Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 11/9/14 :.
. Ξόρκισε Το Κακό
. Μέσα στον Κυκλώνα
. Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά
. Μεγαλώνοντας
. Αμαρτωλή Πόλη: Η Κυρία Θέλει Φόνο
. Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ (1955)
. Η Τελευταία Φάρσα
. Η Τελική Αποπληρωμή
.: από 18/9/14 :.
. Ο Λαβύρινθος
. Αμνησία
. Η Barbie στο Μυστικό Βασίλειο
. The Battery
. Η Ωραία Της Ημέρας (1967)
.: από 25/9/14 :.
. Ένας Πύργος Στην Ιταλία
. The Equalizer
. Το Παιδί με την Κουρδιστή Καρδιά
. Ο Αξέχαστος Μήνας
. Palo Alto
. The Guest
. Στο Σπίτι
.: από 2/10/14 :.
. Xenia
. Ιστορίες για Αγρίους
. Ο Μικρός Νικόλας Πάει Διακοπές
.: από 9/10/14 :.
. Dracula Untold
. Φίλοι ή Κάτι Παραπάνω;

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: primatogr123's Profile primatogr123
Σήμερα: 2
Χθές: 2
Συνολικά: 9750

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 111
Μέλη: 0
Σύνολο: 111

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
Movies LTD
aggelospolidoros.blogspot.gr
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ (ANTICHRIST) του Λαρς Φον Τρίερ (2009)

Ημερομηνία καταχώρησης: Τρίτη, 14 Απρ. 2009 @ 05:47:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Δραματική

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ
ANTICHRIST
του Λαρς Φον Τρίερ με τους Γουίλιαμ Νταφόε, Σαρλότ Γκένσμπουργκ

Υπόθεση: Ένα ζευγάρι αποφασίζει να καταφύγει στη δική του Εδέμ, τη γη της επαγγελίας , που είναι μια καλύβα απομονωμένη στο κέντρο ενός δάσους. Εκεί προσπαθούν να ξαναχτίσουν την κατεστραμμένη τους σχέση και να επισκευάσουν τις ραγισμένες καρδιές τους. Όμως η Φύση αποφασίζει να τους δώσει τα δικά της μαθήματα κι έτσι τα πράγματα πάνε από το κακό ... στο χειρότερο...



Περισσότερα

Μια θρησκευτική ταινία, αναποδογυρίζει τα μέσα έξω. Αυτό είναι ο Αντίχριστος. Γιατί πέρα από το σοκ των σκηνών, το μεγαλύτερο σοκ είναι αυτή καθ' αυτή η φιλμική δημιουργία ενός σύμπαντος από τα ανάποδα. Οι ήρωες είναι o άνθρωπος ως κατασκευή, σε μια πορεία από το σήμερα στο πρωταρχικό στάδιο των ενστίκτων. Ο Αδάμ και η Εύα, επιστρέφουν στην Εδέμ, στον παράδεισο, αφού έχουν γνωρίσει το σεξ, αφού έχουν κάνει ένα παιδί, αφού έχουν βιώσει την απώλεια του παιδιού τους και αφού έχουν φορτωθεί την ενοχή γι’ αυτό, επιστρέφουν στη φύση . Τα γεγονότα συμβαίνουν ανάποδα, χάνουν σταδιακά την πολιτισμένη ταυτότητά τους, χάνουν τις αναστολές τους, χάνουν τον έλεγχο των ενστίκτων τους, βγαίνει η άγρια φύση τους, ώσπου ο Αδάμ σκοτώνει την Εύα, αυτήν που κάποτε γεννήθηκε από το πλευρό του. Αυτή η ανάποδη πορεία των πραγμάτων είναι ο ερχομός του Αντίχριστου... "Εν αρχή ην ο λόγος"... Στην ταινία, όσο κι αν προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους με λογική συζήτηση, δεν τα καταφέρνουν, όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Έτσι, εν αρχή γίνεται η βία... Την ώρα που ένα ζευγάρι κάνει σεξ και το απολαμβάνει, συμβαίνει ο θάνατος ενός παιδιού. Είναι το τέλος . Μετά το τέλος η ζωή διολισθαίνει προς τα πίσω, στην ματαιότητα του λόγου, της λογικής, επιστρέφει στην πρωταρχική μας φύση και ο Άντρας και η Γυναίκα αλληλοσπαράσσονται... Έτσι είναι η φύση (που είναι, λέει, «η εκκλησία του σατανά»), έτσι είναι η απάνθρωπη φύση μας, όταν εκπέσουν όλα τα προσχήματα, όταν βρεθούμε μόνοι σε ένα τόπο χωρίς θεσμούς, περιορισμούς και κοινωνικές συμβάσεις, σε έναν τόπο που δεν σημαίνουν τίποτα πια το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος. Εκεί όπου μια ελαφίνα σέρνει πίσω της, μισοκρεμασμένο έξω απ’ τη μήτρα της, το νεκρό νεογέννητό της ,συνεχίζοντας τη ζωή της. Η συμβολική παρουσία της αλεπούς, δηλώνει απερίφραστα σαν μεταβιβλική περσόνα : ΤΟ ΧΑΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ. Υπάρχει πιο ζωντανό και πραγματικά βαθιά ειλικρινές σχόλιο για το τέλος όλων των αξιών που βιώνουμε σήμερα? Αν ο Αντρέι Ταρκόφσκι υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος θρησκευτικός δημιουργός του κινηματογράφου και τα έπαιρνε όλα στα σοβαρά, ο Λαρς Φον Τρίερ είναι τώρα ο «Αντίχριστος» που ο Ταρκόφσκι είχε προβλέψει ότι θα' ρθει., για αυτό και η αφιέρωση στους τίτλους αποκτά μια σχεδόν μεταφυσική διάσταση.
Ο σκηνοθέτης για την ταινία :

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Πριν από περίπου δύο χρόνια, υπέφερα από κατάθλιψη. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Τα πάντα, χωρίς καμία εξαίρεση, μου φαίνονταν άνευ σημασίας και αξίας. Δεν μπορούσα να δουλέψω.
Έξι μήνες αργότερα, σαν άσκηση απλώς, έγραψα ένα σενάριο. Ήταν ένα είδος θεραπείας, αλλά και συγχρόνως μια αναζήτηση, ένα πείραμα για να δω αν θα μπορούσα να γυρίσω ποτέ ξανά κάποια ταινία. Το σενάριο τέλειωσε και γυρίστηκε χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό, όπως ήταν, κι αξιοποιώντας ούτε το μισό από τις σωματικές αλλά και τις πνευματικές μου δυνατότητες. Η δουλειά στο σενάριο δεν έγινε σύμφωνα με το συνήθη τρόπο δουλειάς μου. Σκηνές προσθέτονταν χωρίς λόγο. Εικόνες συνθέτονταν χωρίς να ακολουθείται κάποια λογική ή κάποιου είδους κινηματογραφική σκέψη. Συχνά προέρχονταν από όνειρα που έβλεπα εκείνη την εποχή, ή από όνειρα που είχα δει παλιότερα στη διάρκεια της ζωής μου. Για μια ακόμη φορά, το θέμα ήταν η «Φύση», αλλά με ένα τρόπο διαφορετικό, περισσότερο ευθύ απ’ ό, τι παλιά. Με έναν τρόπο πιο προσωπικό.
Το φιλμ δεν περιέχει κάποιο συγκεκριμένο κώδικα ηθικής, και στη θέση της πλοκής έχει μονάχα αυτά που κάποιοι θα αποκαλούσαν τα «απολύτως απαραίτητα».
Διάβαζα Στρίντμπεργκ όταν ήμουν νέος. Διάβαζα με ενθουσιασμό τα όσα έγραφε πριν πάει στο Παρίσι για να γίνει αλχημιστής και αυτά που έγραψε όσο διέμενε εκεί ..την περίοδο που αργότερα αποκλήθηκε «κρίση της κολάσεώς» του (inferno crisis) - ήταν άραγε ο «Αντίχριστος» η δική μου Κρίση της Κολάσεως; Η συγγένειά μου με τον Στρίντμπεργκ;
Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να σας προσφέρω καμιά δικαιολογία για τον «Αντίχριστο». Τίποτε άλλο εκτός από την απόλυτη πίστη μου στο φιλμ - το σημαντικότερο φιλμ σε ολόκληρη την καριέρα μου!
Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 25/03/2009.


Tips:
Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Αντρέι Ταρκόσφκι
Η ταινία προκάλεσε σοκ και απίστευτες αντιδράσεις στο Φεστιβαλ Καννών και θεωρήθηκε το σκάνδαλο της διοργάνωσης.
Ο γνωστός για την προβοκατόρικη διάθεση του δημιουργός πυροδότησε ακόμη περισσότερο το ήδη τεταμένο κλίμα με τις δηλώσεις στη συνέντευξη τύπου .
Θεωρείται από το σύνολό των σινεφίλ μλπόγκερς η πιο αναμενόμενη ταινία της χρονιάς.

Βραβεία- Συμμετοχές :

Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας στην Σαρλότ Γκενσμπούργκ στο 62ο Φεστιβαλ Καννών.
Επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του 62ου Φεστιβαλ Καννών

Μια συνέντευξη του Λαρς στον Κνουντ:

Μια νεκροφόρα που επιστρέφει στο σπίτι
Συνέντευξη από το περιοδικό FILM #66
Έκδοση του Δανέζικου Ινστιτούτου Κινηματογράφου, Μάιος 2009

Ο Knud Romer, που εμφανίστηκε στην ταινία του Λαρς Φον Τρίερ «Ηλίθιοι» το 1998, συνομίλησε με τον Φον Τρίερ στις αρχές του Απριλίου, όταν ο σκηνοθέτης είχε μόλις βάλει τις τελικές πινελιές στο τελευταίο του φιλμ, «Αντίχριστος».

«Μοιάζεις με παπά» μου λέει ο Φον Τρίερ, καθώς σφίγγουμε τα χέρια έξω από την αίθουσα προβολής στους χώρους του Filmbyen, όπου θα δούμε την τελευταία του δουλειά, τον «Αντίχριστο». Το συγκεκριμένο φιλμ καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου και υπάρχουν γύρω μας τόσα προληπτικά μέτρα που νιώθω ότι βρίσκομαι σε κάποια προβολή στις αποθήκες χρυσού κάποιου θησαυροφυλακίου. «Άλλωστε, εδώ βρίσκομαι για να σώσω την αθάνατη ψυχή σου», τον πειράζω.
Ενενήντα λεπτά μετά, σηκώνομαι από το κάθισμά μου, βαθύτατα ταραγμένος. Γυρίζοντας στο σπίτι, ο φόβος και η παράνοια με κατακλύζουν ξανά, καθώς μια νεκροφόρα με προσπερνά στο δρόμο.
Η προοπτική του να πάρω συνέντευξη από τον Φον Τρίερ με πανικοβάλλει. Πρωταθλητής στην ειρωνεία και το σαρκασμό, μπορεί να γυρίσει κάθε συζήτηση εναντίον σου, χτυπώντας σε στα πιο αδύνατα σημεία σου. Τον περιμένω στο Filmbyen, και μου λένε ότι έχει καθυστερήσει. Πάνω από την πόρτα του γραφείου του, είναι γραμμένο με κόκκινα, σα ματωμένα, γράμματα: «το χάος βασιλεύει». Μια ώρα αργότερα, μου λένε ότι θέλει να κάνουμε τη συνέντευξη στο σπίτι του, 20 χιλιόμετρα βόρεια από εδώ. Είμαι τόσο αγχωμένος που νομίζω ότι το αυτοκίνητο θα μου φύγει από το δρόμο. Φτάνοντας στο στενό δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι του που βλέπει σε ένα ρυάκι, γρατζουνάω το αμάξι σε ένα φράχτη και κάτι πέτρες στο πάρκινγκ και πηγαίνω σε λάθος σπίτι, μέχρι που επιτέλους ακούω μια φωνή από την ανοιχτή πόρτα, «Κνούντ! από δω!».
Ο Φον Τρίερ είναι η ευγένεια προσωποποιημένη. Η γυναίκα του, Μπέντε, έχει φτιάξει βάφλες και τσάι από βότανα – το δυο πιο παρηγορητικά πράγματα στον κόσμο. Τα έχω ανάγκη και τα δύο, ειδικά μόλις συνειδητοποιώ ότι θα κάνουμε τη συνέντευξη στον κάτω όροφο, στο υπόγειο, πάνω σε δύο τεράστιες μαξιλάρες, με τον Φον Τρίερ να φορά μόνο τις μαύρες κάλτσες του, φαρδύ μαύρο εσώρουχο και ένα μαύρο t-shirt. Ξαφνικά δε νιώθω και πολύ σίγουρος για το τι πρόκειται να συμβεί – περισσότερο επειδή σκοπεύω να συζητήσω μαζί του για ποιό λόγο, όπως άλλωστε και τόσοι άλλοι σκηνοθέτες, επιμένει να γυρίζει το ίδιο έργο ξανά και ξανά, σε διαφορετικές, όλο και πιο ριζοσπαστικές εκδοχές. Στη δική του περίπτωση, αυτό το έργο αφορά έναν παθητικό, παρανοϊκό άντρα, έναν μεγαλομανή, που είναι είτε κατάκοιτος (όπως στο «Δαμάζοντας τα Κύματα»), είτε θάβεται ζωντανός (όπως στον «Αντίχριστο»), ενώ ταυτόχρονα κακοποιεί σεξουαλικά μία σωματικά ή πνευματικά άρρωστη γυναίκα μέχρι θανάτου, με σκοπό να προκαλέσει εικόνες σαδομαζοχιστικής ηδονής και να ικανοποιήσει ηδονοβλεπτικά τη σεξουαλικότητά του. Η παράνοιά μου έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο – ειλικρινά, φοβάμαι ότι ο επόμενος θα είμαι εγώ!
Δεν ήμουν, φυσικά. Αυτός που συνάντησα στο υπόγειο δεν ήταν ο Αντίχριστος, αλλά ένας σκηνοθέτης σπλαχνικός και ανοιχτός –σε σημείο σχεδόν γύμνιας- που ζει στο μεταίχμιο, με απόλυτη συναίσθηση του θανάτου, κάτι που του δίνει τη δυνατότητα να δημιουργεί αυτήν την αποκαλυπτική οπτική πανδαισία που κάνει τον «Αντίχριστο» ένα αριστούργημα τέτοιου βεληνεκούς.
Μιάμιση ώρα μετά, μετανιώνω που δεν κατάφερα να πάρω μια καλύτερη συνέντευξη. Είναι η πρώτη μου φορά, και μιλάω περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Καθώς φεύγω, κάνω αυτό που δεν είχα κάνει τόσην ώρα: πολύ διστακτικά, αγκαλιάζω τον Φον Τρίερ για να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου. Πίσω στο αυτοκίνητο, η αγωνία μου και ο φόβος μου και η παράνοιά μου σιγά σιγά εξατμίζονται και αυτή τη φορά –είναι αλήθεια, σας το ορκίζομαι– εγώ είμαι αυτός που προσπερνά τη νεκροφόρα στη διαδρομή προς το σπίτι.

Lars von Trier: Έχω αγωνία να ακούσω την πρώτη σου ερώτηση. Να θυμάσαι, πρέπει να είναι μεγάλη!
Knud Romer: Έκανες μια σειρά από έργα περισσότερο αφηρημένα, στα οποία έμοιαζες να αυτοπεριορίζεσαι. Και τώρα ο Φον Τρίερ, ο δημιουργός των εφιαλτικών αποκαλυπτικών εικόνων επέστρεψε. Γιατί στράφηκες στο πρώτο είδος και τι σε έκανε να επιστρέψεις τώρα;
LvT: Για μένα τα πάντα είναι εικόνες –ακόμα κι αν αυτά είναι γραμμές από κιμωλία στο πάτωμα. Αλλά …(διστάζει), ένιωθα πεσμένος, θλιμμένος –είχα πιάσει πάτο, κι είχα αμφιβολίες για το αν θα μπορούσα να γυρίσω ποτέ ξανά ταινία. Γύρισα όμως σε κάποια από τα εφόδια της νεανικής μου ηλικίας. Ήμουν ενθουσιασμένος με τον Στρίντμπεργκ τότε, ειδικά με τον Στρίντμπεργκ σαν άνθρωπο. Ήταν εκπληκτικός. Κι έτσι προσπάθησα να κάνω ένα έργο –δεν έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό, είναι κάπως δύσκολο να βρω τις λέξεις να το περιγράψω–, προσπάθησα να κάνω ένα έργο στο οποίο η λογική δε θα είχε ακριβώς θέση.
KR: «Το χάος βασιλεύει»
LvT: Ναι (γελάει). Έφτιαξα διάφορες εικόνες, τις οποίες προσπάθησα να δέσω μεταξύ τους. Επίσης ήταν πολύ ενδιαφέρον για μένα να κάνω ένα έργο με μόνο δύο χαρακτήρες.
KR: Σκηνές από ένα γάμο…
LvT: Σκηνές από ένα Γάμο, ναι, αλλά με κάπως διαφορετική μορφή. Μου είχαν αρέσει οι «Σκηνές από ένα Γάμο» τότε που είχα δει το φιλμ. Μου είχε φανεί συγκλονιστικό.
KR: Αλλά ο γάμος εδώ είναι περισσότερο «Στριντμπεργκικός», παρά «Μπεργκμανικός».
LvT: Ναι, η αλήθεια είναι ότι πιο πολύ στον Στρίντμπεργκ σπρώχνουν ο ένας τον άλλον από τις σκάλες.
KR: Η αντίληψη ως προς τις γυναίκες που πηγάζει από το φιλμ σου μάλλον θυμίζει περισσότερο Στρίντμπεργκ παρά Μπέργκμαν;
LvT: Ναι, και κατά πάσα πιθανότητα θα ξαναρωτηθώ γι’ αυτό το θέμα, την οπτική δηλαδή μου απέναντι στις γυναίκες. Είχα πάντα μια ρομαντική αντίληψη ως προς τη μάχη των φύλων, για την οποία πάντα έγραφε ο Στρίντμπεργκ. Συνέχεια περιγράφουμε τη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα. Αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια.

ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΙΔΟΥΣ - ΕΝΤΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΝ

KR: Κάνεις «ταινίες είδους» –εντός πολλών εισαγωγικών. Επιμένεις να αφηγείσαι την ίδια ιστορία, την ιστορία σου, σε διάφορες παραλλαγές, από διαφορετικές γωνίες, όπως κάνουν και τόσοι άλλοι συγγραφείς και δημιουργοί. Ποια είναι η σχέση σου με τα κινηματογραφικά είδη; Το «Δαμάζοντας τα κύματα» είναι μελόδραμα και το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» μιούζικαλ. Ο «Αντίχριστος» είναι ένα θρίλερ αγωνίας ή μια ταινία τρόμου. Θα έλεγες ότι η σχέση σου με τα κινηματογραφικά είδη είναι ρομαντική ή παιχνιδιάρικη;
LvT: Τα κινηματογραφικά είδη αποτελούν ένα είδος έμπνευσης. Η ιστορία μου είναι κατά βάση η ίδια κάθε φορά. Το έχω συνειδητοποιήσει αυτό πλέον. Αλλά ως προς το θέμα των «κινηματογραφικών ειδών» -δεν νομίζω ότι ποτέ θα μπορέσω να ακουμπήσω απόλυτα σε κάποιο συγκεκριμένο είδος, γιατί πιστεύω ότι θα πρέπει να προσθέτεις κι εσύ ο ίδιος κάτι σ’ αυτό. Αν ήμουν μάγειρας, αυτή θα ήταν η δική μου εκδοχή για ένα κλασικό ψητό χοιρινό.
KR: Μοιάζει σαν να αξιοποιείς υλικό από μια δεξαμενή συμβατικών κινηματογραφικών εκφράσεων, και να τις βάζεις σε δράση αναποδογυρίζοντάς τες εντελώς.
LvT: Έκανα, έτσι κι αλλιώς, κινηματογραφικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο και εκτιμούσα ιδιαίτερα τα φιλμ είδους. Η «Ζούγκλα της Ασφάλτου»! Νουάρ –ξέρεις, όλα αυτά ήταν υπέροχα.
KR: Κάποιος τεμπέλης, ο οποίος βλέπει μόνο τα δικά σου έργα, θα έχει δει κάθε υπαρκτό κινηματογραφικό είδος.
LvT: Ναι, κι όλα στο ίδιο έργο (γελάει). Όμως δεν είμαι ιδιαίτερα πιστός στα διαφορετικά είδη. Δεν θα το έλεγα. Μ’ αρέσει όταν τα πράγματα έρχονται λίγο σε τριβή το ένα με το άλλο.
KR: Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι εσύ - με όλο και μεγαλύτερη παραβατική διάθεση - έχεις πλησιάσει προς το είδος που αγγίζει επικίνδυνα τα όρια του ταμπού, την πορνογραφία.
LvT: Η αλήθεια είναι ότι φλέρταρα λίγο μ’ αυτό, ειδικά στους «Ηλίθιους». Κατά κάποιο τρόπο η σεξουαλικότητα και οι ταινίες τρόμου είναι συγγενικά μεταξύ τους. Αλλά πορνογραφία; Δεν ξέρω. Είναι αυτό πορνογραφία; Ίσως. Αλλά η πορνογραφία πάντα με ενοχλούσε. Τα έργα πορνό φτιάχνονται για να χρησιμοποιηθούν. Είναι συνήθως κάπως χοντροκομμένα.

ΑΚΡΑΙΑ ΔΙΕΓΕΡΣΗ

KR: Τόσο τα φιλμ τρόμου όσο και οι ταινίες πορνό φέρνουν τον θεατή σε μια κατάσταση διέγερσης. Στα φιλμ τρόμου, είναι ο φόβος. Στο πορνό, είναι ο πόθος. Τα δύο αυτά συναντιούνται στην ακραία διέγερση, όπου κάποιες φορές είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τί είναι παθητικός πόνος και τί ενεργητικός πόθος.
LvT: Το έθεσες εξαιρετικά. Δε θα μπορούσα ποτέ να το εκφράσω τόσο καλά.
KR: Το ένα βιώνεται θετικά, σαν πόθος, και το άλλο αρνητικά, σαν φόβος. Τα έργα σου έχουν παρόμοια επίδραση στο θεατή. Είναι κάτι που το επιδιώκεις συνειδητά ή αυτός είναι ένας προσωπικός τρόπος συναισθηματικής έκφρασης;
LvT: Οι ερωτήσεις σου είναι δύσκολες. Αλλά ναι, αυτή είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Προσπαθώ πράγματι να κάνω τα έργα μου να έχουν επίδραση στα συναισθήματα των θεατών. Αλλά το κάνω αυτό δημιουργώντας εικόνες όσο το δυνατόν πιο εκφραστικές για μένα. Έτσι θα έλεγα –ακόμα κι αν είναι ψέμα σε ένα βαθμό– ότι δεν έχω στο μυαλό μου το κοινό όταν φτιάχνω τα έργα μου. Κυρίως ικανοποιώ τον εαυτό μου με τις εικόνες που φτιάχνω. Την ίδια όμως στιγμή, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι φτιάχνονται με πρόθεση να έχουν κάποια επενέργεια.
KR: Αυτό το φιλμ μου προκάλεσε φόβο σε ακραίο βαθμό. Είναι δύσκολο για μένα να ταράζομαι τόσο. Με στοιχειώνει. Αν έπρεπε εγώ να δημιουργήσω αυτές τις εικόνες πρώτα στο μυαλό μου και μετά να αντικρύσω τις ακραίες συναισθηματικές τους εκφάνσεις, θα πάθαινα νευρικό κλονισμό.
LvT: Ο κινηματογράφος είναι ένα θολό είδωλο της πραγματικότητας. Αν κάθεσαι σε μια αίθουσα κλαίγοντας, αυτό είναι μια θολή μίμηση ενός παρόμοιου συναισθήματος που είχες ζήσει στην πραγματική σου ζωή. Το κινηματογραφικό έργο θα έρχεται πάντα δεύτερο κατ’ αυτή την έννοια, γιατί πάντα θα υπάρχει δανειζόμενο συναισθήματα από την πραγματική ζωή. Αν ένας άνθρωπος φοβάται, αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή έχει κάποιο φόβο να εξωτερικεύσει και τον χρησιμοποιεί στη διαδικασία της θέασης μιας ταινίας. Αλλά το κινηματογραφικό έργο έχει κι άλλες ιδιότητες εκτός από το να προκαλεί συναισθήματα. Πάρε την «Κραυγή» του Μουνχ για παράδειγμα, που ο μικρός γιος μου μόλις αντέγραψε σε μια ζωγραφιά. Η «Κραυγή» είναι μια μεγαλοφυής έκφραση ενός συναισθήματος, αλλά οι άνθρωποι δεν βγαίνουν τρέχοντας και κραυγάζοντας από το μουσείο.
KR: Τα έργα σας είναι «κραυγές»;
LvT: Χμμ. Ο «Αντίχριστος» είναι αυτός που πλησιάζει περισσότερο σε κραυγή. Ήρθε σε μια περίοδο της ζωής μου που ένιωθα πραγματικά χάλια. Η έμπνευση ανευρίσκεται στο δικό σου φόβο, στα δικά σου συναισθήματα. Από εκεί πηγάζουν όλα, μα μετά μετατρέπονται σε κάτι άλλο. Δεν υπάρχει κάτι σαν τηλεπάθεια από το σκηνοθέτη προς το κοινό, σαν να λέμε: ορίστε, αυτό είναι το κλειδί για να μπείτε στην κατάσταση στην οποία βρισκόμουν εγώ. Δεν λειτουργεί έτσι. Ο λόγος για τον οποίο τα φιλμ τρόμου – και δεν είμαι καν σίγουρος ότι περί αυτού πρόκειται εδώ– είναι ενδιαφέροντα για μένα, είναι γιατί μου δίνεται η δυνατότητα να κάνω τόσα διαφορετικά πράγματα.

ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

KR: Για μένα, είναι μια ανακούφιση να βλέπω πως επιστρέφεις σε ένα 100% ρομαντικό, συμβολικό σύμπαν με κάποια στοιχεία Καθολικισμού, στο σύνολό του είναι σχεδόν σαν ένας προ-ρομαντικός, γοτθικός σε πολλά σημεία, Κόμης Δράκουλας.
LvT: Ναι, είναι πράγματι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά οπτικά είμαστε αναμφίβολα στο είδος του ρομαντισμού.
KR: Είπες ότι το κινηματογραφικό έργο δεν είναι ακριβής αντανάκλαση κάποιου στοιχείου της ζωής. Η πραγματικότητα ενός φιλμ τρόμου –μια παθητική, παρανοϊκή αίσθηση της πραγματικότητας, μιας μεγαλομανίας που τα πάντα περιστρέφονται γύρω από σένα – υποδηλώνουν έναν παθητικό θεατή. Είναι όπως ο φόβος του σκοταδιού: μια παθητική, παρανοϊκή κατάσταση την οποία βλέπουμε ξανά και ξανά στα έργα σου, με τον πρωταγωνιστή να βρίσκεται ολοκληρωτικά παράλυτος, κλινήρης, θαμμένος ζωντανός!
LvT (γελάει): Ναι. Μην ξεχνάς, διάβαζα Έντγκαρ Άλαν. Ήταν και ο ίδιος μια φιγούρα του ρομαντισμού.
KR: Είναι όμορφο το γεγονός ότι τα έργα σου εκφράζουν τον φόβο για το σκοτάδι, δεδομένου ότι φτιάχνονται για να τα δούμε μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα, όπου ο θεατής είναι απολύτως ευάλωτος.
LvT: Κάποτε μου είχε περάσει από το μυαλό να κάνω θέατρο, γιατί σκέφτηκα ότι θα μπορούσε κανείς να φοβηθεί πολύ περισσότερο στο θέατρο απ’ ό, τι στον κινηματογράφο. Σχεδίαζα να κάνω μια θεατρική εκδοχή του Εξορκιστή. Νιώθω αμήχανα στην κινηματογραφική αίθουσα, αλλά νιώθω ακόμα πιο άβολα στο θέατρο, γιατί είναι ζωντανό. Το να πηγαίνω να δω ένα θεατρικό έργο είναι ένα τρομακτικό σενάριο για μένα.
Τώρα που συζητάμε για το κοινό, μου φαίνεται ότι ένα απειροελάχιστα μικρό κομμάτι περνάει προς αυτούς. Αλλά είμαι πράγματι πολύ ευτυχής για αυτό το έργο και τις εικόνες που περιέχει. Πηγάζουν από μια έμπνευση που είναι πολύ αληθινή για μένα. Έχω δείξει ειλικρίνεια σε αυτό το έργο. Νομίζω ότι έκανα το ίδιο και στους «Ηλίθιους» και στα άλλα έργα μου. Αλλά αυτό είναι το απομεινάρι από συγκεκριμένες εικόνες του μακρινού παρελθόντος μου.
KR: Φαίνεται πως με την πρώτη (και πρωταρχική) σκηνή χειρίζεσαι την πρώτη συνάντηση του παιδιού με την σεξουαλικότητα των γονιών του και την αδυναμία του να την κατανοήσει, αφού είναι κάτι το μυστηριώδες για εκείνο. Το παιδί δε συνειδητοποιεί τί γίνεται, όμως είναι φανερό ότι μεταφερόμαστε σε μια πολύ έντονη κατάσταση τόσο φόβου όσο και πάθους. Για να το παίξω και λίγο Φρόιντ, αυτή είναι η μητέρα όλων των πρωταρχικών σκηνών, ο φόβος όλων των φόβων.
LvT: Σε ακούω…
KR: Έχεις δίκιο, κακή ερώτηση… Το έργο είναι θεραπευτικό μέχρι ενός βαθμού. Αλλά ο θεραπευτής στην ταινία δε μοιάζει και πολύ με θεραπευτή. Είναι κατά βάση σαδιστής, έτσι δεν είναι;
LvT: Είχα κι εγώ κάποια εμπειρία με τη γνωστική ψυχοθεραπεία, η οποία συνίσταται βασικά στην ιδέα ότι, αν φοβάσαι ότι θα πέσεις από έναν γκρεμό, σε σπρώχνουν –και αυτό θα αποτελέσει το τέλος του φόβου. Απ’ ό, τι φαίνεται, είναι μια πολύ επιτυχής μορφή θεραπείας. Φυσικά εξαρτάται κι από το υψόμετρο του γκρεμού. Είναι πολύ αποτελεσματικοί με χαμηλά λοφάκια.
Αχ, πολύ μ’ αρέσει να πειράζω και να κοροϊδεύω τέτοιου είδους πράγματα. Και οι άντρες πρωταγωνιστές μου είναι κατά βάση ηλίθιοι, που δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται. Και στον «Αντίχριστο» το ίδιο. Επομένως, είναι φυσικό τα πράγματα να πηγαίνουν σκατά.
Όσο για τον φόβο του να είσαι εσύ κάτι και η πραγματικότητα να είναι κάτι άλλο, αυτό σηκώνει συζήτηση. Μπορεί ο φόβος να αλλάξει τον κόσμο; Νομίζω ότι μπορεί – κι ότι το κάνει.

ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ

KR: Οι χαρακτήρες σ’ αυτό το φιλμ είναι εντελώς ακινητοποιημένοι. Παγιδευμένοι σε μια καλύβα, οι δυνατότητές τους να παρέμβουν και να αλλάξουν την πραγματικότητα είναι περιορισμένες. Το μόνο που έχουν είναι ένα γαλλικό κλειδί και μερικά ξόρκια για να αναμετρηθούν με μια εξαιρετικά τρομακτική πραγματικότητα. Μα πώς χώρεσε ο Καθολικισμός σε μια τέτοια ταινία τελοσπάντων; Παλιές ταινίες τρόμου είχαν σταυρούς και σκόρδα –όπως άλλωστε και ο Καθολικισμός. Φαίνονται να είναι βαριά τα φορτία του Καθολικισμού σε αυτό το έργο.
LvT: Πράγματι.. Όμως δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση σ’ αυτό γιατί είμαι ένας πολύ κακός Καθολικός. Στην πραγματικότητα, δεν είμαι θρησκευόμενος με κανένα τρόπο. Γίνομαι όλο και περισσότερο άθεος.
KR: Κι όμως, ο Καθολικισμός είναι η αγαπημένη θρησκεία των μη θρησκευόμενων, γιατί έχει τόσες πολλές εκφάνσεις: τελετές, διάκοσμοι κι όλα αυτά. Αυτό μας πηγαίνει κάπως πίσω, στις δεξαμενές εκφράσεων που αναφέραμε παραπάνω για τα κινηματογραφικά είδη. Και για τον Καθολικισμό ισχύει το ίδιο, υπάρχουν τόσες πολλές φυλαγμένες εκφράσεις.
LvT: Ναι, έχουν την ικανότητα να μας γοητεύουν και να μας προκαλούν –τουλάχιστον σε μένα, την είχαν. Διακρίνω πολλή ελευθερία σε αυτή τη δεξαμενή των εκφράσεων. Για μένα, ο Προτεσταντισμός ήταν πάντα το μεγάλο τέρας. Αλλά η θρησκεία εν γένει είναι σκατά. Ως εκεί φτάνουν οι γνώσεις μου.
KR: Ναι, αλλά όλο αυτό το σύστημα των εκφράσεων ξεδιπλώνεται τόσο στο «Δαμάζοντας τα Κύματα», όσο και στον «Αντίχριστο».
LvT: Είχα τον «Αντίχριστο» του Νίτσε στο κομοδίνο δίπλα στο προσκέφαλό μου από τότε που ήμουν 12 χρονών. Αποτελεί τη μεγάλη του σύγκρουση με τον Χριστιανισμό.
KR: Είναι ενδιαφέρον που ανέφερες την ιδέα σου να μεταφέρεις τον «Εξορκιστή» στο θέατρο, γιατί ο εξορκισμός είναι κάτι το χαρακτηριστικά Καθολικό. Ξορκίζεις τους δικούς σου δαίμονες ή τους δαίμονες της πραγματικής ζωής; Είναι και η ψυχανάλυση μια μορφή εξορκισμού;
LvT: Αυτοί όμως οι δαίμονες είναι φίλοι μου. Ίσως αυτό είναι το πλεονέκτημα του να φτιάχνεις ταινίες: οι δαίμονες, που είναι τόσο επίπονοι όταν τους συναντάς, αποκτούν ένα διαφορετικό ρόλο. Γίνονται φίλοι σου όταν τους ενσωματώνεις σε ένα έργο. Γίνονται συμπαίκτες σου, συνεργοί σου. Ίσως ο Μουνχ να ένιωθε πολύ καλά με την «Κραυγή» του.
Ο Μουνχ ήρθε κάποια στιγμή στη Δανία για να θεραπευτεί από κάποιον δρ. Γιάκομπσεν, οποίος κούραρε δύο εκπληκτικούς καλλιτέχνες, τον Στρίντμπεργκ και τον Μουνχ. Και οι δύο κατέληξαν εντελώς αλλαγμένοι. Ο Μουνχ σίγουρα προς το χειρότερο. Ο Μουνχ ήταν πολύ πιο ενδιαφέρων πριν έρθει στη Δανία και υποφέρει όλη αυτή τη διαδικασία.
Μπορεί να πάει πολύ μακριά αυτό το θέμα, αλλά τουλάχιστον έχει ένα ενδιαφέρον, αν αυτό που λένε είναι αλήθεια: όταν η τρέλα υποχωρεί, πέφτει μαζί της και η ποιότητα των έργων. Θα μπορούσε, πράγματι..
KR: Το αξίζει το τίμημα;
LvT: Το τίμημα δεν είναι ποτέ αρκετό! Δε μ’ αρέσει να επαναλαμβάνομαι, αλλά ήταν μια περίοδος που δεν ένιωθα καθόλου καλά!
KR: Ας επιστρέψουμε στην παράνοια. Το αντίθετο του να νιώθει κανείς κυνηγημένος και φοβισμένος, είναι το να κυριαρχεί στα πράγματα και να έχει τον έλεγχο. Αντί λοιπόν να καταδιώκεσαι από ανθρώπους που σε φοβίζουν, βάζεις εσύ τον εαυτό σου σε δεσπόζουσα θέση, και τους ελέγχεις; Γι’ αυτό είσαι τόσο ήρεμος και χαρούμενος όταν γυρίζεις μια ταινία;
LvT: Συνήθως είμαι, αλλά όχι αυτή τη φορά. Δε φοβάμαι να φτιάχνω ταινίες, δε φοβάμαι να πω κάτι κι ύστερα να κριθώ γι’ αυτό. Αυτή τη φορά φοβόμουν απλώς και μόνο να είμαι εκεί. Υπάρχει ένα είδος κλειστοφοβίας στο να συμμετέχεις στο ανέβασμα ενός σχεδίου τόσο μεγάλου και να βρίσκεσαι στο επίκεντρο –και ήμουν αναμφίβολα πολύ πιο αδύναμο επίκεντρο σ’ αυτό το έργο απ’ ό, τι σε άλλα έργα μου. Ένιωθα πραγματικά έλλειψη χαράς. Αυτή τη στιγμή, που έχουμε τελειώσει την ταινία, νιώθω πολλή χαρά. Ήταν πολύ καλά. Αλλά κατά τα άλλα έλειπε η έκσταση. Κάποια από τα άλλα έργα μου, έμοιαζαν κάπως με παιχνίδι στο οποίο ο σκηνοθέτης είναι αυτός που αποφασίζει τί θα παίξει.
KR: Θα μπορούσε αυτό να συμβαίνει επειδή αυτή τη φορά διακυβεύονταν τόσα πράγματα, κι εσύ να απάντησες σ’ όλα αυτά με ένα αριστούργημα; Η δύναμη και η βλασφημία των εικόνων αυτής της ταινίας μοιάζουν εκρηκτικές.
LvT: Ουφ! Η διαφορά εδώ είναι ότι γύρισα σε κάποια υλικά της νεανικής μου ηλικίας και υπάρχει πολλή ουσία εκεί, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων πραγμάτων που κάποτε θέλησα να εξαφανίσω τελείως, γιατί ήταν πολύ ντροπιαστικά. Είναι απλά το γεγονός ότι τώρα περνάω μία φάση, κατά την οποία δεν είμαι πολύ χαρούμενος.
KR: Έχει κάποια σχέση το γεγονός ότι μεγαλώνεις;
LvT: Μα φυσικά και το πιστεύω.
KR: Πόσων ετών είσαι;
LvT: Θα γίνω 53, γαμώτο.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΘΕΑΤΕΣ

KR: Θα ήθελα να μιλήσουμε για τους ηθοποιούς σου. Πώς ήταν να δουλεύουν για σένα; Έχεις εξωφρενικές απαιτήσεις από αυτούς, άλλωστε.
LvT: Έχω ξαναδουλέψει με τον Γουίλεμ στο παρελθόν, στο «Manderlay». Είναι πολύ καλός άνθρωπος. Με ρώτησε αν είχα δουλειά γι’ αυτόν. Κι έτσι του έγραψα ότι είχα αυτή την ιδέα, αλλά η γυναίκα μου πίστευε ότι δε θα του πολυάρεσε. Νομίζω ότι αυτό τον προκάλεσε. Αλλά είναι προφανές ότι δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να δείξει το σώμα του, και δεν πιστεύω ότι θα έπρεπε.
Ήμασταν σε επαφή με διάφορες ηθοποιούς, οι οποίες όμως δεν είχαν στην πραγματικότητα το σθένος να συμμετάσχουν. Η Σαρλότ ήταν μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη, κι είχε διαβάσει κιόλας το σενάριο. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία στο μυαλό της. Αυτό είναι το καλύτερο: δύο ηθοποιοί που ενδιαφέρονται πραγματικά να κάνουν το έργο. Και υπήρχαν τόσες απαιτήσεις από αυτούς, που έπρεπε να είναι έτσι. Έκαναν εκπληκτική δουλειά! Δεν έχω δει ποτέ κάποιον να δουλεύει τόσο εντατικά όσο η Σαρλότ. Το σενάριό της είναι καταμουτζουρωμένο με σημειώσεις που, ευτυχώς, δεν ήθελε να δείξει σε κανέναν. Απίστευτα, απίστευτα δουλευταρού.
KR: Πως νιώθεις για την αντίδραση που μπορεί να υπάρξει στις Κάννες;
LvT: Το κοινό στις Κάννες είναι συνήθως ανοιχτόμυαλο. Τι δεν έχει ξαναγίνει; Γαμήσι;
KR: Υπάρχει μια συστολή ως προς τα γεννητικά όργανα.
LvT: Θέλω να πιστεύω ότι ακόμα έχω ένα κοινό που εκτιμάει τα πράγματα να δείχνονται όπως είναι
KR: Πιστεύεις ότι η σκληρότητα αυτού του έργου, η ακραία του έκφραση, θα έχει κάποια επίπτωση στο ποιοι θα πάνε να το δουν –αν δηλαδή θα εμποδίσει τη διαδρομή του προς τα έξω;
LvT: Δεν το φαντάζομαι. Θέλω ο κόσμος να δει το φιλμ, φυσικά. Μια καριέρα είναι σαν μια σειρά από ερωτήσεις προς ένα συγκεκριμένο γκρουπ ανθρώπων. Αν ακολουθήσουν σε ολόκληρη τη διαδρομή, τότε είναι οι «δικοί μου» άνθρωποι. Αλλά πάνω απ’ όλα, θέλω το έργο να βρει το δικό του κοινό.
KR: Αυτό είναι φετιχισμός, έτσι δεν είναι; Το να έχεις πιστούς ακολούθους; Εσύ τυχαίνει να είσαι και φετιχιστής της εικόνας…
LvT: Αχά!
KR: Για παράδειγμα, χρησιμοποιείς συγκεκριμένη κάμερα με την οποία μπορείς να γυρίζεις σε εξαιρετικά αργό slow motion. Αντί για το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε», εσύ πας στην αντίθετη κατεύθυνση: στατική οδύνη, στατικός φόβος, στατική παράνοια –ντύνοντάς τα με εικόνες σε τόσο αργή κίνηση, που είναι σχεδόν σαν ακίνητα καρέ.
LvT: Πριν από πολύ καιρό μου ήρθε η ιδέα να κάνω μια μακρά σκηνή μόνο με μουσική όπερας. Και, βουτώντας μέσα στην ατελείωτη δεξαμενή, βρήκα το slow motion. Έχει γίνει σχετικά εύκολο στην πράξη και έχει τη δικιά του αλλόκοτη ομορφιά. Βαθιά μέσα μου, δεν είμαι και τόσο περήφανος που ανατρέχω σε παλιές τεχνικές. Αλλά εδώ το παραβλέπω, γιατί αυτό είναι κάτι σαν «ταινία ανάγκης», μια γραμμή ζωής και θανάτου. Έπρεπε απλά να κάνω κάτι, διαφορετικά θα βυθιζόμουνα ξανά στο κρεβάτι και θα κοίταζα τον τοίχο.
Πολλές από τις εικόνες σε αυτή την ταινία προέρχονται από φανταστικά ταξίδια που έκανα στη ζωή μου. Έμαθα κάποιες τεχνικές σχετικές με τον σαμανισμό και βρήκα πολλές από τις εικόνες σε αυτά τα ταξίδια. Υπάρχει ένας τέτοιος ήχος ταμπούρλου, που σε υπνωτίζει, σε ταξιδεύει σε παράλληλους κόσμους. Είναι απίστευτα ενδιαφέρον και τρελά διασκεδαστικό. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ LSD, αλλά αυτό πρέπει να είναι κάτι σαν τριπάκι, απλά χωρίς το παραισθησιογόνο.
KR: Είναι αστείο το πώς επιμένουμε να λέμε τα ίδια πράγματα με διαφορετικούς όμως τρόπους. Είναι πάντα κάτι σχετικό με μια παθητική κατάσταση γεμάτη από πανέμορφες, στατικές εικόνες, εικόνες έκστασης, παθητική παράνοια, φόβο και ηδονοβλεψία –όλα σε μια προσπάθεια να ικανοποιηθεί μια σαδομαζοχιστική επιθυμία.
LvT: (Χασκογελάει) Φυσικά, οι ταμπέλες βοηθούν!
KR: Μην το αφήσεις! Μια καλή δόση από αποκλίνουσες τάσεις είναι κομμάτι κάθε φυσιολογικής και υγιούς ζωής.
LvT: Ναι να επιμείνουμε σ’ αυτό, εσύ κι εγώ, διαφορετικά δε θα μας βγει σε καλό! Οι ανωμαλίες μου, που αντανακλώνται σε αυτή την ταινία, δεν είναι καινούργιες. Μόνο ο τρόπος είναι διαφορετικός. Και επειδή μέρος του υλικού προέρχεται από τη νεανική μου ηλικία, μπορεί να είναι παράλογο, εκστατικό. Τα συναισθήματα και οι φόβοι έπρεπε τότε να καταδιωχθούν, μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας. Αυτό είναι περισσότερο παιδικό έργο, θα έλεγα.
KR: Κάποιοι θα το αποκαλούσαν παιδική σεξουαλική αναζήτηση.
LvT: Ναι; Ναι, αυτό είναι! Αναμφίβολα. Αυτό ακριβώς!
KR: Και μάλιστα, αυτό μας πηγαίνει πίσω από εκεί που αρχίσαμε, στην ρομαντική σου αντίληψη για τον Στρίντμπεργκ.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

KR: Η Νικόλ Κίντμαν σε ρώτησε κάποια στιγμή: «Γιατί είσαι τόσο κακός απέναντι στις γυναίκες;». Αν ήταν γνωστός για κάτι ο Στρίντμπεργκ, αυτό ήταν ο μισογυνισμός του. Το ξέρω ότι δε μισείς τις γυναίκες. Αλλά δε φοβάσαι ότι θα κατηγορηθείς ότι φτάνεις το μισογυνισμό στα άκρα; Η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι σατανική. Όπως το φίδι του Παραδείσου, που αξίζει να τιμωρηθεί. Είναι όλο ένα παιχνίδι ρομαντισμού;
LvT: Πριν λίγο παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ πάνω το κυνήγι μαγισσών. Λέγε ό, τι θες, αλλά αυτή είναι μια φανταστική ιστορία. Αποτελεί φοβερό υλικό. Δεν πιστεύω στις μάγισσες. Δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες ή η σεξουαλικότητά τους είναι σατανική, είναι όμως τρομακτική. Είναι σημαντικό να απελευθερώνεσαι όταν φτιάχνεις μια ταινία. Ποιος άλλωστε ενδιαφέρεται για το τι πιστεύω εγώ; Κάποιες εικόνες και κάποιες έννοιες έχει ενδιαφέρον να τις συνδυάζεις με διαφορετικούς τρόπους. Δείχνουν κομμάτια της ανθρώπινης ψυχής και των ανθρώπινων πράξεων. Αυτό είναι ενδιαφέρον.
Προκαλώ και τον ίδιο μου τον εαυτό, ξέρεις. Η μητέρα μου ήταν μια σκληροπυρηνική φεμινίστρια. Κι εγώ είμαι αρκετά ανοιχτός ως προς την ισότητα των φύλων. Απλώς δεν πιστεύω ότι θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Τα δύο φύλα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, διαφορετικά δε θα είχε πλάκα. Δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες θα πρέπει να είναι υποδουλωμένες, και σίγουρα όχι δια της βίας. Φυσικά και είμαι αντίθετος σε αυτά.
Τα κυνήγια μαγισσών ήταν προφανώς φρικτά. Αλλά η εικόνα των μαγισσών έχει τόσα πολλά συναρπαστικά σημεία που –ακριβώς επειδή άφησα αυτό το έργο να κυλήσει μέσα μου αντί να κάτσω να το καλοσκεφτώ– τα καλύτερα σημεία που καταλήγουν στην οθόνη μοιάζουν σχεδόν καρτουνίστικα. Είναι σαν να βάζεις μια μυγοπαγίδα με κόλλα στον τοίχο: σκέψεις που τρέχουν και εικόνες παγιδεύονται και κολλάνε στο φιλμ. Αλλά το να με αποκαλείς μισογύνη είναι λάθος.

(μετάφραση : Μαριάννα Ράντου)

(Ο Κνουντ Ρόμερ, γεν. 1960, εμφανίστηκε στο έργο του Λαρς Φον Τρίερ «Οι Ηλίθιοι» και συνεργάστηκε στο σενάριο του φιλμ του Christoffer Boe «Offscreen». Ο Ρόμερ σπούδασε Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και πέρασε πολλά χρόνια στη διαφήμιση. Το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Den som blinker er bange for doden» («Αυτός που Ανοιγοκλείνει τα Μάτια Φοβάται το Θάνατο»), 2006, είναι μπεστσέλερ στη Δανία και έχει πουληθεί σε 12 χώρες. Κέρδισε το γαλλικό βραβείο «Le Prix Initiales d’automne» και το ισπανικό βραβείο λογοτεχνίας «Premio Calamo prize». Αγγλική έκδοση πρόκειται να κυκλοφορήσει του χρόνου από τον εκδοτικό οίκο Serpent’s Tail.)

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

http://www.antichristthemovie.com/

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/




top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Ένα φιλμικό κομψοτέχνημα για το οποίο αναφέρθηκα εκτεταμένα σε άλλες σελίδες από το Φεστιβάλ Καννών του Μαΐου, αλλά και που πιστεύω θα απασχολήσει ένα "φανατικό" σινεφιλικό κοινό για πολύ καιρό ακόμα! Ο μεγάλος και προκλητικός εικονοκλάστης Lars von Trier ξεκίνησε την υπεράσπιση της ταινίας του με "τρεμάμενα χέρια" κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου (στην οποία είχαμε την ευκαιρία να συμμετέχουμε) στις φετινές Κάνες και έως το τέλος μας παρουσίασε κυρίως με στάσεις και υπόνοιες παρά με επιχειρήματα το προκλητικό του νέο πόνημα.

Η υπόθεση: Ένα ζευγάρι που βιώνει με τον χειρότερο τρόπο την θλίψη και την απώλεια του μικρού τους παιδιού, αποσύρεται στην τοποθεσία Edem μέσα στο δάσος - σύμβολο των ειδυλλιακών στιγμών αλλά και των σκοτεινών όρμων που ελλοχεύουν μέσα στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση - σε ένα σπίτι "κιβωτό του ψυχισμού" τους, με σκοπό να ξεπεράσει την απόγνωση και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Όλα αυτά όμως και με μια νοσηρή μεταφυσική ατμόσφαιρα να τους μολύνει σιγά-σιγά, μοιάζουν αντί να θεραπεύουν να φέρνουν στο φως μια συγκαλυμμένη αγριότητα και σκοτεινιά, η οποία αν δεν απειλεί να κατασπαράξει τον κόσμο, τουλάχιστον τραβάει μέσα στην παρουσία της τους ήρωες μας χωρίς να φαίνεται πως υπάρχει καμιά επιστροφή, πέρα από την διάλυση της ψυχής σε συστατικούς καθρέφτες με "μόνη" λέξη που να αντικατοπτρίζουν να είναι η λέξη φόβος! Τέλος, βλέπουμε την συμπαθέστατη ηρωίδα να καταρρέει ψυχικά αποκαλύπτοντας όλες τις πτυχές ενός κόσμου για τον οποίο η φύση είναι η "Εκκλησία του Διαβόλου".

Αριστουργηματικό, εσκεμμένα προκλητικό, από έναν άνθρωπο που δημιούργησε το DOGMA 95 ένα απόκληρο κινηματογραφικό κίνημα, ώστε να μπορεί σήμερα να κυριαρχεί αλλά και να προσβάλει χωρίς κανένα έλεος τους μηχανισμούς και κώδικες του παγκόσμιου σινεμά. Οι εικόνες θα μπορούσαμε να πούμε πως φτάνουν σε τέτοια ακρότητα ώστε να αγγίζουν τα όρια τις παρωδίας (με ένα βαθιά τραγικό πυρήνα που επιχειρεί να συνδέσει το ιδιότυπο και το παράταιρο με μια ενδόμυχη λαϊκότητα).

Προκλητικές ερωτικές σκηνές ικανές να απορροφήσουν αλλά και να σαγηνεύσουν ηδονοβλεπτικά τον θεατή, δίπλα σε εικόνες φωτογραφικού μεγαλείου σαν φόρος τιμής στον μεγάλο ποιητή της εικόνας Andrei Tarkovsky.

Μια από τις ταινίες της χρονιάς.


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Ο καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να πρωτοπορεί και να εκφράζεται χωρίς αντι-κοινωνικό σύνδρομο.

Ο ιδιόρρυθμος Λαρς Φον Τρίερ, έφερε πριν από δεκαπέντε χρόνια μια μικρή επανάσταση στο κοινωνικό κατεστημένο του κινηματογράφου. Αυτή η πολιτισμική ανατροπή κορυφώνεται στο τελευταίο έργο του, ταυτόχρονα με μια οργή που εκφράζεται βίαια απέναντι στους θεσμούς (οικογένεια, θρησκεία).

Η ταινία είναι μοναδικά "σκοτεινή" και προκλητική για την αστική συμπεριφορά, τους εφησυχασμένους απολιτίκ και γενικά απέναντι σε κάθε συνειδητοποιημένο άνθρωπο που κοστολογεί την ύλη περισσότερο από το πνεύμα. Δεν είναι ακραίος ο πόνος, επειδή χρησιμοποιεί πολύ "δυνατές", άγριες, ωμές, αντισυμβατικές εικόνες για να προκαλέσει ένα στιγμιαίο "σοκ", σε μια κοινωνία που αργοπεθαίνει. Είναι το όνειρο μια ανήσυχης έμπνευσης. Ούτως η άλλως με τον τίτλο της ταινίας έχει ήδη προειδοποιήσει για τον εξαγνισμό της ψυχής, στην τελετή της κάθαρσης . Οπωσδήποτε σπάνια βλέπει κανείς έργα που έχουν αποτυπώσει τόσο έντονα βαθιά μέσα τους την σφραγίδα του "κατασκευαστή", σε ένα σχεδόν αποχρωματισμένο, "στεγνό" σκηνικό.

Χαρακτήρες, ονόματα, πράξεις, χώρος και χρόνος αποτελούν το κλειδί ενός παγανιστικού παιχνιδιού λύτρωσης... Ο ρυθμός της είναι "κατανυκτικός", υπνωτιστικός, πεσιμιστικός, ξύνοντας λίγο λίγο τις πληγές της ανθρώπινης φύσης και των πρωτογενών ενστίκτων. Ο πολιτισμός παρακμάζει, η ηθική καταρρέει, κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει. Πρέπει να θυσιαστεί για να υπάρξει μέλλον - συνέχεια στο πραγματικό σπίτι του ανθρώπου, τη Φύση.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ έδρασε καταλυτικά ψυχοθεραπευτικά στον ίδιο τον μεγάλο δημιουργό, σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Όμως, παρά τις αιρετικές κι αντι-κοινωνικές ενίοτε πεποιθήσεις του παραμένει αισιόδοξος! Δεν είναι μηδενιστής κι ούτε πιστεύει πως το "Χάος" είναι "λύση". Το ποιητικό φινάλε (όπως και η εξίσου πολύ καλή εισαγωγή) φανερώνει ότι η ηθική παρακμή ολοκλήρωσε τον κύκλο της και πλέον από το ατομικό περνάμε στο συλλογικό. Το φινάλε σε "χτυπά" Ταρκοφσκικά, γιατί οι μάζες ανεβαίνουν την ανηφόρα στο Δάσος, στην πυραμίδα του Σατανά, προκαλώντας την παρέκλιση από το φυσιολογικό, απελευθερώνοντας κάθε τι "απαγορευμένο", απόκοσμο, ανήθικο, μυστήριο. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που δημιουργείται σε προσωπικό επίπεδο, όμως όταν υποβάλλεται ομαδικά παίρνει "μαγικές" διαστάσεις με απρόβλεπτα "κακό" τέλος. Ο φόβος δημιουργείται από τη θεωρία του αγνώστου. Η περιπέτεια κρύβει φόβο. Ότι μας είναι άγνωστο μπορεί να μας φοβίσει. Οι Σατανικές δυνάμεις, είναι "άγνωστες" στη φύση του Χριστιανισμού και άρα εν δυνάμει προκαλούν φόβο, ένα φόβο που μπορεί να μετεξελιχθεί σε λατρεία έκστασης για το ανεξήγητο, με διάφορες τελετές κλπ.

Γενικά ένας καλλιτέχνης του επιπέδου Λαρς Φον Τρίερ, επιτρέπεται να προκαλεί, να σαρκάζει και να συμπεριφέρεται άναρχα μες στο σύμπαν, γιατί πολύ απλά οι τολμηροί προχωράνε ένα βήμα μπροστά την Τέχνη με ανελέητο προβληματισμό κι ακραίο ενδοσκοπισμό. Η ταινία περιέχει πολλές σκηνές που συζητήθηκαν και θα συζητηθούν ακόμα περισσότερο από το πλατύ κοινό.

Όμως, οι πρωτοπόροι πάντα ήσαν αιρετικοί. Και αυτοκριτικοί και αυτοκαταστροφικοί, ναι; Φυσικά και υπάρχουν πολλοί, ίσως οι περισσότεροι που θα φέρουν αντιρρήσεις. "Διαφωνώ αλλά υποστηρίζω μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες". Όλοι έχουν ένα μέρος του δίκου. Αλλά οι εμπειρίες, οι παραστάσεις, η γνώση είναι για να μοιράζονται, να διαβάζονται να βλέπονται απ' όσους γίνεται περισσότερους.

Προσωπικά, η ταινία Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, δε με σόκαρε καθόλου. Ισχυρό (αλλά ελεγχόμενο, εγκεφαλικό) σοκ μου είχαν προκαλέσει πολύ παλιότερα το ERΑSERHEAD του Λιντς ή το BIRDCAGE INN του Κ.Κ. Ντουκ απ' ότι πολύ πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ. Το "σοκ" στον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ είναι οπτικό, κινηματογραφικά υποψιασμένο. Παραμένει όμως μοναδικής αισθητικής ποίημα. Πιό πολύ τρομάζει η Φύση, το Δάσος, όπως ποτέ άλλοτε στο σινεμά δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί. Κι εγώ είμαι φανατικός λάτρης του Δάσους. Περισσότερο κι από κείνον (το Νταφόε). Άλλωστε η πρώτη ανατροπή είναι τούτη : η Φύση το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στη ζωή, γίνεται η Εκκλησία του Σατανά! Δημιουργείται μέσα από ψυχολογικά τραύματα και ματαιόδοξες προκαταλήψεις.

Ταινία με δύο πρόσωπα μόνο να παίζουν, σε ευρεία διανομή μπορεί να φαντάζει σπάνιο αλλά καθόλου "δύσκολο" να παρακολουθήσεις. Ξεχάστε το ψυχαγωγικό σινεμά, και τους εύκολους κώδικες καλής - ηθικής συμπεριφοράς. Οι εκδοχές και τα μηνύματα θα σας βασανίζουν στην "πάλη" με τους ζωντανούς εφιάλτες και τα φαντάσματα της απώλειας του μωρού εκείνης (της Γκένσμπουργκ). Χρειάζεται ένα μυημένο, κατάλληλα εκπαιδευμένο κοινό που μπορεί να αντιληφτεί και να αποδεχθεί ότι τα όρια της Τέχνης παραμένουν απροσδιόριστα - όσο ο άνθρωπος θα "τρέχει" από πίσω της να εξηγεί και να τα περιορίζει. Η δέσμευση των ορίων γίνεται για χρηστικούς λόγους και για να αποτραπεί το λεγόμενο "Χάος". Ταινία διαφορετική, που απευθύνεται κυρίως σε open-minded. Στο κάτω - κάτω ενήλικοι είστε, κι όχι μικρά παιδιά που τους λεν τι να κάνουν, και πως.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Στα γρήγορα :
Τι θα λέγατε αν πηγαίνατε να δείτε μια ταινία γνωστού και καταξιωμένου σκηνοθέτη και περνούσαν μπροστά από τα μάτια σας σκηνές όπως ένα μωρό που βλέπει τους γονείς του να κάνουν έρωτα, το πέος του άνδρα που παλινδρομεί μέσα στη γυναίκα του, το πέσιμο του παιδιού απ΄το παράθυρο και το σκάσιμο στο πεζοδρόμιο σαν να ήταν καρπούζι … Τι θα λέγατε ακόμη εάν η κάμερα εστίαζε στο γυναικείο μόριο και βλέπατε ολοκληρωμένα μια κλειτοριδεκτομή με σκουριασμένο ψαλίδι ή αν η ίδια γυναίκα ικανοποιούσε χειρωνακτικά τον λιπόθυμο άνδρα της και αυτός εκσπερμάτιζε αίμα, ενώ στην συνέχεια του άνοιγε μια τρύπα στο πόδι και του περνούσε μια πέτρα αλετριού την οποία έπειτα αυτός δεν θα μπορούσε να βγάλει.

Σας ακούγονται λίγο παρατραβηγμένα τα παραπάνω; Ε λοιπόν, όλα αυτά και άλλα τόσα, θα τα δείτε στη νέα ταινία του ιδιόρρυθμου κυρίου Lars von Trier.

Στα χαλαρααά... :
Ίσως η πρόκληση για την πρόκληση να θεωρείται από κάποιους μορφή τέχνης, προσωπικά όμως πιστεύω ότι είναι μια φθηνή εμπορική δραστηριότητα ή -στην καλύτερη- ένα ισχυρό ναρκωτικό για το εγώ του δημιουργού της. Βεβαίως και υπάρχει το είδος της πρόκλησης όπου μέσα της εντοπίζεις κάτι το original. Το Antichrist δεν ανήκει σε αυτό το είδος πρόκλησης.

Στο πρώτο μέρος ο Lars von Τrier τα πάει πολύ καλά, με μια αριστουργηματική πρώτη σκηνή και στη συνέχεια την έντονα βαριά ατμόσφαιρα πένθους και ψυχολογικής πάλης της μητέρας. Καθώς βαδίζει όμως η ταινία, γίνεται ολοένα και πιο υποκριτική, υπερβολική και με κρυμμένους –και καλά- συμβολισμούς, και έτσι υποσκελίζεται κάθε της καλό στοιχείο.

Ο Lars Von Trier, όλο το διάστημα πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, περνούσε από διάφορα στάδια κατάθλιψης. Σκεφτόταν να μην ξαναγυρίσει ταινία, έχοντας χάσει προφανώς το καλλιτεχνικό του κίνητρο. Αυτός πιστεύω ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο το Antichrist, είναι «υπερβολή για την υπερβολή». Η σκηνοθετική του παραβατικότητα χτυπάει τιλτ.

Για την ιστορία, να πούμε ότι στην πρώτη προβολή της ταινίας, στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών, οι θεατές άρχισαν τις αποχωρήσεις (διαμαρτυρίας; σιχαμάρας;) από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας, ενώ στην συνέχεια στην συνέντευξη τύπου, ο Λαρς φον Τρίερ, δήλωσε περίπου πως θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης παγκοσμίως και όλοι οι άλλοι σκηνοθέτες τρώνε τη σκόνη του. Μάλιστα ...

Γιάννης Πεντσερετζίδης
του Γιάννη Πεντσερετζίδη yannis.pentseretzidis@myfilm.gr


 Η εισαγωγή στην ταινία  μια πρώιμη σύνθεση των όσων θα ακολουθήσουν περιγράφει την δραματική εξέλιξη της ερωτικής συνεύρεσης ενός ζευγαριού. Σε απρόμαύρο φόντο απεικονίζεται ένα ζευγάρι οριακών ανθρώπων που καθώς κάνει έρωτα υπό τον ήχο κλασικής, μουσικής ξεχνάει αφύλαχτο το μωρό του, το οποίο βουτάει στο κενό. Η πτώση αποδίδεται εξαιρετικά από το Τρίερ με μια σειρά κατανυκτικών αργών εικόνων  ενώ το κενό δίνεται ως σημαινόμενο της αδράνειας μέσω μιας αντίστοιχης λεπτά δουλεμένης εικόνας.

Το κυρίως θέμα προεκτείνει το κινηματογραφικό άξονα με βάση τις εικόνες, τις σημασίες και τους συμβολισμούς που άμεσα η  έμμεσα έχουν ηδη εισαχθεί.. Πρόκειται για μια ανιμιστική αλληγορία της διαχρονικής περιπέτειας του ανδρόγυνου προτύπου μέσα σε ένα δυνάμει  παράδεισο. Επίσης η κινηματογράφηση χαρακτηρίζεται από ένα έντονο ιδιότυπο σεξισμό και νατουραλισμό, αλλά και έναν ανιμισμό που έξωθεν αυτή τη φορά συμπληρώνει την ήδη δοσμένη σημασία του. .Το οριακό ζευγάρι προσπαθεί να αποφύγει τις τύψεις καταφεύγοντας  σε ένα απόμακρο  παραδείσιο τοπίο. Με αφορμή αυτή την εμπειρία της απομόνωσης το ζευγάρι βιώνει μια σειρά πρωτόγνωρων αλλαγών που τείνουν να χαρακτηριστούν μεταμορφώσεις. Αυτό το βεβαιώνει η εικόνα , αισθητικά αλλοτριωμένη σα τα σώματα των (αυτό) ακρωτηριασμένων ηρώων να γρατζουνούν κάποιο κρυμμένο μυστικό καθρέφτη. Η συγγένεια με το Ταρκόφσκι, το ποιητή του μάταιου και του ανεξήγητου είναι έκδηλη.. Όμως αν η εικόνα είναι Ταρκοφσκική η χρήση της είναι πρωτότυπα Τριερικη. Το ίδιο το θέμα μια περιπέτεια αυτογνωσίας του ιδιου του σκηνοθέτη (η ταινία γυρίστηκε λίγο μετά το εξιτήριο του Τριερ από το ψυχιατρείο) γίνεται ένα ταξίδι στα βάθη μιας ψυχικής εμπειρίας που αλλοιώνει και επαναπροσδιορίζει τα δίπολα ανδρας-γυναικα,πρωτοπλαστος πολιτισμενος,αρχεγονο-μοντερνο,πραγματικο-φαντασιακο. Οι αναφορές στη Φύση αλλάζουν αναλογικά με τις φάσεις του ψυχικού αυτού ταξιδιού .Γι αυτό και η ταινία δεν καταντά σε κανένα σημείο μια βαρετή ψυχαναλυτική συνεδρία .Η πραξιακή  πρωτοτυπία δίνει το ενδιαφέρον. Η χρήση της εικόνας προάγει άψογα την αφηγηματική ροή και παράλληλα η χρήση της κάμερας προάγει άψογα την σημασιολογική ροή στα πλαίσια της κινηματογράφησης. Πρωτότυπα στοιχεία μεγάλης σκηνοθεσίας.

Συνοπτικά, στην ταινία υπάρχει πρόκληση, πολυδιάστατη σύνθετη εικόνα, πρωτότυπες σκηνές δυσεύρετες σε άλλες ταινίες, και πλοκή που δε διεκδικεί σεναριακές δάφνες αλλά η πρωτοτυπία της εικόνας σε συνδυασμός με τις αργές σεκάνς τη κάνει ενδιαφέρουσα.. Θα δείτε μέσα από την αφήγηση των σχέσεων δυο οριακών ανθρώπων μέσα στη φύση, τη Τριερική παρουσίαση της αρνητικής, ανδρόγυνης πλευράς του Εαυτού. Αξίζει να τη δείτε τόσο στην περίπτωση της αποδοχής όσο και της απόρριψης.


του Περικλή Σταυρόπουλου


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video FlashVideo
Type: Flash
Get Flash to see this player.


top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
1/10/2009


top of the page




PHOTOS - POSTERS

Antichrist 01.jpg
Antichrist 02.jpg
Antichrist 03.jpg
Antichrist 04.jpg
Antichrist 05.jpg
Antichrist 06.jpg
Antichrist 07.jpg
Antichrist 08.jpg
Antichrist 09.jpg
Antichrist 10.jpg
Antichrist 11.jpg
Antichrist 12.jpg
Antichrist 13.jpg
Antichrist 14.jpg
Antichrist 15.jpg
Antichrist 16.jpg
Antichrist 17.jpg
Antichrist 18.jpg
Antichrist 19.jpg
Antichrist 20.jpg
Antichrist 21.jpg
Antichrist 22.jpg
Antichrist 23.jpg
Antichrist 24.jpg
Antichrist 25.jpg
Antichrist 26.jpg
Antichrist 27.jpg
Antichrist 28.jpg
Antichrist 29.jpg
Antichrist 30.jpg
Antichrist 31.jpg
Antichrist 32.jpg
Antichrist 33.jpg
   


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Willem Dafoe ... He
    Charlotte Gainsbourg

Σκηνοθεσία
Lars von Trier

Σενάριο
Lars von Trier

Παραγωγή
Meta Louise Foldager

Φωτογραφία
Anthony Dod Mantle

Μοντάζ
Anders Refn

Casting
Victoria Beattie
Antoinette Boulat
Leo Davis
Des Hamilton


Σχεδιασμός Παραγωγής
Karl Juliusson

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Tim Pannen

Βοηθός Σκηνοθέτη
Michael Elliott

Εταιρείες Παραγωγής
Zentropa Entertainments
Zentropa International (σε συμπαραγωγή)
Liberator Productions (σε συμπαραγωγή)
Slot Machine (σε συμπαραγωγή)
Lucky Red (σε συμπαραγωγή)
Filmstiftung NRW (σε συνεργασία)
ARTE (σε συνεργασία)
CNC (σε συνεργασία)
Canal+ (σε συνεργασία)
Danmarks Radio (DR) (σε συνεργασία)
Det Danske Filminstitut (σε συνεργασία)
Deutsche Filmforderfonds (DFFF) (σε συνεργασία)
Film i Vast (σε συνεργασία)
Memfis Film (σε συμπαραγωγή)
Nordisk Film Distribution (σε συνεργασία)
Nordisk Film- & TV-Fond (σε συνεργασία)
Polski Instytut Sztuki Filmowej (σε συνεργασία)
Svenska Filminstitutet (SFI) (σε συνεργασία)
Sveriges Television (SVT) (σε συνεργασία)
TrustNordisk (σε συνεργασία)
Zentropa International (σε συμπαραγωγή)
Zweites Deutsches Fernsehen (ZDF) (σε συνεργασία)

Διανομή
Seven Films (2009) (Ελλάδα) (all media)
ACME (2009) (Lithuania) (theatrical)
Budapest Film (2009) (Hungary) (theatrical)
California Filmes (2009) (Brazil) (theatrical)
Central Partnership (2009) (Russia) (theatrical)
Discovery Film & Video Distribution (2009) (Bosnia and Herzegovina) (theatrical)
Estinfilm (2009) (Estonia) (theatrical)
Golem Distribucion (2009) (Spain) (theatrical)
Gutek Film (2009) (Poland) (theatrical)
Lucky Red (2009) (Italy) (theatrical)
MFA Filmdistribution (2009) (Germany) (theatrical)
Nordisk Film Distribution (2009) (Denmark) (all media)
Palador Pictures (2009) (India) (theatrical)
Pars Film (2009) (Iran) (theatrical)
Pro Film (2009) (Bulgaria) (theatrical)
Prorom Media-Trade (2009) (Romania) (theatrical)
Wild Bunch Benelux (2009) (Netherlands) (theatrical)

Χρονολογία παραγωγής
2009

Χώρα παραγωγής
ΔΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΠΟΛΩΝΙΑ

Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ

Διάρκεια
104'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ 2.35 : 1

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΤΡΟΜΟΥ

Ήχος
Dolby Digital, Dolby SR


Τοποθεσίες Γυρισμάτων
Cologne, North Rhine - Westphalia, ΓΕΡΜΑΝΙΑ


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 3.23
Αριθμός Ψήφων: 17


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΤρόμουΔραματική


Advertisement


top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails