) (DVD)
Homescreen (2010) (Netherlands) (DVD)
Συμμετοχή στο Διαγωνιστικό τμήμα του 62ου Φεστιβάλ Καννών.
Υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Κανών 2009, η νέα ταινία του Μάρκο Μπελόκιο, με πρωταγωνίστρια τη Τζιοβάνα Μετζοτζόρνο ("Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας") είναι η αληθινή ιστορία της κρυφής ερωμένης του Μουσολίνι, Ίντα Ντάλσερ, και του γιου που απέκτησαν μαζί, Αλμπίνο.
Ο Σκηνοθέτης
Ο Μάρκο Μπελόκιο γεννήθηκε το 1939 στην Πιατσέντζα της Ιταλίας. Το 1959 εγκατέλειψε τις σπουδές φιλοσοφίας στο καθολικό πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Πήγε στο Λονδίνο, όπου ακολούθησε σπουδές κινηματογράφου και έκανε διατριβή πάνω στον Αντονιόνι και τον Μπρεσόν. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν το 1965, το φιλμ με τίτλο "Οι Γροθιές στην Τσέπη", που θεωρήθηκε μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του Ιταλικού σινεμά. Η επόμενη ταινία του " China is Near" ήταν κωμωδία. Ακολούθησαν ταινίες που επιτίθεντο σε διάφορες οργανώσεις: στους κληρικούς ("Εν Ονόματι του Πατρός"), στον Τύπο ("Βιασμός στην Πρώτη Σελίδα"), στο ψυχιατρικό άσυλο ("Fit to Be Untied"), στον στρατό ("Βία και Μοιχεία").
Ακολούθησε μια γκρίζα περίοδος, στη διάρκεια της οποίας αφιερώθηκε σε μεταφορές βιβλίων στον κινηματογράφο ("Ο Γλάρος" του Τσέχωφ) και επιστροφές σε παλαιότερα θέματα ("The Eyes, the Mouth"). Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα, όταν άρχισε να συνεργάζεται με τον ψυχαναλυτή Μάσιμο Φαγκιόλι, γυρίζοντας μια σειρά από ακατανόητες ταινίες, όπως "Ο Διάβολος στο Κορμί της" και "The Butterfly's Dream". Ώσπου ο Μπελόκιο ξαναβρήκε την παλιά του φόρμα με μια ονειρεμένη βερσιόν του "The Prince of Homburg". Το 2002 γύρισε το φιλμ "Το Χαμόγελο της Μητέρας μου" και ακολούθησαν οι ταινίες "Good morning, Night", "The Wedding Director" και "Sorelle".
Οι Πρωταγωνιστές
Η Τζιοβάνα Μετζοτζόρνο γεννήθηκε το 1974 στη Ρώμη. Εργάστηκε στο θεατρικό εργαστήρι του Πίτερ Μπρουκ για δυο χρόνια και ένας από τους πρώτους της ρόλους ήταν αυτός της Οφηλίας στον "Άμλετ", σε σκηνοθεσία του ίδιου. Πρώτος της κινηματογραφικός ρόλος ήταν στο "Il Viaggio Della Sposa" το 1997, του Σέρτζιο Ρουμπίνι, για το οποίο τιμήθηκε με βραβείο Nastro d' Argento ως καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός. Με το ίδιο βραβείο ως καλύτερη ηθοποιός τιμήθηκε το 1998 για το "Del Perduto Amore" του Μικέλε Πλατσίντο και το 2000 συμμετείχε στην τηλεοπτική μεταφορά των "Αθλίων" με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ και τον Τζον Μάλκοβιτς. Το 2007 την απολαύσαμε ως Φερμίνα Δάσα στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Μάρκες "Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας". Το 2008 συμμετείχε στο φιλμ του Βιμ Βέντερς "Palermo Shooting".
Ο Φίλιπο Τίμι γεννήθηκε το 1974 στην Περούτζια της Ιταλίας. Για την ερμηνεία του στο "Vincere" έχει κερδίσει 2 βραβεία Καλύτερου Ηθοποιού, στο Chicago International Film Festival και στο Sannio FilmFest. Έχει πάρει μέρος στις ταινίες "Appassionate", "Fare la Vita", "La Strada nel Bosco", "Onde", "In Memoria di Me", "Come Dio Comanda". Προσεχώς θα τον δούμε στο νέο φιλμ του Άντον Κόρμπιν "The American" με τον Τζορτζ Κλούνι.
Η Ίντα Ντάλσερ και ο Μπενίτο Αλμπίνο Μουσολίνι
Η Ίντα Ντάλσερ γεννήθηκε στο Σοπραμόντε το 1880. Ήταν μια όμορφη, πληθωρική γυναίκα από καλή οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν δήμαρχος του χωριού. Γύρω στα 20 της χρόνια, η Ίντα πήγε στο Μιλάνο για να ανοίξει ένα ινστιτούτο ομορφιάς Γαλλικού στιλ. Στην ουσία, έχοντας αυτό το σχέδιο στο μυαλό της, είχε σπουδάσει στο Παρίσι αισθητική ιατρική, κάτι σπάνιο για γυναίκα εκείνης της εποχής.
Έπειτα γνώρισε τον Μουσολίνι. Ήταν η αρχή ενός παθιασμένου έρωτα. Όταν ο Μπενίτο απολύθηκε από τη θέση του στην εφημερίδα "Avanti!" και εκδιώχθηκε από το σοσιαλιστικό κόμμα εξαιτίας του παρεμβατισμού του, η Ίντα του στάθηκε. Πούλησε ο,τιδήποτε είχε, το διαμέρισμά της και το ινστιτούτο, για να χρηματοδοτήσει την εφημερίδα του Μουσολίνι "Il Popolo d' Italia", που επρόκειτο να γίνει το επίσημο όργανο του εθνικού φασιστικού κόμματος. Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις, οι φήμες λένε ότι το ζευγάρι παντρεύτηκε με θρησκευτικό γάμο το Σεπτέμβριο του 1914. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: στις 11 Νοεμβρίου του 1915 ήρθε στον κόσμο το παιδί τους, ο Μπενίτο Αλμπίνο Μουσολίνι. Ο Ντούτσε αναγνώρισε τον γιο του, όμως μετά από χρόνια άλλαξαν τα δεδομένα.
Παράλληλα με τη σχέση του με την Ίντα, ο Μουσολίνι ήταν και εραστής της Ρέιτσελ Γκουίντι και πατέρας της Έντα, που γεννήθηκε το 1910. Στις 17 Δεκεμβρίου 1915, έναν χρόνο μετά τον άγνωστο γάμο του με την Ίντα, ξαναπαντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο νοσοκομείο Τρεβίλιο, όπου νοσηλευόταν. Η κόρη του Έντα ήταν επομένως νόθα, σύμφωνα με τους νόμους της εποχής.
Καθώς η δύναμή του αυξανόταν, απομακρύνθηκε όλο και περισσότερο από την Ίντα Ντάλσερ. Στην αυξημένη έλλειψη ενδιαφέροντός του, εκείνη ανταποκρινόταν με περηφάνια, πείσμα και επιθετικότητα. Ως πρώτη του σύζυγος και μητέρα του πρωτότοκου γιου του, απαίτησε από τον Μουσολίνι να τους αναγνωρίσει. Αντιμετωπίζοντας αυτή τη συμπεριφορά, ο Μουσολίνι έφτασε στο σημείο να διαδώσει ότι είναι τρελή.
Το 1926, η Ίντα συνελήφθη και κλείστηκε στο ψυχιατρικό άσυλο του Περγκίν και αργότερα μεταφέρθηκε στο Σαν Κλεμέντε, ένα νησί απέναντι από τη Βενετία. Οι προσπάθειές της να έρθει σε επαφή με τον Μουσολίνι και με τις Αρχές για να ζητήσει βοήθεια, απέβησαν άκαρπες. Έγραψε αμέτρητα γράμματα απελπισίας, ακόμη και στον Πάπα, τα οποία όμως δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, καθώς καταστράφηκαν. Ο ιατρικός διευθυντής του Σαν Κλεμέντε δεν διέγνωσε κάποια διανοητική ασθένεια ή φυσικό ελάττωμα στην Ίντα. Παρ' όλα αυτά, αναγκάστηκε να υποστεί τα χειρότερα βασανιστήρια και κατέληξε να παραλύσει σε μεγάλο βαθμό. Στις 3 Δεκεμβρίου 1937, πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία ύστερα από 11 χρόνια εγκλεισμού, χωρίς να έχει δει ούτε τον ίδιο της τον γιο.
Παρόλο που είχε αναγνωριστεί από τον Ντούτσε, ο γιος του, Μπενίτο Αλμπίνο Μουσολίνι συνελήφθη επίσης και το 1936 οδηγήθηκε στο ψυχιατρικό άσυλο Μομπέλο του Μιλάνου. Τα ιατρικά αρχεία που αφορούσαν τόσο την Ίντα όσο και τον Αλμπίνο καταστράφηκαν, ακριβώς όπως είχαν σκιστεί οι σελίδες του μητρώου της ενορίας που αποδείκνυαν τον γάμο του Μουσολίνι με την Ίντα. Ο γιος τους είχε δηλωθεί με το επώνυμο της μητέρας του. Λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή του, ο Μουσολίνι αναγνώρισε επίσημα τον Αλμπίνο. Όμως αυτό δεν κράτησε για πολύ, αφού το 1932 λόγω βασιλικού διατάγματος το αγόρι στερήθηκε το όνομα Μουσολίνι και του δόθηκε αυτό του Μπερνάρντι, ενός επιτρόπου της νομαρχίας του Τρέντο, ο οποίος θα ήταν πλέον κηδεμόνας του.
Ο Μπενίτο Αλμπίνο, στον οποίο δεν επιτράπηκε ποτέ να δει ξανά τη μητέρα του, εκπαιδεύτηκε σε ένα οικοτροφείο από μοναχούς, προτού καταταχθεί στο Ναυτικό, πάντα υπό την στενή επίβλεψη της μυστικής αστυνομίας. Αφού εστάλη σε μια αποστολή στην Κίνα, ο νεαρός ναύτης, που έμοιαζε απίστευτα στον πατέρα του, γύρισε σπίτι έχοντας εσφαλμένα πληροφορηθεί τον θάνατο της μητέρας του. Κατόπιν κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική του Μιλάνου, όπου πέθανε στις 26 Αυγούστου 1942 σε ηλικία μόλις 26 χρονών. Το πιστοποιητικό θανάτου του ανέφερε ότι πέθανε "από υποσιτισμό".
Με τα Λόγια του Σκηνοθέτη
Δεν γνώριζα την ιστορία μέχρι που είδα ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση κάποια χρόνια πριν: "Το Μυστικό του Μουσολίνι". Αμέσως πίστεψα ότι η Ίντα Ντάλσερ, που απέκτησε παιδί από τον Μουσολίνι, ήταν μια σπουδαία γυναίκα. Μια γυναίκα που αρνήθηκε να κρατήσει κρυφή την αλήθεια, έμεινε σωστή μέχρι τέλους, παρά το γεγονός ότι το καθεστώς έκανε τα πάντα για να καταστρέψει κάθε ίχνος αλήθειας. Η γυναίκα και ο γιος του Μουσολίνι ήταν ένα σκάνδαλο που έπρεπε να μείνει κρυφό, σε σημείο να σβηστεί η ύπαρξή τους. Στην ουσία, και οι δυο κλείστηκαν σε ψυχιατρικά άσυλα μέχρι που πέθαναν.
Αν όμως πάει κανείς στο μέρος όπου μεγάλωσε η Ίντα Ντάλσερ, στο Τρεντίνο, θα εκπλαγεί από το ότι ο κόσμος θυμάται καθαρά τις τραγωδίες που υπέστη και οι οποίες δεν έγιναν ποτέ γνωστές. Ευτυχώς εκδόθηκαν δυο βιβλία γεμάτα έγγραφα και αναφορές μαρτύρων: "Ο Γάμος του Μουσολίνι" του Μάρκο Ζένι και "Ο Μυστικός Γιος του Ντούτσε" του Αλφρέντο Πιερόνι. Το υλικό αυτό περιλαμβάνει, για παράδειγμα, πάρα πολλά γράμματα που έγραψε η Ίντα στις Αρχές, μεταξύ των οποίων και στον Πάπα (και φυσικά στον ίδιο τον Μουσολίνι), ικετεύοντας να αναγνωριστεί ως σύζυγος του Μουσολίνι και μητέρα του πρωτότοκου γιου του. Υπάρχουν επίσης πολλές από τις απαντήσεις του Ντούτσε.
Δεν είχα σκοπό μου να παρουσιάσω την αχρειότητα του φασιστικού καθεστώτος. Ωστόσο, με συνάρπασε αυτή η γυναίκα και η απόλυτη άρνησή της να δεχτεί κάθε είδος συμβιβασμού. Θα μπορούσε εύκολα να συμφωνήσει να αποκρύψει τα πάντα, κυρίως αν είχε δωροδοκηθεί, όπως συνέβη με τόσες άλλες ερωμένες του Μουσολίνι. Όμως δεν δέχτηκε κάτι τέτοιο. Δεν μπορούσε να δεχτεί την προδοσία αυτού του άντρα, τον οποίο, όπως έγραφε στα γράμματά της, είχε αγαπήσει βαθιά και για χάρη του είχε δώσει τα πάντα. Όμως από τη στιγμή που έγινε Ντούτσε, ο Μουσολίνι έπρεπε να δώσει ένα τέλος σε αυτό το love story, τουλάχιστον για να αποφύγει να διακινδυνεύσει τη σχέση του με την Εκκλησία.
Η Ίντα Ντάλσερ δεν έκανε επιλογές βασισμένες στη μετριότητα: κατά βάθος, μοιραζόταν τις πολιτικές ιδέες του νεαρού Μουσολίνι. Ήταν τρελά ερωτευμένη μαζί του, όταν αυτός ήταν ακόμη ένα τίποτα. Τον υπερασπιζόταν πάντα. Αργότερα όμως η κατάσταση άλλαξε: όταν όλοι υποστήριζαν τον Ντούτσε, εκείνη τον παράτησε και όλοι στράφηκαν εναντίον της.
Η συμπεριφορά της, το κουράγιο της να σταθεί πλάι στον Ντούτσε και η άρνησή της να τα παρατήσει, μου θυμίζουν κλασικές τραγικές ηρωίδες, όπως η Αντιγόνη, αλλά και ηρωίδες από Ιταλικά μελοδράματα, όπως η Αΐντα.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com | xms24.com
Τελευταία: 
Συνδεδεμένοι: 
