Ο ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ
THE WOLF MAN του Τζο Τζόνστον
με τους Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Άντονι Χόπκινς, Χιούγκο Γουίβινγκ
Υπόθεση: Η παιδική ηλικία του Λόρενς Τάλμποτ έλαβε τέλος με το θάνατο της μητέρας του… Προσπαθώντας να ξεπεράσει το χαμό της και να ξεχάσει όλα όσα ακολούθησαν, απομακρύνεται από την οικογένειά του και για δεκαετίες κόβει κάθε σχέση με το παρελθόν… Όταν η αρραβωνιαστικιά του αδερφού του ζητά τη βοήθειά του προκειμένου να βρεθεί ο καλός της που εξαφανίστηκε, ο Λόρενς αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του και να συνυπάρξει με τον πατέρα του. Αλλά η γενέτειρά του δεν είναι πια η ίδια, καθώς αποτρόπαια εγκλήματα λαμβάνουν χώρα και παντού βασιλεύει ο τρόμος… Στην προσπάθειά του να βρει το δολοφόνο του αδερφού του, αλλά και να προστατέψει τη γυναίκα που αγαπά, ο Λόρενς πρέπει να σταματήσει το μακελειό για να κλείσει ο κύκλος του αίματος και σε αυτή τη μάχη δε βγαίνει αλώβητος… Ενώ, λοιπόν, βρίσκεται στα ίχνη του τέρατος που σκορπίζει το θάνατο, ανακαλύπτει μια πανάρχαια κατάρα, μακάβρια βαριά, που μεταμορφώνει όσους μιαίνονται από αυτήν σε λυκάνθρωπους, όποτε έχει πανσέληνο… Πλησιάζοντας στην αλήθεια, αποκαλύπτεται μια σκοτεινή πλευρά του εαυτού του και του παρελθόντος του, την οποία σφραγίζει ένα τρομακτικό πεπρωμένο που δεν μπορούσε ποτέ του να φανταστεί.
Ο μύθος του ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΥ επέστρεψε ξανά με ένα "σκοτεινό" γοτθικό προφίλ. Προκαλεί τρόμο, εκεί που το απαιτούν οι συνθήκες, ενώ το κλίμα της ταινίας θυμίζει αρκετά στο σύνολό του, το original φιλμ της Universal του 1941 - σκηνοθεσίας Τζορτζ Βάγκνερ. Υπό αυτό το πρίσμα μένει πιστό στην παράδοση. Φυσικά η τεχνολογία έχει εξελιχθεί με το πέρασμα των χρόνων και έτσι η μεταμόρφωση του ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΥ γίνεται κάτω από τις επιταγές των πιο πιο σύγχρονων εξελιγμένων εφέ, χωρίς όμως να χάνεται και η κινηματογραφική μαγεία, που την ακολουθεί.
Πέραν της σύγκρουσης Πατέρα - Γιου (Ντελ Τόρο και Χόπκινς) ο "Λυκάνθρωπος" του Τζο Τζόνστον συμπυκνώνεται σε μια ιστορία αγάπης με τραγικό τέλος. Δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με συμβατικό, φυσιολογικό τρόπο κι απαιτεί θυσίες, έναν υπερβατικό αυτο-έλεγχο. Ένας κλασικός μύθος σε ένα φοβικό περιβάλλον που προκαλεί τα πάθη, μια εσωτερική σύγκρουση στο σώμα και τη ψυχή, στον έλεγχο μυαλού και συναισθημάτων. Η εμπνευσμένη διεύθυνση φωτογραφίας, τα σκηνικά και τα κοστούμια πείθουν απόλυτα στην ανασύσταση της εποχής του 19 αι. στην Αγγλία, ενώ αξίζει να ανφερθεί η μοναδική μουσική επένδυση που ντύνει τις στιγμές έντασης, σταδιακά, αναδεικνύοντας συνειδησιακά την διασταύρωση ανθρώπινων ενστίκτων και πρωτόγονων ορμών. Η εικαστική ατμόσφαιρα εντυπωσιάζει και η όλη κατασκευή παίρνει την τροπή που ξέρουμε με στιβαρό, βαρύ ρυθμό. Δε λείπουν οι "άγριες" σκηνές (δε γινόταν αλλιώς) ούτε το αίμα, όλα όμως μπολιασμένα σε μια άλλη φιλοσοφία, πιο "αποχρωματισμένη". Από την άλλη, η ακαδημαϊκή αφήγηση προετοιμάζει την κορύφωση, χωρίς νεύρο και εναλασσόμενο σασπένς δίνοντας το άλλοθι στην εμπορικών προδιαγραφών αντιφατικότητα του project. Τα αρνητικά στοιχεία βρίσκονται στη σεναριακή ασυνέπεια της αφήγησης, του έργου γενικότερα, χωρίς όμως να είναι ικανά να σε κάνουν να το απορρίψεις. Θεωρώ ενδιαφέρουσα και πετυχημένη τη σύλληψη της ιδέας του ριμέικ και το τωρινό αποτέλεσμα της μεταφοράς του στην οθόνη, τελικώς δικαιώνεται.
Έξοχοι οι πρωταγωνιστές των κύριων τεσάρων χαρακτήρων, με τον Άντονι Χόπκινς να ξεχωρίζει ελαφρώς, στο παίξιμό του. Χούγκο Γουίβινγκ, Έμιλι Μπλαντ και Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, θα σας υποβάλλουν με ένταση και πάθος στην τραγική ιστορία με τον καλύτερο τρόπο. Θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε έναν ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟ αυθεντικό, "μαύρο" και φλεγματικό χωρίς υποχωρήσεις στην pop αισθητική, μία αναπάντεχη θετική έκπληξη τόσο για τον ίδιο τον δημιουργό (Τζο Τζόνστον) αλλά και για μένα, προσωπικά. Στα χνάρια του Κρίστοφερ Νόλαν.
Όταν στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα η Ευρώπη προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της, στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού η ανθούσα κινηματογραφική βιομηχανία ανακάλυπτε τα monster movies με πρωταγωνιστές που ακόμα και σήμερα αποτελούν σύμβολα του είδους όπως ο Φράνκενστάιν, ο Δράκουλας αλλά και ο Λυκάνθρωπος, το remake του οποίου έκανε την εμφάνισή του στις αίθουσες, φέτος, 60 χρόνια μετά το πρώτη προσπάθεια του George Waggner.
Ο Lawrence Talbot είναι ένας επιτυχημένος ηθοποιός στο Λονδίνο όταν μια γυναίκα που του συστήνεται ως την αρραβωνιαστικιά του αδερφού του, έρχεται να του πει ότι ο τελευταίος αγνοείται εδώ και μια βδομάδα και ζητάει τη βοήθειά του. Ο Lawrence επιστρέφει στο επαρχιακό Blackmoor μετά από πολύχρονη απουσία λόγω της ιδιόρρυθμης σχέσης του με τον πατέρα του που μετά το θάνατο της μητέρας του, τον έστειλε σε άσυλο. Η φήμες μιλάνε για ένα περίεργο πλάσμα που κατακρεουργεί τα θύματά τους και η ερευνά του τον οδηγεί στο κοντινό οικισμό τσιγγάνων όπου το πλάσμα εμφανίζεται και τον τραυματίζει σοβαρά. Η πόλη μιλάει για την κατάρα των Talbot και ο διάσημος επιθεωρητής της Scotland Yard, Frederick Abberline έρχεται για να βρει τον υπεύθυνο για τους θανάτους.
Όταν στη διασκευή σεναρίου βλέπεις τους σεναριογράφους των Se7en, Sleepy Hollow και Road to Perdition, περιμένεις κάτι τουλάχιστον καλογραμμένο αφού η πρωτοτυπία είναι ουσιαστικά αδύνατη μιας και είναι βασισμένο σε υπάρχον σενάριο. Δυστυχώς όμως το σενάριο είναι απλώς διεκπεραιωτικό και μοιάζει σαν αγγαρεία με σκόρπια quotes που λίγη σχέση έχει με την ιστορία εκτός της αναφοράς σε λυκάνθρωπους και την επίδραση την πανσέληνου. Το Wolfman βασίζεται αποκλειστικά στην ατμόσφαιρά του η οποία κυρίως λόγω του εξαιρετικά προσεγμένου art direction τα καταφέρνει πολύ καλά μέχρις ενός σημείου γιατί μετά από 20’-30’ χρειάζεσαι και κάτι παραπάνω. Τόσο ακριβώς ήταν που κράτησε και το ενδιαφέρον μου μιας και από εκεί και πέρα είχες καταλάβει και τη παραμικρή λεπτομέρεια και απλά περίμενες να εξελιχθεί μπροστά σου αργά και βασανιστικά με μικρά διαλλείματα βίαιης δράσης, άλλες φορές γρήγορης, έντονης και ενδιαφέρουσας και άλλες φορές βγαλμένη από τα στούντιο της δεκαετίας του ‘40. Μπορεί στο σχολείο να μας είχαν μάθει ότι αυτή η τεχνική λέγεται τραγική ειρωνεία και πόσο χρήσιμη είναι αλλά όταν αυτή τραβάει για περίπου 90 λεπτά, η αδιαφορία και η κούραση αρχίζει να γίνεται παραπάνω από εμφανής.
Πριν αναλάβει τη σκηνοθεσία ο Joe Johnston, στη καρέκλα του καθόταν ο Mark Romanek και πολλοί ήταν απογοητευμένοι όταν αυτός αποχώρησε. Σήμερα όμως πραγματικά δε ξέρω πόσο καλύτερη μπορούσε να ήταν αυτή η ταινία με οποιονδήποτε σκηνοθέτη. Διαδικαστική σκηνοθεσία, εξαιρετική ατμόσφαιρα και ακόμα καλύτερο art direction, αδιάφορη μουσική επένδυση που φτάνει σε ενοχλητικά επίπεδα με τον Danny Elfman να δηλώνει ότι εμπνεύστηκε από τον μεγάλο Wojciech Kilar αλλά αυτό που έφτασε στα αφτιά μας ήταν ακανόνιστες νότες χωρίς ρυθμό και ένταση, μέτριες ερμηνείες με τους Anthony Hopkins και Hugo Weaving να προσπαθούν να ανεβάσουν το επίπεδο και ένα σενάριο πιο απλοϊκό και από τα του Uwe Boll, κάνουν το Wolfman μια απλά ανεκτή ταινία που καλό είναι να δείτε με παρέα για να έχετε και κάτι άλλο να κάνετε όταν αρχίσετε να βαριέστε.
Δυστυχώς η πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Μπενίσιο ντελ Τόρο, πάνω στην κατάρα του Λυκάνθρωπου, δεν με βρήκε απόλυτα ικανοποιημένο.
Η σκηνοθεσία του Τζο Τζόνστον, παρά το εξαιρετικό cast που είχε στα χέρια του και την ιδιότυπη αφηγηματική σύγκρουση, πατέρα-γιου λυκάνθρωπου, αναλίσκεται σε εύκολα εφέ μιας βιντεοκλιπίστικης αισθητικής . Το περιεχόμενο (σεναριακά) είναι σαφώς προβληματικό όσο και ο ρυθμός με τον οποίο υλοποιείται αυτή η ιδέα.
Ελπίζαμε να δούμε κάτι βαθύτερο στην κινηματογραφική συνάντηση της καταραμένης σχέσης Άντονι Χόπκινς και του Μπενίσιο Ντελ Τόρο.
Το ειδύλλιο του Ντελ Τόρο με την πανέμορφη ‘Εμιλι Μπλαντ είναι αρκετά αναιμικό στην κλιμάκωση του, αν και ο Χιούγκο Γουίβινγκ διασώζει, την κατάσταση, με το μετρημένο παίξιμο του.
Benicio Del Toro... Lawrence Talbot
Hugo Weaving... Det. Aberline
Anthony Hopkins... Sir John Talbot
Emily Blunt... Gwen Conliffe
Geraldine Chaplin... Maleva
Kiran Shah... Wolfboy
Art Malik... Singh
Michael Cronin... Dr. Lloyd
David Sterne... Kirk
Branko Tomovic... Gypsy Man
Richard James... Doctor #2
Olga Fedori... Maleva's daughter
Nicholas Day... Colonel Montford
Emily Parr... Prostitute
Anthony Debaeck... Driver
Cristina Contes... Solana Talbot
Elizabeth Croft... Ophelia
Andy Gathergood... Villager 1
Stuart St. Paul... Man In Tux (uncredited)
Σκηνοθεσία
Joe Johnston
Σενάριο Andrew Kevin Walker
David Self
Παραγωγή Benicio Del Toro
Bill Carraro
Scott Stuber
Rick Yorn
Μουσική Danny Elfman
Φωτογραφία Shelly Johnson
Μοντάζ Dennis Virkler
Casting Priscilla John
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Rick Heinrichs
Κοστούμια Milena Canonero
Μακιγιάζ Rick Baker
Nana Fischer
Paul Gooch
Maralyn Sherman
Διανομή
UIP
Universal Pictures
Universal Pictures International
Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)
Τα βραβευμένα με Όσκαρ Τέρατα της 7ης Τέχνης Μπενίσιο Ντελ Τόρο κι Άντονι Χόπκινς ενώνουν τις μοναδικές υποκριτικές τους δυνάμεις κι ο θρύλος του Λυκανθρώπου αναβιώνει στο κινηματογραφικό πανί επανα-ορίζοντας τον τρόμο, μέσα από τη συνεργασία της Universal Pictures και της Relativity Media!
INFO
Τη δεκαετία του ’30 και του ’40 η Universal Pictures έβγαλε μια σειρά ταινιών τρόμου που δημιούργησε ένα νέο είδος διασκέδασης για το κοινό: τις ταινίες με ήρωες… τέρατα (Δράκουλας, Φράνκενσταϊν, Μούμια…). Έτσι, πριν από 69 χρόνια, πρωτοεμφανίστηκε ο Λυκάνθρωπος στη μεγάλη οθόνη (εν έτει 1941 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Γουάγκνερ) για να σπείρει τον τρόμο στους θεατές, ενώ ο συγκεκριμένος ήρωας εμφανίζεται και σε επόμενες ταινίες τρόμου όπως τις: Frankenstein Meets the Wolf Man, House of Frankenstein, House of Dracula, Abbott & Costello Meet Frankenstein. Τώρα η κατάρα του λυκανθρώπου πέφτει… στο νέο «Λόρενς Τάλμποτ», τον ηθοποιό και παραγωγό Μπενίσιο Ντελ Τόρο (λάτρη από παιδί των ταινιών τρόμου) κι η μεταμόρφωσή του είναι ολοκληρωτική χάρη στον έξι φορές βραβευμένο με Όσκαρ make-up artist Ρικ Μπέικερ, ο οποίος είναι και μεγάλος θαυμαστής του Τζακ Πίερς που είχε επιμεληθεί την παραγωγή του ’40.
Το σενάριο του έργου έχουν επιμεληθεί οι Άντριου Κέβιν Γουόκερ, γνωστός από τις ταινίες Seven, 8MM, Ο Μύθος Του Ακέφαλου Καβαλάρη (Sleepy Hollow) και Ντέιβιντ Σελφ που γνωρίσαμε από τις ταινίες Το Στοιχειωμένο Σπίτι (The Haunting), Δεκατρείς Ημέρες (Τhirteen Days), Ο Δρόμος της Απώλειας (Road to Perdition), ενώ στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Τζο Τζόνστον (Jumanji, October Sky, Jurassic Park III, Hidalgo). Ο τελευταίος μάλιστα θέλησε να επαναπροσεγγίσει το θρύλο και να τον αποτυπώσει όσο τρομακτικά απαιτεί ο χαρακτήρας αξιοποιώντας τόσο τις νέες τεχνολογίες και πρακτικές σε επίπεδο εφέ και μακιγιάζ, όσο και παραδοσιακές μεθόδους που βασίζονται περισσότερο στην υποκριτική και την εκφραστικότητα των ηθοποιών.
Η εν έτει 2010 εκδοχή της ταινίας έχει περισσότερες ανατροπές, αλλά και κάποιες μοντέρνες πινελιές, μένοντας πιστή σαφώς στην αρχική ιστορία, θέλοντας όμως να τονίσει το γεγονός πως καθένας μας κρύβει μέσα του τέτοια ποσότητα οργής κι αρχέγονων ενστίκτων που ενδεχόμενα θα μπορούσε να παρομοιαστούν με αυτά του λυκανθρώπου, αφού καθένας μας έχει και τη σκοτεινή του πλευρά. Σε αυτήν την εκδοχή δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στη σχέση πατέρα – γιού και στον τρόπο που αυτή εξελίσσεται, ενώ το κλειδί της πλοκής είναι η λανθάνουσα ερωτική σχέση μεταξύ της αρραβωνιαστικιάς του εκλιπόντος αδελφού του Λόρενς, της Γκουέν και του ίδιου του Λόρενς. Με τον τρόπο αυτό υπερτονίζεται το μέγεθος της κατάρας που πέφτει πάνω στον Λόρενς, ο οποίος τη στιγμή που βρίσκει τον έρωτα είναι καταδικασμένος να τον χάσει, παρά την πάλη που δίνει να τιθασεύσει το τέρας μέσα του.
Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στην Αγγλία, σε όσες περιοχές δεν είχε πλήξει από άποψη οικιστικής αισθητικής και ανάπλασης ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπου η παραγωγή μπορούσε, με λίγες παρεμβάσεις να αναβιώσει το σκοτεινό, ομιχλώδες και βρόμικο βικτωριανό Λονδίνο.
Στο ρόλο του πατέρα (στη σύγχρονη εκδοχή της ταινίας ο ρόλος αυτός έχει μεγαλώσει) ο βραβευμένος με Όσκαρ Σερ Άντονι Χόπκινς και σ’ αυτόν του ντετέκτιβ που προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο, ο V for Vendetta Χιούγκο Γουίβινγκ, ενώ στο ρόλο της αρραβωνιαστικιάς βρίσκουμε την τάχιστα ανερχόμενη (μετά τη συμμετοχή της στην ταινία Ο Διάβολος Φοράει Prada) Έμιλι Μπλαντ. Σε ένα χαρακτηριστικό ρόλο, εκείνο της Μαλέβα, βρίσκουμε και την Τζεραλντίν Τσάπλιν.
Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΤΖΟ ΤΖΟΝΣΤΟΝ
Γεννήθηκε το 1950 στο Τέξας.
Έχει κερδίσει Όσκαρ για τα εφέ της ταινίας Raiders of the Lost Arc.
H πρώτη του επαφή με το χώρο ήταν στην εταιρεία του George Lucas.
Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν το Honey, I Shrunk the Kids.
Παλαιότερες ταινίες: Honey, I Shrunk the Kids, The Rocketeer, The Pagemaster, Jumanji, October Sky, Jurassic Park III, Hidalgo.
ΤΟ ΚΑΣΤ
ΜΠΕΝΙΣΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ
Γεννήθηκε το 1967 στο Πουέρτο Ρίκο.
Σπούδασε με υποτροφία στη σχολή της Stella Adler.
Έκανε αίσθηση με την ερμηνεία του στην ταινία Traffic, για την οποία κέρδισε Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.
Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία 21 Grams.
Παλαιότερες ταινίες: Big Top Pee-wee, Licence to Kill, The Indian Runner, Money For Nothing, Fearless, China Moon, Swimming with Sharks, The Usual Suspects, Joyride, Basquiat, The Fan, The Funeral, Excess Baggage, Fear and Loathing in Las Vegas, Snatch, The Way of the Gun, Traffic, The Pledge, The Hunted, 21 Grams, Sin City, Things We Lost In The Fire, Che: Part One, Che: Part Two.
ΣΕΡ ΑΝΤΟΝΙ ΧΟΠΚΙΝΣ
Γεννήθηκε το 1937 στην Ουαλία.
Το ντεμπούτο του έγινε στην τηλεταινία A Flea in Her Ear.
Ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για τις ταινίες The Silence of the Lambs (το οποίο και κέρδισε), The Remains of The Day, Nixon, Amistad.
Έχει προταθεί 5 φορές για Χρυσή Σφαίρα (Magic, The Tenth Man, The Silence of the Lambs, The Remains of the Day, Nixon, Amistad).
Παλαιότερες ταινίες: The White Bus, The Lion in Winter, Hamlet, When Eight Bells Toll, Young Winston, A Doll’s House, Audrey Rose, A Bridge Too Far, International Velvet, Magic, The Elephant Man, A Change of Seasons, The Bounty, The Good Father, Desperate Hours, The Silence of the Lambs, Freejack, Howards End, Dracula, Chaplin, The Trial, The Innocent, The Remains of the Day, Legends of the Fall, Nixon, August, Surviving Picasso, The Edge, Amistad, The Mask of Zorro, Meet Joe Black, Instinct, Hannibal, Hearts in Atlantic, Bad Company, Red Dragon, The Human Stain, Alexander, Proof, Bobby, All the King’s Men, Fracture, Beowulf.
ΕΜΙΛΙ ΜΠΛΑΝΤ
Γεννήθηκε το 1983 στην Αγγλία.
Έκανε το ντεμπούτο της με την ταινία Boudica.
Έχει κερδίσει Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της στην τηλεταινία Gideon’s Daughter, ενώ προτάθηκε και για την ερμηνεία της στην ταινία The Devil Wears Prada.
Παλαιότερες ταινίες: Boudica, My Summer of Love, Irresistible, The Devil Wears Prada, Wind Chill, The Jane Austen Book Club, Dan in Real Life, Charlie Wilson’s War, Sunshine Cleaning, The Great Buck Howard, Curiosity, The Young Victoria.
ΧΙΟΥΓΚΟ ΓΟΥΙΒΙΝΓΚ
Γεννήθηκε το 1960 στην Νιγηρία.
Έκανε το ντεμπούτο του με την ταινία For Love Alone.
Έχει διακριθεί για την ερμηνεία του στις ταινίες Proof και The Interview.
Παλαιότερες ταινίες: For Love Alone, The Right Hand Man, Wendy Cracked a Walnut, Proof, Road to Alice, Reckless Kelly, Frauds, The Custodian, Exile, Babe, True Love and Chaos, The Kiss, The Interview, True Colours, The Matrix, Little Echo Lost, Strange Planet, Russian Doll, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Rings: The Lord of the Rings: The Two Towers, The Matrix Reloaded, The Matrix Revolutions, The Lord of the Rings: The Return of the King, Everything Goes, Peaches, Little Fish, V For Vendetta, The Key Man.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com | xms24.com
Τελευταία: 
Συνδεδεμένοι: 
.jpg "CAVEMAN")
