Home myFILM
Select English    Επιλέξτε Ελληνικά
Αρχή ΝΕΑ Ταινίες Φεστιβάλ Βίντεο Φωτογραφίες DVD TV Συνεντεύξεις Διαγωνισμοί Box Office
  Εγγραφή / Σύνδεση
myFILM.gr toolbar
Σήμερα & προσεχώς
.: από 24/7/14 :.
. Το Κόλπο Της Ζωής Μας
. Ηρακλής
. Σε Λάθος Χρόνο
. Το Καλοκαίρι Της Ζωής Μας
. Alphaville (1965)
.: από 31/7/14 :.
. Parker
. Marina
. Έρωτας αλά Ισπανικά
. Σουπερχόνδριος
. Έλα Να Πάρεις Τον Καφέ Σε Μας (1970)
.: από 7/8/14 :.
. 22 Jump Street
. Σαββατοκύριακο στο Παρίσι
. Μία Τυχαία Συνάντηση
. Ρε, Μη
.: από 14/8/14 :.
. Λόγια και Εικόνες
. Θεϊκό Κόλπο
. Δείπνο Ηλιθίων (1998)
.: από 21/8/14 :.
. Sex Tape
. Σεφ

Περιοχή μελών
Εγγραφή εδώ:
Χρήστης:
Συνθηματικό:
Κωδικός Ασφαλείας: Κωδικός Ασφαλείας
Γράψτε Κωδικό Ασφαλείας (6ψήφιος αριθμός εικόνας):
Members List Μέλη:
Τελευταία: gabrielpaok's Profile gabrielpaok
Σήμερα: 0
Χθές: 0
Συνολικά: 9720

Συνδεδεμένοι:
Επισκέπτες: 152
Μέλη: 1
Σύνολο: 153

Εγγραφή

ΔΩΡΕΑΝ Toolbar
Θέματα
BOX OFFICE Ελληνικό
BOX OFFICE USA
Δημοφιλή / Top50
Cine CULT
TV
CD
Θέατρο
Αρχείο
Αίθουσες
ανά εβδομάδα
με μια ματιά

Ο Λογαριασμός μου
Blogs
Λήψεις
Φωτογραφίες
Φόρουμ
Ημερολόγιο
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Donation
Ανέκδοτα και Αστεία
Ποίηση
Παιχνίδια Flash
Πόστερ
Άλλο Περιεχόμενο
Ενότητες
Πρόσωπα
Βιβλίο
Casting
Φεστιβάλ / Διανομή
Ευκαιρίες Καριέρας
Δελτίο καιρού
Ξενοδοχεία
Χρήσιμα

Upcoming Events

-- Sponsored Links --
Dailymotion
AGATHI Art Gallery
cinefo.wordpress.comr
aggelospolidoros.blogspot.gr

-- feeds'n'blogs --














Cinema: Λίνκολν (Lincoln) του Στίβεν Σπίλμπεργκ (2012)

Ημερομηνία καταχώρησης: Τετάρτη, 14 Δεκ. 2011 @ 13:00:00 MST - Συντάκτης : Jim Papamichos

[Comments][Περισσότερα][Κριτικές][Βίντεο][Φωτό][Πόστερ][Κυκλοφορία][Στοιχεία]

Βιογραφική

Λίνκολν
Lincoln

του Στίβεν Σπίλμπεργκ
με τους Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Τόμι Λι Τζόουνς, Τζέιμς Σπέιντερ, Ντέιβιντ Στράθερν, Σάλι Φιλντ, Τζάρεντ Χάρις, Λι Πέις, Τζάκι Ερλ Χάλει

Υπόθεση:
Η ταινία παρακολουθεί τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής ενός από τους πιο σημαντικούς προέδρους της Αμερικής, του Αβραάμ Λίνκολν. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ σκηνοθετεί τον (δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ ερμηνείας) Ντάνιελ Ντέι-Λιούις σε ένα συναρπαστικό θρίλερ, που εξετάζει τη σύγκρουση ανάμεσα στον Λίνκολν και τους ισχυρούς άνδρες του υπουργικού συμβουλίου του, στην προσπάθειά του να τερματίσει την πιο αιματοβαμμένη σύγκρουση της χώρας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, και ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας βάζοντας τέλος στη δουλεία και επαναφέροντας την Ένωση της Αμερικής.



ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το αδιαφιλονίκητο φαβορί των φετινών Όσκαρ, δεν είναι τυχαία το πιο πολυαναμενόμενο φιλμ του 2013, καθώς έχει ήδη αποσπάσει μια Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας, κέρδισε την εμπιστοσύνη των Ενώσεων Κριτικών Κινηματογράφων και συγκεντρώνει, για φέτος, τις περισσότερες (12) υποψηφιότητες για Όσκαρ:

  1. Καλύτερης Ταινίας
  2. Σκηνοθεσίας (Στίβεν Σπίλμπεργκ)
  3. Α' ανδρικού ρόλου (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις)
  4. Β’ ανδρικού ρόλου (Τόμι Λι Τζόουνς)
  5. Β’ γυναικείου ρόλου (Σάλι Φίλντ)
  6. Διεύθυνσης Φωτογραφίας
  7. Ενδυματολογίας
  8. Διασκευασμένου Σεναρίου
  9. Πρωτότυπης Μουσικής
  10. Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
  11. Μοντάζ
  12. Καλύτερου ήχου

Ο πιο παθιασμένος υπερασπιστής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ο κινηματογραφικός «Λίνκολν» έρχεται να ξεγυμνώσει όλα τα ιστορικά κενά που παρουσίαζαν ως ανέφικτη την κατάργηση της δουλείας:

“Αν η δουλεία δεν θεωρείται λάθος, τότε τίποτα δεν είναι λάθος”
Αβραάμ Λίνκολν, σε ένα γράμμα (Δεκέμβριος 1865)

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο της Ντόρις Κιρνς Γκούντγουιν «Team of Rivals», το οποίο αφηγείται τις τελευταίες εβδομάδες της ταραχώδους ζωής, ενός από τους πιο σημαντικούς προέδρους της Αμερικής, του Αβραάμ Λίνκολν, πριν από τη δολοφονία του. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ φωτίζει τις πιο επικίνδυνες και αποκαλυπτικές στιγμές του Αμερικανού ηγέτη, σε μια περίοδο όπου η σκοτεινή πλευρά της δουλείας ανυψώνεται και η χώρα οδηγείται σε απίστευτες καταστροφές από τον πόλεμο.

Ένα μεγαλειώδες ανθρώπινο δράμα, μέσα από το οποίο ο Λίνκολν όχι μόνο προσπαθεί να δώσει ένα τέλος στον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο αλλά μάχεται ταυτόχρονα να περάσει την 13η Τροπολογία σχετικά με τη μόνιμη κατάργηση της δουλείας. Μια πράξη αληθινής εθνικής τόλμης μέσα από την οποία θα πρέπει να καταθέσει όλες του τις δυνάμεις, ψυχικές και ηθικές, γεγονός που θα τον μετατρέψει σε θρύλο. Θα καταπιαστεί με τις επιπτώσεις των πράξεών του στον κόσμο και σε αυτούς που αγαπά. Αυτό που κρύβεται από πίσω είναι αυτό που νοιάζει τον Λίνκολν: να πείσει τον αμερικανικό λαό και αυτούς που απαρτίζουν την κυβέρνησή του που έχουν αντίθετη γνώμη, να αλλάξουν πορεία και να στοχεύσουν ψηλότερα προς ένα καλύτερο δρόμο για όλη την ανθρωπότητα.
Η ταινία πήρε σάρκα και οστά μέσα από το πολυεπίπεδο σενάριο του βραβευμένου με Πούλιτζερ, Τόνι Κάσνερ, την άκρως ανθρώπινη αφήγηση του Σπίλμπεργκ και την εξαιρετική ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι –Λιούις, που ηγείται ενός ολοκληρωμένου καστ ηθοποιών, ενώ καλεί το κοινό να εισχωρήσει απευθείας στην καρδιά και την ψυχή του Λίνκολν, μιας προσωπικότητας ακατέργαστων αντιθέσεων και σπουδαίων επιτευγμάτων. Αστείος και σοβαρός, ευχάριστος αφηγητής, δυνατός και δαιμόνιος αρχηγός και ταυτόχρονα ευαίσθητος πατέρας, αλλά στη σκοτεινότερη στιγμή για το έθνος του, όταν οι καιροί απαιτούν τον καλύτερο εαυτό του καθενός, ο ηγέτης Λίνκολν αναζητά εντός του την αιώνια και άφθαρτη εκδοχή του χαρακτήρα του.

Ανακαλύπτοντας τον Λίνκολν

Μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, ο ιστορικός χαρακτήρας του Αβραάμ Λίνκολν, κατάφερνε πάντα να συγκεντρώνει στοιχεία που τον τοποθετούσαν ανάμεσα στα παγκόσμια σύμβολα ελπίδας, ισότητας και ελευθερίας. Ο «συνετός εξουσιαστής», που καταρρίπτει την παραδοσιακή έννοια της εξουσίας και καταφέρνει να συμμετάσχει στη λαϊκή φαντασίωση της ισονομίας κοιτάζει κατάματα το ενδεχόμενο κατάργησης του μεγάλου πειράματος της Αμερικανικής Ένωσης, ανακαλύπτοντας ότι οι ελαττωματικοί, πολύπλοκοι άνθρωποι μπορεί να καταφέρουν το ακατόρθωτο, και να εμπνεύσουν ακόμη και εκείνους που έχουν παγιδευτεί στον πόλεμο και στις σκοτεινές κληρονομιές. Όραμά του, να εμφυσήσει την ελπίδα για οικουμενική ενότητα στους υπόλοιπους συνανθρώπους αλλάζοντας τον ρου της ιστορίας προς νέα μονοπάτια ξεκάθαρα και προσιτά.
Αυτό που εντυπωσίαζε τον Σπίλμπεργκ από νεαρή ηλικία ήταν η σπάνια και σαγηνευτική ανθρώπινη πλευρά της ιστορικής αυτής φιγούρας. «Πάντα ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του Λίνκολν. Είναι μια από τις πιο συναρπαστικές μορφές ολόκληρης της ιστορίας και της ζωής μου», λέει ο Σπίλμπεργκ. «Θυμάμαι τον εαυτό μου γύρω στα τέσσερα ή πέντε, που πρωτοείδα το Lincoln Memorial και ήμουνα τρομερά εντυπωσιασμένος από το μέγεθος αυτού του αγάλματος που κάθεται στην καρέκλα, και καθώς πλησίαζα πιο κοντά, με είχε αιχμαλωτίσει το πρόσωπό του. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή, έχοντας με αφήσει να αναρωτιέμαι για αυτόν τον άνθρωπο που καθόταν εκεί ψηλά.» Όσο περισσότερα μάθαινα σχετικά με τον Λίνκολν, αυτή η αίσθηση της έκπληξης όλο και μεγάλωνε. Συνεχίζει λέγοντας: «Ο Λίνκολν καθοδήγησε τη χώρα κατά τη διάρκεια της χειρότερης περιόδου και επέτρεψε στα ιδανικά της Αμερικανικής δημοκρατίας να επιζήσουν και επιβεβαίωσε το τέλος της δουλείας. Αλλά ήθελα να κάνω μια ταινία που θα δείξει πόσο πολύπλευρος ήταν ο Λίνκολν. Ήταν πολιτικός, στρατιωτικός αρχηγός, και ταυτόχρονα πατέρας, σύζυγος και άντρας, ο οποίος πάντα έψαχνε βαθιά μέσα του.
«Συγκεντρωθήκαμε στους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής του Λίνκολν γιατί ότι κατάφερε εκείνο το διάστημα ήταν πραγματικά τεράστιο. Θέλαμε όμως να δείξουμε ότι και εκείνος ήταν άνθρωπος, όχι ένα μνημείο. Νιώσαμε ότι για να δείξουμε την πολυπλοκότητα αυτού του ανθρώπου, θα έπρεπε να απεικονίσουμε και να εστιάσουμε στον πιο δύσκολο αγώνα: την περίοδο που προσπαθούσε να περάσει την 13η Τροπολογία στη Βουλή.»
Αποκαλύπτοντας τις τελευταίες ημέρες του Λίνκολν μέσα από τις πιο ηλεκτρισμένες και έντονες συζητήσεις, πολιτικές μηχανορραφίες, οικογενειακούς δεσμούς και προσωπικούς φόβους και ελπίδες, ο Σπίλμπεργκ και ο Κάσνερ ξετύλιξαν τη συναρπαστική και – απρόβλεπτα ανθρώπινη - φύση μιας εκ των μεγαλύτερων μαχών της δημοκρατίας.

Ο Σκηνοθέτης

Ένας από τους πιο επιτυχημένους και επιδραστικούς σκηνοθέτες όλων των εποχών, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ καταφέρνει να φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των πιο εμπορικά αποδοτικών δημιουργών, αλλάζοντας κάθε φορά τα δεδομένα του box office. Έχοντας στο βιογραφικό του τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες όπως τα «E.T. Ο Εξωγήινος», «Ιντιάνα Τζόουνς», και «Τζουράσικ Πάρκ», έχει αποσπάσει κάποια από τα σημαντικότερα τιμητικά κινηματογραφικά βραβεία διεθνώς, όπως το διπλό Όσκαρ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, για την ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ», η οποία συνολικά απέσπασε επτά Όσκαρ, επτά BAFTA και τρεις χρυσές σφαίρες αλλά και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία «Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν», ανάμεσα σε πέντε, συνολικά, Όσκαρ και δυο χρυσές σφαίρες.
Στην τεράστια κινηματογραφική του καριέρα απαριθμεί εκατοντάδες τιμητικά κινηματογραφικά βραβεία και διακρίσεις όλων των ειδών από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους και κριτικούς τις έβδομης τέχνης. Η καριέρα του όμως δεν περιορίζεται εκεί καθώς έχει συνεισφέρει - μέσα από διαφορετικά πόστα - και σε κάποια από τα πιο σημαντικά τηλεοπτικά πονήματα, όπως τα «Στην Εντατική», «Band of Brothers», «Falling Skies», «Smash», «Taken» κ.α.
Εκτός της ανεκτίμητης συνεισφοράς του στη βιομηχανία του θεάματος, η πιο σημαντική ίσως πλευρά του χαρακτήρα του συνοψίζεται στην αξιοσημείωτη φιλανθρωπική του δράση, η οποία επεκτείνεται πέρα από τη διάσωση της κουλτούρας και του οπτικού πολιτισμού στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των παιδιών και των κοινωνικά ασθενέστερων.

Λίγα λόγια για την Παραγωγή

Το «Λίνκολν» δεν παρασέρνει τον Σπίλμπεργκ, απλά, σε μια σημαντικότατη στιγμή της αμερικάνικης ιστορίας αλλά του επιβάλει την αναζήτηση μιας ολόφρεσκης ματιάς προκειμένου να καταφέρει ο ίδιος τελικά να αποτυπώσει τη σημαντικότητα της ιστορικής συγκυρίας. Στην προσπάθεια αυτή ο διάσημος σκηνοθέτης επιλέγει να συνεργαστεί με τους αγαπημένους του συνεργάτες, τον Γιάνους Καμίνσκι στη διεύθυνση φωτογραφίας, τον Μάικλ Καν στο μοντάζ, τον Ρικ Κάρτερ στα σκηνικά, την Τζοάνα Τζόνστον στα κοστούμια και φυσικά τον αγαπημένο του Τζον Γουίλιαμς στη μουσική της ταινίας.
«Πρόκειται για μια πολύ προσωπική εμπειρία», παρατηρεί η Κάθλιν Κένεντι, συμπαραγωγός της ταινίας, «σε μια παραγωγή ιδιαίτερα άμεση και αθόρυβη, μιας και ο Στίβεν επέλεξε να δώσει μεγάλη βαρύτητα στα λόγια και την υποκριτική», ενώ ο Γιάνους Καμίνσκι επαυξάνει, σημειώνοντας πως «πρόκειται για μια ιστορία που απαιτεί την απόλυτη προσοχή του κοινού, καθώς η γλώσσα και οι ερμηνείες δεσπόζουν στο κέντρο των γεγονότων αποκαλύπτοντας στο κοινό έναν Λίνκολν άμεσο, αβέβαιο και ευάλωτο, όπως δεν τον είχαν φανταστεί ποτέ».

Επίσης, παρόλο που το φιλμ τοποθετείται σε παρελθοντικό χρόνο, η αισθητική του επιμελήθηκε κατά τρόπο τέτοιον ώστε να μην μεταφέρει τον θεατή απλά στο παρελθόν αλλά σε σκηνές οι οποίες θα μπορούσαν να εκτυλίσσονται σήμερα, μιας και ο ίδιος ο σκηνοθέτης ήθελε την ταινία του «ζωντανή» και σύγχρονη.
«Δεν πρόκειται απλά για μια ακόμη ταινία», παρατηρεί συνολικά ο Καμίνσκι. «Ναι, είναι ψυχαγωγία, αλλά βασισμένη σε μια τόσο σημαντική ιστορία που την καθιστά ιδιαιτέρως καταλυτική για τη σημερινή κοινωνία».


Steven Spielberg directs two-time Academy Award® winner Daniel Day-Lewis in "Lincoln," a revealing drama that focuses on the 16th President's tumultuous final months in office. In a nation divided by war and the strong winds of change, Lincoln pursues a course of action designed to end the war, unite the country and abolish slavery. With the moral courage and fierce determination to succeed, his choices during this critical moment will change the fate of generations to come.

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ:

IMDb Facebook Twitter Official site



top of the page


ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Κατώτερη του αναμενομένου!

Η ταινία ως δημιούργημα του τελειομανούς σκηνοθέτη Steven Spielberg και με δεδομένο  τον θηριώδη προϋπολογισμό τον οποίο διέθετε για την υλοποίηση της αποτελεί ένα κινηματογραφικό υπόδειγμα κινηματογραφικής παραγωγής.

Πραγματικά η αξιοποίηση κάθε διαθέσιμης τεχνολογικής καινοτομίας αλλά και των πάσης φύσεων τεχνικών πόρων που μπορούν να διατεθούν κατά την παραγωγή ενός φιλμ  δίνουν ένα εξαιρετικό τεχνικά και εικαστικά αποτέλεσμα.

Αξιοποιώντας αμέτρητες ανθρωποώρες ερευνάς, αναφορικά με τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου της Αμερικανικής Ιστορίας , αλλά και της προσωπικότητας του χαρισματικότερου αμερικανού Προέδρου, η ταινία αναπαριστά με έναν ασύλληπτα ρεαλιστικό τρόπο την ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής στην οποία αναφέρεται.

Η ρεαλιστικότατα των σκηνικών , φωτισμών, κουστουμιών αλλά και κάθε άλλης παραμέτρου η οποία μετατρέπει  μια κινηματογραφική παραγωγή σε έναν πραγματικό κόσμο που μαγεύει και απορροφά τον θεατή  εδώ δημιουργούν νέα standard για την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει άλλωστε συχνά στις παραγωγές του Steven Spielberg.
Και βεβαίως οι ερμηνείες του συνόλου των συντελεστών  αποτελούν ένα άλλο σημείο απόλαυσης για τον θεατή αλλά και μια ευκαιρία να υποκλιθούμε στον σκηνοθέτη που με την καθοδήγηση καταφέρνει να βγάλει από τον κάθε τους αυτό που χρειάζεται για να πραγματώσει για μια ακόμη φορά το κινηματογραφικό του όνειρό!
Και βεβαίως ανάμεσα σε όλες τις ερμηνείες αποτελεί κορωνίδα ο τρόπος με τον οποίο ο πρωταγωνιστής Daniel Day-Lewis υποδύεται τον Lincoln με τον χρόνο αλλά και τις οριακές καταστάσεις που βιώνει να τον καταπονούν μέρα με την μέρα.

Δικαίως λοιπόν η ταινία είναι ήδη υποψήφια και πιθανότατα μελλοντική κυρίαρχος σε 12 κατηγορίες των Oscar 2013.
Εντούτοις θα πρέπει να γίνουν μια σειρά από επισημάνσεις αναφορικά με το σενάριο το οποίο με υποδειγματική γραφή κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σχεδόν  σε όλη την διάρκεια των 150 λεπτών διάρκειας της ταινίας.

Ο Steven Spielberg λειτουργεί απλουστευτικά  και παρουσιάζει τόσο τον Lincoln όσο και γενικότερα το κοινωνικό – οικονομικό πλαίσιο των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή του εμφύλιου με έναν απόλυτα μεταφυσικό και ιδεαλιστικό τρόπο, εξαιρετικά βολικό για την σημερινή κυρίαρχη ελίτ της μεγάλης αυτής χώρας , αλλά και πολύ εύπεπτο για τον βασικό αποδέκτη της ταινίας , τον αμαθή μέσο Αμερικανό!

Αποτέλεσμα αυτής της συνειδητής σεναριακής επιλογής του Steven Spielberg,  της κινηματογραφικής βιομηχανίας , αλλά και της κυρίαρχης αμερικανικής ελίτ είναι η απόλυτη αποσιώπηση του ιδεολογικού πυρήνα των γεγονότων: ότι η κατάργηση της δουλείας αλλά και ο αμερικανικός εμφύλιος, ήταν αποτέλεσμα της αλλαγής στην παραγωγική δομή της χώρας κατά την διαδικασία της ανελέητης βίαιης εξέλιξης της, στα πλαίσια του πρώιμου καπιταλισμού όπου  η εκσυγχρονιστική και προοδευτική  ελίτ των πλουτοκρατών στις Βόρειες Πολιτείες συγκρούστηκε  σε έναν αγώνα μέχρι εσχάτων με τον οπισθοδρομικό Νότο.

Konstantinos Kommatas
του Κωνσταντίνου Κομματά Facebook

 


Η Βαθμολογία μου:

«Πάντα ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του Λίνκολν. Είναι μια από τις πιο συναρπαστικές μορφές ολόκληρης της ιστορίας και της ζωής μου», λέει ο Σπίλμπεργκ και συνεχίζει: «Θυμάμαι τον εαυτό μου γύρω στα τέσσερα ή πέντε, που πρωτοείδα το Lincoln Memorial και ήμουνα τρομερά εντυπωσιασμένος από το μέγεθος αυτού του αγάλματος που κάθεται στην καρέκλα, και καθώς πλησίαζα πιο κοντά, με είχε αιχμαλωτίσει το πρόσωπό του. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή, έχοντας με αφήσει να αναρωτιέμαι για αυτόν τον άνθρωπο που καθόταν εκεί ψηλά».

Αφού λοιπόν είχε εντυπωσιαστεί από το άγαλμα του Λίνκολν ο Σπίλμπεργκ, αποφάσισε όταν μεγάλωσε, να κάνει ταινία τους τελευταίους μήνες της ζωής του, επειδή ήθελε «να δείξει  πόσο πολύπλευρος ήταν ο Λίνκολν. Ήταν πολιτικός, στρατιωτικός αρχηγός, και ταυτόχρονα πατέρας, σύζυγος και άντρας, ο οποίος πάντα έψαχνε βαθιά μέσα του και γιατί ότι κατάφερε εκείνο το διάστημα ήταν πραγματικά τεράστιο.

Θέλαμε όμως να δείξουμε ότι και εκείνος ήταν άνθρωπος, όχι ένα μνημείο».
Αυτό ακριβώς κατάφερε ο Σπίλμπεργκ. Να τονίσει τον αγώνα του Λίνκολν για να διατηρήσει ενωμένες τις Πολιτείες και μάλιστα μετά από ήττα των Νότιων που τους ήθελε πλήρως παραδομένους. Εκεί τουλάχιστον η ταινία είναι ειλικρινής, δείχνοντας τον Λίνκολν να περνάει έφιππος μέσα από το πεδίο της τελευταίας μάχης όπου έχει γίνει σφαγή στην κυριολεξία. Άλλωστε ο Λίνκολν είχε πει: «Υπέρτατος σκοπός μου στον αγώνα αυτό είναι να διασώσω την Ένωση και όχι να διασώσω ή να εξαλείψω τη δουλεία. Αν μπορούσα να διασώσω την Ένωση χωρίς να απελευθερώσω τους δούλους , θα το έκανα. Αν πάλι τη διέσωζα ελευθερώνοντας όλους τους δούλους, θα το έκανα. Αν μπορούσα να τη διασώσω ελευθερώνοντας μερικούς και αφήνοντας τους άλλους να παραμείνουν δούλοι και αυτό θα το έκανα» («Οι πολιτικοί – Λίνκολν: ο πρόεδρος της ενότητας» εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ).

Ύστερα από αυτό, ο εξωραϊσμός του από τον Σπίλμπεργκ και ο τονισμός της πλευράς του, που ήθελε την ενότητα των Πολιτειών πάση θυσία, φαντάζει εύλογος πλέον. Άλλο θέμα, το γεγονός ότι διασώζοντας τη γεωγραφική συνοχή της χώρας, κατάστρεψε το πνεύμα της εθελοντικής ενότητας και σύμπνοιας, που θεωρούνται το θεμέλιο των ΗΠΑ.

Ο Σπίλμπεργκ με αυτή την άρτια ταινία, που έχει όλα τα υλικά της υπερπαραγωγής (πλούσια σε κόσμο, ντεκόρ, υλικά και κοστούμια και φυσικά το μεγάλο ατού που λέγεται Ντάνιελ Ντέι Λιούις καθώς και την ανθρώπινη Σάλι Φιλντ που υποδύεται τη σύζυγο του Λίνκολν, αλλά και τη μουσική επένδυση μαζί με τη φωτογραφία, που θυμίζει πίνακες του Ζαν Λεόν Ζερόμ Φέρις από την εποχή) καταφέρνει - για άλλη μια φορά- να συγκινεί το κοινό του.

Μόνο που εγώ, στο πρώτο μέρος ψιλοβαρέθηκα με όλο εκείνο το κουβεντολόι για το πώς θα πεισθούν (ή και θα εξαγοραστούν με διορισμούς) οι γερουσιαστές για να ψηφίσουν. Είναι και η μεγάλη διάρκεια της ταινίας βλέπετε (150 λεπτά). Ευτυχώς, που με αποζημίωσε ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις.

 

Άγγελος Πολύδωρος
του Άγγελου Πολύδωρου   | blogspot

 


Η Βαθμολογία μου:

Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος μετράει ήδη τέσσερα αιματοβαμμένα χρόνια και ο Abraham Lincoln (Daniel Day-Lewis) μερικούς μήνες μετά τη δεύτερη επανεκλογή του ως Πρόεδρος.  Εκεί, λοιπόν, στα 1865, αποφασίζει να κάνει ένα ουσιαστικό βήμα προς τη διάσωση της Ένωσης των Πολιτειών, καταργώντας τη δουλεία με την περίφημη Τροπολογία 13, μα του λείπουν 20 κοινοβουλευτικοί ψήφοι.

Ακόμη στα μάτια του Spielberg, το άγαλμα του Abraham Lincoln στην Washington υψώνεται πελώριο.  Όπως τότε στην παιδική του ηλικία, που το είχε πρωτοδεί σε στάση προσοχής, αφημένος σε εκείνη τη σκιά του δέους, να βαραίνει το σεβασμό προς το πρόσωπο του Προέδρου.  Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά δώδεκα τα χρόνια που του πήρε για να συγκεντρώσει πληροφορίες και γνώση για τη ζωή και το έργο του ινδάλματός του, ώστε τελικά να επικεντρωθεί στους τελευταίους μήνες της ζωής του (έχοντας εν μέρει ως βάση το «Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln» της Doris Kearns Goodwin).  Και εκεί μέσα να χωρέσει όλες τις οπτικές γωνίες του: ενωτικός πολιτικός, δυστυχισμένος σύζυγος, ανοιχτόμυαλος πατέρας, χωρατατζής φίλος, μοναχικός, θλιμμένος και μελετηρός οδοιπόρος σε μια Αμερική που έχει πάρει φωτιά από παντού και οφείλει να αλλάξει ρότα στην Ιστορία τη δική της, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

Από την εύστροφα περιεκτική έναρξη κιόλας, η τεχνική τελειότητα ψιθυρίζεται σε κάθε πλάνο πάνω στα κοστούμια, δίπλα στα σκηνικά, την ίδια στιγμή που η φωτογραφία και η σκηνοθεσία βρίσκουν όλους τους σωστούς τρόπους να φέρουν μέχρι και τη μυρωδιά του ταμπάκο από τα έδρανα της Βουλής των Αντιπροσώπων (φουγάρα τότε, και εν ώρα υπηρεσίας, οι εκλεγμένοι) μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα.  Μα πάνω από όλα να μην χάσει κανένα μορφασμό, ανεπαίσθητη κίνηση ή τσάκισμα στο ηχόχρωμα του Daniel Day-Lewis, που πλέον μας κοιτάζει από πολύ ψηλά, αφού έχει εκτοξευθεί σε ερμηνευτικό υπερπέραν.

Άρα, μιλάμε για μια αριστουργηματική ταινία;  Κι όμως όχι.  Είναι το επίπεδο σενάριο που αναλώνεται σε πολυλογία που καταπολεμά άμεσα την αϋπνία, με λεπτομέρειες, παλιές ιστορίες και ονόματα που δεν θυμάται κανείς στο επόμενο δίλεπτο.  Χρησιμοποιεί δικηγορίστικους όρους και βουλευτικές πρακτικές ήσσονος σημασίας θολώνοντας με την θεατρική του στατικότητα τη μεγάλη εικόνα που διαγράφεται.  Ωστόσο κι αυτή όσο εμπνευσμένη και αν πλασάρεται, αποφεύγει να αναμετρηθεί με τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης των έγχρωμων την εποχή εκείνη και αφήνει το νόμισμα του debate να γλιστρήσει από τα χέρια.  Είναι πια εμφανές, σε αυτά τα πλέον κοπιαστικά 150 λεπτά πως το μόνο που θεωρείται αποδεκτό να λερώσει το ηθικό σακάκι του Lincoln, είναι αυτές οι μικρές πολιτικές «λαδιές» που αφορούν διορισμούς και μικροεκβιασμούς μόνο και μόνο για το καλό του τόπου, μιας και αποτελούν την εξασφάλιση των ψήφων που υπολείπονται.  Τα λόμπι που προετοίμαζαν τη βιομηχανική επανάσταση και επηρέαζαν τις αποφάσεις του Προέδρου (και κάθε Προέδρου) μένουν κουκουλωμένα κάτω από την υπερηφάνεια για την Αστερόεσσα.

Ακόμη και σε εκείνο το εκπληκτικό τελευταίο μισάωρο που επιτυγχάνεται ξαφνικά και από το πουθενά ακόμη και ένταση και συγκίνηση (η ψηφοφορία και ο φόνος παραμένουν κορυφαίες στιγμές του φιλμ), ο Spielberg δεν χάνει ποτέ το στόχο του και μένει συγκεντρωμένος στη δουλειά του: τοποθετεί το φωτοστέφανο στον Lincoln, συντηρεί μεγαλειωδώς το μύθο και περιμένει τα Όσκαρ του (12 οι υποψηφιότητες).

Ράνια Ευδαίμων
της Ράνιας Ευδαίμων   | cinefo.wordpress.com

 


Η Βαθμολογία μου:

Λοιπόν τι διαολεμένη σύμπτωση: Επί Ομπάμα Προεδρίας εν έτει 2012, δύο ταινίες για την δουλεία στην Αμερική του 19ου αιώνα να κονταροχτυπιούνται στα Όσκαρ!

Ταραντίνο ή Σπίλμπεργκ; Λίνκολν ή Τζάνγκο (...πιπέρι στο "Ν"!);

Ε καλά αυτό δεν είναι δίλημμα μια και οι δυο ταινίες έχουν τόση σχέση μεταξύ τους όσο η μέρα με τη νύχτα. Η μόνη ομοιότητα αφορά την χρονολόγηση της ιστορίας, δηλ. διαδραματίζονται λίγο πριν τη λήξη της δουλείας (μάλιστα πολύ κοντά, αν και το "Τζάνγκο" προηγείται χρονικά 10-15 χρόνια).

Ο Ταραντίνο ως συνήθως κάνει χαβαλέ με τους ιστορικούς αναχρονισμούς και βάζει την δική του πινελιά στους χαρακτήρες. Δεν μπορείς να δεις ταινία του Κουέντιν χωρίς ποπκορν ή πατατάκια. Είναι απαραίτητα, για να κρατιέσαι σε φόρμα λίγο πριν μειδιάσεις. Λες και φτιάχνει ο άτιμος τις ταινίες για τα φουαγιέ (το αποδεικνύουν περίτρανα οι στατιστικές πωλήσεις, που πιάνουν ταβάνι). Από τη μια λοιπόν, ο ένας κάνει ταινίες για ....πατατάκια από την άλλη ο Αμερικανοεβραίος Στίβεν τις κάνει για να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία, να λυτρωθεί από τις ενοχές και να ευχαριστήσει επίσης με τη σειρά του τον κόσμο - δείχνοντάς του αυτά που θέλει να δει, χωρίς να τον "σοκάρει", όπως ο "αχώνευτος" Κουέντιν. Ο τελευταίος, το ... τελευταίο που θα σκεφτόταν ήταν να καλοπιάσει τον θεατή εγκεφαλικά έτσι τον προκαλεί τεχνητά, δημιουργώντας του ακατάσχετη "πείνα και δίψα" για bloody ποπκορν! Ο Σπίλμπεργκ, από την άλλη, πιο μετριοπαθής, λιγότερο ενθουσιώδης αλλά αρκετά μεγαλομανής, τόσο που το ...σκέφτεται πολύ ... χάνοντας τον αυθορμητισμό του. Συνεπής στην ακαδημαϊκή αφήγηση και την κλασική φόρμα, στοχεύει στον καθαγιασμό των ηρώων του ικανοποιώντας το αυτάρεσκο όνειρό του υπομονετικά: θέλει το κοινό χειροκροτητή.

Η ταινία είναι φτιαγμένη 100% από τα συστατικά που θα της χαρίσουν 3-4 Όσκαρ. Δύο ερμηνειών και δύο ... άλλα (μαντεύουμε ποιά). Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως πλην της Σάλι Φιλντ και του Ντάνιελ Ντέι Λούις η ταινία δεν πρόκειται να μνημονεύεται από τους θεατές διαχρονικά. Σύντομα θα περάσει την δοκιμασία format ή το λιγότερο διαγραφής τοπικής μνήμης.

Για την ακρίβεια ο Σπίλμπεργκ δραματοποιεί αναπαριστώντας όσο πιστά γίνεται - από την πλευρά Λίνκολν - τους τελευταίους 4 μήνες της ζωής του αγαπημένου του Προέδρου. Δεν επεμβαίνει υποστηρίζοντας ανορθόδοξες απόψεις, ή για να την μεταβάλλει σε διφορούμενη τεκμηρίωση. Δεν σκάβει βαθύτερα στην κοινωνική διαστρωμάτωση τονίζοντας τις ταξικές διαφορές και αρέσκεται ως συνήθως να χαϊδεύει αυτιά (και μάτια και καρδιά). Αυτά που περιμένεις ν΄ακούσεις αυτά θα "δεις". Ο ρζοσπαστικός αντικομφορμισμός αναδύεται μόνο μέσα από την εξέλιξη και την αναπόφευκτη σύγκρουση του προσώπου με την Ιστορία. Γιατί; Μα φυσικά για να δικαιώσει τους καλούς χαρακτήρες του, όπως πάντα, αποθεώνοντας το Άτομο.

Ο παιχνιδιάρης Ταραντίνο βλέπεται ευχάριστα, ξέρεις ότι κάνει ιστορικό αχταρμά αλλά το απολαμβάνουμε με σαδιστική λατρεία. Συν τοις άλλοις είναι και απρόβλεπτος. Ο ακαδημαϊκός Σπίλμπεργκ επίσης δεν ενδιαφέρεται να ερμηνεύσει την Ιστορία, και την παραθέτει στεγνά - ξερά, χωρίς γρίφους και εκπλήξεις. Με άξονα κάποια αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα από τις αυθεντίες της εποχής  καταγράφει με επιδεξιότητα και περφεξιονισμό το πορτρέτο ενός ατόμου που έμεινε στην Ιστορία για τις ιδέες που μετουσίωσε σε πράξεις καταργώντας έναν αναχρονιστικό και βάρβαρο "θεσμό". Το Χόλιγουντ ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα θετικά άτομα. Ο μέσος θεατής επίσης. Κανείς δε μιλάει για το κοινωνικό σύνολο πέραν κάποιων ασαφών και αόριστων αναφορών σχετικά με το μέλλον (π.χ. μετά το τέλος της Δουλείας, θα επιτρέπεται στους Νέγρους η ψήφος ή άραγε τι άλλο θα ακολουθήσει μετά από αυτό το ..."άνοιγμα";)

Ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν μπροστά από την εποχή του. Πρόλαβε τις εξελίξεις που αργά ή γρήγορα θα έρχονταν πιθανώς με αιματηρό τρόπο και βαρύ τίμημα. Εκμεταλευόμενος τις συγκυρίες και το κλίμα της εποχής έγκαιρα και αποφασιστικά τιθάσευσε τον εγωισμό του και χρησιμοποίησε την λατρεία του λαού για να πετύχει τα λαμπρά σχέδιά του. Εύκολος τρόπος για τον Σπίλμπεργκ, να παγιδεύσει τον θεατή συναισθηματικά μετατρέποντάς τον σε μάρτυρα γεγονότων: ο Λίνκολν με μεγάλο κόστος τερμάτισε τον εμφύλιο πόλεμο, επίσης με διαφθορά εξαγόρασε ψήφους για να πετύχει την κατάργηση της δουλείας στην Βουλή. Κι όμως κανείς δεν τόλμησε να τον κατακρίνει για τις μεθόδους του. Όλοι για το αποτέλεσμα μιλάνε (φυσικά δικαίως). Τολμηρός, ριζοσπάστης ο ίδιος ο Πρόεδρος, δεν είχε ανάγκη από καμιά "ειδωλολατρική" συμπεριφορά τρίτων. Σημάδεψε θετικά την εξέλιξη της Ένωσης των Πολιτειών και ο Σπίλμπεργκ αποτίνει φόρο τιμής στο πρότυπο Προέδρου κλείνοντας πονηρά το μάτι και αλλού. Σέβομαι απόλυτα την αγάπη του σκηνοθέτη για το ίνδαλμά του, που εδώ δεν κρατάει κανένα πρόσχημα βγάζοντας μάτια με την άκριτη υποστήριξή του (δικαιολογώντας απόλυτα την απεριόριστη εξουσία του και την ηγεμονική του συμπεριφορά).

Η αντικειμενικότητα σκοτώνει την Τέχνη! Και ο αγαπημένος Σπίλμπεργκ ποτέ δεν έκανε Τέχνη

Άρα, αφήνουμε στην άκρη τις προσδοκίες που είχαμε για μια πιο αποστασιοποιημένη κριτική οπτική απέναντι στον θρυλικό Πρόεδρο και αφηνόμαστε στα χέρια του μαέστρου που επιβεβαιώνει με εύπεπτο και προφανή τρόπο, τις  αρχικές εικασίες. Ο Πρόεδρος της Αμερικής εξυψώνεται (μαζί με το πρόσωπο και το Αξίωμα παράλληλα) επιδεικνύοντας άνευρα την εξομολογητική διάθεση του σκηνοθέτη να αιτιολογήσει τα ... αυτονόητα, υποκύπτοντας σε πολιτικό αριβισμό. Ο υποκειμενισμός του Σπίλμπεργκ θα είχε ενδιαφέρον αν διαμορφωνόταν σε άποψη για τον Ηγεμόνα και μια διαλεκτική στάση απέναντι στην Εξουσία του.

Εν πάση περιπτώσει, που να ήξερε ο μακαρίτης Αβραάμ πως θα ενέπνεε σήμερα μέχρι και τον Μπεκμπαμπέτοφ που τον έκανε (κατα τη δική του εκδοχή ... Βαμπίρ!). Ο Σπιλμπεργκ με μπόλικο μελίρρυτο σεβασμό υπογράφει μια αγιογραφία εξιλέωσης και όχι μια καρικατούρα. Δημιουργεί ένα υπερδραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που η κορύφωσή του είναι αναμενόμενη γιατί ακολουθεί πιστά τους νόμους της εύκολης αλλά πολυέξοδης κινηματογράφησης. Ούτε η αντίδραση απέναντι στην κατάργηση της δουλείας δεν ξεσηκώνει τα κύματα αγανάκτησης που προκάλεσε στην εποχή της γιατί όλα φιλτράρονται εξωραϊστικά. Η φωνή των δυσαρεστημένων απουσιάζει, ενώ τα αυτιά και τα μάτια της κοινωνίας αποστρέφονται από τα κοινωνικά προβλήματα και την ταξική εκμετάλευση εστιάζοντας μονάχα στις φυλετικές διακρίσεις που στήριζε η "νόμιμη" δουλεία.

Ένα πόνημα που αναπαριστά "γλείφοντας" την σοφία και παντοδυναμία ενός Ηγέτη. Χωρίς υποκειμενικές παρεμβάσεις και αιρετικά ατού, εστιάζει στα εμπόδια (οικογένεια, εμφύλιος, πολιτική) για να μας σερβίρει το ταυτόχρονα ευχάριστο και δυσάρεστο τέλος, ενώ ήδη έχουμε χορτάσει. Ουσιαστικά η ταινία κάνει "μεγάλη χάρη" στον Πρόεδρο περισσότερη απ' ότι θα έκανε ο ίδιος στον εαυτό του, αν ζούσε, περιμένοντας ανταπόδωση. Μ΄ένα σμπάρο δυό τρυγόνια. Δεν αρκεί η ταπεινότητα της εξωτερικής εμφάνισης του Προέδρου και των λοιπών.

Το θέαμα από πλευράς, σκηνικών, κοστουμιών, φωτογραφίας, είναι "στυλ Σπίλμπεργκ", δηλ. υψηλότατου επιπέδου και κόστους. Δεν μπορείς να το ψέξεις, αλλά από μόνο του "δε λέει". Στην ανθολογία σκηνών μπορούμε να καταχωρήσουμε τους βουλευτές που αναναλαμβάνουν να "πείσουν" τους αντιδρώντες στο νομοσχέδιο, πολιτικούς αντιπάλους (η πολιτική είναι παντού ίδια και η εξαγορά αποκτά προβλέψιμα, οικεία, χαρακτηριστικά), την παράδοση των Νοτίων και τον τρόπο αναγγελίας του θανάτου του Προέδρου, ως ένα από τα λίγα κινηματογραφικά ευρήματα. Τα υπόλοιπα έχουν ενδιαφέρον να τα βλέπεις, αλλά είναι ήδη γνωστά. Χωρίς ένταση στο βάθος και κλιμακούμενη αγωνία, η ανία έρχεται γρήγορα συμμαχώντας με την φλυαρία για τα ευκόλως εννοούμενα, με πολύ μικρές παύσεις και ταλαντώσεις ενδιάμεσα. Παρόλα αυτά η ταινία διαθέτει ψυχή, καρδιά και λογική. Όμως, είναι τόσο πολύ προβλέψιμη η συνταγή της που σε κάνει να περιμένεις  - μάταια - την "προσωπική" θέση   του δημιουργού. Όλα βγαίνουν στο φως, όπως τα ... "λεν οι Γραφές", τίποτα δεν παραλείπεται συνομωτικά, για να καταλήξεις στο συμπέρασμα: μα τόσο έξυπνος είμαι που τα κατάλαβα όλα;

 

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

 


top of the page

blog comments powered by Disqus



top of the page


VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW








top of the page


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ / ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Κυκλοφορία:
9/11/2012 (ΗΠΑ, περιορισμένη διανομή)
16/11/2012 (ΗΠΑ)
24/1/2013 (Ελλάδα)


top of the page




PHOTOS - POSTERS

Lincoln 0012.jpg Lincoln 0008.jpg Lincoln 0009.jpg Lincoln 0011.jpg Lincoln Poster teaser.jpg Lincoln 0007.jpg Lincoln 0006.jpg Lincoln 0010.jpg Lincoln 0005.jpg Lincoln 0003.jpg Lincoln 0004.jpg Lincoln 0002.jpg Lincoln 0001.jpg Lincoln 0000.jpg Lincoln Poster.jpg


top of the page


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ / ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

>>CAST<<

Πρωταγωνιστούν:

    Joseph Gordon-Levitt ... Robert Todd Lincoln
    Daniel Day-Lewis ... Abraham Lincoln
    Tommy Lee Jones ... Thaddeus Stevens
    Jared Harris ... Ulysses S. Grant
    James Spader ... WN Bilbo
    Lee Pace ... Fernando Wood
    Jackie Earle Haley ... Alexander Stephens
    Sally Field ... Mary Todd Lincoln
    Michael Stuhlbarg
    Joseph Cross ... John Hay
    John Hawkes ... Robert Latham
    Walton Goggins ... Wells A. Hutchins
    David Strathairn ... Secretary of State William Seward
    Hal Holbrook ... Francis Preston Blair
    Bruce McGill ... Edwin Stanton
    Tim Blake Nelson ... Richard Schell
    David Oyelowo
    Julie White ... Francis Preston Blair
    Gregory Itzin ... John Campbell
    S. Epatha Merkerson ... Lydia Smith
    David Costabile ... James Ashley
    Gulliver McGrath ... Tad Lincoln
    Gloria Reuben ... Elizabeth Keckley
    David Warshofsky
    Jeremy Strong ... John Nicolay
    Wayne Duvall ... Senator Bluff Wade
    Elizabeth Marvel ... Mrs. Jolly
    Dakin Matthews ... Gulliver McGrath
    Robert Peters ... Jacob Graylor
    Boris McGiver
    Grainger Hines ... Secretary of the Navy Gideon Welles
    Colman Domingo ... Private Harold Green
    Byron Jennings ... Montgomery Blair
    Elijah Chester
    Adam Driver ... Samuel Beckwith
    Richard Topol ... James Speed
    Mike Shiflett ... Senator RMT Hunter
    Leon Addison Brown ... Harold Green
    John Hutton ... Senator Charles Sumner
    Todd Fletcher ... Walter Washburn
    Joseph Carlson ... Chilton A. Elliot
    Matthew Pabo ... Page
    Charley Morgan ... Henry Worthington
    Randy Allen ... A violinist
    Josh Herzog ... Confederate Soldier
    Rory Sullivan ... Union Soldier

>>CREDITS<<

Σκηνοθεσία
Steven Spielberg


Σενάριο
Doris Kearns Goodwin ("Team of Rivals")
Tony Kushner
John Logan
Paul Webb

Παραγωγή
Kathleen Kennedy
Steven Spielberg


Μουσική
John Williams

Φωτογραφία
Janusz Kaminski

Μοντάζ
Michael Kahn

Casting
Avy Kaufman

Σχεδιασμός Παραγωγής
Rick Carter

Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Curt Beech

Σκηνικά
Jim Erickson

Κοστούμια
Joanna Johnston

Βοηθός Σκηνοθέτη
Adam Somner

Εταιρείες Παραγωγής
Office Seekers Productions
Amblin Entertainment
DreamWorks SKG
Imagine Entertainment (presents)
Kennedy/Marshall Company, The
New Line Cinema (presents)
Parkes/MacDonald Productions (in association with)
Participant Media
Reliance Entertainment
The Weinstein Company (presents)

Διανομή
Odeon (Ελλάδα)
Touchstone Pictures
DreamWorks

Χρονολογία παραγωγής
2012

Χώρα παραγωγής
ΗΠΑ

Γλώσσα
Αγγλικά

Εικόνα
Έγχρωμη

Είδος ταινίας
Δράμα, Βιογραφική, Ιστορική, Πολεμική

Διάρκεια
150'

Ήχος

Τοποθεσίες γυρισμάτων
Σικάγο, Ρίτσμοντ - ΗΠΑ

AKA

Καταλληλότητα

Κόστος
$100 εκατομμύρια

Εισπράξεις


top of the page









 
Βαθμολογία Κοινού
Μέσος Όρος: 3
Αριθμός Ψήφων: 2


Αξιολόγηση :

Εξαιρετικό
Πολύ καλό
Καλό
Μέτριο
Κακό



Επιλογές
  Go Back [ Προηγούμενο ]

 Προεπισκόπηση Προεπισκόπηση

 Προωθήστε το Προωθήστε το



Σχετικοί Σύνδεσμοι

· Αναζήτηση σε: Βιογραφική
· Περισσότερα για Κατηγορία
· ΘΕΜΑΤΑ
· Ταινίες που προβάλλονται
· Τελευταία Τρέιλερ
· ΑΙΘΟΥΣΕΣ
· BOX OFFICE USA
· BOX OFFICE Ελληνικό
· Internet Movie Database
· Rotten Tomatoes

Εγκαταστήστε το myFILM.gr toolbar ΤΩΡΑ! Όλο το internet σε μια γραμμή εργαλείων - Δωρεάν λήψη

Συνδεδεμένα Θέματα

ΒιογραφικήΠολεμικήΙστορικήΔραματική


Advertisement


top of the page


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ
Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή
αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές.
myfilm.gr | xms24.com

| AdBrite - Advertise on myFILM.gr

Info | Feedback | Statistics | Topics | Submit News | Recommend Us | Advertising | Flag inappropriate copy-theft | RSS feed 2.0 | RSS feed 0.9 | Atom feed | twitter | facebook | myspace | Add in Google homepage


Related Posts with Thumbnails