[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

ΕΝΝΕΑ
NINE

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Γίνε ... Ιταλός ! και συ μπορείς... κι εγώ θέλω !

...ένας θερμόαιμος λατίνος εραστής και ένας διάσημος σκηνοθέτης "συγκατοικούν" στο - προσωρινά - διχασμένο κορμί του Γκουίντο Κοντίνι (Ντάνιελ Ντέι Λιούις)

Εκθαμβωτικά εντυπωσιακό (οπτικά) με all-star cast, όμορφη φωτογραφία, μουσική, χορογραφίες, σκηνικά, φωτισμό ... 100% ψυχαγωγικό και νοσταλγικό (Cinecitta του '60, με 350 φιλμ ετησίως στην βιομηχανική παραγωγή του πλούσιου Ιταλικού Βορρά) για μια εποχή που έχει σβήσει ... Η μαγεία του σινεμά, φυσικά, δε χάνεται... Μπορεί να βρίσκεται σε κρίση κάνοντας "θεματικούς κύκλους" και ριμέικ ή μήπως τελικά τα έχουμε δει όλα; Ένα μιούζικαλ που μόνο η κεντρική ιδέα είναι εμπνευσμένη από το φελλινικό “8½” και αφορμή για να επιστρέψει ο προικισμένος Ρομπ Μάρσαλ στα λημέρια του, αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον να κάνει... Αντικατοπτρίζει το βάρος της παρουσίας των ηθοποιών που κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να αναδείξουν τις αδιαμφισβήτητες ερμηνευτικές τους δυνατότητες περισσότερο από ένα κεραυνοβόλο πέρασμα σε μια αστραφτερή πασαρέλα all-star (Νικόλ Κίντμαν, Πενέλοπε Κρουζ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Κέιτ Χάντσον, Τζούντι Ντεντς, Στέισι Φέργκισον και Σοφία Λόρεν). Ομολογουμένως, και μόνο η εμφάνιση της τελευταίας, "γκρεμίζει" την σκηνή. Η επανεμφάνιση ενός θρύλου, είναι από μόνη της ένα γεγονός, που επιφέρει συγκινησιακή φόρτιση, ξεγυμνώνοντας το περιεχόμενο σαν "άδειο μπουκάλι" ...

Η ασύγχρονη αφήγηση αναπτύσσεται επιφανειακά, χωρίς η τόλμη να εισχωρεί στο βάθος της πολυσχιδούς προσωπικότητας του πρωταγωνιστή και των γυναικών - μουσών που τον εμπνέουν (ή προσπαθούν και φυσιολογικά επηρεάζουν την ψυχοσύνθεσή του) και χωρίς σταδιακή κορύφωση, που δημιουργεί ένταση και αμείωτο ενδιαφέρον για την εξέλιξη που θα το "ανύψωναν", γιατί απλά δεν ενδιέφεραν την παραγωγή και τον δημιουργό της κάτι τέτοιο. Ήθελαν να μοιάζει περισσότερο δηλαδή με ένα ατέλειωτο, μεγάλης διάρκειας - άψογο αισθητικά - μουσικοχορευτικό βίντεο κλιπ! Κι όμως, η καλλιτεχνική δυστοκία (πενία ιδεών, λύσεων, φαντασίας) του δημιουργού ήταν πάντα πηγή έμπνευσης και πεδίο ενδοσκόπησης, πειραματισμών, ομφαλοσκόπησης και αυτοκριτικής για την Τέχνη γενικότερα - όταν βρίσκεται σε ρήξη με την σκληρή πραγματικότητα της ζωής. Μέσα από δραματικές καταστάσεις στα αισθηματικά (ερωτικές σχέσεις με τις σταρ στην επαγγελματική του ζωή) στην οικογένειά του (την μητέρα και τη γυναίκα του) και την "πίεση" της ολοκλήρωσης της ταινίας (μέσα στην ταινία) η οποία προσπαθεί να πείσει με την - όπως πάντα εγκεφαλική - ερμηνεία του, ο Ντάνιελ Ντει Λούις, αλλά απορρίπτεται από το ίδιο το βάρος του χαρακτήρα που υποδύεται, επιπλέει τελικά η αισιόδοξη πλευρά της ζωής! Ακόμα θρησκεία και τραυματική (;) παιδική ηλικία (εμβόλιμα ασπρόμαυρα φλας μπακ), προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα που αναδύονται από την μεγάλη επιτυχία και την δημοσιότητα που γνωρίζει (δόξης γαρ) ο καλλιτέχνης έως την σημερινή (1965) εποχή της προσωπικής και καλλιτεχνικής του κρίσης. Φυσικά όλο το βάρος πέφτει στο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, αλλά την παράσταση κλέβουν οι "γυναίκες" του και οι μουσικοχορευτικές σκηνές.

Συνοπτικά

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Φέτος ήταν η χρονιά του 9. Μετά το 9 και το District 9 ήρθε και το Nine, το μιούζικαλ του Rob Marshall, μια ταινία που είναι εν μέρη βασισμένη, και εν μέρη επανεκτέλεση του 8½ του Fellini. Το θεωρητικά βαρύ χαρτί του Marshall, το Chicago, δε με είχε ενθουσιάσει και έτσι δεν είχα υψηλές προσδοκίες.

Όμως όταν οι οκτώ βασικοί πρωταγωνιστές σου έχουν συνολικά 7 χρυσά αγαλματάκια και άλλες 11 υποψηφιότητες, δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Ο Guido Contini είναι ένας Ιταλός σκηνοθέτης τη χρυσή εποχή της Cinecitta και η κάθε δουλειά του γίνεται είδηση μετά από τεράστιες επιτυχίες αλλά και 2 τελευταίες αποτυχίες. Έτσι έχει βάλει μπρος την καινούρια του ταινία όμως έχει ένα πρόβλημα, δεν έχει γράψει ούτε λέξη σεναρίου! Όσο η παραγωγή προσπαθεί να ξεκινήσει, εμείς παρακολουθούμε τα διάφορα ψυχολογικά και ερωτικά θέματα που πρέπει να λύσει τα οποία και ευθύνονται για το καλλιτεχνικό τέλμα στο οποίο έχει πέσει. Η στωική σύζυγος Luisa, η παθιασμένη ερωμένη Carla, η μούσα των ταινιών του Claudia, η δημοσιογράφος Stephanie, η φίλη και ενδυματολόγος των ταινιών του Lilli αλλά και δυο φιγούρες των παιδικών του χρόνων, η μητέρα του και η…Saraghina, η πόρνη του χωριού, κάθε μία συμβολίζει και μια πτυχή του χαρακτήρα του αλλά και τη πηγή αλλά και η λύση των προβλημάτων του. Η ιστορία του σκηνοθέτη χωρίς έμπνευση είναι αρκετά παλιομοδίτική και ο συμβολισμός των γυναικών μπορεί να δίνει κάποια ώθηση αλλά όχι αρκετή για να γίνει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία.

Με λίγη υπερβολή μπορώ να πω ότι όλη η ταινία είναι ο Daniel Day-Lewis να αναρωτιέται και οι γυναίκες του να χορεύουν και να τραγουδάνε. Αν είναι δυνατόν να το φανταστείτε, ο Day-Lewis είναι πραγματικά κακός στην ερμηνεία του και ακόμα χειρότερος όταν προσπαθεί να τραγουδήσει και το γεγονός ότι η σκηνική του παρουσία είναι πραγματικά πολύ μεγάλη, καταστρέφει τη ταινία από τη βάση της. Απελπιστικά κακή επιλογή. Από τις θηλυκές παρουσίες, οι μόνες που ξεχώρισαν ήταν η Nicole Kidman και κυρίως η εκπληκτική Marion Cotillard η οποία άξιζε την υποψηφιότητα για 2ο γυναικείο ρόλο πολύ περισσότερο από την Cruz. Επειδή όμως η ταινία είναι μιούζικαλ, η μουσική, τα τραγούδια και οι χορογραφίες είναι βασικό στοιχείο αυτής και θα μπορούσε κα καλύψει μερικώς τα κακώς κείμενα του πρωταγωνιστή του. Η κάθε “πρωταγωνίστρια” έχει ουσιαστικά από ένα με δύο δικιές της μουσικές σεκάνς και λίγες γραμμές διαλόγου. Δεν υπάρχει καμιά επαφή μεταξύ του. [Πολύ θα ήθελα ένα μαλλιοτράβηγμα Kidman-Cruz] Έτσι χάνεται το πλεονέκτημα του τόσου συγκεντρωμένου ταλέντου. Εδώ η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη αλλά και πάλι στο σύνολο απογοητευτική. Όταν σε σύνολο περίπου 10 τέτοιων σεκάνς, μόνο οι 2-3 είναι αξιόλογες (ειδικά αυτές των Cotillard, Hudson και Fergie) και υπόλοιπες κουραστικά μέτριες και 1-2 πραγματικά τραγικές, το τελικό αποτέλεσμα δε μπορεί να ξεπεράσει τη μετριότητα.

Το μόνο που μου έμεινε από το Nine του Rob Marshall είναι το Be Italian της Fergie που ήδη έχει περαστεί στο Zune μου και η ερμηνεία της Marion Cotillard. Πραγματικά δε νομίζω να θυμάμαι τίποτα άλλο από τη ταινία σε λίγες μέρες.

You're a world class liar, darling. Go out there and lie for Italy. Lie for Italia.

του Αλέξη Κυριαζή alexis.kyriazis@myfilm.gr

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

Daniel Day-Lewis ... Guido Contini
Marion Cotillard ... Luisa Contini
Penelope Cruz ... Carla Albanese
Judi Dench ... Liliane La Fleur
Nicole Kidman ... Claudia Nardi
Kate Hudson ... Stephanie Necrophuros
Sophia Loren ... Mamma
Stacy Ferguson ... Saraghina
Martina Stella ... Donatella
Elio Germano
Enzo Squillino Jr. ... Reporter 4
Ricky Tognazzi ... The Producer
Giuseppe Cederna ... Il Banchiere
Giuseppe Spitaleri ... Guido - 9 Years

Σκηνοθεσία
Rob Marshall

Σενάριο
Federico Fellini (αρχικό σενάριο)
Ennio Flaiano (αρχικό σενάριο)
Tullio Pinelli (αρχικό σενάριο)
Brunello Rondi (αρχικό σενάριο)
Arthur Kopit (βιβλίο)
Anthony Minghella (διασκευή)
Michael Tolkin (διασκευή)

Παραγωγή
John DeLuca
Ryan Kavanaugh
Rob Marshall
Marc Platt
Harvey Weinstein

Μουσική
Maury Yeston

Φωτογραφία
Dion Beebe

Casting
Kate Dowd
Francine Maisler
Razzauti Teresa

Σχεδιασμός Παραγωγής
John Myhre

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Peter Findley
Phil Harvey
Simon Lamont

Σκηνικά
Gordon Sim

Βοηθός Σκηνοθέτη
Vicki Allen
Martin Harrison

Εταιρείες Παραγωγής
Lucamar Productions
Relativity Media
The Weinstein Company

Διανομή
Weinstein Company, The (2009) (USA) (theatrical)
Entertainment Film Distributors (2009) (UK) (theatrical)
Kino Swiat (2008) (Poland) (theatrical)
Midget Entertainment (2009) (Denmark) (all media)
Noble Entertainment (2009) (Sweden) (all media)
Odeon (2009) (Greece) (all media)
Paradiso Entertainment (2009) (Netherlands) (theatrical)
Prorom Media-Trade (2009) (Romania) (all media)
Showtime Networks (2010) (USA) (TV)
Wide Pictures (2009) (Spain) (theatrical)

Ειδικά Εφέ
Effects Associates

Χρονολογία παραγωγής
2009

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35 : 1

Είδος ταινίας
ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ

Διάρκεια
110'

Ήχος
DTS | Dolby Digital

Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Camber Sands, Camber, East Sussex, Αγγλία, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΤΑΝΙΑ

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Υποψήφια ταινία για 5 Χρυσές Σφαίρες:
Καλύτερης Ταινίας (Κωμωδία ή Μιούζικαλ), Καλύτερου Τραγουδιού, Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις), Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Μαριόν Κοτιγιάρ), Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου (Πενέλοπε Κρουζ)

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις πρωταγωνιστεί στο πολυαναμενόμενο μιούζικαλ του Ρομπ Μάρσαλ και είναι "περικυκλωμένος" από ένα all-star γυναικείο cast, το οποίο πρέπει να δει κανείς στη μεγάλη οθόνη για να το πιστέψει: Νικόλ Κίντμαν, Πενέλοπε Κρουζ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Κέιτ Χάντσον, Τζούντι Ντεντς, Φέργκι, καθώς και Σοφία Λόρεν. Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την αυτοβιογραφική ταινία "8½" του Φεντερίκο Φελίνι.

Ο Σκηνοθέτης

Ο Ρομπ Μάρσαλ, που γεννήθηκε το 1960 στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ, έχει σκηνοθετήσει τις βραβευμένες με Όσκαρ ταινίες "Chicago" και "Αναμνήσεις μιας Γκέισας". Για το "Chicago" ο Μάρσαλ απέσπασε ένα Director's Guild Award, μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καθώς και για άλλα βραβεία. Τελευταία του σκηνοθετική δουλειά ήταν το τηλεοπτικό "Tony Bennett: An American Classic". Για αυτή την παραγωγή, κέρδισε το δεύτερο Director's Guild Award, καθώς και 3 βραβεία Έμι. Επίσης, το 1999 σκηνοθέτησε για την τηλεόραση το μιούζικαλ "Annie", που απέσπασε 12 υποψηφιότητες για Έμι. Προσεχώς θα αναλάβει τη σκηνοθεσία της τέταρτης ταινίας των "Πειρατών της Καραϊβικής", με τίτλο "Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides".

Οι Ηθοποιοί

Ντάνιελ Ντέι-Λιούις: Γεννήθηκε το 1957 στην Αγγλία. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1971 σε ηλικία 14 ετών στην ταινία "Sunday, Bloody Sunday", υποδυόμενος έναν βάνδαλο. Σπούδασε στη θεατρική σχολή Bristol Old Vic. Είχε έναν μικρό ρόλο στο φιλμ "Γκάντι" του Ρίτσαρντ Ατένμπορο και ακολούθησε η ταινία "The Bounty" με τους Μελ Γκίμπσον και Άντονι Χόπκινς. Το 1985 συμμετείχε σε 2 ταινίες, σε πολύ διαφορετικούς ρόλους: στο "My Beautiful Laundrette" του Στίβεν Φρίαρς και στο "Δωμάτιο με Θέα" του Τζέιμς Άιβορι. Το 1988 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Μίλαν Κούντερα "Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι", σε σκηνοθεσία Φίλιπ Κάουφμαν. Το 1989 ήρθε το πρώτο του Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία "Το Αριστερό μου Πόδι" του Τζιμ Σέρινταν. Το 1992 πρωταγωνίστησε στο φιλμ "Ο Τελευταίος των Μοϊκανών" του Μάικλ Μαν και ακολούθησαν "Τα Χρόνια της Αθωότητας" του Μάρτιν Σκορσέζε. Για την ερμηνεία του στην ταινία "Εις το Όνομα του Πατρός" προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 1996 πήρε μέρος στο φιλμ "The Crucible" με τη Γουινόνα Ράιντερ και την επόμενη χρονιά στο "The Boxer" του Τζιμ Σέρινταν. Ύστερα από 5 χρόνια απουσίας από τη μεγάλη οθόνη, το 2002 επέστρεψε συμμετέχοντας στις "Συμμορίες της Νέας Υόρκης" του Μάρτιν Σκορσέζε. Για τον ρόλο του προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 2005 πρωταγωνίστησε στο "The Ballad of Jack and Rose" της συζύγου του, Ρεμπέκα Μίλερ. Το 2007 συμμετείχε στο φιλμ "Θα Χυθεί Αίμα" και απέσπασε το δεύτερο Όσκαρ του Α' Ανδρικού Ρόλου.

Μαριόν Κοτιγιάρ: Γεννήθηκε το 1975 στο Παρίσι, έχει πάθος με την οικολογία και την περιβαλλοντολογία. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε αμερικανική παραγωγή το 2003 στην ταινία "Big Fish: Απίθανες Ιστορίες" του Τιμ Μπάρτον. Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 16 ετών, με την ταινία "The Story of a Boy who Wanted to be Kissed". Στη χώρα της, είναι περισσότερο γνωστή από τη συμμετοχή της στη σειρά ταινιών "Taxi", παραγωγής Λικ Μπεσόν, όπου και είχε προταθεί για βραβείο Cesar το 1999. Το 2003 απέσπασε πολύ θετικές κριτικές με την ερμηνεία της στη μεγάλη επιτυχία "Αγάπα με αν Τολμάς", στο πλευρό του Γκιγιόμ Κανέ, και το 2004 συμμετείχε στην ταινία του Ζαν-Πιερ Ζενέ "Ατέλειωτοι Αρραβώνες", όπου και απέσπασε το βραβείο Cesar Β' Γυναικείου Ρόλου. Το 2007 ενσάρκωσε την Εντίθ Πιαφ στο "Ζωή σαν Τριαντάφυλλο" και απέσπασε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

Πενέλοπε Κρουζ: Γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1974. Ξεκίνησε να εργάζεται σε διαφημίσεις για την τηλεόραση, στη συνέχεια στράφηκε στο χορό ώσπου σύντομα άρχισε να παίρνει τηλεοπτικούς ρόλους. Ο άνθρωπος που ανέδειξε το υποκριτικό της ταλέντο είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, με τον οποίο γύρισαν το 1997 το "Καυτή Σάρκα" και το πρόσωπό της έγινε ευρύτερα γνωστό. Μετά ήρθε το "Όλα για τη Μητέρα μου", ενώ η τρίτη συνεργασία της με τον μεγάλο σκηνοθέτη ήταν στο "Volver" που τιμήθηκε με μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους Ισπανούς σκηνοθέτες, όπως τον Μπίγκας Λούνα στα "Jamon, Jamon" και "Volaverunt", τον Φερνάντο Τρουέμπα στα "Belle Epoque" και "The Girl in Your Dreams" (για το οποίο βραβεύτηκε με Γκόγια Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας), τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ στο "Άνοιξε τα Μάτια" και τον Αγκουστίν Ντίαζ Γιάνες στο "Δύο Γυναίκες στο Πιάτο σας". Σήμερα κάνει διεθνή καριέρα και είναι από τις πιο περιζήτες ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Έχει συμμετάσχει στις ταινίες " The Hi-Lo Country" του Στίβεν Φρίαρς, "Αll the Pretty Horses" του Μπίλι Μπομπ Θόρντον, "Blow" του Τζόναθαν Ντέμι, "Captain Corelli's Mandolin" του Τζον Μάντεν και "Vanilla Sky" του Κάμερον Κρόου. Με το "Don't Move" του Σέρζιο Καστελίτο βραβεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου. Πρόσφατα πρωταγωνίστησε στην ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ "Ραγισμένες Αγκαλιές".

Νικόλ Κίντμαν: Γεννήθηκε το 1967 στη Χαβάη από πατέρα βιοχημικό και κλινικό ψυχολόγο και μητέρα νοσηλεύτρια. Η οικογένεια μετακόμισε σχεδόν αμέσως μετά τη γέννησή της στην Ουάσινγκτον. Η πρώτη αγάπη της Νικόλ ήταν το μπαλέτο, αλλά τελικά ασχολήθηκε με την υποκριτική. Κέντρισε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού στην Αμερική με την ερμηνεία της στο ψυχολογικό θρίλερ του Φίλιπ Νόις "Κρουαζιέρα στην Άκρη του Τρόμου". Από τότε και στο εξής, έχει συμμετάσχει σε πληθώρα ταινιών με αξιόλογες ερμηνείες, αποσπώντας μάλιστα σημαντικές βραβεύσεις και επαινευτικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Το 2003 απέσπασε Όσκαρ Α' Γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα, βραβείο BAFTA και Αργυρή Άρκτο (μαζί με τις Μέριλ Στριπ και Τζούλιαν Μουρ) για την ερμηνεία της ως Βιρτζίνια Γουλφ στις "Ώρες" του Στίβεν Ντάλντρι. Το 2002 τιμήθηκε με την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου ρόλου για την ταινία "Moulin Rouge!" του Μπαζ Λούρμαν. Για τον ρόλο αυτό, αλλά και για την ερμηνεία της στο ψυχολογικό θρίλερ "Οι Άλλοι" του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ προτάθηκε το 2002 για 2 Χρυσές Σφαίρες, αποσπώντας αυτή της Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία/ Μιούζικαλ για το "Moulin Rouge!". Το 1996 ήταν όμως που απέσπασε την πρώτη της Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία/ Μιούζικαλ για το ρόλο της στην ταινία του Γκας Βαν Σαντ "Έτοιμη Για Όλα". Άλλες υποψηφιότητές της για Χρυσή Σφαίρα ήταν το 1992 για το "Billy Bathgate" του Ρόμπερτ Μπέντον, το 2004 για το "Επιστροφή στο Cold Mountain" του Άντονι Μινγκέλα και, πιο πρόσφατα, το 2005 για τη "Γέννηση" του Τζόναθαν Γκλέιζερ.
Οι τελευταίες κινηματογραφικές δουλειές της ήταν οι ταινίες "Η Μάργκο Πάει στο Γάμο", "The Golden Compass", "Η Εισβολή", "Η Μάγισσα" και "Australia".

Η Παραγωγή

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Πάθος, φαντασία, πόθος, αγάπη, τέχνη, στιλ, αυταπάτες, όνειρα - η ζωή υπήρξε πάντα ένα "τσίρκο" για τον παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτη του '60 Γκουίντο Κοντίνι (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις)... τώρα όμως δεν μπορεί να γλιτώσει... Γνωστός για τη θαυμάσια κινηματογράφησή του και επιθυμητός από πολλές γυναίκες, ο Γκουίντο πρόκειται να αρχίσει γυρίσματα για την πολυαναμενόμενη ένατη ταινία του με τίτλο "Italia". Αναζητά την έμπνευση, περικυκλωμένος από εντυπωσιακές γυναίκες: την ερωμένη του Κάρλα (Πενέλοπε Κρουζ), την αφοσιωμένη σύζυγό του Λουίζα (Μαριόν Κοτιγιάρ), την μούσα του Κλαούντια (Νικόλ Κίντμαν), τη σχεδιάστρια κοστουμιών και έμπιστή του Λίλι (Τζούντι Ντεντς), μια δημοσιογράφο της Vogue (Κέιτ Χάντσον), μια ιερόδουλη που γνωρίζει από την παιδική του ηλικία (Φέργκι) και την λατρεμένη του Mamma (Σοφία Λόρεν).

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ ΣΤΟ BROADWAY... ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ!

Λίγες παραστάσεις του Broadway έχουν κινηματογραφικές ρίζες τόσο βαθιές και τόσο σέξι όσο το "Nine"- μια ιστορία για την τέχνη, τα όνειρα, την αγάπη και τη συναισθηματική ευτυχία και έμπνευση που μπορούμε να βρούμε μόνο στις ταινίες - που τώρα κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, επιστρέφοντας στη μεγάλη οθόνη σε μια μαγευτική μεταφορά από τον σκηνοθέτη Ρομπ Μάρσαλ. Ο Μάρσαλ ξεδιπλώνει το δράμα της κρίσης της μέσης ηλικίας ενός καλλιτέχνη με τη δική του πρωτότυπη κινηματογραφική γλώσσα, γεμάτη συναίσθημα, μουσική, φαντασία και κίνηση.

Όλα ξεκίνησαν με τον Φεντερίκο Φελίνι. Το βραβευμένο με Όσκαρ αριστούργημά του "8 ½" του 1963, μια τολμηρή σουρρεαλιστική και μαγική ιστορία με θέμα τη δημιουργική κρίση ενός σκηνοθέτη, έγινε μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες όλων των εποχών. Για τους περισσότερους, ήταν μια από τις πρώτες ταινίες που παρουσίαζε πλήρως πώς είναι να ζει κανείς στην τρέλα της σύγχρονης πραγματικότητας. Κυρίως όμως, ενέπνευσε ανθρώπους ανά τον πλανήτη να κυνηγήσουν το όνειρο τού να "ζήσουν" μέσα στον φιλήδονο κόσμο μιας ιταλικής ταινίας.

Από τότε, πολλοί κινηματογραφιστές απέτισαν φόρο τιμής στο "8 ½" με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Ο Μπομπ Φόσε το έκανε με την ταινία "All That Jazz", την ιστορία ενός αυτοκαταστροφικού χορογράφου που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το παρελθόν του και τις γυναίκες της ζωής του. Ο Γούντι Άλεν πάλι, στην ταινία "Stardust Memories", πρωταγωνίστησε ως ένας κινηματογραφιστής που μαστίζεται από ψευδαισθήσεις, ενώ έρχεται αντιμέτωπος με το νόημα της δουλειάς του και τις αναμνήσεις των σπουδαιότερων ερώτων του.

Τώρα ο Ρομπ Μάρσαλ δημιουργεί το δικό του κινηματογραφικό "περιβάλλον" και αποτίει φόρο τιμής στο "8 ½" με την ταινία του, "Nine".
Η θεατρική βερσιόν του "Nine" στο Broadway, σε μουσική και στίχους του Μάουρι Γέστον, ξεκίνησε με την εμμονή που είχε για τον Φελίνι ο δημιουργός αυτός. Ο Γέστον είχε ερωτευτεί το φιλμ "8 ½" όταν το πρωτοείδε σε νεαρή ηλικία. Χρόνια μετά, ενώ δίδασκε μουσική στο πανεπιστήμιο του Γέιλ τη δεκαετία του '70, μετέτρεψε την ιστορία της ταινίας σε ένα θεατρικό μιούζικαλ, ώσπου κατέληξε στη Ρώμη και συναντήθηκε με τον Φελίνι, ο οποίος του έδωσε τις ευλογίες του. Ο Γέστον αποφάσισε ότι, αν πρόσθετε το έξτρα στοιχείο της μουσικής και του χορού στην όλη ιστορία, θα κατέληγε στο... "Nine"!

Η παράσταση "ανέβηκε" τον Μάιο του 1982 στο 46th Street Theatre σε σκηνοθεσία Τόμι Τιουν, με έναν άντρα πρωταγωνιστή περιτριγυρισμένο από 24 γυναίκες ηθοποιούς. Έγιναν 729 παραστάσεις, που αποτέλεσαν το "must-see" της σεζόν εκείνης. Το "Nine" απέσπασε 5 βραβεία Tony τη χρονιά εκείνη. Η μαγεία της παράστασης συνεχίστηκε με το θεατρικό της ανέβασμα στο Broadway, που συγκέντρωσε περισσότερα βραβεία Tony.

Ήταν όμως μοιραίο το "Nine" να επανέλθει εκεί απ' όπου ξεκίνησε: στη μεγάλη οθόνη. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Ρομπ Μάρσαλ και ο Χάρβεϊ Γουάινσταϊν έψαχναν το σενάριο εκείνο που θα ακολουθούσε την ταινία "Chicago". Στα τέλη λοιπόν του 2006, ανακοίνωσαν ότι το επόμενο project τους θα ήταν το "Nine". Όπως ακριβώς ο Φελίνι είχε δώσει πλήρη ελευθερία στον Μάουρι Γέστον να χρησιμοποιήσει στοιχεία του "8 ½" για τη θεατρική του παράσταση, έτσι και ο Γέστον με τη σειρά του έδωσε την ίδια ελευθερία στον Ρομπ Μάρσαλ, ώστε να μεταφέρει το θεατρικό στη μεγάλη οθόνη.

Ο ΓΚΟΥΙΝΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ

Ο Γκουίντο Κοντίνι χάνεται στις θυελλώδεις σχέσεις του σε μια λαοθάλασσα από ωραίες γυναίκες - που η καθεμιά τους τον αποπλανεί και τον καταστρέφει, ενώ του ανοίγει νέους δρόμους στη φαντασία του, οδηγώντας τον σε μια ονειρεμένη ζώνη. Ο πρωταγωνιστής Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, ένας από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του, για πρώτη φορά χορεύει και τραγουδά σε ταινία. Για τον ρόλο του μάλιστα έμαθε άπταιστα Ιταλικά.

Η Μαριόν Κοτιγιάρ αναλαμβάνει τον ρόλο της Λουίζα, της αφοσιωμένης συζύγου του Γκουίντο που έχει υποφέρει πολλά. Κάποτε ήταν η πρωταγωνίστρια στη ζωή του, και ακόμα είναι η γυναίκα χωρίς την οποία ο Γκουίντο δεν μπορεί να ζήσει, έχει όμως πλέον κάνει πίσω μπροστά στους πολλούς πειρασμούς της ζωής του άντρα της. Γνωρίζει ότι πάντα υπάρχει ένα τίμημα στην αγάπη της για έναν καλλιτέχνη, όπως ο Γκουίντο, όπως εξομολογείται στο νούμερό της "My Husband Makes Movies". Για την προετοιμασία του ρόλου της, η Κοτιγιάρ σκέφτηκε αρκετά τα κίνητρα της Λουίζα και τη ζωή της πριν τον Γκουίντο. Όπως δηλώνει, "η Λουίζα ήταν ηθοποιός όταν γνώρισε τον Γκουίντο. Νομίζω ότι αφιέρωσε τη ζωή της σε αυτόν, γιατί η αγάπη τους ήταν πιο δυνατή από τις φιλοδοξίες της ως ηθοποιού. Τώρα πλέον αισθάνεται ότι έχει δώσει τα πάντα σε αυτόν τον άντρα. Όλον τον καιρό που είναι μαζί, η Λουίζα έχει αποδεχθεί πολλά πράγματα σχετικά με τον Γκουίντο. Είναι σκηνοθέτης, αγαπά τις γυναίκες, χρειάζεται τις γυναίκες, παίρνει αγάπη και ενέργεια από αυτές. Χρειάζεται τη Λουίζα, όμως δεν έχει συνειδητοποιήσει πλήρως ότι εκείνη έχει κάτι να του ανταποδώσει. Η Λουίζα του δίνει τα πάντα, έχει φτάσει όμως σε ένα σταυροδρόμι όπου πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της".

Η Πενέλοπε Κρουζ υποδύεται τη φτωχή ερωμένη του Γκουίντο, Κάρλα. "Η Κάρλα έχει ελπίδα, διαμάχη και πόνο στη σχέση της με τον Γκουίντο", δηλώνει η Κρουζ. "Όταν βρίσκεται τριγύρω του, νιώθει ζωντανή, γιατί την κάνει να φαίνεται μοναδική, όμως παράλληλα της προκαλεί και πολύ θλίψη. Η σχέση τους συνεχίζεται για πολλά χρόνια και νομίζω ότι απλά δεν μπορεί να τον αφήσει. Βλέπει μόνο αυτά που θέλει να δει στον Γκουίντο. Νιώθει έτοιμη να παλέψει γι' αυτόν μέχρι τέλους".

Η γυναίκα-έμπνευση και μούσα του Γκουίντο είναι η Κλαούντια, που την ενσαρκώνει η Νικόλ Κίντμαν. Όπως ομολογεί, "το "Nine" είναι η ταινία που όλοι θα ήθελαν να έχουν έναν ρόλο. Ο Ρομπ Μάρσαλ ήρθε και με ρώτησε "Θα υποδυθείς την Κλαούντια;" και του απάντησα "Οπωσδήποτε"".

Άλλη μια γυναίκα στη ζωή του σκηνοθέτη είναι η έμπιστή του σχεδιάστρια κοστουμιών, Λίλι, που την υποδύεται η μοναδική Τζούντι Ντεντς. "Η Λίλι είναι εμφανώς μεγαλύτερη από τον Γκουίντο και τον ξέρει πολύ, πολύ καλά, έχει δουλέψει μαζί του αμέτρητες φορές και επίσης, όπως και οι υπόλοιπες γυναίκες της ζωής του, έτσι κι αυτή έχει μαγευτεί από αυτόν τον άντρα", λέει η ηθοποιός. "Προσπαθεί να του μεταδώσει και πάλι τη φαντασία που είχε και να του θυμίσει τις ωραίες στιγμές τους όταν έκαναν μαζί ταινίες".

Ένα σκανδαλώδες φλερτ για τον Γκουίντο προκύπτει, όταν γνωρίζει τη δημοσιογράφο μόδας Στέφανι (Κέιτ Χάντσον). "Η Στέφανι είναι μεγάλη φαν του Γκουίντο. Λατρεύει τις ταινίες του και την ιταλική κουλτούρα γενικά. Είναι μια από τις πολλές γυναίκες που θέλουν ένα κομμάτι αυτού του άντρα!".

Μια "μεγάλη κυρία" στη ζωή του σκηνοθέτη είναι η Ιταλίδα γυναίκα-θρύλος Σοφία Λόρεν, που υποδύεται την μητέρα του που τον επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. "Ο Μάρσαλ μου εξήγησε ότι ο ρόλος μου είναι μικρός, όμως μου είπε ότι δεν θα έκανε την ταινία, αν δεν δεχόμουν να υποδυθώ τη Mamma. Έτσι κι εγώ αστειεύτηκα λέγοντάς του ότι θα το κάνω, μόνο και μόνο για να σώσω την καριέρα του, επειδή μου άρεσε πολύ το "Chicago". Για μια Ιταλίδα, το να παίρνει μέρος σε ένα αμερικάνικο μιούζικαλ, είναι κάτι ιδιαίτερο".

Στην ταινία παίρνει μέρος και η γνωστή τραγουδίστρια Φέργκι, ή αλλιώς Στέισι Φέργκιουσον. Υποδύεται τη Σαραγκίνα, μια ιερόδουλη της οποίας οι ρομαντικές συμβουλές είχαν μεγάλη επίδραση στη ζωή του Γκουίντο σε μικρότερη ηλικία. "Η Σαραγκίνα είναι μια πολύ γήινη, ωμή γυναίκα, φαίνεται στον τρόπο που περπατά και κινείται. Είναι γεμάτη ζωή και φλόγα! Έχει όμως και μια φινέτσα. Αγαπά τον Γκουίντο και τα αγόρια γενικά, της αρέσει να τους κάνει μαθήματα για τη ζωή, όμως την ίδια στιγμή αυτοσαρκάζεται κιόλας".

Τα Trivia της Ταινίας

Ο Χαβιέ Μπαρδέμ επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, όμως αρνήθηκε την πρόταση λόγω υπερκόπωσης. Αποφάσισε μάλιστα να απέχει έναν ολόκληρο χρόνο από τα κινηματογραφικά πλατό για να ξεκουραστεί.
Μετά την Κάθριν-Ζέτα Τζόουνς, που είχε προταθεί αρχικά για τον ρόλο της Κλαούντια, άλλες υποψήφιες ήταν οι Έιμι Άνταμς, Γκουίνεθ Πάλτροου και Αν Χαθαγουέι. Τελικά τον ρόλο ανέλαβε η Νικόλ Κίντμαν.
Η Κάθριν-Ζέτα Τζόουνς αρνήθηκε τον ρόλο της Κλαούντια, γιατί τον ήθελε μεγαλύτερο σε διάρκεια. Όταν ο Μάρσαλ αρνήθηκε, η Τζόουνς αποχώρησε.
Το πρωτότυπο μιούζικαλ του Μπροντγουέι ξεκίνησε τον Μάιο του 1982 με τον Ραούλ Τζούλια στον κεντρικό ρόλο. Το τελευταίο θεατρικό ανέβασμα του "Nine" ήταν τον Απρίλιο του 2003 για 283 παραστάσεις και με πρωταγωνιστή τον Αντόνιο Μπαντέρας.
Η Ρενέ Ζελβέγκερ ήταν η πρώτη υποψήφια για τον ρόλο της Κάρλα, τον οποίο τελικά ανέλαβε η Πενέλοπε Κρουζ.
Άλλοι υποψήφιοι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Γκουίντο Κοντίνι ήταν οι Τζορτζ Κλούνι, Τζόνι Ντεπ και Αντόνιο Μπαντέρας.
Πρόκειται για το δεύτερο μιούζικαλ στην καριέρα της Σοφία Λόρεν. Το πρώτο ήταν το "Man of La Mancha" το 1972.
Άλλες 3 ταινίες που βγήκαν στις αίθουσες το 2009 χρησιμοποιούν τον αριθμό 9 στον τίτλο τους: πρόκειται για τα "9", "$9.99" και "District 9".
Το τραγούδι "Nine", από το οποίο πήρε το όνομά της η ταινία, τελικά... κόπηκε στο μοντάζ.
Η βραβευμένη με δύο Όσκαρ σχεδιάστρια κοστουμιών Κολίν Άτγουντ (“Σικάγο”, “Οι Αναμνήσεις Μιας Γκέισας”) στόλισε 36 κοστούμια με περισσότερα από 1.000.000 crystallized Swarovski Elements ™

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://nine-movie.com/

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/

PHOTOS - POSTERS

Φωτογραφικό υλικό

Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)
Περισσότερες φωτό ΕΔΩ

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video Type: Flash Get Flash to see this player.

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία: 24/12/2009

Διαφήμιση

Get the Flash Player to see this player.

Διαφήμιση