[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κορυφή]

|

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΕΡΑΦΙΝ
SERAPHINE

Υπόθεση: 1912: Λίγο πριν ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, στη μικρή πόλη Σενλίς, 50 χιλιόμετρα βόρεια από το Παρίσι, η μοναχική και ιδιόρρυθμη Σεραφίν Λουίς (Γιολάντ Μορό) δουλεύει ως οικιακή βοηθός στο σπίτι της Μαντάμ Ντυφό. Η Σεραφίν, αν και δεν είναι πια νέα, κάνει οποιαδήποτε δύσκολη δουλειά προκειμένου να κερδίσει κάποια χρήματα και να αγοράσει τα υλικά που της χρειάζονται για να ασχοληθεί με το πάθος της, τη ζωγραφική. Περνά τα βράδια της κλεισμένη σε μια σοφίτα και ζωγραφίζει μικρούς, περίπλοκους και με πολύ έντονα χρώματα πίνακες, οι οποίοι απεικονίζουν φρούτα και φυτά. Στα χρώματά της χρησιμοποιεί ασυνήθιστα υλικά που βρίσκει γύρω της όπως κρασί, λάσπη, αίμα ζώων, λάδια από τα κεριά της εκκλησίας, φρούτα και πέταλα λουλουδιών.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Γοητευτικό, κατά τόπους ελεγειακό, αν και σε γενικές γραμμές περισσότερο ακαδημαϊκό απ’ όσο χρειαζόταν, πορτρέτο με άφθονες ψυχαναλυτικές… πινελιές μιας όχι-και-τόσο γνωστής (εκτός γαλλικών συνόρων) ζωγράφου, της Σεραφίν Λουί, η οποία, αντλώντας έμπνευση (και… πρώτες ύλες) από τη φύση και – όπως ισχυριζόταν – τον ίδιο το Θεό, παρουσίασε ορισμένα από τα πλέον εκθαμβωτικά δείγματα της «ναϊφ» τεχνοτροπίας, προσεγγίζοντας το απόγειο της έμπνευσής της το 1929, ακριβώς ένα χρόνο πριν την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στον κεντρικό ρόλο η Γιολάντ Μορό («Paris, je t'aime», «Το Τσεκούρι») εμβαθύνει με εντυπωσιακή πειστικότητα στον διαταραγμένο ψυχισμό της – μεγαλωμένης ανάμεσα σε καλόγριες – Σεραφίν, επιλέγοντας να χειριστεί με «λεπτότητα» και άφθονη εσωτερική ένταση τη σταδιακή «βύθιση» της ηρωίδας που υποδύεται στην παράνοια, η οποία και την οδήγησε σε ψυχιατρική κλινική ως το τέλος της ζωής της.

Στο πλάι της, ο Ούλριχ Τουκούρ («Παράδεισος στη Δύση», «Οι Ζωές των Άλλων») ενσαρκώνει με άψογο στυλ και ανεπιτήδευτο ενθουσιασμό τον Βίλχελμ Ούντε, Γερμανό κριτικό και συλλέκτη έργων τέχνης, ο οποίος διατέλεσε αρωγός και υπ’ αριθμόν ένα θαυμαστής της Σεραφίν, εντούτοις, η απόφαση του σκηνοθέτη και συνσεναριογράφου Μαρτίν Προβόστ να κρατήσει «σκιώδεις» κάποιες πτυχές του χαρακτήρα του (κάτι που ώρες-ώρες μας κάνει να αμφιβάλλουμε για τα… «αγνά» του κίνητρα), αφαιρούν πόντους απ’ το όλο εγχείρημα.

Το «Χάρισμα της Σεραφίν» θριάμβευσε στα φετινά βραβεία Σεζάρ, αποσπώντας συνολικά 7, μεταξύ των οποίων κι εκείνα της καλύτερης ταινίας και καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, κατηγορία στην οποία η Μορό επικράτησε, μεταξύ άλλων και της Κριστίν Σκοτ Τόμας, η οποία, κατά την προσωπική μου άποψη, στο «Απλά σ’ Αγαπώ» του Φιλίπ Κλοντέλ παρέδωσε τη – με διαφορά – κορυφαία γυναικεία ερμηνεία της περσινής χρονιάς…

του Χάρη Παπαπαναγιώτουharry.papapanagiotou@myfilm.gr

Η Βαθμολογία μου:

Στα γρήγορα :
Μια ψυχο-βιογραφία αριστούργημα. Μιά ταινία που ρουφάει τον θεατή μέσα στη δίνη του ψυχισμού μιας ιδιαίτερης περίπτωσης καλλιτέχνη.

Η ταινία αυτή είναι μια ιδιόρυθμη, αργής ανάπτυξης και εσωτερικού περιεχομένου βιογραφία της αυτοδίδακτης, naive γαλλίδας ζωγράφου Seraphine De Senlis (αγγλιστί Seraphine Louis). Στην ουσία είναι ένα ψυχογράφημα της ακατέργαστης καλλιτεχνικής ιδιοφυϊας της, αλλά και μια αποδραματοποιημένη το δυνατό προσπάθεια περιγραφής της άλλης όψης του νομίσματος της καλλιτεχνικής φύσης του ανθρώπου, αυτής των εμμονών και της τρέλας.

Στα χαλαρααά :
Η ιδιόρυθμη και συγκινητική ιστορία αυτής της γυναίκας είναι το βασικό ατού αυτής της ταινίας. Ο αργός ρυθμός και η μικρή χρήση διαλόγων είναι απαραίτητα στοιχεία, λόγω της κατεύθυνσης της ταινίας προς την ψυχή της Sheraphine. Η εσωτερική ερμηνεία της Yolande Moreau, τα κάδρα, η θεσπέσια φωτογραφία τοπίων, χώρων και προσώπων, αλλά και η σκηνοθεσία του Martin Provost, της δίνουν μεγάλο βάθος. Η μονοθεματική μουσική επένδυση του Michael Galasso, είναι όμως η ψυχή της Sheraphine, αν και στους περισσότερους αυτή θα ενεργήσει υποδορίως.

Αντίθετα με τις περισσότερες βιογραφίες καλλιτεχνών, που καταπιάνονται με πολυπροβαλλόμενες αυθεντίες και με πιό ευγενής φύσεως καλλιτέχνες, εδώ έχουμε μια χοντροκομμένη, ταλαιπωρημένη και μοναχική γυναίκα, η οποία καταφέρνει, μέσα στη τραχιά καθημερινότητα και παρόλη την αποθάρρυνση που εκλαμβάνει από το περιβάλλοντος της, να διατηρήσει την επαφή της με την καλλιτεχνική της φύση, αφού μάλιστα για αυτήν αποτελεί και τη μόνη διέξοδο και μορφή επικοινωνίας, σε ολόκληρη τη ζωή της.

Ο χαρακτήρας της Seraphine, παρουσιάζεται ως μια μοναχική μεγάλη γυναίκα, επηρεασμένη από τον καθολικισμό αλλά στην ουσία ανιμίστρια (γαλατικές καταβολές;), η οποία νιώθει μέρος του όλου της φύσης, περισσότερο από μέρος της ανθρωπότητας.

Την ημέρα, κάνει αθώες κλοπές, αλλά και διάφορες δουλειές, παλεύει να βγάλει τις δεκάρες που θα της επιτρέψουν να επιβιώσει. Κάθε νύχτα όμως -μέσα στο άθλιο δωμάτιο που νοικιάζει, υπό το φως ενός κεριού- κάνει αυτό για το οποίο νιώθει ότι είναι γεννημένη και είναι το μόνο πράγμα μαζί με τους περιπάτους στη φύση, μέσα από τα οποία η ύπαρξη της μοιάζει να πέρνει υπόσταση ... ζωγραφίζει.

Μπαίνοντας στην διαδικασία συστηματικότερης επικοινώνησης, αναγνώρισης αλλά και εμπορευματοποίησης της καλλιτεχνικής της φύσης –μια διαδικασία στην οποία την σύστησε ο γερμανός συλλέκτης έργων τέχνης Wilhelm Uhde-, η Seraphine θα χάσει σταδιακά τον έλεγχο της ζωής της και θα αφεθεί εντελώς στην καλλιτεχνική της φύση και στα στοιχειά του μυαλού της.

Αν υπάρχει κάποιο ψεγάδι στην ταινία, τότε αυτό είναι σε επίπεδο σεναρίου και χρεώνεται στον Martin Provost, αφού δεν μας δικαιολογεί επαρκώς την στάση του Wilhelm Uhde, που σε πρώτη φάση είναι ενθουσιώδης με το έργο της Seraphine και την υποστηρίζει, λόγω του πολέμου την ξεχνάει, αλλά αργότερα, μένοντας στο Chantilly, πολύ κοντά στο Senlis, δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια να την βρει, ενώ στη συνέχεια όταν τυχαία την ξανα-ανακαλύπτει φαίνεται να την εκμεταλεύεται οικονομικά, ενώ σίγουρα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται έγκαιρα (ή μήπως δεν τον νοιάζει αρκετά;) ότι η Sheraphine χάνει τον έλεγχο.

Η Seraphine έζησε στο ψυχιατρικό άσυλο, μέχρι και το 1942, οπότε και πέθανε μέσα στην κατοχική Γαλλία του WWII (οι ψυχικά ασθενείς δεν ήταν μέσα στις ... προτεραιότητες των Ναζί).

Η Βαθμολογία μου:

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

Ulrich Tukur ... Wilhelm Uhde
Yolande Moreau ... Seraphine Louis, dite Seraphine de Senlis
Genevieve Mnich
Serge Lariviere ... Duval
Francoise Lebrun
Anne Benoit
Nico Rogner ... Helmut Kolle
Corentin Lobet

Σκηνοθεσία
Martin Provost

Σενάριο
Martin Provost
Marc Abdlenour

Παραγωγή
Milena Poylo
Olivier Rausin
Gilles Sacuto

Μουσική
Michael Galasso

Φωτογραφία
Laurent Brunet, A.F.C.

Σχεδιασμός Παραγωγής
Thierry Francois

Σκηνικά
Catherine Jarrier-Prieur

Μακιγιάζ
Evelyne Byot
Lelia Delval

Διεύθυνση Παραγωγής
Julien Bouley
Nathalie Duran

Βοηθός Σκηνοθέτη
Raphaelle Piani

Ήχος:
Philippe Van Den Driessche

Κοστούμια:
Madeline Fontaine

Χρονολογία παραγωγής
2008

Χώρα παραγωγής
ΓΑΛΛΙΑ, ΒΕΛΓΙΟ

Γλώσσα
ΓΑΛΛΙΚΑ

Διάρκεια
121'

Εικόνα
ΕΓΧΡΩΜΗ

Είδος ταινίας
ΔΡΑΜΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΕΠΟΧΗΣ, ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ

Καταλληλότητα

Εταιρείες Παραγωγής
TS Productions
Climax Films (co-production)
Region Ile-de-France (participation)
Centre National de la Cinematographie (CNC) (participation)

Ήχος

Διανομή
FILMTRADE (Greece) (theatrical) (2008)
Diaphana Films (2008) (France) (theatrical)

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΡΟΝΤΟ 2008

7 βραβεία ΣΕΖΑΡ

ΣΕΡΑΦΙΝ ΛΟΥΙΣ, μια ζωή...

1864
Στις 2 Σεπτεμβρίου γεννιέται η Σεραφίν Λουίς στο Αρσί-σιρ-Ουάζ, με πατέρα ωρολογοποιό και μητέρα που ασχολείται με τη φάρμα. Στα παιδικά της χρόνια πηγαίνει το πρωί σχολείο και το βράδυ βοηθά τη μητέρα της.
1874
Η "επίσημη" γέννηση του ιμπρεσιονισμού με την παρουσίαση του πίνακα του Κλοντ Μονέ: "Τοπίο Χάβρης, εντύπωση ανατολής ηλίου", στα πλαίσια έκθεσης νέων ζωγράφων στο στούντιο Ναντάρ.
1877
13 χρονών, η Σεραφίν βρίσκεται στο Παρίσι για να γίνει οικιακή βοηθός και συγχρόνως δουλεύει σε ένα ινστιτούτο για νεαρά κορίτσια όπου και έρχεται σε πρώτη επαφή με τη ζωγραφική, παρακολουθώντας έναν καθηγητή που διδάσκει σχέδιο.
1882
18 χρονών, η Σεραφίν γίνεται αποδεκτή στην αδελφότητα Σαιντ-Ζοζέφ ντε Κλινί στο Σενλίς, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα είκοσι χρόνια.
1886
Στο Σαλόνι Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών εκθέτει για πρώτη φορά ένας νέος καλλιτέχνης τον πίνακα "Βράδυ γιορτής". Είναι ο Ντουανιέ Ρουσσώ ο πρώτος των "ναϊφ" ζωγράφος.
1906
Η Σεραφίν νοικιάζει ένα μικρό δωμάτιο στο Σενλίς και δουλεύει ως οικιακή βοηθός σε διάφορα σπίτια.
1907
Με τον πίνακα "Οι δεσποινίδες της Αβινιόν" ο Πάμπλο Πικάσο 26 ετών, σηματοδοτεί το κίνημα του κυβισμού.
1912
Η Σεραφίν συναντά τον Βίλχελμ Ούντε ο οποίος την ενθαρρύνει να συνεχίσει να ζωγραφίζει.
1914
Κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
1921
Η συλλογή του Βίλχελμ Ούντε βγαίνει σε πλειστηριασμό αφού έχει περάσει στα χέρια του Γαλλικού κράτους στη διάρκεια του πολέμου.
1924
Ο Αντρέ Μπρετόν δημοσιεύει το "Μανιφέστο του Σουρεαλισμού", καθιερώνοντας ένα καλλιτεχνικό είδος που περιλαμβάνει ζωγράφους όπως ο Νταλί, ο Μιρό, ο ντε Κίρικο κ.α.
1927
Ο Β. Ούντε επιστρέφει στη Γαλλία στο Σαντιγί, μαζί με την αδερφή του Αν-Μαρί. Ξαναβρίσκει τη Σεραφίν με αφορμή μια έκθεση στο Σενλίς και αποφασίζει να την υποστηρίξει ξανά. Σταδιακά η Σεραφίν εγκαταλείπει τις περιστασιακές δουλειές και αφιερώνεται στη ζωγραφική.
1929
Ο Β. Ούντε διοργανώνει μια έκθεση στο Παρίσι με τους "Ζωγράφους της Coeur Sacre" οι οποίοι ως επί το πλείστον ανήκουν στο κίνημα του "ναϊφ", μεταξύ αυτών είναι η Σεραφίν και ο Ρουσσώ. Πολλοί πίνακες της Σεραφίν πωλούνται και καταλήγουν σε ιδιωτικές συλλογές και για πρώτη φορά η Σεραφίν κερδίζει τόσα χρήματα και είναι οικονομικά ανεξάρτητη. Αυτή είναι ίσως η πιο ανέμελη περίοδος της ζωής της.
1930
Η οικονομική κρίση χτυπά και την αγορά των έργων τέχνης. Τα ταμπλό της Σεραφίν δεν πουλούν πια, κάτι που την επηρεάζει σοβαρά και τής προκαλεί άγχος και σύγχυση.
1931
Τα σημάδια της διανοητικής διαταραχής στη Σεραφίν κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους. Μιλά μόνη της, παρενοχλεί τους περαστικούς, ωρύεται για το τέλος του κόσμου και παρουσιάζει μανία καταδίωξης.
1932
Τη Δευτέρα 31 Ιανουαρίου σε μια από τις κρίσεις της, η Σεραφίν αποθέτει μέρος από τα υπάρχοντά της μπροστά στο κτίριο της χωροφυλακής του Σενλίς. Οδηγείται στο νοσοκομείο με έντονες παραισθήσεις όπου και ιατρικά πια επιβεβαιώνεται η ασθένειά της. Στις 25 Φεβρουαρίου εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική του Κλερμόν ντε λ' Ουαζί και από εκείνη τη στιγμή και έπειτα αρνείται να ζωγραφίσει ξανά και παραμένει κλεισμένη στον εαυτό της. Την ίδια χρονιά πίνακές της εκθέτονται στο Παρίσι στην έκθεση "Οι μοντέρνοι πριμιτίφ ζωγράφοι".
1933
Στη Γερμανία ο Χίτλερ αποκηρύσσει την "εκφυλισμένη" τέχνη (κυβισμό, εξπρεσιονισμό κ.λ.π.).
1934
Στην εισαγωγή του έργου του "Πέντε πριμιτίφ μαιτρ" (1949), ο Β. Ούντε καταδεικνύει για άγνωστο λόγο το 1934 ως το έτος που πέθανε η Σεραφίν.
1937 -1938
Η έκθεση με τίτλο "Οι δημοφιλείς μαιτρ της πραγματικότητας", με περισσότερους από διακόσιους πίνακες ζωγράφων όπως η Σεραφίν, ο Ντ. Ρουσσώ και ο Ουτριγιό, παρουσιάζεται αρχικά στο Παρίσι και στη συνέχεια στη Ζυρίχη και στη Νέα Υόρκη στο ΜΟΜΑ. Είναι η πρώτη μεγάλη έκθεση του ρεύματος του "ναϊφ".
1942
Η έκθεση: "Οι πριμιτίφ ζωγράφοι του 20ου αιώνα" διοργανώνεται στο Παρίσι. Η Σεραφίν πεθαίνει στις 18 Δεκεμβρίου στην ψυχιατρική κλινική του Κλερμόν ντε λ' Ουαζί σε ηλικία 78 ετών.
1945
Με πρωτοβουλία του Β. Ούντε ανοίγει στην Galerie de France στο Παρίσι μια έκθεση αφιερωμένη εξ' ολοκλήρου στη Σεραφίν.

ΓΙΟΛΑΝΤ ΜΟΡΟ: Σεραφίν Λουίς (ντε Σενλίς)

Η Γιολάντ Μορό γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1953. Στην αρχή της καριέρας της ασχολήθηκε με το παιδικό θέατρο. Στην συνέχεια αφιερώθηκε στην κωμωδία. Το 1982 συναντήθηκε με την Ανιές Βαρντά και από τότε άρχισε να δουλεύει στη Γαλλία στον κινηματογράφο και το θέατρο. Το 2001 έπαιξε στην ταινία "Αμελί" του
Ζαν-Πιερ Ζενέ και κατόπιν εμφανίστηκε σε ταινίες των Jean-Pierre Ameris, Κώστα Γαβρά, Catherine Breillat.
Το 2004 ήταν η χρονιά που η Γιολάντ Μορό καθιερώθηκε εμπορικά και καλλιτεχνικά με την ταινία "Quand la mer monte..." (Όταν ήρθε η παλίρροια..). Στην ταινία η Μορό εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε αναλάβει και την σκηνοθεσία μαζί με τον Gilles Porte. Το φιλμ "Quand la mer monte..." έγινε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της χρονιάς στη Γαλλία και η Γιολάντ Μορό κέρδισε 2 Σεζάρ (Α΄ γυναικείου ρόλου, καλύτερης πρώτης ταινίας).

ΒΙΛΧΕΛΜ ΟΥΝΤΕ (1874-1947): Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΣΕΡΑΦΙΝ

Ο γερμανικής καταγωγής κριτικός και συλλέκτης Βίλχελμ Ούντε, μετακόμισε στο Παρίσι το 1903 για να αφιερωθεί στην τέχνη. Ανακάλυψε τον Ντουνιέ Ρουσσώ, συναντήθηκε με τον Πικάσο (ο οποίος μάλιστα ζωγράφισε το πορτρέτο του το 1907), τον Μπρακ, τον Ντελονέ και σιγά-σιγά έφτιαξε μια εξαιρετική συλλογή έργων τέχνης. Όταν μετακόμισε στο Σενλίς το 1912 ανακάλυψε έναν πίνακα που τον συνάρπασε, της Σεραφίν Λουίς της οικιακής του βοηθού! Με τον πόλεμο αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γερμανία και δεν ξαναγύρισε στο Παρίσι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του είκοσι. Ο Ούντε υποστήριξε πολλούς νέους ζωγράφους του ρεύματος "ναϊφ" (Βεβάν, Μπομπουά, Μποσάν) γοητευμένος από το φυσικό τους ταλέντο και την αμεσότητα των έργων τους.
Λόγω της αποκήρυξης της γερμανικής του υπηκοότητας το 1938, ο Ούντε πέρασε τα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου κρυμμένος στην νοτιοανατολική Γαλλία. Πέθανε στο Παρίσι το 1947 έχοντας μόλις καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής της Σεραφίν Λουίς: μια έκθεση αποκλειστικά με δικά της έργα, που πραγματοποιήθηκε τελικά το 1945 στη Galerie de France στο Παρίσι.

Σημείωμα του σκηνοθέτη Μαρτέν Προβόστ:

"Στο σενάριο θέλησα να αναπτύξω την ιστορία της Σεραφίν γύρω από τη φιλία της με το Βίλχελμ Ούντε, ο οποίος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε αυτό που πραγματικά ήταν η Σεραφίν και ο οποίος την υποστήριξε μέχρι το τέλος. Λόγω της σχολαστικότητάς της Σεραφίν και της έντονης πίστης της, επιβάλλεται ένα ιδιαίτερο ύφος στην επεξεργασία της ιστορίας της ζωή της. Στην ταινία, προσπάθησα να προσδιορίσω τη διαδικασία μέσα από την οποία μια γυναίκα ταπεινής προέλευσης και αγαθών πεποιθήσεων κατάφερε να γίνει μία ολοκληρωμένη καλλιτέχνης σε μία εποχή που ήταν σχεδόν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο. Καθώς και το πώς ένας ευγενικός και περίπλοκος άνδρας, που είχε μάθει να τον υπηρετούν έφτασε στο σημείο να υπηρετεί αυτός την ταπεινή γυναίκα, την καλλιτέχνη και το έργο της. Επιθυμία μου ήταν η ταινία να είναι ασυμβίβαστη, καθαρή και τακτοποιημένη, όσο το δυνατόν δηλαδή πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία της Σεραφίν και τον αισθησιασμό που χαρακτήριζε τη σχέση της με τη φύση. Χωρίς να τονίσω υπερβολικά τις πτυχές της ασθένειάς της, προσπάθησα να παρουσιάσω τον κόσμο όπως θα τον έβλεπε εκείνη. Πρέπει να κατανοήσει κάποιος την τέχνη της Σεραφίν, τα βάσανά της, την απόρριψη που ένοιωσε και τη βασανιστική αίσθηση του σκοπού της ζωής της να παράγει σπουδαία τέχνη, προκειμένου να αντιληφθεί το χάρισμα που την οδήγησε στη σφαίρα του παραλόγου."

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/
http://www.allmovie.com/

PHOTOS - POSTERS

Φωτογραφικό υλικό

Τύπος: Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

Video Trailer Type: Flash Get Flash to see this player.

Σημείωση:   -- Κυκλοφορία: 9/4/2009

Διαφήμιση