[Comments][Κριτικές][Στοιχεία][Φωτό][Πόστερ][Βίντεο][Περισσότερα][Κυκλοφορία]

| | |

Key Largo Στη βοή της καταιγίδας του Τζον Χιούστον με τους Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Λόρεν Μπακόλ Υπόθεση: Ο απόστρατος ταγματάρχης Φρανκ ΜακΚλάουντ ταξιδεύει στις ακτές της Φλόριδα, με σκοπό να επισκεφθεί τον πατέρα και τη σύζυγο ενός στρατιώτη του, οι οποίοι διατηρούν πανσιόν σε μία από τις κοραλλιογενείς νησίδες της περιοχής. Όλα τα δωμάτια είναι κατειλημμένα από παράξενους ενοίκους. Και ενώ το δελτίο καιρού αναγγέλλει τροπική καταιγίδα, ο ΜακΚλάουντ μαθαίνει ότι οι "τουρίστες" δεν είναι παρά μέλη μιας συμμορίας που βρίσκεται εκεί για κάποια παράνομη συναλλαγή.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Δεν το συζητάω! Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες και όχι μόνον επειδή παίζει το «αχτύπητο» ζευγάρι της εποχής, σκηνοθετημένο από τον Τζον Χιούστον.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια ταινία τεσσάρων τοίχων (βασίζεται στο θεατρικό έργο του Μάξγουελ Άντερσον), κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή γιατί περιέχει: το «καλό παιδί», την «ωραία», τους «κακούς» και ιδιαίτερα τον Έντουαρντ Ρόμπινσον (με την αξέχαστη σκηνή στη μπανιέρα και το πούρο στο στόμα, την οποία το βιβλίο LIFE goes to the movies, κατατάσσει μεταξύ των καλύτερων… «ημίγυμνων στάρλετ με σαπουνάδες»). Χωρίς αστεία όμως, η ταινία έχει την αγωνία της, αφού δεν γνωρίζουμε από την αρχή για ποιό λόγο οι γκάνγκστερς έχουν καταλάβει το ξενοδοχείο, δεν γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί ο κλειστός και μυστικοπαθής χαρακτήρας του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, ενώ στην εξέλιξη πέφτουν και κάποιοι πυροβολισμοί (αλλά έχω μάθει να κρατάω μυστικά για τις ταινίες).

Συμβολικά, στην ταινία δεν έχουμε μόνο τη μάχη του Καλού με το Κακό, αλλά τη μάχη του δίκαιου αμερικανού, που λίγο πριν έχει πολεμήσει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τους αντιδραστικούς και διεφθαρμένους γκάνγκστερς, με επικεφαλής έναν φασιστάκο και ρατσιστή παχουλό με πούρο (τον έξοχο Έντουαρντ Τζέι Ρόμπινσον), που είναι και θρασύδειλος (και προσέξτε πως εξαναγκάζει τους ντόπιους ινδιάνους να μείνουν έξω στην καταιγίδα, ενώ αυτός φοβάται ακόμα και μέσα στην ασφάλεια του ξενοδοχείου). Επίσης, συμβολικά έχουμε και την καταιγίδα, η οποία δυναμώνει έξω παράλληλα με τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, μέσα.

Υπέροχοι όλοι. Ο Μπόγκαρτ «ήρεμη δύναμη», η Μπακόλ πανέμορφη σε μικρό ρόλο, δείχνει να έχει απειρία (έχουν προηγηθεί μόνον 5 ταινίες της), ο Ρόμπινσον «κακός» άνευ προηγουμένου και ο Λάιονελ Μπάριμορ, ως πατέρας της, αρκετά τραγικός, αλλά αισιόδοξος. Τα άλλα «παιδιά» της συμμορίας ερμηνευτικά είναι άστα να πάνε, αλλά σώζονται από τους υπόλοιπους και συνολικά το έργο είναι θαυμάσιο.

Α, να μην ξεχάσω, πως όταν κάποτε έγινε μια μόδα να επιχρωματίσουν κάποιες κλασσικές ασπρόμαυρες ταινίες, το Key Largo ήταν μέσα σ’ αυτές και το είχα δει έγχρωμο. Πολύ κέρινα, όμως, τα πρόσωπα. Γι’ αυτό και πέρασε η μόδα τους.

Για την ιστορία, η μόνη επιχρωματισμένη που ίσως βλέπεται ακόμα, είναι η Metropolis του Φριτς Λανγκ, γιατί μαζί με το χρώμα προστέθηκαν μουσική και τραγούδια από τον Τζιόρτζιο Μόροντερ (you know: Fredie Mercury, Bonnie Tyler, Pat Benatar etc. etc)

του Άγγελου Πολύδωρου agelospo@otenet.gr

Η Βαθμολογία μου:

του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Διαφήμιση

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Mάξουελ Άντερσον, έγραψε το θεατρικό έργο Key Largo και το ανέβασε με μεγάλη επιτυχία στο Broadway το 1939, όπου και παίχτηκε για 105 παραστάσεις, μέχρι το 1940.

Οκτώ χρόνια μετά, ο Τζον Χιούστον το μεταφέρει στον κινηματογράφο και το καθιστά ένα από τα πιο κλασικά φιλμ του παγκόσμιου σινεμά.

Στο καστ λάμπουν τα αστέρια του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, ήδη γνωστού και αναγνωρισμένου από την “Casablanca” για την ερμηνεία του στην οποία είχε προταθεί για Όσκαρ και της Λορέν Μπακόλ, η οποία με λίγους διαλόγους καταφέρνει να περάσει ένα πλήθος συναισθημάτων και συναισθηματικών εναλλαγών. Ωστόσο, την παράσταση κλέβει ο Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον στο ρόλο του Τζόνι Ρόλο, του γκάνγκστερ που κρατά ομήρους τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου και την κόρη του. Παράλληλα, η Κλερ Τρέβορ, η οποία υποδύθηκε την αλκοολική ερωμένη του, τιμήθηκε με Οσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της. Το Key Largo είναι ένα φιλμ νουάρ με χιτσκοκικές σεκάνς, και ενδείξεις ψυχαναλυτικού δράματος, στυλ άλλωστε που χαρακτήρισε πολλές από τις ασπρόμαυρες ταινίες του Χόλιγουντ τις δεκαετίες του ’40 και του ’50. Είναι η τέταρτη και τελευταία ταινία με συμπρωταγωνιστές το ζεύγος Μπόγκαρτ και Μπακόλ, που είχαν παντρευτεί το 1945 κι έμειναν μαζί έως τον θάνατό του Μπόγκαρτ το 1957.

Γυρίστηκε εξ’ ολοκλήρου σε στούντιο, ενώ οι σκηνές της τροπικής καταιγίδας έχουν προστεθεί από παλαιότερες παραγωγές της Warner Bros. Ενδεικτικό ότι την παραγωγή και την χρηματοδότηση της ιδέας, ανέλαβε για λογαριασμό της Warner Bros., ο Τζέρι Γουάλντ, ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του Χόλυγουντ.

Frank McCloud travels to a run-down hotel on Key Largo to honor the memory of a friend who died bravely in his unit during WW II. His friend's widow, Nora Temple, and wheelchair bound father, James Temple manage the hotel and receive him warmly, but the three of them soon find themselves virtual prisoners when the hotel is taken over by a mob of gangsters led by Johnny Rocco who hole up there to await the passing of a hurricane. Mr. Temple strongly reviles Rocco but due to his infirmities can only confront him verbally. Having become disillusioned by the violence of war, Frank is reluctant to act, but Rocco's demeaning treatment of his alcoholic moll, Gaye Dawn, and his complicity in the deaths of some innocent Seminole Indians and a deputy sheriff start to motivate McCloud to overcome his Hamlet-like inaction.

ΕΠΙΣΗΜΟ SITE :

Official Site

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

PHOTOS - POSTERS

Διαφήμιση

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ / ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ