MOON
του Ντάνκαν Τζόουνς
με τους Σαμ Ρόκγουελ, Κέβιν Σπέισι (φωνή)
Υπόθεση: Βρισκόμαστε στο εγγύς μέλλον. Ο αστροναύτης Σαμ Μπελ κατοικεί στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης και το τριετές συμβόλαιο του με την εταιρεία Lunar Α.Ε. φτάνει στο τέλος του. Αποστολή του είναι να εξορύξει Ήλιο-3, το στοιχείο που αποτελεί πλέον τη βασική πηγή ενέργειας της Γης. Είναι μια μοναχική δουλειά, που γίνεται ακόμα δυσκολότερη λόγω ενός ελαττωματικού δορυφόρου που δεν του επιτρέπει την επικοινωνία με την πατρίδα, παρά μόνο με μαγνητοσκοπημένα μηνύματα.
Ευτυχώς γι’ αυτόν, ο χρόνος του στο φεγγάρι τελειώνει και ο Σαμ είναι έτοιμος επιστρέψει σε τρεις μόλις βδομάδες στη γυναίκα του, Τες, και την τρίχρονη κόρη τους, Ιβ. Επιτέλους θα εγκαταλείψει την απομόνωση του «Σάρανγκ», της διαστημικής βάσης που ήταν το σπίτι του για τόσο καιρό, και θα μπορέσει να μιλήσει με κάποιον άλλον εκτός από το «Γκέρτι», το καλοκάγαθο αλλά απλοϊκό κομπιούτερ της βάσης.
Μια από τις αρτιότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που αντλεί δύναμη
από φιλμ όπως το 2001 και το SOLARIS, από
αντισυμβατικά sci-fi των αρχών του '70 σαν το Soylent
Green με
τον E.Robinson (1973)
, αλλά και τον μοναχικό
κοσμοναύτη του Eden.
Ο Σαμ Μπελ (ο Σαμ Ρόκγουελ στην καλύτερη του έως τώρα ερμηνεία, αντάξια για
υποψηφιότητα Oscar), είναι εργαζόμενος με τριετές συμβόλαιο το οποίο σύντομα
λήγει σε μια ιδιωτική σεληνιακή βάση της εταιρείας Λούνα. Τέτοιες βάσεις στο
κοντινό μέλλον έχουν δώσει λύση στο ενεργειακό πρόβλημα της γης με την διαρκή
εξόρυξη και επεξεργασία ενός στοιχείου απαραίτητου για ελεγχόμενη πυρηνική
σύντηξη. Ο Σαμ νοιώθει μόνος έχοντας ως μονη παρέα ένα robot που θυμίζει τρομερά
τον Hal 9000 του Κιούμπρικ, μόνο που εδώ η λειτουργία του είναι ακριβώς η αντίστροφη
(Θα βοηθήσει τον Σαμ στην κρίσιμη στιγμή αντί να επιχειρήσει να τον καταστρέψει
βάζοντας την επιβίωση του ως ύψιστο στόχο της ζωής του).
Ο Σαμ θέλει να επιστρέψει στη γη, στην οικγένειά του, να βρεθεί κοντά στην
κόρη του
αφού λόγω βλάβης(;) του δορυφόρου δεν μπορεί να επικοινωνήσει! Ένα ατύχημα
τον φέρνει αντιμέτωπο με την τρομακτική πραγματικότητα ενός βάρβαρου και
κυνικού πολιτισμού που η μόνη του
αξια είναι η επιδίωξη της ανάπτυξης και του κέρδους!
Εικόνες σπάνιας ομορφιάς
λουσμένες από ένα ιριδίζον νυκτερινό φως στο κάδρο. Χαρακτηριστικές σκηνές
με "ποιοτική διαφορά" στην ένταση είναι: η στιγμή που ο Σαμ κλαίει πλήρως
αποκομμένος - μέσα
στο
σεληνιακό
όχημα
μεταφοράς προσωπικού - με θέα την γη και
την ψυχρότητα
του διαστήματος και η βαθύτατη ευαισθησία του ρομπότ Γκέρτι, μπροστά
σε μια ανθρωπότητα που οι μηχανές της έχουν γίνει πιο ανθρώπινες από τα ίδια
τα
μέλη της.
Επιγραμματικά
Ευφυής σύλληψη και ενδιαφέρουσα κινηματογράφηση μέχρι το σημείο του ...πρώτου κλώνου. Από κει και πέρα, η εξέλιξή του - τηρουμένων των αναλογιών - μου θύμισε το Ισπανικό θρίλερ τρόμου "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ" (Los cronocrímenes / Timecrimes) (που θα δούμε τον άλλο μήνα), με το πλήθος των "Έκτορ" από ένα παρόμοιο ... "ατύχημα". Ελπιδοφόρο το ξεκίνημα του δημιουργού, με μερικά προβλήματα στην σεναριακή ανάπτυξη του θέματός του, που παραθέτω παρακάτω.
Αναλυτικά
Στην ταινία MOON του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Ντάνκαν Τζόουνς (γιου του Ντέιβιντ Μπάουι), βλέπουμε τον ήρωα, όχι να ταξιδεύει στο χρόνο, αλλά να μένει "ακίνητος" έως τη στιγμή που η παράνοια θα τον παγιδεύσει. Sci fi ατμόσφαιρα, αρκετά "υπνωτική", λίγο ποιητική μα καθόλου λυρική σαν το αξεπέραστο SOLARIS του αγαπημένου μας Ταρκόφσκι. Η θρησκευτική πίστη αγνοείται εκούσια ή ακούσια για να φανεί με μεγαλοπρέπεια το απόλυτο Κενό του Διαστήματος.
Το είδος της επιστημονικής φαντασίας είναι το πρόσχημα, για να εκφράσει ο δημιουργός τις ανησυχίες του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Επίκαρο άλλωστε το θέμα της εξεύρεσης νέων πηγών ενέργειας και αποθήκευσης πρώτων υλών αφού εξαντλούνται οι πόροι της Γης. Έχω, την αίσθηση πως η δραματική ένταση που δημιουργείται δεν μεταδίδεται άμεσα στον θεατή γιατί: ένα πρόσωπο, ένας χαρακτήρας, ένας ήρωας σε ολόκληρη την ταινία αποκλείεται να γίνει υποκείμενο ταύτισης με το κοινό, (όσο άγιος και να είναι) καθώς απουσιάζει "οπτικά" ο αντίπαλος, η αντίθετη "κοσμοθεωρία" που πρεσβεύεται απο την εταιρεία που έστειλε τον αστροναύτη στο φεγγάρι. Ο θεατής θέλει να βλέπει το πρόσωπο του "εχθρού". Εδώ είναι απρόσωπο και λειτουργεί υπαινικτικά, επειδή μας βολεύει. Στο μεταξύ, ο ήρωάς μας, δείχνει να τα έχει χαμένα, εμφανίζει σωματικές και ψυχικές αδυναμίες, καταλήγοντας σε μία σχιζοφρενική συμπεριφορά απέναντι σε κάθε τι ανθρώπινο. Μετά από 3 χρόνια απομόνωσης ουσιαστικά, η μόνη φιλία που τον βοήθησε να μην αποκοινωνικοποιηθεί εντελώς, ήταν το ρομπότ Γκέρτι (με τη φωνή του Κέβιν Σπέισι). Ακόμα ο έρωτας, απουσιάζει παντελώς. Το ηθικό κόστος της επιστημονικής προόδου το πληρώνει πάνω απ' όλα η καρδιά του ανθρώπου και μετά η σάρκα.
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της ανθρώπινης φύσης δεν έχει όρια. Ο ήρωάς μας προσπαθεί να τα προσδιορίσει και στη συνέχεια να τα υπερβεί, όμως κάτι τέτοιο θα τον φέρει σε σύγκρουση, εσωτερική αρχικά με τον εαυτό του. Η πάλη με τους κλώνους, είναι αδυσώπητη και τελικά μάταιη, αφού ο ίδιος αποτελεί μέρος ενός παράφρονος πειράματος.
Συνοπτικά, ένα φιλμ που γίνεται αναμενόμενο, μετά το πρώτο μέρος. Η έκπληξη της ανατροπής έρχεται νωρίς. Το διαστημικό ταξίδι είναι λίγο "σκοτεινό", ψυχρό, αρκετά καταθλιπτικό, έως την κορύφωσή του στο φινάλε που γίνεται από την ...σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού προς την φωτεινή πλευρά της Γης, ξεδιπλώνοντας μία μισοκρυμμένη αισιοδοξία. Φοβισμένη αλλά επίκαιρη. Γιατί το αύριο ... είναι σήμερα!
Στα θετικά η μουσική του Κλιντ Μάνσελ, (αν και όχι στα καλύτερά του - η έμπνευση τον επισκέπτεται στις ταινίες του Αρονόφσκι) και τα πάμπολλα οικολογικά μηνύματα.
Η χαμηλού κόστους ανεξάρτητη, βρεττανική παραγωγή, κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου $5 εκατομ. στις ΗΠΑ και 880.000 στερλίνες στην μητέρα - πατρίδα του, το Ηνωμένο Βασίλειο.
Matt Berry ... Overmeyers
Robin Chalk ... Sam
Dominique McElligott ... Tess Bell
Sam Rockwell ... Sam Bell
Kaya Scodelario ... Eve Bell
Kevin Spacey ... Robot (φωνή)
Malcolm Stewart ... The Technician
Benedict Wong ... Thompson
Σκηνοθεσία
Duncan Jones
Σενάριο Duncan Jones
Nathan Parker
Παραγωγή Stuart Fenegan
Trudie Styler
Μουσική Clint Mansell
Φωτογραφία Gary Shaw
Μοντάζ Nicolas Gaster
Casting Manuel Puro
Jeremy Zimmerman
Σχεδιασμός Παραγωγής Tony Noble
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Hideki Arichi
Κοστούμια Jane Petrie
Βοηθός Σκηνοθέτη Mick Ward Εταιρείες Παραγωγής Liberty Films UK
Lunar Industries
Xingu Films Διανομή Seven Films (Ελλάδα)
Independent
Sony Pictures Classics
Ειδικά Εφέ
Cinesite
Visual Effects Company, The (motion control)
Χρονολογία παραγωγής 2009
Χώρα παραγωγής ΜΕΓ. ΒΡΕΤΤΑΝΙΑ
Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ
Εικόνα ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35:1
Είδος ταινίας ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΘΡΙΛΕΡ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ
(συνέχεια υπόθεσης) Ξαφνικά όμως, η υγεία του Σαμ χειροτερεύει. Έντονοι πονοκέφαλοι,
παραισθήσεις και έλλειψη συγκέντρωσης οδηγούν σε ένα παρ’ ολίγον θανατηφόρο
ατύχημα, σε
μια συνηθισμένη διαδρομή στην επιφάνεια της σελήνης με το διαστημικό του όχημα.
Καθώς αναρρώνει πίσω στη βάση (χωρίς να θυμάται καν το πώς έφτασε εκεί), ο
Σαμ συναντά μια νεότερη, πιο επιθετική μορφή του εαυτού του, που διατείνεται
πως βρίσκεται εκεί για να εκπληρώσει το ίδιο τριετές συμβόλαιο που έφερε και
τον ίδιο στη σελήνη μερικά χρόνια πριν.
Αντιμέτωπος με κάτι που μοιάζει με έναν κλώνο του νεότερου εαυτού του, και
περιμένοντας μια ομάδα τεχνικών που καταφτάνει στο φεγγάρι για να διορθώσει
τα τεχνικά προβλήματα της βάσης, ο Σαμ προσπαθεί, με το χρόνο να τρέχει εναντίον
του, να ανακαλύψει τί πραγματικά συμβαίνει και ποιά είναι τα αληθινά σχέδια
της εταιρίας που τον έστειλε εκεί.
Σχόλιο:
«Ground Control to Major Tom
Your circuit’s dead,
there’s something wrong.
Can you hear me Major Tom?»
-Space Oddity, David Bowie
Με έναν μόνο ηθοποιό επί της οθόνης (τον Σαμ Ρόκγουελ σε ένα πραγματικό ρεσιτάλ
υποκριτικής) και αξιοποιώντας τη ψυχρή όσο και εκφραστική φωνή του Κέβιν Σπέισι
(που δανείζει τη φωνή του στον μοναδικό «φίλο» του πρωταγωνιστή, το κομπιούτερ
Γκέρτι), ο πρωτάρης Ντάνκαν Τζόουνς έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο
φιλμ επιστημονικής φαντασίας, εντυπωσιάζοντας κοινό και κριτικούς όπου κι αν
έχει προβληθεί. Αναπαράγοντας δημιουργικά τα πρότυπα των παλιών καλών ταινιών
του είδους που άφησαν εποχή και συνδυάζοντάς τα με τη σύγχρονη αντίληψη περί
επιστήμης και διαστήματος, δημιουργεί μια σκεπτόμενη όσο και βαθιά ρομαντική
ταινία, που επιστρέφει στις ρίζες των φιλμ sci fi. Μεταφέροντας την πλοκή στο
διάστημα, μακριά από τη φασαρία και τους αντιπερισπασμούς της γης, φέρνει τον
άνθρωπο αντιμέτωπο με τον εαυτό του, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Χτίζοντας την πλοκή με τρόπο αριστοτεχνικό οδηγεί σε μια ανατροπή που αλλάζει
δραματικά τα δεδομένα, χωρίς όμως να χάνει ούτε κατ’ ελάχιστον από την ουσία
του. Μελλοντολογικό όσο και επίκαιρο, μελαγχολικό όσο και αισιόδοξο, το φιλμ
του Ντάνκαν Τζόουνς μας πηγαίνει σε ένα διαστημικό ταξίδι ενδοσκόπησης στη
σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού ..και της ανθρώπινης φύσης.
Δήλωση του Σκηνοθέτη:
«Ήμουν πάντα φαν των ταινιών επιστημονικής φαντασίας.
Στο δικό μου μυαλό, η χρυσή εποχή της επιστημονικής φαντασίας ήταν η δεκαετία
του ’70 και οι αρχές
του ’80, όταν έργα όπως το «Silent Running», το «Alien», το «Blade Runner»
και το «Outland» διηγούνταν ανθρώπινες ιστορίες σε φουτουριστικά περιβάλλοντα.
Ήθελα πάντα να φτιάξω ένα έργο που θα μπορούσε να αποτελεί μέρος αυτής της
λογικής.
Υπάρχουν αναμφίβολα πολύ λιγότερα φιλμ επιστημονικής φαντασίας αυτού του
είδους σήμερα. Δε ξέρω γιατί. Έχω ωστόσο μια θεωρία: νομίζω ότι την τελευταία
εικοσαετία
οι δημιουργοί έχουν επιτρέψει στους εαυτούς τους να ντρέπονται κατά κάποιον
τρόπο για τη φιλοσοφική πλευρά της επιστημονικής φαντασίας. Είναι ανεκτό
να ενθουσιαζόμαστε με τα εντυπωσιακά τεχνικά εφέ και να κοιτάμε με ανοιχτό
το
στόμα τους πρωτόγνωρους ορίζοντες που ξανοίγονται, αλλά δεν πρέπει να το
παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά. Έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι η επιστημονική
φαντασία
πρέπει να είναι κάτι το επιπόλαιο, κάτι που αφορά μόνο ελαφρόμυαλους εφήβους.
Μας έχουν πει ότι τα παλιά φιλμ, τα «Outland» και τα «Blade Runner» ήταν
πολύ καταθλιπτικά, πολύ κλαψιάρικα.
Νομίζω πως αυτό είναι γελοίο. Οι άνθρωποι που εκτιμούν το είδος της επιστημονικής
φαντασίας θέλουν το καλύτερο για τον κόσμο, αλλά αντιλαμβάνονται ότι μαθαίνεις
πολλά εξερευνώντας και τις περισσότερο δυσοίωνες εκδοχές γι’ αυτόν. Γι’ αυτό
ακριβώς το «Blade Runner» ήταν τόσο ιδιοφυές. Χρησιμοποίησε το μέλλον για
να μας κάνει να κοιτάξουμε τις βασικές ανθρώπινες αξίες με μια φρέσκια ματιά.
Κατανόηση. Ανθρωπιά. Πως ορίζει κανείς αυτά τα πράγματα; Ήθελα να καταπιαστώ
μ’ αυτά τα ερωτήματα.
Πριν μερικά χρόνια διάβασα το βιβλίο «Entering Space» του φημισμένου μηχανικού
διαστήματος Robert Zubrin. Ο Zubrin τεκμηρίωνε με απόλυτα επιστημονικό και
πειστικό τρόπο το γιατί και με ποιόν τρόπο θα πρέπει η ανθρωπότητα να δημιουργήσει
αποικίες στο ηλιακό μας σύστημα. Ήταν κάτι σαν οδηγός για αρχάριους εξερευνητές
του διαστήματος, και λάμβανε υπόψη και τις δημοσιονομικές προεκτάσεις που
θα έκαναν την εποίκηση του διαστήματος ελκυστικότερη για την καταναλωτική
μας
κοινωνία. Ένα από τα πρώτα βήματα που πρότεινε ήταν να εγκαταστήσουμε μια
εξορυκτική εγκατάσταση για παραγωγή Ηλίου-3 στο φεγγάρι, ώστε να εξασφαλίσουμε
καύσιμο
για γεννήτριες που θα λειτουργούν με σύντηξη.
Το βιβλίο μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι
ότι αυτό το πρώτο βήμα για την εποίκηση του διαστήματος, ένα βήμα που θα
γινόταν περισσότερο για κέρδος παρά για καθαρά επιστημονικούς σκοπούς, ήταν
μια συναρπαστική
σύγκρουση συμφερόντων. Οι επιχειρήσεις από τη φύση τους θα επεδίωκαν να εξαγάγουν
με κάθε τρόπο τη μεγαλύτερη δυνατή ποσότητα πρώτων υλών με το χαμηλότερο
δυνατό κόστος. Έτσι γίνεται η σωστή δουλειά. Αλλά χωρίς ντόπιους ανθρώπους,
χωρίς
οργανισμούς προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή κάποιον ανώτερο για να
επιβλέπει τα όσα γίνονται, τί θα προσπαθούσαν άραγε να κάνουν οι εταιρείες;
Ακόμα και η πιο καλοήθης, η πιο «οικολογική» εταιρεία, τί θα ήταν διατεθειμένη
να κάνει, χωρίς έλεγχο; Πως θα χρησιμοποιούσαν έναν μοναχικό εργάτη που δουλεύει
σε μια βάση στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης;
Αυτές είναι κάποιες από τις βασικές ιδέες που διαμόρφωσαν το πλαίσιο της
επιστημονικής φαντασίας στο οποίο διαδραματίζεται το «Moon», όμως αυτές ίσως
συσκοτίζουν
την ουσία της ταινίας: το ανθρώπινο στοιχείο της. Το «Moon» είναι ένα έργο
για την αποξένωση. Για το πώς δίνουμε ανθρώπινη υπόσταση στην τεχνολογία,
για το πώς η παράνοια χτυπά έναν άνθρωπο όταν ζει και βιώνει σχέσεις εξ αποστάσεως.
Και για το πώς μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας. Είναι ίσως πολλά
για
να χωρέσουν σε μια μικρή ανεξάρτητη παραγωγή, αλλά αυτό ενδεχομένως ήταν
και το καλύτερο πεδίο για να το δοκιμάσω. Άλλωστε δεν είναι και τίποτα παραπάνω
από «επιστημονική φαντασία».
Η ταινία είναι ταυτόχρονα ένας ύμνος στην ερωτική απώλεια:
“Και ποιος δεν έχει ζήσει κάτι τέτοιο; Ποιος δεν έχει πέσει στα πατώματα, δεν έχει πιει ατελείωτες ποσότητες αλκοόλ, δεν έχει ξεφτιλιστεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για ένα μεγάλο ή μικρό έρωτα; Εγώ έζησα την απόλυτη μοναξιά όταν ήμουν με μια κοπέλα, την οποία ακολούθησα από την Αγγλία στην Αμερική. Αρχικά ένιωθα αμήχανα που βρισκόμουν σε μια ξένη χώρα εξαιτίας της κι έτσι θέλησα να ασχοληθώ με κάτι άλλο παράλληλα, για να μη νιώθω εγώ – και να μη νιώθει κι εκείνη - πως εξαρτώμαι από την ύπαρξή της. Ξέρεις τώρα πώς είναι αυτά τα ανόητα παιχνίδια του έρωτα. Από αμηχανία, λοιπόν, έμεινα για τρία χρόνια δίπλα της. Το καλό είναι πως προσπαθώντας να απασχολήσω τον εαυτό μου πήρα bachelor στη Φιλοσοφία στο Κολέγιο του Wooster στο Ohio και Phd στο Πανεπιστήμιο Vanderbilt στο Tennessee. Μόλις συνειδητοποίησα πως δίπλα της δεν είμαι καθόλου ο εαυτός μου, επέστρεψα στην Αγγλία και άρχισα μαθήματα Σκηνοθεσίας στο London Film School. Αν και η σχέση μας συνεχίστηκε εξ αποστάσεως για μερικούς ακόμη μήνες, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως δεν άξιζα ούτε εγώ ούτε εκείνη τέτοιου είδους ταλαιπωρία. Μια σχέση – πάνω απ’ όλα – πρέπει να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, αισιόδοξο, δημιουργικό και όχι μίζερο και ανασφαλή.”
Tips:
• Ο σκηνοθέτης Ντάνκαν Τζόουνς (του οποίου το πραγματικό όνομα είναι
το σαφώς πιο ευφάνταστο Zowie Bowie) είναι γιος του τραγουδιστή Ντέιβιντ
Μπάουι από τον πρώτο του γάμο, με την Άντζελα Μπάουι.
• Πρόκειται για το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ντάνκαν Τζόουνς.
• Τη μουσική επένδυση της ταινίας έχει αναλάβει ο Κλιντ Μανσέλ, γνωστός για
την επί χρόνια συνεργασία του με τον Ντάρεν Αρονόφσκι (έχει γράψει, μεταξύ
άλλων, μουσική για τις ταινίες «Π», «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο», «Η πηγή της ζωής»).
• Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν μόλις 33 ημέρες, ενώ οι σκηνές που διαδραματίζονται
στην επιφάνεια της σελήνης, δε γυρίστηκαν χρησιμοποιώντας ψηφιακά εφέ, αλλά
με μοντέλα-μινιατούρες των εξωτερικών χώρων.
Βραβεία- Συμμετοχές :
• Βραβείο Michael Powell για Καλύτερη Νέα Μεγάλου Μήκους Βρετανική Ταινία,
στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου 2009
• Golden Space Needle Award στο Seattle International Film Festival
• Βραβείο καλύτερης Ευρωπαικής ταινίας φαντασίας στο φεστιβαλ Espoo Cinι International
Film Festival της Φιλανδίας.
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Sundance 2009
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Tribeca 2009
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Φιλαδέλφεια
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κλίβελαντ
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Σαν Φραντσίσκο
• Συμμετοχή στο Φεστιβάλ SXSW (South By Southwest) 2009
• Χρυσή Αθήνα (1ο βραβείο) στο Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας Αθήνα 2009
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com | xms24.com
Τελευταία: 
Συνδεδεμένοι: 
.jpg "CAVEMAN")
