Home myFILM Home myFILM Twitter Facebook Dailymotion YouTube

Bookmark and Share Subscribe
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση

Σήμερα & προσεχώς
.: από 24/4/14 :.
. Snowpiercer
. Βαλέσα, Η Δύναμη Της Ελπίδας
. Το Θεώρημα του Μηδενός
. Διασταυρούμενες Ζωές
. Sacro GRA
.: από 1/5/14 :.
. The Amazing Spider-Man 2
. Κάτω από το δέρμα
. Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς
. Ένας σκίουρος σούπερ - ήρωας
. Goldfish (3-5/5)
.: από 8/5/14 :.
. Η Άλλη Γυναίκα
. Monica Z
. Ανυπόφοροι Γείτονες
. Κυνηγώντας το Όνειρο
. Wild Duck
. Salvo
.: από 15/5/14 :.
. Διαφθορά
. The Double
. Το Μυστικό της Μέιζι
. Suzanne
. Million Dollar Arm
. Godzilla
.: από 22/5/14 :.
. X-Men: Ημέρες Ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος
. Σκουριασμένη Πόλη

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: xarosgr's Profile xarosgr
Σήμερα: 1
Χθές: 0
Συνολικά: 9700

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 195
Μέλη: 0
Σύνολο: 195

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri di Biciclette) του Βιτόριο Ντε Σίκα (1948)

Ημερομηνία καταχώρησης: Τετάρτη, 17 Ιούλ. 2013 @ 17:16:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κυκλοφορία]

Δραματική | | |



Κλέφτης ποδηλάτων
Ladri di Biciclette

του Βιτόριο Ντε Σίκα
με τους Λαμπέρτο Μαγκιοράνι, Ένζο Σταϊόλα, Λιανέλα Καρέλ, Βιττόριο Αντονούτσι, Τζίνο Σαλταμερέντα, Τζούλιο Τσιάρι, Έλενα Αλτιέρι, Σέρτζιο Λεόνε, Ίντα Μπράτσι, Κάρλο Τζάχινο

Υπόθεση:
Η ταινία ξεκινάει σε μια αλάνα, όπου ένα γεμάτο αγωνία τσούρμο ανέργων περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο από τον υπεύθυνο του γραφείου εύρεσης εργασίας. Η τύχη χαμογελά σε κάποιον άνδρα που ονομάζεται Αντόνιο Ρίτσι, ο οποίος επιλέχθηκε από το δήμο της Ρώμης να εργαστεί ως αφισοκολλητής. Η δουλειά όμως απαιτεί ποδήλατο και ο Ρίτσι δεν έχει πια, το έχει δώσει ενέχυρο. Έτσι, θα πει ψέματα, θα πάρει τη δουλειά και μαζί μια ωραία στολή. Μέχρι αύριο πρέπει να βρει ένα ποδήλατο. Η γυναίκα του έχει τη λύση: δίνει ενέχυρο τα σεντόνια της προίκας της και το ποδήλατο επιστρέφει στην οικογένεια. Πριν ξημερώσει οι ποδηλάτες-αφισοκολλητές ξεχύνονται στους δρόμους. Ανάμεσά τους και ο ευτυχισμένος ακόμα Ρίτσι. Την ώρα όμως που ανεβασμένος στη σκάλα του κολλά μια αφίσα που διαφημίζει την τελευταία ταινία της Ρίτα Χέιγουορθ, κάποιοι του κλέβουν το ποδήλατο. Η Ρίτα Χέιγουορθ κοιτά χαμογελαστή από τον τοίχο τον Ρίτσι να κυνηγά απεγνωσμένα τον κλέφτη. Η επιβίωση της οικογένειας όμως εξαρτάται από το ποδήλατο. Έτσι, την επόμενη μέρα αρχίζει η αναζήτηση. Ο θεατής σιγά σιγά αρχίζει να συμπάσχει με τον Ρίτσι και με το μικρό του γιο, ακολουθώντας τους στις ατέρμονες περιπλανήσεις τους στους δρόμους της Ρώμης. Στις υπαίθριες αγορές, στα συσσίτια της εκκλησίας, στις φτωχογειτονιές, στη δυστυχία ...



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: Περιλαμβάνεται στον προσωπικό μου κατάλογο με τις καλύτερες ταινίες ΟΛΩΝ των ΕΠΟΧΩΝ.

Κινηματογραφική αμαρτία να την χάσεις!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

 


Η Βαθμολογία μου:

Η ταινία περιλαμβάνεται στις 100 αγαπημένες μου όλων των εποχών.

Γιατί στις 100;

Διότι:

Είναι μια κλασσική και διαχρονική ταινία, πάνω στη φτώχια και την ανθρωπιά. Θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε, με τη σύγχρονη ορολογία, «ταινία δρόμου με θέμα την ανθρωπιά».

Λιτή, αλλά πλούσια σε περιγραφές, μιας κοινωνίας που προσπαθεί να επανασυνδέσει τα κομμάτια της μετά τον πόλεμο.

Με ηθοποιούς ερασιτέχνες, αλλά με γύρισμα που παραπέμπει περισσότερο σε ντοκιμαντέρ, η ταινία διαπνέεται από ρεαλισμό.

Δεν ωραιοποιεί, αλλά και δεν καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς και καταγγελίες «για την κακούργα κοινωνία».

Τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας καθιερώνοντάς το, ενώ είχε προταθεί για το Σενάριο.


Άγγελος Πολύδωρος
του Άγγελου Πολύδωρου | blogspot


 

Επίκαιρος νεορεαλισμός!

Η μνημειώδης αυτή ταινία του Vittorio De Sica αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή που διαφοροποιείται θετικά ακόμη και από τις επανεκδόσεις εμβληματικών ταινιών παλαιοτέρων ετών.

Με την τόσο ιδιαίτερη καινοτόμα νεορεαλιστική   τεχνοτροπία της αλλά και με μια δυστυχώς εφιαλτικά επίκαιρη θεματολογία αξίζει να τύχει της προσοχής των κινηματογραφόφιλων.

Konstantinos Kommatas
του Κωνσταντίνου Κομματά Facebook

 


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Lamberto Maggiorani ... Antonio Ricci
    Enzo Staiola ... Bruno Ricci
    Lianella Carell ... Maria Ricci
    Gino Saltamerenda ... Baiocco
    Vittorio Antonucci ... The Thief
    Giulio Chiari ... The Beggar
    Elena Altieri ... The Charitable Lady
    Carlo Jachino ... A Beggar
    Michele Sakara ... Secretary of the Charity Organization
    Emma Druetti
    Fausto Guerzoni ... Amateur Actor

>>CREDITS<<

Είδος ταινίας
Δράμα, Αστυνομική

Σκηνοθεσία
Vittorio De Sica

Σενάριο
Luigi Bartolini
(μυθιστόρημα)
Cesare Zavattini
Suso Cecchi D'Amico
Vittorio De Sica
Oreste Biancoli
Adolfo Franci
Gerardo Guerrieri

Παραγωγή
Giuseppe Amato
Vittorio De Sica

Μουσική
Alessandro Cicognini

Φωτογραφία
Carlo Montuori

Μοντάζ
Eraldo Da Roma


Σχεδιασμός Παραγωγής
Antonio Traverso

Εταιρείες Παραγωγής
Produzioni De Sica

Διανομή
New Star
(Ελλάδα, επανέκδοση)
Ente Nazionale Industrie Cinematografiche (ENIC)
Arthur Mayer & Joseph Burstyn
Image Entertainment
The Criterion Collection

Χρονολογία παραγωγής
1948

Χώρα παραγωγής
Ιταλία

Γλώσσα
Ιταλικά

Εικόνα
Ασπρόμαυρη 1.37 : 1

Διάρκεια
93'

Ήχος
Mono

Τοποθεσίες γυρισμάτων
Ιταλία (Ρώμη, Λάτσιο)

AKA
Bicycle Thieves
The Bicycle Thief

Καταλληλότητα
Finland:S | Sweden:Btl | UK:U | South Korea:12 | Portugal:M/6 | Spain:T | Australia:PG | West Germany:12 (f) | Germany:12 (DVD rating) | USA:Not Rated | Argentina:Atp

Κόστος

Εισπράξεις


top of the page



ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Κέρδισε όσκαρ... πριν καθιερωθεί η κατηγορία!

Το ποδήλατο γίνεται αντικείμενο-φετίχ... Τα κάδρα γεμίζουν από ρόδες, τιμόνια και κάθε είδους εξαρτήματα, εντείνοντας το δράμα... Το δε σχόλιο στη σκηνή με τη Χέιγουορθ για τον εμπορικό κινηματογράφο της εποχής και για τη σχέση του με την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από σαφές.
Η εξαιρετική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα, που θεωρείται μια από τις κορυφαίες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, κέρδισε το ειδικό βραβείο Όσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία 7 χρόνια πριν καθιερωθεί αυτή η κατηγορία!
Η ιστορία, όπως προείπαμε, απλή: Ένας άνεργος ιταλός βρίσκει μια δουλειά που απαιτεί ποδήλατο αλλά για κακή του τύχη, κάποιος του το κλέβει την πρώτη του μέρα στην δουλειά . Μαζί με τον νεαρό του γιο, ξεκινούν μια μανιώδη αναζήτηση για να βρουν τον κλέφτη και στην πορεία θα πάρουν πολλά μαθήματα από την ζωή.

Μνημειώδης σκηνή

 Σε μια μνημειώδους απλότητας σκηνή, πατέρας και γιος κάθονται να φάνε σε ένα εστιατόριο. Εκεί υπό τους ήχους της λαϊκής ορχήστρας και με το στομάχι γεμάτο η αισιοδοξία επιστρέφει. Ο μικρός Μπρούνο πίνει κρασί. Μοιάζει να έχει ενηλικιωθεί μέσα σε μία μόλις ημέρα. Ωστόσο, το όνειρο διακόπτεται, όταν ξαναρχίζει η περιπλάνηση.
Ξαφνικά έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον κλέφτη. Ο Ρίτσι τον πιάνει και τον πιέζει να του δώσει πίσω το ποδήλατο. Οι φτωχοί γείτονές του σπεύδουν να τον βοηθήσουν. Ο αστυνομικός που φτάνει κάνει έρευνα στο σπίτι του κλέφτη ­ένα σπίτι πανομοιότυπο σχεδόν με εκείνο της οικογένειας Ρίτσι. Δεν βρίσκει το ποδήλατο, μάρτυρες δεν υπάρχουν, τα πάντα χάνονται. Πατέρας και γιος φεύγουν σχεδόν κυνηγημένοι από τη γειτονιά.
Βαθιά απελπισμένος πια ο ήρωας αποφασίζει να κλέψει ένα από τα εκατοντάδες ποδήλατα που βρίσκονται γύρω του. Το δράμα κορυφώνεται. Αρπάζει πράγματι ένα, όμως, καθώς είναι άπειρος, συλλαμβάνεται αμέσως από τους περαστικούς. Στη θέα του τρομοκρατημένου Μπρούνο ο ιδιοκτήτης θα δείξει οίκτο προς τον κλέφτη, θα τον αφήσει ελεύθερο. Τότε ο ήρωας θα ξεσπάσει σε ένα σπαρακτικό κλάμα και αγκαλιά με το γιο του θα γίνει και πάλι ανώνυμος μέσα στο πλήθος των περαστικών...

Άλλαξε τη ροή της κινηματογραφικής τέχνης

 Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο "Κλέφτης Ποδηλάτων" άλλαξε τη ροή της κινηματογραφικής τέχνης. Ο φτωχός εργάτης Λαμπέρτο Ματζοράνι και οι άλλοι ερασιτέχνες ηθοποιοί της ταινίας ­μεταξύ αυτών και ο δεκαεξάχρονος τότε Σέρτζιο Λεόνε, που υποδυόταν ένα από τα παπαδοπαίδια στη σκηνή της καταιγίδας­ δίδαξαν στους ακριβοπληρωμένους σταρ ένα νέο τρόπο υποκριτικής.
Οι αυθεντικές σταγόνες ζωής του "Κλέφτη" ήλθαν σε αντιδιαστολή με την απόσταση και το στιλιζάρισμα των ακριβών ταινιών των στούντιο και μακροπρόθεσμα κέρδισαν τη μάχη. Άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονταν ­και βλέπονταν­ οι ταινίες.

"Ο Ντε Σίκα κατάφερε κάτι αδιανόητο: εξαφάνισε την κάμερα"!

Τι μπορεί να πει κανείς για τον Βιτόριο Ντε Σίκα; Τα λόγια είναι περιττά. Το 1948 τολμάει να παρουσιάσει αυτή την ταινία που μέχρι σήμερα θεωρείται από τις κορυφαίες του Ιταλικού Νεορεαλισμού. Κατάφερε να κερδίσει την συμπάθεια και την αγάπη χιλιάδων σινεφίλ ανά την υφήλιο, να φτάσει μέχρι και τα Όσκαρ το 1949 όπου υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας ενώ μέχρι και σήμερα συμπεριλαμβάνεται κάθε χρόνο στην λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, είναι η τρανή απόδειξη για το πώς μπορεί κανείς να φτιάξει μια μεγάλη ταινία χωρίς την βοήθεια ψηφιακών εφέ και μπάτζετ εκατομμυρίων...
Η ταινία βασίζεται σε ένα απλό σενάριο (από την ομώνυμη νουβέλα του Λουίτζι Μπαρτολίνι) που όμως δεν μπορεί παρά να συγκινήσει τον θεατή ενώ οι ερμηνείες αν και προέρχονται από ερασιτέχνες ηθοποιούς είναι σαν πραγματικά βγαλμένες από την ζωή (αυτό επιδιώκει άλλωστε ο νεορεαλισμός;). Το σημαντικότερο είναι ότι ο σκηνοθέτης, με την κάμερα του καταγράφει την Ιταλία μετά τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μια Ιταλία γεμάτη ανασφάλειες και σκοτεινούς ανθρώπους που είναι έτοιμοι με μια σπίθα να γίνουν φωτιά και να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον.
Βλέποντας την ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος της παρατηρούμε ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στην μεταπολεμική Ιταλία και την μετεμφυλιακή Ελλάδα. Τα ίδια προβλήματα, οι ίδιες ανασφάλειες, οι ίδιοι καχύποπτοι άνθρωποι. Γι’ αυτό και πολλές ελληνικές μετεμφυλιακές ταινίες δανείστηκαν στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό. Παραδείγματα; ''Η μαγική πόλις'' και ''Ο δράκος'' του Κούνδουρου, η πολυβραβευμένη ''Στέλλα'' του Κακογιάννη μέχρι και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αλέκου Αλεξανδράκη, ''Συνοικία το Όνειρο''. O αείμνηστος ποιητής μας Κώστας Βάρναλης, γράφοντας το ποίημα του ''Οι μοιραίοι'' προσπαθούσε να παρακινήσει τον αναγνώστη να μην αποδέχεται την (κακή) μοίρα του αλλά να προσπαθεί για το καλύτερο.
Ο Βιτόριο Ντε Σίκα, με την συγκεκριμένη ταινία του λέει στον ήρωά του και ταυτόχρονα στον θεατή σίγουρα να προσπαθεί για να αλλάξει την κακή του μοίρα αλλά εάν βλέπει ότι οι προσπάθειές του από ένα σημείο και μετά αποβαίνουν άκαρπες τότε και μόνον τότε να αποδέχεται την κακοτυχία του.
''Ο κλέφτης των ποδηλάτων'' θα σας συναρπάσει με την απλότητά του και ταυτόχρονα με το συναίσθημα που βγάζει μέσα από την ιστορία που αφηγείται. Η μουσική υπόκρουση είναι μια από τις καλύτερες και πλέον συγκινητικές στην ιστορία του σινεμά, ενώ οι ηθοποιοί -και ειδικότερα ο Έντσο Σταγιόλα στον ρόλο του παιδιού- δεν γίνεται να μην σας παρασύρουν σε έναν ποταμό συναισθημάτων. Πραγματικά ένα αξεπέραστο αριστούργημα.
Τα λόγια άλλωστε του τεράστιου Όρσον Γουέλς μιλούν από μόνα τους:
"Ο Ντε Σίκα κατάφερε κάτι αδιανόητο: εξαφάνισε την κάμερα".

Ο Ιταλικός Νεορεαλισμός

Ιστορικοπολιτικοκοινωνικά βρισκόμαστε στο 1945. Ο καταστρεπτικός και ισοπεδωτικός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει και η κινηματογραφική σχολή εγκαταλείπει το φανταστικό, το εξωπραγματικό, το παραμορφωμένο και ατομικό και περνάμε σε ρεαλιστικά πλαίσια, στην ΠΟΛΗ, στη ζωή στην ΠΟΛΗ.
Η Νέα αυτή Κινηματογραφική Σχολή έχει τη ρίζα της γέννησής της στην ΙΤΑΛΙΑ μετά το 1945.
Ο Κινηματογραφικός φακός πλέον εγκαταλείπει το στούντιο και τις παραμορφώσεις του και εγκαθίσταται μέσα στην ΠΟΛΗ και στο ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ της.
Το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ περιβάλλον μεταξύ 1945-1950, περίοδος που ακμάζει ο ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟΣ, είναι η ΣΥΝΤΡΙΒΗ του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ, μετά τον πόλεμο, η ΦΤΩΧΙΑ, ο ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΙΣΜΟΣ, η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ.
Ο νεορεαλισμός έρχεται να εισαγάγει στον Κινηματογράφο την σκέψη για το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ και ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ήρθε να αντιπαρατεθεί στο κοσμικό μελό, την αισθηματική κωμωδία, την θεαματική υπερπαραγωγή και όλες αυτές τις ανούσιες ταινίες που χαρακτήριζαν την προηγούμενη περίοδο και που καμία νύξη δεν περιείχαν για τα διογκωμένα κοινωνικά προβλήματα και τις αγωνίες του απλού καθημερινού ανθρώπου. Ύστερα από την τραυματική εμπειρία που προκάλεσε ο πόλεμος, φαινόταν σκανδαλώδης η επιστροφή σ’ αυτού του είδους τις ταινίες.
Ο ΒΙΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ και ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΡΟΣΕΛΛΙΝΙ είναι οι δύο μέντορες του ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟΥ. Ο “ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ” του πρώτου και το “ΡΩΜΗ, ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ” του δεύτερου, δύο κλασικές ταινίες της σχολής αυτής. Και στις δυο ταινίες η πόλη παρουσιάζεται με τον ίδιο σχεδόν τρόπο: Η Ιταλία έχει μόλις βγει από τον πόλεμο και τον φασισμό κατεστραμμένη ενώ για ένα μικρό διάστημα γνωρίζει την γερμανική και αργότερα την συμμαχική κατοχή.
Έτσι και η πόλη παρουσιάζεται στις ταινίες αυτές μισοκατεστραμμένη, αποδομημένη. Παρόλα αυτά υπάρχει και μια αισιόδοξη χροιά. Ο ουρανός της πόλης είναι πιο ανοιχτός έστω και αν στον ορίζοντα παρεμβάλλονται τα μισογκρεμισμένα κτίρια και οι δρόμοι της πόλης σφύζουν από ζωή τουλάχιστον όταν επιτρέπεται η κυκλοφορία και έστω και αν οι άνθρωποι που κυκλοφορούν στους δρόμους είναι ρακένδυτοι άνεργοι.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Βιτόριο Ντε Σίκα (1901-1974)

Ο Βιτόριο ντε Σίκα δεν χρειάζεται συστάσεις. Ή μήπως χρειάζεται; Δυστυχώς, όσο ο καιρός περνά τόσο οι θεμελιωτές κινημάτων και τάσεων που χάραξαν τομές στην ιστορία της τέχνης ανοίγοντας - χωρίς απαραιτήτως να το καταλαβαίνουν - δρόμους στους νεότερους δημιουργούς απομακρύνονται από τη μνήμη μας. Ο Ντε Σίκα ανήκει σε αυτούς τους θεμελιωτές. Ο χαρακτηρισμός «πατέρας του νεορεαλισμού» ίσως να ακούγεται κάπως λαϊκίστικος, δεν είναι όμως. Αυτό ακριβώς υπήρξε και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο κατηγορήθηκε από τους επικριτές του.
«Κατηγορήθηκε» για θεματική ρηχότητα και συναισθηματική «ευκολία» στην προβληματική και στην προσέγγιση των θεμάτων του. Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι ο Ντε Σίκα δεν σκηνοθέτησε τέσσερα κινηματογραφικά αριστουργήματα στη σειρά, μέσω των οποίων μάθαμε για τη μεταπολεμική Ιταλία περισσότερα από όσα μας έδωσε στο σύνολό του όλος ο υπόλοιπος ιταλικός κινηματογράφος («Ο κλέφτης των ποδηλάτων», «Sciuscia», «Θαύμα στο Μιλάνο», «Ουμπέρτο Ντ.»).
Μια προσεκτική επιλογή των κορυφώσεων της καριέρας του είναι ένα μικρό κινηματογραφοφιλικό ταξίδι με αφετηρία την πρώτη ταινία του «Τα παιδιά μάς βλέπουν» («Ι bambini ci guardano», 1943). Ανάμεσα στους σταθμούς θα βρούμε τον αντιπροσωπευτικότερο τίτλο του, «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» («Ladri di biciclette», 1948), ενώ τελευταία χρονολογικά ταινία της όψιμης φάσης του είναι ο «Κήπος των Φίντσι Κοντίνι» («Il giardino dei Finzi Contini», 1970).

Ο ιταλικός νεορεαλισμός γεννήθηκε μέσα στο χάος

Ο Ντε Σίκα, ο οποίος γεννήθηκε έξω από τη Ρώμη το 1901, εισχώρησε από μικρός στον χώρο του θεάματος και η άνοδός του ήλθε σύντομα. Κατ' αρχήν ηθοποιός και μάλιστα σταρ της προπολεμικής περιόδου, άρχισε να ασχολείται με τη σκηνοθεσία το 1940 συμμετέχοντας στη δημιουργία τεσσάρων κωμωδιών. Από την πρώτη κιόλας προσωπική ταινία του, «Τα παιδιά μάς βλέπουν» (πικρό σχόλιο επάνω στον τρόπο ζωής μιας μικροαστικής οικογένειας), φάνηκε το ρεαλιστικό ύφος που αργότερα θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του ιταλικού κινηματογράφου. Ο ιταλικός νεορεαλισμός γεννήθηκε μέσα στο χάος. Η ιταλική κοινωνία μετά τον πόλεμο ψυχορραγούσε αλλά δεν λύγιζε στην προσπάθειά της να σταθεί και πάλι όρθια. Σκηνοθέτες όπως ο Ντε Σίκα, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Τζιουζέπε ντε Σάντις και (πριν από αυτούς) ο Λουκίνο Βισκόντι εισχώρησαν με τον φακό τους σε φυσικούς, άθλιους χώρους και με ερασιτέχνες ηθοποιούς έδωσαν μέγεθος στην «ασημαντότητα της καθημερινότητας». Απλά γεγονότα, όπως η προσπάθεια ενός οικογενειάρχη να ξαναβρεί το κλεμμένο εργαλείο για τη δουλειά του, ένα ποδήλατο, απέκτησαν μέσω του νεορεαλισμού οικουμενικό χαρακτήρα, οξυδώνοντας το ασημί της κινηματογραφικής οθόνης.
Όταν επήλθε το τέλος του νεορεαλισμού, ο κινηματογράφος του Ντε Σίκα διαφοροποιήθηκε, έγινε περισσότερο προσιτός στο πλατύ κοινό. Υπέγραψε δράματα και κωμωδίες με δημοφιλείς σταρ, σαν την «Ατιμασμένη» που χάρισε στη Σοφία Λόρεν το Οσκαρ πρώτης γυναικείας ερμηνείας και το «Χθες, σήμερα, αύριο» («Oggi, ieri, domani», 1963) το οποίο τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής (το ίδιο βραβείο κέρδισαν τρεις ακόμη ταινίες του Ντε Σίκα, το «Sciuscia», ο «Κλέφτης των ποδηλάτων» και ο «Κήπος των Φίντσι Κοντίνι»).
Αδιαφιλονίκητα, ο Ντε Σίκα υπήρξε ένας αφοσιωμένος μαχητής του κινηματογράφου, εκείνος που έδωσε στο ιταλικό σινεμά αίγλη και του χάρισε διεθνή αναγνώριση στην πιο απίθανη εποχή. Αν το καλοσκεφθούμε, η μόνη ήττα του ήταν απόρροια ενός πάθους που ποτέ δεν ξεπέρασε. Ο τζόγος εν τέλει τον κατέστρεψε. Πέθανε καταχρεωμένος στο Παρίσι το 1974.  Άφησε όμως σε όλους μας μια ανεκτίμητη κληρονομιά.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

I Girasoli - Το Ηλιοτρόπιο (1970)                
Il Giardino dei Finzi-Contini - Ο Κήπος των Φίντσι Kοντίνι (1970)
Matrimonio all`Italiana - Γάμος αλά Ιταλικά (1964)             
Ieri, oggi, domani - Χθες, σήμερα, αύριο (1963)                
Il Giudizio Universale - Η Ωρα της Μεγάλης Κρίσεως (1961)
La Ciociara - Η Ατιμασμένη (1960)
Anna di Brooklyn - Η Ωραία του Μπρούκλιν (1958)         
Stazione Termini - Ο Τελευταίος Σταθμός (1953)
Umberto D. - Οτι Μου Αρνήθηκαν οι Ανθρωποι (1952)
Miracolo a Milano - Θαύμα στο Μιλάνο (1951)
Ladri di Biciclette - Κλέφτης Ποδηλάτων (1949)
Sciuscia - Λούστρος Παπουτσιών (1946)

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Λαμπέρτο Μαγκιράνι (1909-1983)

Από τους πιο δημοφιλείς... μη επαγγελματίες ηθοποιούς της μεταπολεμικής Ιταλίας. Κι αυτό χάρη στη συμμετοχή του στους «Κλέφτες Ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα .
Ο Μαγκιράνι, εργάτης γεννημένος  στη Ρώμη, δούλευε σε εργοστάσιο της ιταλικής πρωτεύουσας όταν ο Ντε Σίκα τον επέλεξε για τον βασικό ρόλο στην ταινία. Χαρακτηριστικό ότι, μόλις τελείωσαν τα γυρίσματα, προσπάθησε να επιστρέψει στη δουλειά του αλλά... απολύθηκε λόγω περικοπών!
Τη δεκαετία του πενήντα εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες ως καρατερίστας, αλλά ποτέ δεν έγινε επαγγελματίας. Παρέμεινε ρομαντικός και ερασιτέχνης, με την ετυμολογική έννοια του όρου (ερασιτέχνης = εραστής της τέχνης)

Φιλμογραφία

Κλέφτης Ποδηλάτων (1949)
Διακοπές με ένα γκάνγκστερ (1951)
Ό,τι μου αρνήθηκαν οι Άνθρωποι (1952)
Umberto D. (1952)
Η Ωρα της Μεγάλης Κρίσεως (1961)       
Μάμα Ρόμα (1962)
Mamma Roma (1962)
Κλεοπάτρα (1963)

Ένζο Σταϊόλα (1939-)

Λατρεύτηκε από Ιταλούς και όχι μόνο για την εκπληκτική του ερμηνεία ωςς ο μικρός Μπρούνο Ρίτσι στον «Κλέφτη Ποδηλάτων». Στη συνέχεια έπαιξε σε αρκετούς ακόμα ρόλους ως «παιδί-θαύμα», αλλά ποτέ δεν αφοσιώθηκε στην ηθοποιία. Μόλις τέλειωσε το λύκειο πήγε στο πανεπιστήμιο και ακολούθησε το επάγγελμα του μαθηματικού.
Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook στη διεύθυνση:
https://www.facebook.com/enzo.staiola

Φιλμογραφία

 Ladri di Biciclette - Κλέφτης Ποδηλάτων (1949)
The Barefoot Contessa - Η Ξυπόλητη Κόμισσα (1954)

Σέρτζιο Λεόνε

Έπαιξε στον «Κλέφτη Ποδηλάτων» όταν ακόμα δεν τον ήξερε κανείς. Στη συνέχεια ακολούθησε σκηνοθετική καριέρα, αναδειχθείς στον μεγαλύτερο σκηνοθέτη σπαγγέτι-γουέστερν (και έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα)
Ο Σέρτζιο Λεόνε γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Ο πατέρας του, Βιτσέντζο Λεόνε, ήταν από ένας τους πρώτους σκηνοθέτες του Ιταλικού κινηματογράφου (με το ψευδώνυμο Ρομπέρτο Ρομπέρτι) και η μητέρα του ηθοποιός. Άρχισε να δουλεύει στον κινηματογράφο σε ηλικία 18 ετών. Ξεκίνησε γράφοντας σενάρια στη δεκαετία του '50 για τα επονομαζόμενα «πέπλα» (ψευδοϊστορικά έπη χαμηλού προϋπολογισμού) που ήταν εξαιρετικά δημοφιλή εκείνη την εποχή. Παράλληλα εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη σε γνωστές Χολιγουντιανές παραγωγές που γυρίστηκαν στα περίφημα στούντιο της Τσινετσιτά, μεταξύ των οποίων τα Κβο Βάντις (1951) και Μπεν Χουρ (1959).
Το 1959 στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Οι Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας ο βασικός σκηνοθέτης Μάριο Μπονάρντ αρρώστησε βαριά και οι παραγωγοί ζήτησαν από το Λεόνε, που εργάζονταν σαν βοηθός σκηνοθέτη, να ολοκληρώσει την ταινία. Όταν δυο χρόνια αργότερα κλήθηκε να σκηνοθετήσει τον Κολοσσό της Ρόδου είχε ήδη την εμπειρία για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τέτοιων παραγωγών.
Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60 η απήχηση των ιστορικών επών εκφυλίστηκε, ο Λεόνε εντούτοις είχε την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα στους πρωτοπόρους που ασχολήθηκαν με το ανερχόμενο τότε είδος των γουέστερν. Η ταινία του Για Μια Χούφτα Δολάρια (Per un pugno di dollari, 1964) υπήρξε μια από τις πρώτες (και πολύ επιτυχημένες) προσπάθειες στο είδος του «σπαγγέτι γουέστερν». Βασισμένο στο Ιαπωνικό ιστορικό έπος του Ακίρα Κουροσάβα, Yojimbo (1961), προκάλεσε νομικές διαμάχες με τον Ιάπωνα δημιουργό. Έμεινε επίσης στην ιστορία ως η ταινία που καθιέρωσε τον Κλιντ Ίστγουντ, έναν άγνωστο μέχρι τότε τηλεοπτικό ηθοποιό, σαν παγκόσμιο αστέρα.
Η ατμόσφαιρα της ταινίας, αποτέλεσμα εν μέρη του μικρού προϋπολογισμού και των Ισπανικών τοπίων που χρησιμοποιήθηκαν, παρουσίασε ένα τραχύ, βίαιο και ηθικά περίπλοκο όραμα της Αμερικανικής Δύσης, που αν και αποτελούσε φόρο τιμής στα παραδοσιακά Αμερικανικά γουέστερν, διαφοροποιούνταν σημαντικά από αυτά σε επίπεδο ιστορίας, πλοκής, διάθεσης και σκιαγράφησης των χαρακτήρων. Ο Λεόνε επάξια αναγνωρίζεται σαν ο αναμορφωτής του σύγχρονου γουέστερν δημιουργώντας ένα ρεύμα που επηρέασε όλα τα μελλοντικά γουέστερν αλλά και διαφορετικά είδη ταινιών. Στα κλασσικά γουέστερν οι ήρωες των ταινιών, καλοί και κακοί, παρουσιάζονταν πάντα ατσαλάκωτοι και καθαροί, ενώ η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ήθος του καθενός ήταν πάντα τονισμένη και ευδιάκριτη (με τη βοήθεια ακόμα και των ρούχων τους, οι καλοί φορούσαν πάντα άσπρο καπέλο, ενώ οι κακοί μαύρο). Οι χαρακτήρες του Λεόνε αντιθέτως υπήρξαν πολύ πιο "ρεαλιστικοί" και περίπλοκοι. Συνήθως ήταν μοναχικά-αντικοινωνικά όντα, που σπάνια πλένοταν ή ξυρίζονταν, έδειχναν βρώμικοι και είχαν βεβαρημένο παρελθόν. Ο αμφίσημος χαρακτήρας τους ανάλογα με τις περιστάσεις μετατρέπονταν από συμπονετικός και γενναιόδωρος σε βάρβαρο, κυνικά εγωιστή και καιροσκοπικό. Αυτή η αίσθηση ρεαλισμού επηρεάζει ακόμα και σήμερα τα γουέστερν που γυρίζονται. Πολλοί αποκάλεσαν ειρωνεία το γεγονός ότι ένας Ιταλός, που δεν μίλαγε Αγγλικά και δεν είχε ποτέ του αντικρίσει την Αμερικάνική Δύση μπόρεσε σχεδόν μεμιάς να αλλάξει για πάντα την αρχετυπική εικόνα του «καουμπόι».
Οι δύο επόμενες ταινίες του, Μονομαχία στο Ελ Πάσο (1965) και Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος (1966), ολοκλήρωσαν την τριλογία, με την κάθε μια να είναι εμπορικά πιο επιτυχημένη και τεχνικά αρτιότερη από την προηγούμενη. Τη μουσική και στις τρεις αυτές ταινίες υπογράφει ο παραγωγικότατος συμπατριώτης του Λεόνε και θρύλος σήμερα της μουσικής, Ένιο Μορικόνε. Ο Λεόνε είχε αναπτύξει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κινηματογράφησης γύριζοντας τις σκηνές των ταινιών του με υπόκρουση την μουσική του Μορικόνε. Οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν ότι Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος ήταν η κορυφαία ταινία της τριλογίας.
Με εφαλτήριο την επιτυχία της τριλογίας του, το 1967 εκκλήθει στην Αμερική προκειμένου να σκηνοθετήσει αυτό που ήλπιζε να αποτελέσει το αριστούργημα του, το φιλόδοξο Κάποτε στη Δύση, για λογαριασμό της Paramount Pictures. Γυρισμένο ως επί το πλείστον σε Ισπανία και Ιταλία και εν μέρη στο Monument Valley της Γιούτα και με πρωταγωνιστές τους Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον και Κλαούντια Καρντινάλε, αποτελούσε μια εκτεταμένη, συχνά βίαια και ονειρική φιλοσόφιση πάνω στη μυθολογία της Αμερικανικής Δύσης. Την ιστορία έγραψαν οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και Ντάριο Αρτζέντο (με σημαντικές μετέπειτα καριέρες ως σκηνοθέτες) και το σενάριο υπέγραψε ο μακροχρόνιος φίλος και συνεργάτης του Λεόνε, Σέρτζιο Ντονάτι. Οι υπεύθυνου της Paramount ξαναμοντάρισαν το υλικό πριν τη διανομή του στις αίθουσες με αποτέλεσμα την εμπορική του αποτυχία στις Η.Π.Α. Στην Ευρώπη η ταινία έγινε επιτυχία και σήμερα θεωρείται από πολλούς ως η κορυφαία ταινία του δημιουργού.
Τα επόμενα χρόνια ο Λεόνε σκηνοθέτησε την ταινία A Fistful of Dynamite (Giù la testa, 1971), έκανε την παραγωγή σε έναν μικρό αριθμό ταινιών και δημιούργησε βραβευμένα τηλεοπτικά σποτ. Είχε απορρίψει την πρόταση να σκηνοθετήσει το Νονό για χάρη μιας άλλης γκανγκστερικής ιστορίας που είχε συλλάβει μερικά χρόνια πριν. Αφιέρωσε περισσότερα από δέκα χρόνια σε αυτή την παραγωγή που βασίζονταν στο βιβλίο του Harry Grey, "The Hoods" και εξιστορούσε τη ζωή τεσσάρων εβραϊκής καταγωγής γκάνγκστερ στη Νέα Υόρκη της εποχής του μεσοπολέμου. Το Κάποτε στην Αμερική (1984) με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζέημς Γουντς ήταν ακόμα μια φιλοσοφική ματιά πάνω σε έναν Αμερικανικό μύθο, το ρόλο της απληστίας και της βίας στη δύσκολη συνύπαρξη τους με έννοιες όπως εθνική καταγωγή και φιλία. Για μία ακόμη φορά το τελικό αποτέλεσμα κρίθηκε υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια και πολύ δηκτικό για τα στάνταρ του στούντιο, με αποτέλεσμα την δραστική περικοπή σκηνών (για την Αμερικανική αγορά μόνο) και την εμπορική αποτυχία. Στον υπόλοιπο κόσμο η ταινία προβλήθηκε χωρίς περικοπές στην πλήρη διάρκεια της (4 ώρες) και αποτέλεσε τόσο εμπορική όσο και καλλιτεχνική επιτυχία.
Τη χρονιά που πέθανε, το 1989, βρίσκονταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο η προετοιμασία της επόμενης ταινίας του, ενός ιστορικού έπους που διαδραματίζονταν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λεόνε ήταν διαβόητος για την ακόρεστη όρεξη του, κάτι που τον οδήγησε στην παχυσαρκία, παράγοντας που πιθανότατα συντέλεσε στο θάνατο του από έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Αν και οι κριτικοί της εποχής του αρχικά δεν εκτίμησαν το έργο του, εξαιτίας της αρνητικής προκατάληψης απέναντι στα σπαγγέτι γουέστερν, σήμερα η αξία του Λέονε αναγνωρίζεται παγκοσμίως.


The unemployment rate is high in postwar Italy. Antonio Ricci has been workless for two years, when he at last is offered a job as a poster. There is only one condition: he must have a bike of his own. At the moment his bicycle is at the pawn-shop, but Antonio's wife Maria says they can pawn their six sheets instead. The first day at work Antonio's bicycle is stolen. A friend offers to help him search for it the next morning at Piazza Vittorio, where the street vendors sell stolen bikes. The search is unsuccessful, but Antonio and his little son Bruno don't give up. They continue to the market at Porta Portese, where Antonio happens to see the thief talking to an elderly man. As he cannot catch the thief, he instead pursues the old man, who goes into a church, where he disappears during the mass. The third time Antonio happens to see the thief, he succeeds to pursue him to his dwelling-place. A local policeman believes Antonio's story about the theft, but as he cannot find the stolen bike in the apartment, the case is dismissed. Driven into utterly despair Antonio tries to steal a bike himself, but fails. Crestfallen he and Bruno walk back home - back to unemployment.


ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ:

IMDb Facebook Twitter Official site


top of the page

PHOTOS - POSTERS

Ladri di biciclette 1948 (31).jpg Ladri di biciclette 1948 (30).jpg Ladri di biciclette 1948 (29).jpg Ladri di biciclette 1948 (27).jpg Ladri di biciclette 1948 (28).jpg Ladri di biciclette 1948 (20).JPG Ladri di biciclette 1948 (26).jpg Ladri di biciclette 1948 (25).jpg Ladri di biciclette 1948 (24).jpg Ladri di biciclette 1948 (21).jpg Ladri di biciclette 1948 (23).jpg Ladri di biciclette 1948 (9).jpg Ladri di biciclette 1948 (4).jpg Ladri di biciclette 1948 (8).jpg Ladri di biciclette 1948 (6).jpg Ladri di biciclette 1948 (7).jpg Ladri di biciclette 1948 (5).jpg Ladri di biciclette 1948 (2).jpg Ladri di biciclette 1948 (3).jpg Ladri di biciclette 1948 (13).jpg Ladri di biciclette 1948 (22).jpg Ladri di biciclette 1948 (19).jpg Ladri di biciclette 1948 (18).jpg Ladri di biciclette 1948 (17).jpg Ladri di biciclette 1948 (16).jpg Ladri di biciclette 1948 (15).jpg Ladri di biciclette 1948 (1).jpg Ladri di biciclette 1948 (12).jpg Ladri di biciclette 1948 (14).jpg Ladri di biciclette 1948 (11).jpg Ladri di biciclette 1948 (10).jpg


top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW


top of the page


ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ / ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Κυκλοφορία:
24/11/1948 (Ιταλία)
26/8/1949 (Γαλλία)
12/12/1949 (ΗΠΑ)
5/6/1950 (Ισπανία)
3/11/1950 (Αυστραλία)
24/8/1951 (Δυτ. Γερμανία)
18/7/2013 (Ελλάδα, επανέκδοση)


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page






 
Χώρος Διαφήμισης
 





 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 5
Αριθμός Ψήφων: 2


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Δραματική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΑσπρόμαυρηΑστυνομικήΔραματική

top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails