Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 31/7/14 :.
. Parker
. Marina
. Έρωτας αλά Ισπανικά
. Σουπερχόνδριος
. Έλα Να Πάρεις Τον Καφέ Σε Μας (1970)
.: από 7/8/14 :.
. 22 Jump Street
. Σαββατοκύριακο στο Παρίσι
. Μία Τυχαία Συνάντηση
. Ρε, Μη
. Fear and Desire (1953)
.: από 14/8/14 :.
. Λόγια και Εικόνες
. Θεϊκό Κόλπο
. Δείπνο Ηλιθίων (1998)
.: από 21/8/14 :.
. Sex Tape
. Σεφ
. Οι Αναλώσιμοι 3
.: από 28/8/14 :.
. Lucy
. Αεροπλάνα 2: Ιπτάμενοι Πυροσβέστες
. Cuban Fury
. Μαγεία στο Σεληνόφως

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: gabrielpaok's Profile gabrielpaok
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9720

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 114
Μέλη: 0
Σύνολο: 114

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: Η Τέλεια Ομορφιά (La grande bellezza / The Great Beauty) του Πάολο Σορεντίνο (2013)

Ημερομηνία καταχώρησης: Τρίτη, 24 Σεπ. 2013 @ 08:04:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Δραματική

Η Τέλεια Ομορφιά
La grande bellezza / The Great Beauty

του Πάολο Σορεντίνο
με τους Τόνι Σερβίλο, Κάρλο Βερντόνε, Σαμπρίνα Φερίλι, Κάρλο Μπουκιρόσο, Πάμελα Βιλορέζι, Γαλατέα Ράντζι, Φράνκο Γκρατσιόζι, Ιάια Φόρτε

Υπόθεση:
Ρώμη, εν μέσω μεγαλοπρεπούς θέρους. Τουρίστες συρρέουν στον λόφο Γιανίκουλουμ. Ένας Ιάπωνας καταρρέει από την πολλή ομορφιά. Ο Jep Gamberdella –ένας εμφανίσιμος άντρας με ακαταμάχητη γοητεία, παρ’ όλα τα πρώτα σημάδια των γηρατειών- απολαμβάνει στο μέγιστο την κοινωνική ζωή της πόλης. Παρευρίσκεται σε σικ δείπνα και πάρτι, όπου το λαμπερό του πνεύμα και η ευχάριστη παρουσία του είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος και αμετανόητος γόης, είχε γράψει στα νιάτα του ένα μυθιστόρημα που του εξασφάλισε ένα λογοτεχνικό βραβείο και τη φήμη του καταπιεσμένου καλλιτέχνη. Καμουφλάρει τη δυσφορία του με κυνισμό, που τον κάνει να βλέπει τον κόσμο με πικρόχολο σαρκασμό. Στην ταράτσα του διαμερίσματος του, με θέα το Κολοσσαίο, οργανώνει πάρτι όπου «Το Ανθρώπινο Σύστημα» -ο τίτλος του μυθιστορήματος του- ξεγυμνώνεται και όπου διαδραματίζεται η κωμωδία της ανυπαρξίας. Κουρασμένος από τον τρόπο ζωής του, ο Jep καμιά φορά ονειρεύεται να ξαναπιάσει το γράψιμο, στοιχειωμένος από τις αναμνήσεις ενός νεανικού έρωτα. Θα τα καταφέρει όμως; Μπορεί να ξεπεράσει τη βαθειά αποστροφή του για τον εαυτό του και τους άλλους σε μια πόλη της οποίας η εκθαμβωτική ομορφιά παραλύει;


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Ρώμη είναι η μοναδική πόλη στον κόσμο, όπου ένας Ιάπωνας  - ένας επαγγελματίας τουρίστας - λιποθυμά από δέος. Η Ρώμη μπορεί να σε εξαντλήσει και μετά σε καταπιεί, αλλά δεν σε αποβάλλει, γιατί σε μεταβολίζει και τελικά σε εμπεριέχει. Και ο Paolo Sorrentino το ξέρει αυτό. Ξέρει ότι αυτή η πόλη είναι αιώνια, γιατί μπορεί να είναι ασήκωτη και ελαφριά, στιβαρή και κενή μαζί.

Έτσι, αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα υπονομευτικό σκηνικό -τόσο εκτυφλωτικό που καταντά αβάσταχτο- γίνεται μέσα από τον φακό του Sorrentino ο κατάλληλος βιότοπος για να ευδοκιμήσουν οι κοσμικοί με τους περιθωριακούς, μια εξεζητημένη στριπτιζέζ με τον πιο κομψό εξηντάχρονο Ρωμαίο, το ιερό με το βέβηλο.
Θρυμματισμένη σε ψηφίδες και σπαρμένη με αποσπάσματα διαλόγων που γλιστράνε από τη μικροπρέπεια στον στοχασμό, H Τέλεια Ομορφιά μπορεί να αιχμαλωτίζεται προσωρινά στα περίτεχνα κάδρα του Sorrentino, παραμένει όμως άπιαστη και νοσταλγική.

Ο Toni Servillo υποδύεται τον διάσημο συγγραφέα ενός μυθιστορήματος με αξιοπρόσεχτη χάρη και βάθος. Είναι ίσως ο μόνος Ιταλός ηθοποιός που θα μπορούσε να ξαπλώνει με τέτοια άνεση σε μια αιώρα που αγγίζει το Κολοσσαίο, στα χνάρια του Μαστρογιάννι στο φελλινικό σινεμά. Όπως λέει χαρακτηριστικά σε μια εξομολογητική στιγμή της ταινίας: « Ήθελα να γίνω βασιλιάς της μεγάλης ζωής. Δεν ήθελα να πηγαίνω απλώς σε γλέντια. Ήθελα να έχω τη δύναμη να τα καταστρέφω».

Συνέντευξη με τον Paolo Sorrentino

Πώς καταλήξατε να κάνετε μια ταινία που σκαλίζει σε τέτοιο βάθος τον μικρόκοσμο της Ρώμης, μετά την εμπειρία των ταινιών που κάνατε στην Ιρλανδία και στην Αμερική;

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν μια ταινία που ψηλαφίζει τις αντιφάσεις, τις ομορφιές, τις σκηνές που έχω δει και τους ανθρώπους που έχω συναντήσει στη Ρώμη.  Είναι μια εκπληκτική πόλη, κατευναστική και ταυτόχρονα γεμάτη από κρυφούς κινδύνους. Λέγοντας κινδύνους, εννοώ τις πνευματικές περιπέτειες που δεν οδηγούν πουθενά. Αρχικά, ήταν ένα φιλόδοξο σχέδιο χωρίς όρια, που το ανέβαλλα συνεχώς μέχρι που βρήκα το συνδετικό στοιχείο που θα μπορούσε να δώσει ζωή σε αυτό το ρωμαϊκό σύμπαν. Και το στοιχείο αυτό ήταν ο χαρακτήρας του Jep Gambardella, το τελευταίο κομμάτι του παζλ, που έκανε την όλη ιδέα της ταινίας δυνατή και λιγότερο συγκεχυμένη. Θεώρησα ότι έχει έρθει η στιγμή να φέρω αυτό το αδιαμφισβήτητα φιλόδοξο φιλμ στη ζωή. Μετά από δυο υπέροχα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ταξίδεψα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική για να κάνω το Εκεί που Χτυπάει η Καρδιά μου, πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να σταματήσω να μετακινούμαι. Ήθελα να διατηρήσω έναν νωχελικό τρόπο ζωής με μια δουλειά που θα μου επέτρεπε να πηγαίνω σπίτι κάθε απόγευμα. Στην πραγματικότητα, όμως, Η Τέλεια Ομορφιά ήταν ένα εξοντωτικό φιλμ, αν και ήταν μια παθιασμένη εμπειρία.

Ποιος ήταν ο ρόλος του Umberto Contarello στη συγγραφή του σεναρίου;

Γνωριζόμαστε από τότε που ήμουν νέος, όταν ήθελα να γίνω σεναριογράφος και εκείνος ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος σεναριογράφος. Μαζί με τον Antonio Capuano, με έβαλαν στη δουλειά. Με έφερε σε επαφή με ποιητικούς κόσμους που είχα την τύχη να αναπαράξω αργότερα με τον δικό μου προσωπικό τρόπο, με βάση τη δική μου ευαισθησία. Το αποτέλεσμα ήταν να μοιραζόμαστε τον τρόπο που προσεγγίζουμε τα πράγματα εδώ και μια εικοσαετία. Η μέθοδος συνεργασίας μας είναι ξεκάθαρη. Συνίσταται στο να μιλάμε τακτικά, καμιά φορά βιαστικά, καμιά φορά με βάθος, σε σχέση με τις ιδέες που μας δίνει η καθημερινότητα. Ακόμα και τα μικρά πράγματα, ή η ακαταμάχητη ανάγκη να λέμε ο ένας στον άλλο ένα αστείο που μας κάνει να γελάμε, μπορεί να μας παροτρύνει να γράψουμε ή να τηλεφωνήσει ο ένας τον άλλο, ή να βρεθούμε. Αργότερα, όταν η συγγραφική διαδικασία αρχίζει, οι δρόμοι μας χωρίζονται. Σαν ένα μεγάλο παιχνίδι πινγκ πονγκ, στέλνει ο ένας στον άλλον το σενάριο. Γράφω την πρώτη εκδοχή και του τη στέλνω. Γράφει τη δεύτερη. Κάνω την τρίτη και πάει λέγοντας μέχρι το γύρισμα, γιατί το σενάριο μπορεί πάντα να είναι προϊόν αυτοσχεδιασμού. Η λέξη Τέλος δεν υπάρχει στη συγγραφή.

Σκηνοθετικά, η ταινία είναι λιγότερο μπαρόκ από τις προηγούμενες φορές.

Πιθανώς. Προφανώς, είναι μια ταινία που ξεχειλίζει. Κατά την προετοιμασία, πρόσεξα ότι υπήρχε οπτικό υπέρβαρο από τα σκηνικά, τα κοστούμια και τους πολλαπλούς χαρακτήρες που χρειάζονταν για την πλοκή. Όταν άρχισα να σκηνοθετώ την ταινία, αποφάσισα να κρατήσω μια απόσταση από όλο αυτό. Θεώρησα ότι η σκηνοθεσία θα έπρεπε απλώς να συνοδεύει αυτή την πυκνότητα.

Από διάφορες απόψεις, η ταινία θα μπορούσε να αποκαλείται Sorrentino Roma. Η ιδέα να δανειστείτε την προσέγγιση του La Dolce Vita ήταν ένα από τα σημεία εκκίνησης της ταινίας; Όπως και στην ταινία του Fellini, ο πρωταγωνιστής είναι στην ουσία ένας παρατηρητής.

Στην πραγματικότητα, ακόμα και στις Συνέπειες του Έρωτα και στο Εκεί που Χτυπάει η Καρδιά μου, χρησιμοποίησα την αφηγηματική δομή που μου ταιριάζει περισσότερο. Ο πρωταγωνιστής είναι πάνω από όλα ένας παρατηρητής του εξωτερικού κόσμου που γίνεται ο κύριος λόγος ύπαρξης της ταινίας. Έτσι, μέσα από διάφορες ανατροπές, συμπτωματικά και συχνά για λόγους που σχετίζονται με τη μοίρα, κάνει ένα προσωπικό ταξίδι. Για την Τέλεια Ομορφιά, δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, γιατί ο πυρήνας της ταινίας ήταν μια μεγάλη μάζα από αλληλένδετα γεγονότα, χαρακτήρες και ιστορίες με επίκεντρο τη Ρώμη, την οποία ήθελα να μεταμορφώσω σε ταινία. Φυσικά, το Roma και το Dolce Vita είναι έργα τα οποία δεν μπορείς να προσποιηθείς ότι τα αγνοείς, όταν κάνεις μια τέτοια ταινία. Είναι δύο αριστουργήματα και ο χρυσός κανόνας είναι ότι τα αριστουργήματα τα βλέπουμε, δεν τα μιμούμαστε. Προσπάθησα να μείνω πιστός σε αυτό. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι τα αριστουργήματα μεταμορφώνουν τον τρόπο που αισθανόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Μας καθορίζουν, χωρίς να το ξέρουμε. Οπότε δεν μπορώ να αρνηθώ ότι αυτές οι ταινίες έχουν αφήσει το ανεξίτηλο σημάδι τους σε εμένα και ότι ίσως έχουν καθοδηγήσει την ταινία μου. Ελπίζω απλώς να με έχουν οδηγήσει στη σωστή κατεύθυνση.

Το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής, που υποδύεται ο Toni Servillo, είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Marcello Mastroianni, αλλάζει τη φύση της ιστορίας: διακρίνουμε πιο έντονη τη διάψευση στη σχέση του με τη δημιουργικότητα.

Έναν συγγραφέα τον απασχολεί συνεχώς η ιδέα του να εκμεταλλευτεί την ίδια του τη βιογραφία σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Αν αυτή η βιογραφία, όπως στην περίπτωση του Jep Gambardella ολισθαίνει συνεχώς προς τη ρηχότητα της υψηλής κοινωνίας, προς την άσκοπη φλυαρία που δεν είναι τίποτα άλλο από θόρυβος, προς το κουτσομπολιό που ανάγεται σε ενστικτώδη μικροπρέπεια, τότε αυτή η κεφαλαιοποίηση είναι πιθανή. Γι΄ αυτό παραθέτει συνεχώς αποσπάσματα του Φλομπέρ. Εντωμεταξύ, τα χρόνια περνάνε για τον Gambardella και η μεγαλύτερη πηγή απόγνωσης του είναι οι συνέπειες των γηρατειών. Ο χρόνος όλο και λιγοστεύει, το ίδιο και η ενέργεια, και η ευτυχία μοιάζει να χάνεται ή να μην έχει υπάρξει ποτέ. Η ηδονή έχει υποβαθμιστεί σε μηχανισμό, που αναιρεί την ίδια την αρχή της ηδονής. Το μόνο που το έχει απομείνει είναι η σχέση του με τη νοσταλγία της αθωότητας που αυτός ο χαρακτήρας ίσως συνδέει με τη στιγμιαία μορφή κάποιου άλλου πράγματος, πολύ μακριά από τη δική του εμπειρία: τη μακαριότητα. Για αυτό η συνάντηση του με την καλόγρια που αφιερώνει τη ζωή της στην πενία και που είναι με κάποιο τρόπο κοντά στη μακαριότητα, ξεκινά σαν μια ακόμα περιστασιακή και ασεβής κοινωνική συναναστροφή. Στο τέλος, με την απλότητα της, τον οδηγεί κάπου αλλού. Όχι κάπου που τον αλλάζει πραγματικά, αλλά τουλάχιστον τον βοηθάει να ρίξει μια φευγαλέα ματιά στο σημείο εκκίνησης μιας νέας καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Είναι η παρουσία του καρδινάλιου, που το μόνο που σκέφτεται είναι να δοκιμάζει καινούριες συνταγές, μια κριτική στην εκκλησία;

Είναι περισσότερο μια κριτική στη διάδοση της κουλτούρας του φαγητού, της γαστρονομίας, κοκ. Μερικές φορές φαίνεται ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τίποτε άλλο. Επίσης, βρίσκω αυτό το θέμα διασκεδαστικό, η τυραννική άγνοια αυτών που θέλουν να επιβάλλουν αυτά τα θέματα παντού έχει αρχίσει να με ενοχλεί. Για αυτό, λίγο σαν αστείο, ήθελα να δείξω πώς αυτή η μόδα απλώνεται ακόμα και στα πιο αναπάντεχα μέρη, ανάμεσα σε αυτούς που είναι αφιερωμένοι στην πνευματικότητα.

Η έξοχη έγχρωμη φωτογραφία του Luca Bigazzi είναι η ηχώ του ασπρόμαυρου έργου του Otello Martelli.

Η σχέση μου με τον Bigazzi είναι μακροχρόνια και στερεή. Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη και είμαστε πολύ τυχεροί που καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον χωρίς να μιλάμε. Οπότε, δίνω στον Luca το σενάριο και τον αφήνω να το ερμηνεύσει και να το καταλάβει με φωτιστικούς όρους. Ξέρει ότι προτιμώ να ακολουθήσω νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια από το να βασιστώ σε αυτά που ήδη ξέρουμε και έχουμε δοκιμάσει, και νομίζω ότι και αυτός δουλεύει ανάλογα. Είμαι όλο και πιο ικανοποιημένος με αυτή τη μέθοδο και πάντα χαίρομαι να ανακαλύπτω τον φωτισμό που έχει δημιουργήσει, από να του δίνω οδηγίες από πριν.

Στην ταινία υπάρχουν πολλές αναφορές στον Φλομπέρ και στην αίσθηση του κενού.

Ο μεγάλος συγγραφέας και σκηνοθέτης Mario Soldati έλεγε ότι η Ρώμη για ευνόητους λόγους ήταν η πρωτεύουσα που περισσότερο από κάθε άλλη μετέδιδε το συναίσθημα της αιωνιότητας. Αλλά, όπως θα συμπλήρωνε ο ίδιος, ποια είναι η αίσθηση της αιωνιότητας αν όχι η αίσθηση του κενού.

Η Τέλεια Ομορφιά μας θυμίζει το La Terrazza του Ettore Scola με την ατελείωτη ψιλοκουβέντα στην ταράτσα του συγγραφέα.

Ναι, το κουτσομπολιό, η προσφυγή στα χαμηλά επιπέδου σχόλια, η παροιμιώδης ικανότητα να δείχνουμε κακεντρέχεια ακόμα και για έναν κοντινό φίλο, η δυσφορία και ο κυνισμός που επικρατεί στη ρωμαϊκή αστική τάξη, όλα αυτά είναι δάνεια από το σύμπαν του Scola. Για αυτό ήθελα να του δείξω την ταινία μου και συγκινήθηκα που του άρεσε. Στο τέλος της προβολής, με χάιδεψε στο πρόσωπο για πολλή ώρα επαναλαμβάνοντας πόσο του άρεσε η ταινία. Κι εγώ, μετά από τόσα χρόνια, ένιωσα κάτι που είχα πολύ καιρό να ξανανιώσω, να νιώσω σαν γιος.

Φαίνεται ότι η ταινία κλείνει το μάτι σε άλλους σκηνοθέτες, χωρίς ακριβώς να τους παραθέτει.

Κατά τη γνώμη μου η ταινία δεν αναφέρεται σε άλλους σκηνοθέτες με την κυριολεκτική έννοια, αλλά είναι μια ταινία που οφείλει ευγνωμοσύνη στο μεγάλο ιταλικό σινεμά των Scola, Fellini, Ferreri, Monicelli κτλ.

Η ταινία έχει πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Πώς συνυπάρχουν;

Όσο έκανα σκέψεις για την ταινία, ένα αναπόφευκτο μείγμα του ιερού και του βλάσφημου, για το οποίο είναι διάσημη η Ρώμη, αμέσως σκέφτηκα ότι αυτή η απροκάλυπτη αντίφαση της πόλης, η ικανότητα της να συνδυάζει θαυματουργά το ιερό και το βέβηλο, θα έπρεπε να αντηχεί στη μουσική. Έτσι από την αρχή, μου ήρθε η ιδέα να χρησιμοποιήσω εκκλησιαστικούς ύμνους με ιταλική ποπ.

Η ταινία ξεκινά με ένα απόσπασμα του Σελίν. Υπονοείτε ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι από τη γέννηση στον θάνατο;

Ναι, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έχω αυτή τη θεώρηση. Αλλά το απόσπασμα του Σελίν, που είναι η αρχή του βιβλίου Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας, είναι και μια δήλωση για την πρόθεση που είχα κάνοντας την ταινία. Συνοψίζεται στο εξής: υπάρχει η πραγματικότητα, αλλά όλα είναι επινοημένα. Η επινόηση είναι απαραίτητη στο σινεμά, απλώς για να φτάσει στην αλήθεια. Μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, αλλά δεν είναι καθόλου. Ο Φελίνι είπε κάποτε: Σινεμά ή αλήθεια; Προτιμώ το σινεμά των ψεμάτων. Το ψέμα είναι η ψυχή του θεάματος. Αυτό που πρέπει να είναι αυθεντικό είναι το συναίσθημα που προκαλείται όταν βλέπουμε μια ταινία ή όταν εκφραζόμαστε».

Συνέντευξη με τον Toni Servillo

Διατηρείτε επαφή με τον Paolo Sorrentino ανάμεσα στις ταινίες;

Έχουμε κάτι κοινό που και οι δύο καλλιεργούμε και αυτό είναι ότι μας αρέσει το μυστήριο. Έχει να κάνει με την υπόληψη, με την αίσθηση της ειρωνείας και του αυτοσαρκασμού, με κάποιες παρόμοιες πηγές μελαγχολίας και μερικά θέματα που απασχολούν τη σκέψη. Αυτή η συνάφεια ανανεώνεται κάθε φορά που συναντιόμαστε, σαν να ήταν η πρώτη φορά, χωρίς να υπάρχει ανάγκη για πιο στενή σχέση ανάμεσα στις ταινίες. Συναντιόμαστε και είναι σαν να μην ήμασταν χώρια ποτέ. Αυτό δηλώνει μια βαθιά φιλία μεταξύ μας. Όταν προκύπτει ανάγκη, είναι αυτή η ανάγκη που γίνεται ταινία. Αυτό τροφοδοτείται από σιωπές και από κάτι μυστήριο που μας αρέσει να το αφήνουμε ως έχει. Η βάση της σχέσης μας έχει ένα στοιχείο μυστηρίου το οποίο δεν θέλουμε να αποκαλύψουμε. Δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε.

Συζητήσατε το σενάριο πριν το γύρισμα;

Όπως με όλες τις ταινίες που έχω κάνει με τον Paolo, το σενάριο είναι μια έκπληξη. Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει: «Έχω γράψει μια ταινία και θα ήθελα να πρωταγωνιστήσεις». Μετά μου στέλνει το σενάριο αμέσως. Το κάνει κάθε φορά. Αργότερα, συζητάμε το σενάριο. Από τη στιγμή που μου το στέλνει, συμμετέχω στις αρχικές αναγνώσεις. Δεν είναι μόνο ότι θέλει να εξάψει την περιέργεια μου για τον χαρακτήρα, θέλει και τη γνώμη μου. Από εκεί και πέρα, ξεκινά μια συζήτηση για τον χαρακτήρα και την ταινία, που δεν σταματά και συνεχίζεται σε όλη τη δημιουργική διαδικασία. Από την πλευρά μου, όσο κι αν μου αρέσει να προτείνω και να προσθέτω πράγματα, νομίζω ότι ο Paolo έχει μεγάλο ταλέντο στο σενάριο και στους διαλόγους. Όταν διαβάζεις το σενάριο, μπορείς να κάνεις εικόνα το φιλμ. Ο Paolo είναι ένας από αυτούς τους σκηνοθέτες που έχει όλη την ταινία στο κεφάλι του. Έρχεται στο γύρισμα πολύ προετοιμασμένος. Παρ΄ όλα αυτά κάνουμε συζητήσεις για να αναπτύξουμε τον χαρακτήρα. Ειδικά σε αυτή την ταινία, είμαι πολύ ευχαριστημένος με τον χαρακτήρα. Νομίζω ότι είναι η πιο προσωπική ταινία του Paolo, η πιο ελεύθερη.

Έχει συγκεκριμένο τρόπο για να κατευθύνει τους ηθοποιούς;

Επιλέγει τους ηθοποιούς με κριτήριο το ταλέντο που διακρίνει σ’ αυτούς και την εκτίμηση που τους έχει. Μετά περιμένει μια συγκεκριμένη ερμηνεία από αυτούς. Βασίζεται στον ηθοποιό που έχει διαλέξει. Τον υποστηρίζει και περιμένει το μέγιστο. Δεν διατηρεί μια μακροχρόνια σχέση μαζί μου, παρ’ όλο που έχουμε μια βαθειά σύνδεση που διατρέχει και τις τέσσερις ταινίες. Ρισκάρει με όλους τους ηθοποιούς που επιλέγει, όπως ποντάρεις σε ένα άλογο που νομίζεις ότι θα κερδίσει. Τις περισσότερες φορές, επιλέγει έναν ηθοποιό και φαντάζεται πώς θα ενσαρκώνει τον χαρακτήρα. Φυσικά, στο γύρισμα υπάρχει ένα μικρό περιθώριο για αυτοσχεδιασμό, ανάλογα με την περίσταση. Αλλά αυτό που είναι ιδιαίτερο είναι ο βαθμός του ρίσκου, που τον κάνει να επιλέγει έναν ηθοποιό για έναν ρόλο και να ποντάρει τα πάντα στο ταλέντο του. Προσωπικά, σε αυτήν την ταινία, περισσότερο από τις άλλες, ένιωσα ότι παρέδιδα τη σκυτάλη από τον σεναριογράφο στον χαρακτήρα. Με πολλή τρυφερότητα, ένιωσα ότι ο Paolo ήθελε πραγματικά αυτός ο χαρακτήρας, ο Gambarella που είχε επινοήσει, να έχει την όψη μου. Και μου παρέδωσε τη σκυτάλη και μου είπε: «Βάλε το πρόσωπο σου, το σώμα σου, την ύπαρξη σου». Επιπλέον, είναι ένας Ναπολιτάνος που ζει στη Ρώμη, με το ναπολιτάνικο στυλ που κατέχουμε πολύ καλά και οι δύο.

Η ταινία είναι πλούσια σε χαρακτήρες, ένα φάσμα από Ναπολιτάνους μέχρι Ρωμαίους, και όχι μόνο. Περισσότερο και από το Il Divo, ο Paolo βασίστηκε σε ηθοποιούς με σκηνική εμπειρία. Ο Paolo εκτιμά πραγματικά την πειθαρχία των θεατρικών ηθοποιών, την απόλυτη προετοιμασία με την οποία φτάνουν στη σκηνή, μια προετοιμασία που συγκρίνεται με τη δική του. Απαιτεί το ίδιο από όλους τους ηθοποιούς του.


Πιστεύετε ότι ο Sorrentino έχει με κάποιο τρόπο γίνει πιο ώριμος με τον καιρό;


Ναι, το έχω προσέξει στη συγγραφική του ικανότητα, είτε πρόκειται για σενάριο είτε για διάλογο, το οποίο ήταν ήδη αξιοσημείωτο στο L’ Uomo In Piu. Από τότε έχει εξελιχθεί, έχει γίνει πιο εκλεπτυσμένος και ταυτόχρονα έχει εξελίξει τη σκηνοθετική του ικανότητα ως δημιουργός εικόνων. Νομίζω ότι αυτή τη ταινία είναι η πιο ολοκληρωμένη απόδειξη αυτού. Μέσα στα χρόνια, έχει γίνει περισσότερο σκηνοθέτης, ενώ στο ντεμπούτο του ήταν πιο πολύ συγγραφέας που επινοούσε καταπληκτικές ιστορίες και διαλόγους, και λιγότερο δημιουργός φόρμας. Αλλά κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένης και της εμπειρίας του στην Αμερική, το γράψιμο του έχει ωριμάσει. Ο Paolo κάνει ταινίες με απόλυτη ελευθερία, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τις προσδοκίες της αγοράς ή τη στρατηγική καριέρας. Ο Paolo έχει μεγάλη ελευθερία ως καλλιτέχνης και, παρ’ όλο που είχε τεράστιες ευκαιρίες όπως η αμερικάνικη ταινία του, ή όπως αυτή που ήταν ευρωπαϊκή συμπαραγωγή με μεγάλο προϋπολογισμό, δεν αλλάζει κάτι στον τρόπο που σκηνοθετεί, ή γράφει. Αυτό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Αντί η δημιουργική του ελευθερία να μαλακώσει ή να αναισθητοποιηθεί, έχει ενισχυθεί.

Η ταινία μπορεί να ιδωθεί ως φόρος τιμής στον Fellini.

Ο Paolo δεν έχει κρύψει ποτέ τη βαθειά αγάπη του για τον Fellini. Κι εγώ όπως όλοι οι ηθοποιοί της γενιάς μου δεν έχω κρύψει την αγάπη μου για τον Mastroianni, ούτε για τον Volonte. Είναι καταλυτικές αναφορές για εμάς. Νομίζω ότι αυτή τη ταινία και το 8 1/2, το αριστούργημα του Fellini,  συνδέονται με την ίδια λέξη:  ασωτία. Και οι δύο ταινίες αναπτύσσουν αυτό το θέμα με έναν καταπληκτικό τρόπο, το χαράμισμα της προσωπικότητας, του ταλέντου, των συναισθημάτων, της προσωπικής του ιστορίας, του κοινωνικού του ρόλου. Ο Gambardella δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το ταλέντο του. Το σπαταλά και το καταστρέφει. Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι δύο ταινίες, που είναι εντελώς διαφορετικές, από δύο διαφορετικούς σεναριογράφους –έναν καταξιωμένο αριστοτέχνη και ένα νέο ταλέντο- μοιράζονται τον ίδιο ρυθμό που συνδέεται με το θέμα της ασωτίας

Η ταινία μεταφέρει κάποια αγωνία.

Με κάποιο τρόπο η ταινία διηγείται το τέλος μιας εποχής, χωρίς να ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον. Για μένα, είναι το απόλυτο φιλμ που αφηγείται τα τριάντα τελευταία χρόνια στην Ιταλία, με ανησυχητικές προεκτάσεις. Η αγωνία προκύπτει από το γεγονός ότι είναι μια ταινία που δεν κοιτάει στο μέλλον. Αλλά είμαστε αρκετά χαμένοι μπροστά στο αβέβαιο μέλλον.

Η ταράτσα είναι το εμβληματικό σκηνικό της ταινίας.

Ναι, είναι μια θαυμάσια ταράτσα ενός πραγματικού διαμερίσματος, σε ένα κόκκινο κτίριο που αναγνωρίζεται εύκολα, απέναντι από το Κολοσσαίο. Νομίζεις ότι μπορεί να αγγίξεις το μνημείο με τα ακροδάχτυλα σου από την ταράτσα. Είναι το διαμέρισμα του Gambardella, η συμβολική ταράτσα όπου γίνονται διαφορετικές συζητήσεις για τα θέματα που αναφέραμε προηγουμένως. Ο Gambardella φιλοξενεί πολλές ανόητες και χυδαίες συγκεντρώσεις εκεί. Κάθε συναίσθημα βρίσκει τη θέση του.

Στην αρχή, ένας Γιαπωνέζος τουρίστας πεθαίνει. Στο τέλος, αισθάνεσαι ότι ο θεατής μπορεί να υποκύψει.

Θεωρώ ότι ο θάνατος είναι μια εκδήλωση των συνεπειών της ομορφιάς. Ξέρουμε ότι η ομορφιά μπορεί και να σκοτώσει. Και θα ήμουν χαρούμενος αν αυτή τη ταινία διατηρεί αυτή την οπτική.
Στο Il Divo, ερμηνεύετε τον ρόλο σαν να φοράτε μάσκα. Σε αυτήν την ταινία παίζετε αποκαλύπτοντας το πρόσωπο σας. Είναι οι δύο παραδόσεις του ιταλικού θεάτρου.
Ναι, παρ’ όλο που το κούρεμα που έχω στην ταινία με αλλάζει, είμαι αρκετά αναγνωρίσιμος σε αυτή την ταινία. Δεν χρησιμοποίησα μάσκα. Ο χαρακτήρας κρύβεται συχνά, είναι σχεδόν δυσάρεστος εξαιτίας του κυνισμού του, αλλά είναι και πολύ συναισθηματικός. Όταν έχει την ευκαιρία, αποκαλύπτει βαθειά συναισθήματα. Είναι πολύ ανθρώπινος. Θα έλεγα ότι αυτή η ερμηνεία είναι η αντίθετη από αυτή στο Il Divo. Αντί να δουλέψω με τη μάσκα, ξεγυμνώθηκα.

Προτιμάτε κάποια από τις ταινίες περισσότερο;

Αυτό εξαρτάται από τους στόχους, το όραμα που έχει κάποιος για το ολοκληρωμένο έργο. Για μένα, και οι δύο εμπειρίες είναι συναρπαστικές, η καθεμία είχε τις δικές της απαιτήσεις σε σχέση με τον στόχο της ταινίας. Κάθε φορά που συνεργάζομαι με τον Sorrentino μου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστώ με διαφορετικό τρόπο. Είναι μια απόδειξη της επινοητικότητας του Paolo. Οι τέσσερις ταινίες που έχω κάνει μαζί του –L’ Uomo In PIu, The Consequences of Love, Il Divo, La Grande Bellezza- είναι τέσσερις αυτόνομοι κόσμοι, με χαρακτήρες που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ μας. Το μόνο πράγμα που μοιράζονται αυτές οι ταινίες είναι μια πινελιά που μου αρέσει πολύ στις ταινίες του: μια ανησυχητική αίσθηση μελαγχολίας, που είναι πολύ γοητευτική και καθρεφτίζει την προσωπικότητα του Paolo. Από τη μια, αντιμετωπίζω τη ζωή με ειρωνεία, από την άλλη αυτή η μελαγχολία είναι κάτι που μας δένει, παρ’ όλο που δεν το συζητάμε ποτέ.


After his 65th birthday, Jep Gambardella, an aging intellectual and one-time writer, decides to dedicate his life to the search of a meaning. On the background of a mysterious and wonderful Rome, our main character slowly rediscovers beauty under the monotonous, empty shell of a lifetime between sinners. Following a boring night spent between the sheets of a boring and egocentric rich woman from Milan, Jep decides to stick on a quieter quality of life, but several, casual, meetings will force him to reconsider his priorities. A stripper on the verge of breakdown, the ex-husband of his first love, a bizarre magician and a living Saint from a far away reality, will soon allow Jep to discover his own, personal, Great Beauty.

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ:

IMDb Facebook Twitter Official site


top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ο Ιταλικός κινηματογράφος άφησε αναμφίβολα μια εποχή στην ιστορία της έβδομης τέχνης. Όλοι μας έχουμε ακουστά για τον Φελίνι όπου ο σκηνοθέτης, στηριζόμενος σ΄ ένα πραγματικό γεγονός θέτει επί της σκηνής κοινότυπους και συνηθισμένους ανθρώπους και αναπτύσσει την ποιητική όραση η οποία λαμβάνει ονειρικές διαστάσεις. Τα τέλη όμως του 20ου αιώνα βρήκαν την Ιταλία πολύ λιγότερο δημιουργική και πρωτοπόρα. Ωστόσο, είχαμε την ευκαιρία από σε καιρό μερικά έργα τα οποία αποτελούσαν απόηχο αυτής της εποχής. Πρόσφατα δε έκανε την εμφάνισή του το έργο του Sorrentino η Τέλεια ομορφιά το οποίο διακρίθηκε στο φεστιβάλ των Καννών. Θα ήταν κατά τη γνώμη μας καλύτερα να μεταφραστεί σαν Το Μέγα Κάλλος, όρος οποίος ανταποκρίνεται τόσο στο ύφος όσο και στην ακριβή απόδοση του πρωτότυπου ιταλικού τίτλου La Grande Bellezza.

Αυτή η ταινία στηριζόμενη στην παράδοση του ιταλικού κινηματογράφου, αν και η πλοκή της είναι σαφής και απλή, ωστόσο τα μηνύματα που πηγάζουν από αυτή είναι πολλαπλά και αποσκοπούν από την μια πλευρά να προβάλλουν το παρελθόν της Ιταλίας το οποίο αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο του Τζεπ, ενός κομψού κυρίου και από την άλλη την παρακμή της περιβάλλουσας κοινωνίας. Ο κυνισμός του πρωταγωνιστή δεν αφήνει καμία αμφιβολία πάνω σ΄ αυτές τις σκέψεις που έχουμε εκφράσει. Μάλιστα οι ανούσιες γιορτές των επιφανών κατοίκων της Ρώμης μπροστά στο Κολοσσαίο, σύμβολο της κατάπτωσης και της απαρχής της αποσύνθεσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Μέσα από την αρνητική όραση που έχει ο Τζεπ γι τους κατοίκους της Ιταλικής πρωτεύουσας, ο Sorrentino μας κάνει με παράδοξο τρόπο να αισθανθούμε ένα θαυμασμό για την αιώνια πόλη καθόσον η νοσταλγία και η κομψότητα του πρωταγωνιστή αμβλύνουν τον κυνισμό του και μέσα από το προσωπικό του πλούτο το όλο έργο αποτελεί μία σαφή ανάλυση του τίτλου του ο οποίος θα μπορούσε να μεταφραστεί στα Ελληνικά με τη Φράση «Το Μέγα κάλλος». Αυτό το κάλλος είναι και η μετάβαση μιας αισθητικής από την ύλη προς το πνεύμα και αυτό , χάρις στην λεπτότητα με την οποία ο Sorrentino δημιουργεί αυτό τον απλό ως προς την πλοκή και σύνθετο ως προ την έκφραση κόσμο. Πρόκειται για μια αρμονική αλληλοδιαδοχή αντιφατικών καταστάσεων οι οποίες συνδυάζονται με έντεχνο τρόπο χάρις στη δημιουργία αυτού του κεντρικού προσώπου.

Από τεχνικής πλευράς θα θέλαμε τονίσουμε την μετακίνηση της κάμερας (τράβελιγκ) η οποία προσδίδει μια πρόσθετη αισθητική αξία. Πέρα όμως από αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τον άπταιστο φωτισμό ο οποίος συμβάλλει στην υποκειμενικότητα των προσώπων και των πραγμάτων επί της σκηνής.

Η κινηματογραφική ταινία La Grande Belleza αποτελεί όχι πλέον ένα απόηχο των ταινιών του Φελίνι, αλλά μια ζωντανή και παρακμάζουσα από τις πολλές κρίσεις εποχής μας και ένα απόηχο των προσώπων του Προυστ όπως οι Σουάν και οι Γκερμάντ. Αυτά τα πρόσωπα δρουν διαχρονικά αλλά με ιταλικό ύφος και σύμφωνα ασφαλώς με το βλέμμα του Sorrentino. Άργησε κατά την γνώμη μας να εμφανιστεί στις Ελληνικές οθόνες αλλά είναι ένα ευχάριστο γεγονός που έστω και αργά έφτασε.

Γεώργιος Κόκκινος
του Γεωργίου Δημοσθένους Κόκκινουavignonais@pathfinder.gr

 


Η Βαθμολογία μου:

 

Το πνεύμα του Fellini ζει παντοτινά

Οι καλές ταινίες φαίνονται από τα πρώτα πλάνα συνήθως κι εδώ ο καλύτερος μάλλον σύγχρονος Ιταλός Σκηνοθέτης Paolo Sorrentino μας παρουσιάζει την πιο ποιοτική δουλειά του έως σήμερα. Ένα κομψοτέχνημα που με το ένα πόδι βρίσκεται στην φορμαλιστική αρτιότητα του  Alain Resnais, (με την εναρκτήρια σεκάνς  στον αρχαιολογικό χώρο και τα αλλεπάλληλα travellings) και τους έντονους συμβολισμούς ανθρώπων/αγαλμάτων που παραπέμπουν στο πέρυσι στο μαρίενμπαντ και με το άλλο πόδι στην προβληματική του Federico Fellini πάνω στην κενότητα και τους προσωπικούς μας δαίμονες, με πλούσιες αναφορές στο και στην Dolce vita.

Στο ξέφρενο πάρτι που ακολουθεί, μεσήλικες γκροτέσκο φιγούρες χορεύουν δίχως αύριο καλύπτοντας την εσωτερική τους ένδεια  με πρόσκαιρες απολαύσεις. H πανέμορφη Ρώμη του πολιτισμικού πλούτου μετατρέπεται το βράδυ σε ένα άνδρο ακολασίας και το μόνο που μένει από αυτήν είναι η αντικειμενική ομορφιά των μνημείων της. Τα αγάλματα και οι προτομές φαντάζουν πιο όμορφα και αληθινά από τους ανθρώπους. Ο πρωταγωνιστής μας Jep Gambardella(Toni Servillo) ένας συγγραφέας και Βon viveur βρίσκεται στο ναδίρ της καριέρας του αλλά και της ζωής του. Έχοντας γράψει μόνο ένα μυθιστόρημα πριν πολλά χρόνια αμφιταλαντεύεται μεταξύ δημιουργικότητας και διασκέδασης. Ψάχνοντας την μεγάλη ομορφιά σε πρόσωπα και καταστάσεις της ζωής του  μένει τελικά ανήμπορος και ανίσχυρος να συνεχίσει να γράφει αλλά και όταν προς το τέλος συναντάει αυτή την ομορφιά στο πρόσωπο της θρησκείας δείχνει αδυναμία να την ακολουθήσει και επιλέγει την σιγουριά της εύκολης ζωής που έχει μάθει. 

Στην τελευταία σκηνή ο ταχυδακτυλουργός λέει στον Jep πως τα μαγικά που κάνει είναι απλά ένα τρικ. Ο Ταρκόφσκι έλεγε πως χρέος του Κινηματογραφιστή είναι να αναδημιουργεί την ζωή. Αυτό αποφασίζει στο τέλος και ο Jep. Θα αρχίσει το καινούριο του μυθιστόρημά καθώς στην μυθοπλασία ο καθένας μας επιτρέπεται να ονειρεύεται όπως θέλει και να διαλέγει την ομορφιά που του ταιριάζει.


 

Άρης Λεχουρίτης
του Άρη  Λεχουρίτηaris.lechou@myfilm.gr

 


Η Βαθμολογία μου:


Στα χνάρια των μεγάλων ιταλών δασκάλων

Ένας πραγματικά ιδιοφυής άνθρωπος του κινηματογράφου ο μοναδικός Paolo Sorrentino μετά από τις τόσες μοναδικές ταινίες με τις οποίες έχει γοητεύσει τους λάτρεις του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, αλλά και κάθε σκεπτόμενο cinéphile, επιστρέφει την σκηνοθετική του μάτια στην πόλη - πηγή έμπνευσης,  την Ρώμη -
όπως ο Roberto Rossellini με το «Rome, Open City» αλλά κυρίως ο  Federico Fellini με την «Roma» και  την «Dolce Vita».

Με πολλούς να τον συγκρίνουν με τον Fellini, ο Sorrentino δεν πέφτει στο λάθος της φτηνής μίμησης παρά το ότι η τωρινή του παραγωγή δίνει την αίσθηση ότι πιάνει το νήμα 53 χρόνια αργότερα,  από το φινάλε της «Dolce Vita».

Η προσέγγιση του φιλμ παραμένει σταθερή σε μια σύγχρονη ματιά και ο φόρος τιμής τους μεγάλους ιταλούς δημιουργούς και ιδιαίτερα στον Fellini δεν περνά σε καμιά περίπτωση μέσα από την εύκολη απομίμηση παρά μόνο μέσα από τις προφανείς αναλογίες.

Πρόκειται για μια  ανεπανάληπτη και απόλυτα εθιστική δημιουργία που όσοι τουλάχιστον έχουν καταφέρει να «συντονιστούν» με τον χαρισματικό αλλά και ιδιόρρυθμο τρόπο κινηματογραφικής γραφής του Paolo Sorrentino, θα την λατρέψουν.

Ενώ και όσοι απλά γοητεύονται από τον ποιοτικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο είναι αδύνατον να μείνουν ασυγκίνητοι από την εξαιρετική φωτογραφία, τα  χρώματα, την επιλογή των τοπίων και τις υπόλοιπες  ποιοτικές παραμέτρους, που συμβάλουν ώστε το τελικό θέαμα να αποτελεί ένα κομψοτέχνημα.

Υποσημείωση:
Και ως μια τελευταία αλλά όχι ασήμαντη επισήμανση, η παραγωγή αυτή υπενθυμίζει ότι ακόμη και για μια πόλη που είναι ένα από τα σπουδαιότερα τουριστικά απωθημένα κάθε ταξιδιώτη και που όπως προαναφέρθηκε τόσοι σημαντικοί δημιουργοί  την έχουν υμνήσει με τον φακό τους, υπάρχει ακόμη χώρος για τουριστική προβολή και ο Sorrentino  συμβάλει και αυτός.

Μακάρι να υπήρχε και στην χώρα μας ταλέντο αλλά και ουσιαστική αγάπη από τους ανθρώπους του κινηματόγραφου, για να αναδειχτεί αντίστοιχα και κάτι ελληνικό.



Konstantinos Kommatas
του Κωνσταντίνου Κομματά kostakom@gmail.com

 


 

Η Βαθμολογία μου:

 

Σορεντίνο, ο Φελίνι του σήμερα

«Στα 65  μου διαπίστωσα ότι έχω πλέον το δικαίωμα να απολαμβάνω μόνον αυτά που πραγματικά μου αρέσουν», λέει σε κάποια στιγμή της ταινίας ο συγγραφέας Τζεπ Γκαμπαρντέλα (που τον υποδύεται λιτά και υπέροχα ο Τόνι Σερβίλο), ομολογώντας έτσι, ότι στη μέχρι τότε γεμάτη με εφήμερες απολαύσεις ζωή του, έκανε πράγματα που δεν του άρεσαν (ακολουθώντας τη μόδα, τις συμβάσεις μιας πολυτελούς ζωής, ή «φίλους» που δεν τον αντιπροσώπευαν).

Έτσι, τον παρακολουθούμε να περπατά νωχελικά στο επιχρυσωμένο κλουβί του, που είναι η Ρώμη με όλη την εκπληκτική ομορφιά της, την αρχιτεκτονική, τα σιντριβάνια, τα γλυπτά και τους πίνακες ζωγραφικής και να αναζητά το χαμένο νόημα της μέχρι τότε ζωής του, αλλά και την τέλεια ομορφιά του σήμερα, αφού το αύριο κανείς δεν το ξέρει. Τον βλέπουμε να παρατηρεί και να σχολιάζει ανοικτά πλέον και με το πλεονέκτημα της «απόσυρσης», τον κοινωνικό του περίγυρο. Μια ελίτ, της οποίας τα επαγγέλματα δεν γνωρίζουμε, αλλά φανταζόμαστε. Τον παρακολουθούμε να παρατηρεί και να  περιγράφει κοινοτοπίες και συμβατικότητες με καυστικό τρόπο. Έναν ιάπωνα τουρίστα να λιποθυμά από δέος, μια βαρετή και εγωκεντρική πλούσια γυναίκα από το Μιλάνο, μια στριπτιζέζ στα πρόθυρα της διάλυσης, τον πρώην σύζυγο της πρώτης του αγάπης, έναν παράξενο μάγο και μια άγια γυναίκα από μια μακρινή χώρα, ή μιαν άλλη πραγματικότητα.

Όλα δε αυτά, μέσα σε δυόμισι σχεδόν ώρες, συνοδευόμενα από ένα πλήθος πανέμορφων, μαγευτικών εικόνων (ρεαλιστικών ή σουρεαλιστικών και με κινηματογραφικό στυλ που θυμίζει έντονα Φεντερίκο Φελίνι), που συμπληρώνονται από μουσική, η οποία κυμαίνεται κάπου μεταξύ αιθέριας κλασσικής και δυνατών χορευτικών beats.

Η ταινία συνιστάται για μελέτη και συζήτηση.

 

Άγγελος Πολύδωρος
του Άγγελου Πολύδωρου   | blogspot

 


 

Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW






top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
21/5/2013 (Γαλλία, Φεστιβάλ Καννών)
21/5/2013 (Ιταλία)
22/5/2013 (Γαλλία)
25/7/2013 (Γερμανία)
6/9/2013 (Ηνωμένο Βασίλειο)
9/9/2013 (Καναδάς, Φεστιβάλ Τορόντο)
15/11/2013 (ΗΠΑ)
28/11/2013 (Ελλάδα)


top of the page




PHOTOS - POSTERS


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Toni Servillo ... Jep Gambardella
    Carlo Verdone ... Romano
    Sabrina Ferilli ... Ramona
    Carlo Buccirosso ... Lello Cava
    Iaia Forte ... Trumeau
    Pamela Villoresi ... Viola
    Galatea Ranzi ... Stefania
    Franco Graziosi ... Conte Colonna
    Giorgio Pasotti ... Stefano
    Massimo Popolizio ... Alfio Bracco
    Sonia Gessner ... Contessa Colonna
    Anna Della Rosa ... Ragazza esangue
    Luca Marinelli ... Andrea
    Serena Grandi ... Lorena
    Ivan Franek ... Ron Sweet
    Vernon Dobtcheff ... Arturo
    Dario Cantarelli ... Assistente santa
    Pasquale Petrolo ... Lillo De Gregorio
    Luciano Virgilio ... Alfredo
    Giusi Merli ... Santa
    Anita Kravos ... Talia Concept
    Massimo De Francovich ... Egidio
    Roberto Herlitzka ... Cardinal Bellucci
    Isabella Ferrari ... Orietta
    Fanny Ardant
    Fiammetta Baralla ... Ramona's Mother
    Flaminia Bonciani ... Escort
    Severino Cesari ... Poet
    Gianpiero Cognoli ... Agente DIA
    Giulia Di Quilio ... Scambista
    Giorgia Ferrero ... Ammiratrice Jep
    Melania Fiore ... Infermiera
    Stefano Fregni ... Barbone
    Piero Gimondo
    Leo Mantovani
    Armando Ottaiano
    Aldo Ralli ... Cardinale
    Paolo Repetti ... Rabbi
    Roald Smeets ... Gas
    Antonello Venditti
    Giovanna Vignola ... Dadina

>>CREDITS<<

Είδος ταινίας
Κωμωδία, Δράμα

Σκηνοθεσία
Paolo Sorrentino

Σενάριο
Paolo Sorrentino
Umberto Contarello

Παραγωγή
Francesca Cima
Nicola Giuliano

Μουσική
Lele Marchitelli

Φωτογραφία
Luca Bigazzi

Μοντάζ
Cristiano Travaglioli

Casting
Anna Maria Sambucco

Σχεδιασμός Παραγωγής
Stefania Cella

Κοστούμια
Daniela Ciancio

Εταιρείες Παραγωγής
Indigo Film
Medusa Film (co-production)
Babe Film (co-production)
Pathé (co-production)
France 2 Cinéma (co-production)
Mediaset (in association with)
Canal+ (with the participation of)
Ciné+ (in association with)
France Télévisions (in association with)
Regione Lazio (support)
Ministero per i Beni e le Attività Culturali (MiBAC) (support)
Banca Popolare di Vicenza (support)
Lazio Film Commission (support)
Fonds Eurimages du Conseil de l'Europe (support)
Programme MEDIA de la Communauté Européenne (support)
Biscottificio Verona (support)

Διανομή
Feelgood
(Ελλάδα)
Artificial Eye
Janus Films
Pathé
The Criterion Collection

Ειδικά Εφέ
Chromatica
Leonardo Cruciano Workshop

Χρονολογία παραγωγής
2013

Χώρα παραγωγής
Ιταλία, Γαλλία

Γλώσσα
Ιταλικά, Γιαπωνέζικα, Κινέζικα, Ισπανικά

Εικόνα
Έγχρωμη 2.35 : 1

Διάρκεια
142'

Ήχος

Τοποθεσίες γυρισμάτων
Ιταλία (Ρώμη, Τοσκάνη)

AKA
The Great Beauty

Καταλληλότητα
Switzerland:14 | Italy:T | France:U | UK:15 | Ireland:15A | Canada:14A | Australia:MA15+

Κόστος
€9,2 εκατομμύρια

Εισπράξεις


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 5
Αριθμός Ψήφων: 1


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΚωμωδίαΔραματική


Advertisement


top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails